Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Data manipulation χρησιμοποιώντας SQL statements στην R - sqldf...

Το να μάθεις μια καινούργια γλώσσα προγραμματισμού ή ένα καινούργιο framework, σημαίνει κάποιες φορές ότι πρέπει να μάθεις να σκέφτεσαι με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχεις συνηθίσει να σκέφτεσαι μέχρι τώρα... H απόφαση μου να μάθω R και να μπω στον κόσμο του statistical programming σήμαινε ότι έπρεπε να βγω από το comfort zone που βρισκόμουν τόσα χρόνια και να μάθω καινούργια κόλπα... Για εμένα και πολλούς άλλους που προερχόμαστε από ένα κόσμο γεμάτο databases και data warehouses το να γράψουμε ένα SQL script ή κάποια prodecure για να διαχειριστούμε τα δεδομένα μας είναι πολύ απλό, όταν όμως προσπαθείς να κάνεις κάτι τέτοιο μέσα από την R, τότε πρέπει να σκεφτείς και να πράξεις με διαφορετικό τρόπο... Υπάρχουν όμως στιγμές που θες να κάνεις κάτι γρήγορα και δεν έχεις χρόνο για να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται με R τρόπο και ίσως δεν θέλεις κιόλας να το κάνεις διότι θεωρείς ότι ο R τρόπος δεν είναι ούτε γρήγορος, ούτε αποδοτικός... Ευτυχώς υπάρχει το sqldf  που μας λύνει τα χέρια...

Το sqldf  όπως λέει και τo Introduction του πακέτου στο GitHub είναι:
...sqldf is an R package for runing SQL statements on R data frames, optimized for convenience. The user simply specifies an SQL statement in R using data frame names in place of table names and a database with appropriate table layouts/schema is automatically created, the data frames are automatically loaded into the database, the specified SQL statement is performed, the result is read back into R and the database is deleted all automatically behind the scenes making the database's existence transparent to the user who only specifies the SQL statement...
Με λίγα λόγια, το sqldf μας δίνει τη δυνατότητα να χειριστούμε τα data frames μας σαν πίνακες μιας σχεσιακής βάσης δεδομένων και να τους προσπελάσουμε γράφοντας κλασσικά και αγαπημένα SQL queries...

Ένα μικρό παράδειγμα είναι το παρακάτω...

Έστω ότι θέλουμε να προσθέσουμε μια επιπλέον κολόνα στο data frame που δουλεύουμε για να χαρακτηρίσουμε κάθε observation ανάλογα με το περιεχόμενο μιας συγκεκριμένης variable...

Χρησιμοποιώντας την R, χωρίς κάποιο πρόσθετο package, θα μπορούσαμε να το κάνουμε κάπως έτσι:



Χρησιμοποιώντας το sqldf  θα μπορούσαμε να το κάνουμε έτσι:


Το πώς θα δουλέψει τελικά ο καθένας είναι θέμα γούστου και εξοικείωσης...

Αν θέλετε λεπτομέρειες, documentation και source κώδικα θα βρείτε το sqldf  τόσο στο GitHub όσο και στο CRAN...

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Η επιστροφή μου στα θρανία...

Δεν έκανα ποτέ μου μεταπτυχιακό και δεν κρύβω ότι υπάρχουν φορές που το μετανιώνω... Όχι τόσο για τα skills που θα μπορούσα να κερδίσω, από αυτά κέρδισα πάρα πολλά στα 10+ χρόνια που εργάζομαι, συχνά υπό πολύ αντίξοες συνθήκες, όσο για το πως να βλέπεις τα πράγματα και με μια διαφορετική οπτική, διαφορετική από αυτή που αποκτάς από το πανεπιστήμιο στο προπτυχιακό και διαφορετική από αυτή που αποκτάς από την day to day "τριβή" στη δουλειά...

Η επαγγελματική αλλαγή που μου συνέβη πριν από 2 περίπου χρόνια, αν και δεν έγινε οικειοθελώς, αποδείχτηκε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κι εγώ χώρεσα πολύ καλά στο καινούργιο μου κοστούμι... Τόσο καλά που, σε συνδυασμό με κάποια τυχαία ερεθίσματα που είχα εκείνη την περίοδο, με έκαναν να αποφασίσω τον περασμένο Ιανουάριο, να επενδύσω χρόνο και χρήμα στο να παρακολουθήσω μια σειρά μαθημάτων on line από το Coursera που θα μου εξασφαλίσουν με την επιτυχή τους ολοκλήρωση ένα δίπλωμα εξειδίκευσης από το John Hopkins University και τον τίτλο του Data Scientist... Τα μαθήματα έχουν συνολική διάρκεια ένα περίπου χρόνο, συμπεριλαμβανομένης και μιας "πτυχιακής" εργασίας που παραδίδεται με την ολοκλήρωση των μαθημάτων ως ξεχωριστή ενότητα... Προς το παρόν βρίσκομαι στα μισά του δρόμου, έχω παρακολουθήσει με επιτυχία τις 6 πρώτες θεματικές ενότητες και μου μένουν ακόμα 3 καθώς και η "πτυχιακή" εργασία... Μέχρι τώρα οι εντυπώσεις μου από τα μαθήματα είναι πολύ καλές, η πλατφόρμα e-learning του Coursera εξαιρετική κι έστω και εικονικά, νιώθω σαν να είμαι και πάλι φοιτητής... Εδώ να πω ότι δεν είναι πάντα εύκολο για όλους εμάς που έχουμε μια full οικογενειακή και επαγγελματική ζωή να ανταποκρινόμαστε με επιτυχία σε ακαδημαϊκές υποχρεώσεις αλλά η ευχαρίστηση από την επίτευξη των στόχων που θέτεις σε αποζημιώνει...

Σκεφτόμουν επίσης ότι έχει έρθει ο καιρός να αρχίζω να μοιράζομαι κομμάτια από την γνώση που έχω αποκομίσει από τη δουλειά μου τόσα χρόνια στον χώρο του Business Intelligence και των Analytics... Μικρά tips, χρήσιμα resources, best practices, πράγματα που ίσως κάνουν τη ζωή κάποιου άλλου ευκολότερη... Είχα σκεφτεί και παλιότερα να κάνω κάτι τέτοιο αλλά δίσταζα διότι δεν ήθελα να χάσει το blog τον προσωπικό χαρακτήρα που έχει, μια τέτοια σκέψη όμως είναι λάθος αφού και η δουλειά μου είναι κομμάτι του εαυτού μου, όπως και τα hobbies ή τα ενδιαφέροντα μου, και αν κάποιος επωφεληθεί από τις γνώσεις μου ή την εμπειρία μου στη δουλειά τόσο το καλύτερο... 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Μικρά...

Τις προάλλες μου έλεγε ο Σ. ότι όποιος κοροϊδεύει κοροϊδεύει τον εαυτό του, έτσι του λέει η δασκάλα του διότι αυτός κοροϊδεύει καμιά φορά τον φίλο του το Δ. αλλά μετά του ζητάει συγνώμη κι η δασκάλα του είπε ότι είναι πολύ πονηρό παιδάκι γιατί το έχει κάνει σύστημα, κι αυτός της απάντησε ότι δεν είναι πονηρό παιδάκι, είναι πολύ έξυπνος τύπος...  (lol)

Ο Θ. όταν θυμώνει βάζει τις φωνές, χτυπάει το πόδι κάτω και μου λέει πολλές φορές ότι θα με "καρπαδώθει" ... Αν εγώ ή η Μ. τον μαλώσουμε πάει στον άλλον κλαίγοντας να παραπονεθεί ότι  "μαμά/μπαμπάς μάλωθε" ...  Τον ρωτάς, "είσαι μωρό;" και σου λέει "είμαι Θ. !"... 

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura
...Ως αιρετικός νοείται εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες...
Στην Αβάνα του 2007 ένας Εβραίος κουβανικής καταγωγής ψάχνει να βρει ένα πίνακα που έχει σημαδέψει την ιστορία της οικογένειάς του, βοηθός του ένας πρώην αστυνομικός, ένας τύπος που δεν έκανε ποτέ γι' αυτό το επάγγελμα... Μια κοπέλα ψάχνει απεγνωσμένα μια άλλη κοπέλα πολύ ξεχωριστή, μια emo, που έχει εξαφανιστεί... Στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα, του Μακόμ (καλός τόπος) των Σεφαραδιτών, ένας νεαρός Εβραίος παλεύει με το πάθος του για τη ζωγραφική και τους κανόνες που του υπαγορεύει η καταγωγή του... Οι τρεις αυτές ιστορίες περιπλέκονται και καταλήγουν και οι τρεις σε φινάλε σκληρά όσο η ίδια η ζωή...

Κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου του Leonardo Padura είναι ότι οι ήρωες του είναι όλοι άνθρωποι που αψήφησαν νόμους και συνήθειες, εγκατέλειψαν την πεπατημένη και ακολούθησαν δρόμους μοναχικούς και δύσκολους... Σπρωγμένοι από την θλίψη, τον πόνο, την αγάπη κάνουν επιλογές που έχουν κόστος αλλά δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν αλλιώς, έστω και αν αυτό το κόστος είναι πολύ βαρύ... Ψάχνουν να βρουν ένα τρόπο να προσδιορίσουν τον εαυτό τους μέσα σε κόσμους που καταρρέουν είτε μέσα στις φλόγες του πολέμου είτε μέσα στα απομεινάρια της ματαίωσης και της απογοήτευσης για αυτό που είναι κι αυτό που θα μπορούσε ή θα έπρεπε να είναι... Κάποτε λιποψυχούν, για να επιβιώσουν επιστρέφουν στην θαλπωρή της μήτρας που τους γέννησε κι άλλοτε καταδικάζουν την ψυχή τους στο πυρ το εξώτερο για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που τους προστάζει η καρδιά τους...

Τύποις το βιβλίο ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος η αίσθηση όμως που μου άφησε εμένα είναι ότι το όποιο μυστήριο είναι απλά ένα πρόσχημα για να γράψει ο Leonardo Padura για θέματα όπως οι επιλογές έξω από τα κλισέ, η αγάπη, ο ανθρώπινος πόνος, η θηριωδία, η ομορφιά... Σε μια χώρα που καταρρέει, που η ματαίωση και η απογοήτευση είναι τα βασικά συναισθήματα καταγράφει τις προσωπικές πορείες των ηρώων του, τα μικρά και μεγάλα Βατερλό τους για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η σανίδα σωτηρίας, ο δρόμος για την επιβίωση...

Αν και μου πήρε σχεδόν δύο μήνες να το τελειώσω για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με αυτό, το  "Αιρετικοί" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο του οποίου απόλαυσα την ανάγνωση σελίδα, σελίδα...

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Σταφύλια...

Προχθές το βράδυ είδα το εξής όνειρο... Γύρισα σπίτι από τη δουλειά και ανοίγοντας το ψυγείο το είδα να ξεχειλίζει από σταφύλια, όχι σουλτανίνα κόκκινα, σταφύλια μέσα σε χαρτοσακούλες και νάιλον σακούλες, παραχωμένα μέσα στα ράφια, ελαφρώς ζουληγμένα να έχουν αρχίσει να αναδύουν αυτή την γλυκόξινη μυρωδιά του ζουληγμένου σταφυλιού... Σίγουρος ότι μας τα είχε φέρει ο πεθερός μου που το έχει συνήθειο να μας πλημμυρίζει με φρούτα, πήρα τηλέφωνο την Μ., αγανακτισμένος να βάλει στην θέση της τον πατέρα της που μας έκανε το ψυγείο πατητήρι... Μετά δεν θυμάμαι τι έγινε και ξύπνησα...

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Για πάντα...

Ο Σ. κοιτάζει μια φωτογραφία της Μ. από όταν ήταν μωρό...

Σ: Μπαμπά, εσύ πού είσαι, στην κοιλιά της μαμάς σου;
Εγώ: Όχι, εγώ είμαι μεγαλύτερος από την μαμά, δεν ημουν στην κοιλιά της μαμάς μου, απλά δεν γνωριζόμαστε τότε...
Σ: Τι εννοείς δεν γνωριζόσαστε, δεν την ήξερες τότε την μαμά;
Εγώ: Μπορεί να είμαστε πολλά χρόνια με την μαμά, σχεδόν από πάντα, αλλά τότε δεν γνωριζόμαστε...
Σ: Ναι, αλλά θα είσαστε μαζί για πάντα!
Εγώ: Ναι, αγόρι μου, για πάντα... :)

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Με μπούρκα...

Σήμερα το απόγευμα στον Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, είδα για πρώτη φορά μια γυναίκα να φοράει μπούρκα... Από πάνω από την κελεμπία της φορούσε τζιν μπουφάν και είχε τσαντάκι στον ώμο της... Το βλέμμα μου την ακολούθησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά κατάλαβα ότι αν με έπαιρνε χαμπάρι θα αισθανόταν άβολα αλλά από την άλλη μπορεί να έχει συνηθίσει να την κοιτάζουν...

Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί γυναίκα με μπούρκα ούτε καν όταν πήγα στο Παρίσι όπου είδα πολλές μουσουλμάνες... Στην αρχή μου φάνηκε τόσο περίεργο σαν να βλέπω τηλεόραση και να είμαι μέσα στην οθόνη... Μετά συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς αυτή είναι μια εικόνα που θα γίνει πιο συνηθισμένη όσο περνάει ο καιρός κι ότι καλό θα ήταν αυτές οι γυναίκες να θελήσουν να βγάλουν την μπούρκα μια μέρα αλλά όσο την φοράνε γιατί νιώθουν καλά με το να την φοράνε τότε πρέπει να μπορούν να το κάνουν χωρίς να τις βάζει κανένας στο περιθώριο...

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Γκαλίπ και Αϊλάν...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Οι δικοί μου γιοι έχουν ηλικία 5,5 και 2,5, περίπου τόσο ήταν κι αυτοί... Η φωτογραφία του μικρού Αϊλάν ξαπλωμένου στην παραλία, μπρούμυτα σαν να κοιμάται, με αρρώστησε... 

Χαίρομαι για την αντίδρασή μου γιατί πάει να πει ότι η καθημερινότητα δεν μου έχει πάρει όλη την ανθρωπιά και την ευαισθησία μου...

Σκέφτομαι διάφορα.... 

Ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για την ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει όσο επιτρέπουμε να πνίγονται παιδιά στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο... 

Ότι μισώ τον Θεό όλο και περισσότερο, για το αίμα που χύνεται στο όνομά του, για τις διαχωριστικές γραμμές που υψώνονται στο όνομά του, για το ότι αν υπάρχει, επιτρέπει να γίνονται όλα αυτά...

Τι σημασία έχει ο πολιτισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογία όταν ακόμα εν έτει 2015 υπάρχουν ακόμα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα νεκρά, στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο;

Ντροπή στον άνθρωπο, στην ανθρωπότητα, σε κάθε ένα από εμάς...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

8 χρόνια γάμου!

8 χρόνια γάμου, κι αφού περάσαμε και τα 7 της φαγούρας, δεν μας σταματάει τίποτα... Σ' αγαπώ πολύ, χρόνια μας πολλά!

Υ.γ. Μόλις μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν πολύ ωραίο αν στα 10 χρόνια γάμου κάναμε μια επανάληψη εκείνου του πρώτου κοινού μας ταξιδιού στο εξωτερικό, του γαμήλιου ταξιδιού μας... :)