Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Για την πατρότητα...

Σε κάποιο σημείο στο "Ο γιος" του Jo Nesbo λέει:

"...Η ευθύνη ενός γιου δεν είναι να γίνει σαν τον πατέρα του, είναι να γίνει καλύτερος από τον πατέρα του..."
Είναι πολύ εύκολο να γίνεις σαν τον πατέρα σου, το να αναπαράξεις τις συμπεριφορές που γνωρίζεις βγαίνει πολύ φυσικά... Φυσικά και θα κάνεις κάποια από τα λάθη που έκανε ο πατέρας σου μαζί με τα δικά σου... Το ζήτημα είναι να μην κάνεις όλα τα λάθη του πατέρα σου και να κάνεις τουλάχιστον ένα πράγμα καλύτερα από ότι τα έκανε αυτός... Μόνο τότε μπορείς να λες ότι πήγες ένα βήμα παρακάτω, έγινες έστω και λίγο καλύτερος από τον πατέρα σου...

Όταν γίνεσαι πατέρας, μόνο τότε είσαι σε θέση να κατανοήσεις κάποια πράγματα σχετικά με τον δικό σου πατέρα... Να ερμηνεύσεις συμπεριφορές και αντιδράσεις, να καταλάβεις γιατί ήταν όπως ήταν, να  τον συγχωρέσεις για όσα του κρατάς... Είναι καλό να συγχωρείς αλλά σημαντικότερο να καταλαβαίνεις... Αν δεν έχει γίνει το ασυγχώρητο, το πολύ τραγικό ή φοβερό, όλα τα λάθη και τα πάθη μπορούν να ξεχαστούν πρέπει όμως να καταλάβεις τα πως και τα γιατί, αυτό είναι σημαντικότερο...

Η σχέση μου με τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί και αρκετά χρόνια αργότερα δεν ήταν καλή... Δεν τον καταλάβαινα, εισέπρατα την συμπεριφορά του σαν απόρριψη στο πρόσωπό μου, συχνά συγκρουόμασταν... Η κατάσταση βελτιώθηκε όταν έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στο δικό μου σπίτι και ακόμα περισσότερο από όταν έγινα πατέρας... Τότε μόνο και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία όσο μεγαλώνουν τα δικά μου παιδιά, μπόρεσα να ερμηνεύσω για τα καλά την συμπεριφορά του σε αρκετά θέματα, να καταλάβω και να χωνέψω ότι δεν με απέρριπτε, απλά έκανε λάθη, όπως κάνω κι εγώ με τα δικά μου παιδιά... Λάθη που δεν ήταν ασυγχώρητα, τραγικά ή φοβερά, δεν ήταν εσκεμμένα, μου δυσκόλεψαν όμως τη ζωή, όπως και του αδερφού μου και τελικά και τη δική του ζωή την οποία πολλές φορές αδίκησε...

Έχω κι εγώ δυο αγόρια όπως είχε και ο πατέρας μου, κάνω κι εγώ λάθη μαζί τους, καμιά φορά η υπομονή που πρέπει να έχω δεν υπάρχει, ξέρω όμως στα σίγουρα ότι υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια που τα κάνω καλύτερα από τον πατέρα μου και προσπαθώ να βρω κι άλλα κάθε μέρα... Ελπίζω και οι γιοι μου με την σειρά τους, με τα δικά τους παιδιά, να κάνουν κάτι καλύτερο από εμένα, να γίνουν λίγο ή και πολύ καλύτεροι πατεράδες από ότι είμαι εγώ γι' αυτούς, να συνεχιστεί η προσπάθεια να γίνει το βήμα παρακάτω προς το καλύτερο... 

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου...

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

"Ο γιος" του Jo Nesbo

"Ο γιος" του Jo Nesbo
Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα για τον αναγνώστη αυτού του blog να διαβάζει την άποψή μου πάνω στα βιβλία του Nesbo... Το "Ο γιος" είναι το ενδέκατο βιβλίο του που διαβάζω και όλες οι κριτικές μου κινούνταν στο ίδιο μοτίβο: Ξεκινάμε από αντιδράσεις του τύπου standing ovation και καταλήγουμε σε αντιδράσεις που περιλαμβάνουν κραυγές ενθουσιασμού και επιληπτικές κρίσεις... Πιστεύω ότι δεν περιμένετε κάτι διαφορετικό να συμβεί και για αυτό το βιβλίο του Νορβηγού αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο... 

Θα πω πάλι τα ίδια και τα ίδια, το τι φοβερή ατμόσφαιρα έχει το βιβλίο, τι καταιγιστική η πλοκή, πόσο συμπαγείς οι χαρακτήρες, πόσο ζωντανές οι περιγραφές, πόσο πολύπλευρο είναι, ότι δεν υπάρχει άλλος σαν τον Nesbo, ότι ΑΥΤΟΣ είναι το σκανδιναβικό noir... Όλα θα είναι αλήθεια όμως, τουλάχιστον για μένα αλλά μάλλον και πολλούς άλλους Nesbo maniacs εκεί έξω... Γιατί ο Νορβηγός έχει αυτό το κάτι που κάνει κλικ μέσα στο κεφάλι μου, που με κάνει να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, που με ταξιδεύει κάθε φορά στο Βορρά, στο Όσλο πίσω από την βιτρίνα, μέσα στις σκιές, που με έχει κάνει να βάλω ψηλά στην λίστα των to do ταξιδιών αυτό στη Νορβηγία ... Μπορεί να ήμουν λίγο διστακτικός όταν ξεκίνησα το ο "Ο γιος" αφού μου έλειπε ήδη ο Harry Hole και δεν ήξερα ποιος είναι αυτός ο γιος αλλά ο Nesbo μου απέδειξε ότι πρέπει πάντα να του έχω εμπιστοσύνη... Διάβασα το βιβλίο (560 σελίδες) σε δύο μόνο (εργάσιμες ) μέρες και καθυστέρησα κιόλας αφού χθες το απόγευμα δεν διάβασα καθόλου, ψώνιζα στρώματα στο IKEA... Φυσικά πρέπει να το διαβάσετε και εσείς, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται... 

Αν θέλετε κάποια περίληψη της υπόθεσης ή βιβλιοκριτική, πηγαίνετε στο site του εκδοτικού οίκου για να  δείτε περί τίνος πρόκειται, αυτό το post δεν είναι βιβλιοκριτική είναι απλά μια δημόσια δήλωση λατρείας...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg
Το τέταρτο, κατά σειρά, αστυνομικό μυθιστόρημα, της Camilla Lackberg, έχει πρωτότυπο τίτλο στα σουηδικά "Olycksfågeln" που σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει στα ελληνικά "Ατυχής"... Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου είναι "The Gallows Bird" ή "The Stranger" που πάλι σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει "Το πουλί της αγχόνης" και "Ο ξένος", αντίστοιχα... Ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί το βιβλίο στα ελληνικά είναι "Σε ζωντανή μετάδοση"... Πέραν της Βαβέλ που υπάρχει στην απόδοση του τίτλου αυτού του έρμου βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο πιο ταιριαστός, αν και όχι ο αυθεντικός, σύμφωνα με το περιεχόμενο του βιβλίου, είναι ο ελληνικός...

Μιλώντας για το περιεχόμενό του βιβλίου, η υπόθεση εκτυλίσσεται στην επαρχιακή πόλη του Τάνουμσχεντε στο οποίο γυρίζεται ένα tv reality show όταν η δολοφονία μιας συμμετέχουσας έρχεται να ταράξει τα νερά και να γυρίσει όλους τους προβολείς της δημοσιότητας σε αυτή την μικρή κουκκίδα στον χάρτη της Σουηδίας... Την υπόθεση αναλαμβάνει ως επικεφαλής ο επιθεωρητής Πάτρικ Χέντστρεμ ο οποίος ετοιμάζεται να παντρευτεί την σύντροφό του Έρικα με την οποία έχουν ήδη ένα κοριτσάκι, τη Μάγια... Η υπόθεση θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του και η πίεση που θα δεχτεί από τους ανωτέρους του και τα media θα είναι τεράστια ενώ η υπόθεση θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι κάποιοι φαινομενικά αθώοι θάνατοι στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν φαίνονται τελικά να συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη δολοφονία... 

To "Σε ζωντανή μετάδοση"  είναι το πρώτο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα το οποίο εγώ διαβάζω, η οποία φαντάζει το εκ Σουηδίας αντίπαλον δέος του Jo Nesbo στο σκανδιναβικό noir... Κατά την ταπεινή μου άποψη απέχει παρασάγγας από το να μπορεί να συναγωνιστεί τον Νορβηγό χωρίς να σημαίνει ότι το βιβλίο της είναι κακό ή ότι δεν έχει αρετές να επιδείξει που την ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο... Αυτό που μου έλειψε στο βιβλίο της Camilla Lackberg ήταν η ατμόσφαιρα... Το βιβλίο ήταν καλό και η πλοκή του ωραία στημένη αλλά αν εξαιρέσεις την σκηνή της κορύφωσης της ιστορίας στο φινάλε, δεν υπήρχε αυτή η σκοτεινιά στην ατμόσφαιρα που εγώ περιμένω να διαβάσω σε ένα καλό (σκανδιναβικό) noir... Εκεί που δίνει βάρος η Lackberg είναι στο παρελθόν των χαρακτήρων που εμφανίζονται, το ψυχολογικό background που τους οδηγεί στις επιλογές που κάνουν... Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυποι, το πληγωμένο πλουσιόπαιδο και η ανασφαλής κοπελίτσα που ψάχνει την ασφάλεια και την πατρική αγκαλιά στους sugar daddies που πληρώνουν για την αυξητική στήθους της, είναι χαρακτήρες που έχουμε ξαναδεί όπως και άλλοι... Ο Πάτρικ και η Έρικα δεν παρουσιάζονται με τόση λεπτομέρεια όση θα χρειαζόταν για να τους γνωρίσει ένας αναγνώστης που δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς όπως εγώ... Απολαυστικός ο χαρακτήρας του Μέλμπεργ, του προϊσταμένου του Πάτρικ, αλλά ελαφρώς υπέρ το δέον κωμικός, αρκετά καρικατούρα για noir μυθιστόρημα... Δίνω credit στην Camilla Lackberg για το πολύ ωραίο τρόπο με τον οποίο στήνει και οικοδομεί την εξιχνίαση της υπόθεσης, στοιχείο με στοιχείο, αποδεικνύει πως έχει μελετήσει πολύ τον τρόπο με τον οποίο γίνεται (ή θα έπρεπε να γίνεται) η αστυνομική δουλειά...

Εν κατακλείδι, το "Σε ζωντανή μετάδοση" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα αλλά δεν είναι κάποιο αριστούργημα, ένα βιβλίο που θα σου μείνει αλησμόνητο... Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε μένα, για τους άλλους δεν ξέρω...

Και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι...

4 ημέρες απόδραση από την καθημερινότητα, χαλάρωση, θάλασσα, πισίνα και ξεκούραση... Όχι τόσο σωματική όσο ψυχολογική, ένα μικρό γέμισμα της μπαταρίας μέχρι τις μεγάλες διακοπές, τις αυγουστιάτικες... Πού αλλού εκτός από την Αίγινα;

Αίγινα-Ηλιοβασίλεμα

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Οι δυο δεκάρες μου (my two cents)...

Είναι αλήθεια ότι από το 2010 είχα πολλές ευκαιρίες και πολλούς λόγους να γράψω αυτό το post αλλά το ανέβαλλα διαρκώς και χρειάστηκε η προχθεσινή ψυχολογική και σωματική κατάρρευση μιας συναδέλφου και φίλης για να κάτσω στο laptop και να γράψω αυτές τις γραμμές... Να γράψω πάνω κάτω αυτά που είπα και στην ίδια όταν κουβεντιάζαμε προσπαθώντας να την ηρεμήσω... 

Ότι δηλαδή δεν είναι ντροπή που την κατέβαλλε το άγχος και οι δυσκολίες της ζωής, ότι συμβαίνει σε πάρα πολλούς καθημερινά και χρειάζεται να ζητήσουν υποστήριξη, ψυχολογική κι ενδεχομένως φαρμακευτική... 

Ότι  είναι normal να λυγίζεις, ότι μόνο οι πολύ δυνατοί ή οι αναίσθητοι παραμένουν αλώβητοι από τις συμπληγάδες της καθημερινότητας... 

Ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια αφού δεν μπορεί να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τον εαυτό της, πρώτα από όλα, κι έπειτα για αυτούς που αγαπά... 

Ότι όλα θα περάσουν, ότι μόνο ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμος, ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση, απλά κάθε λύση έχει ένα κόστος... 

Ότι υπήρξα στην θέση της κάποτε, ότι διαγνώστηκα με στρες και κατάθλιψη, ότι έκανα ψυχανάλυση για ένα χρόνο, ότι πήρα και συνεχίζω να παίρνω κάποια φάρμακα που με βοηθάνε να ελέγξω τα συναισθήματά μου... 

Ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα στη ζωή μου όταν αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια, η απόφαση που με έκανε πιο ευτυχισμένο, καλύτερο άνθρωπο, καλύτερο πατέρα, καλύτερο σύντροφο, καλύτερο επαγγελματία...

Δεν ξέρω γιατί δεν έγραψα αυτό το post τόσα χρόνια, ίσως να ντρεπόμουν παρά τα όσα αντίθετα έλεγα σε συζητήσεις με τους δικούς μου... Η ουσία είναι ότι η κατάθλιψη και το στρες βασανίζουν πολλούς ανθρώπους που δεν πρέπει να ντρέπονται για αυτό που περνάνε αλλά να καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι που συμβαίνει και ότι πρέπει να ζητάνε βοήθεια για να νιώσουν καλύτερα όταν τα πράγματα σκουραίνουν αδιαφορώντας αν κάποιος τους θεωρήσει αδύναμους ή τρελούς... Προτεραιότητα πρέπει να έχει η ευτυχία του καθενός και όχι τα κλισέ και η στενομυαλιά που ενδεχομένως υπάρχουν στο περιβάλλον που ζούμε... Λέω ενδεχομένως γιατί μερικές φορές οι φόβοι για την επίκριση και την χλεύη βρίσκονται στην πραγματικότητα μόνο μέσα στο κεφάλι αυτού που υποφέρει από την μάχη που δίνει με τον εαυτό του...

Θα ήθελα αυτό το post να είναι οι δυο δεκάρες μου (my two cents) για την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το στρες και την κατάθλιψη ως ασθένεια και φαινόμενο του καιρού μας αλλά και αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και πάλι εγώ νιώθω καλά που το έγραψα, είναι ένας λογαριασμός που ξοφλάω απόψε...

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Στιγμές ευτυχίας ...

Σάββατο βράδυ γύρω στις 9:20 κάνουμε περίπατο στην παραλία εγώ, τα αγόρια μου κι ένα φίλος τους συνομήλικος του Σ. ... Το φως είναι θαμπό, ο ήλιος κοντεύει να πέσει, είμαστε με τα μαγιό και περπατάμε πάνω στην υγρή άμμο, πετάμε πέτρες στη θάλασσα, τους κυνηγάω και ξεκαρδίζονται... Στιγμές απόλυτης ευτυχίας και γαλήνης, ο κόσμος πέρα από εμάς μπορεί να πάει να κουρεύεται...

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η μέρα μου εν τάχει...

Αγία Παρασκευή - Άνω Λιόσια και πίσω, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και μετά  Ξυλόκαστρο, μπάνιο στην θάλασσα για καμιά ώρα, φαγητό και πίσω στην Αγία Παρασκευή, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και πίσω  (επιτέλους)... Δύο ΙΧ, δύο ταξί, ένας κομμένος ιμάντας δυναμό, δύο ζωγραφιές κι ένα βραχιολάκι, πέντε παιδάκια, έξι ενήλικες, μια συζήτηση που ξεκίνησε από τα λουκάνικα με πορτοκάλι και κατέληξε στις προφητείες του παππούλη για τον Γιάννη που θα σώσει την Ελλάδα...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist
"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist ζει κάπου στην αναγεννησιακή Ιταλία στην αυλή κάποιου πρίγκηπα το οποίο υπηρετεί όπως και την οικογένειά του... Κρατάει ένα ημερολόγιο μέσα από το οποίο παρακολουθούμε τις σκέψεις του για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του... Ο νάνος είναι ένα πλάσμα σε εκούσια έχθρα με την ανθρωπότητα, θεωρεί εαυτόν γέννημα μιας αρχαίας φυλής ακατανόητης στα μάτια των ανθρώπων που τον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση... Απορρίπτει πλήρως τις ανθρώπινες συνήθειες, ελεεινολογεί τον έρωτα, το γέλιο, τα πάντα, ο κυνισμός και το μίσος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά του... Διαβάζοντας τις αφηγήσεις του καταλαβαίνουμε ότι η στάση του αυτή έχει σφυρηλατηθεί από την απόρριψη που βίωσε και βιώνει καθημερινά ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής του, από την άρνηση του κόσμου όλου να τον αφήσει να πάρει την θέση του στην ανθρωπότητα... Του στερήθηκαν οι ρόλοι του παιδιού που γνωρίζει την τρυφερότητα της μητρικής αγκαλιάς, του άντρα που αγκαλιάζει τη γυναίκα που αγαπά, του πολεμιστή που οδεύει στο πεδίο της μάχης... Η αντίδραση του είναι το μίσος προς όλους και τελικά προς τον ίδιο του εαυτό, αυτό που είναι ο ίδιος...

Ο Σουηδός συγγραφέας χτίζει ένα χαρακτήρα βαθιά αντιφατικό και πολυσύνθετο για τον οποίο ο αναγνώστης δεν μπορεί να αποφασίσει αν του αξίζει μίσος ή συμπόνοια... Ο νάνος εκφράζει θέσεις γύρω από την θρησκεία, την κοινωνία, τα ήθη της εποχής άλλοτε αληθινά ριζοσπαστικές κι άλλοτε συντηρητικές όσο δεν παίρνει... Πολλές φορές οι απόψεις του μοιάζουν πείσματα μουτρωμένου παιδιού...  Απορρίπτει τον έρωτα αλλά τα αντικείμενα του ανομολόγητου πόθου του προκαλούν έκπληξη... Η ανάγκη του για αγάπη και αποδοχή τον οδηγεί σε πράξεις που έχουν αρνητικά γι' αυτόν αποτελέσματα όσον κι αν πίστευε για το αντίθετο, τελικά η μοναξιά που νιώθει μέσα του θα πάρει σάρκα και οστά... Ο νάνος είναι μια φιγούρα διαχρονική που επιβιώνει σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως ιστορικού και γεωγραφικού πλαισίου... Είναι προϊόν της απόρριψης, του μίσους και της φτώχειας υπάρχει πάντα όπου υπάρχει η δυστυχία...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο "Ο νάνος" του Pär Lagerkvist μια αναγνωστική καινοτομία για τις δικές μου αναγνωστικές συνήθειες... Δεν ήταν ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία των page turners, ήταν από τα βιβλία που ένιωθα ότι πρέπει να χωνέψω κάθε σελίδα πριν πάω στην επόμενη, το ευχαριστήθηκα όμως σε κάθε μια από αυτές...