Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Η θάλασσα φάρμακο...

Σήμερα το πρωί κάναμε σεφτέ στα καλοκαιρινά μπάνια... Φύσαγε διαολεμένα, η θάλασσα ήταν παγωμένη αλλά εμείς πήγαμε, βουτήξαμε και το ευχαριστηθήκαμε... Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει στη θάλασσα... Μια βουτιά στο νερό, μια βόλτα στην αμμουδιά για ανεύρεση κοχυλιών με τα αγόρια, η σιωπηλή ενατένιση του συνεχούς πέρα δώθε του κύματος, μπορεί να μου αδειάσει το μυαλό... Δεν χρειάζεται να είμαι στην σούπερ παραλία, την εξωτική, πριβέ και απόλυτα γαμάτη, ακόμα και η μικροαστική Λούτσα δουλεύει μια χαρά για τον δικό μου ψυχισμό... Αν μπορούσα να διαλέξω θα ήθελα να έμενα σε ένα σπίτι δίπλα στην θάλασσα... 

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Απολογισμός Μαίου...

Ο Μάιος ήταν/είναι ένας μήνας πλήρης γεγονότων, συναισθημάτων και προσωπικών αποκαλύψεων... Τα περισσότερα από όσα έχουν συμβεί δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί είναι ακόμα κουβάρι μέσα στο κεφάλι μου, κάποια από αυτά δεν είμαι έτοιμος να τα μοιραστώ... Το απόσταγμα αυτής της περιόδου μπορεί να συνοψιστεί στα παρακάτω:

  • Οι μόνες βεβαιότητες σε αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος και η αγάπη...
  • Κάθε μακροπρόθεσμη σκέψη είναι καταδικασμένη σε ένα τεράστιο ρίσκο, βάλε μικρούς και βραχυπρόθεσμους στόχους...
  • Αυτά που ενδεχομένως χρειαστεί να κάνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου για να αντιμετωπίσεις διάφορες καταστάσεις (οικονομικής φύσεως στην περίπτωση που έχω στο μυαλό μου) είναι μερικές φορές στα όρια του κωμικοτραγικού...
  • Δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι τα λάθη του παρελθόντος...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει δυνατότητες που δεν μπορείς να τις φανταστείς...
  • Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει ευαίσθητα σημεία που δεν μπορείς να τα φανταστείς...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να είναι φάρμακο για το μυαλό...
  • Η σκληρή δουλειά μπορεί να τρελάνει το μυαλό...
  • Το μόνο πράγμα στο οποίο καταφέρνω πλέον να έχω απόλυτο έλεγχο είναι η δίαιτα που κάνω, έχω χάσει 5 κιλά σε ένα μήνα...
  • Επέτρεψα στον εαυτό μου να διολισθήσει σε μια βλαβερή συνήθεια του παρελθόντος, ξανάρχισα το κάπνισμα...  

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χωρίς τίτλο...

Υπάρχουν τόσα πολλά για τα οποία μπορώ να γράψω αλλά όλα έχουν μπουκώσει το μέσα μου και τίποτα δεν μπορεί να βγει προς τα έξω... Τα γεγονότα της περιόδου σπρώχνονται το ένα με το άλλο για το ποιο θα είναι το πιο σημαντικό, το πιο επιτακτικό, αυτό που σε αγχώνει περισσότερο, αυτό που σε μαυρίζει λίγο ακόμα... Κάνω υπομονή και περνάω μέρα την μέρα, χωρίς σχέδια και πλάνα, πού χρόνος άλλωστε για τέτοια, ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ξεκλέβω λίγο χρόνο δουλεύοντας από το σπίτι... Το 2018 είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο και το δυσκολότερο από όλα είναι  ότι κλυδωνίζονται σχεδόν όλες οι βεβαιότητες μου, αν δεν υπήρχε και η άγκυρα μου που λέγεται οικογένεια, η γυναίκα και τα δυο μου παιδιά, δεν ξέρω πραγματικά αν θα ήμουν σε θέση να bloggάρω έτσι απλά τον πόνο μου και να μην βρίσκομαι σε έξαλλη κατάσταση...

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

5 χρόνια μελαχρινό, φανταστικό μωρό...

Περίπου τέτοια ώρα ήταν πριν από 5 χρόνια που σε πήρα πρώτη φορά αγκαλιά, με μια μάσκα στο πρόσωπο γιατί ήμουν κρυωμένος και φοβόμουν μην σε κολλήσω...

first hug


Χρόνια σου πολλά Τσίκο μου, σε αγαπώ τόσο πολύ! 💗

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Έχουν τρελαθεί και τα ρολόγια...

Για κάποιο λόγο μεταφυσικό που μόνο αυτό γνωρίζει, το widget ρολόι/καιρός στο τηλέφωνο μου επιμένει να δείχνει, χωρίς να το έχω επιλέξει εγώ, τον καιρό της Αίγινας...

Σαν να προσπαθεί να με μεταφέρει στο happy place μου, να μου υπενθυμίσει ότι τα δύσκολα που περνάμε σαν οικογένεια θα τελειώσουν, ότι μπροστά μας υπάρχει ένα αύριο καλύτερο από το σήμερα, κάτι χαρούμενο να περιμένεις όπως περιμένεις με λαχτάρα τις καλοκαιρινές διακοπές...

Αμήν...

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Το πλήρωμα του χρόνου...

Το Σάββατο το βράδυ, δεν θυμάμαι πώς το έφερε η κουβέντα, ο Σ. με ρώτησα πώς ένιωσα όταν γεννήθηκε... Του απάντησα ότι θα του δώσω κάτι να διαβάσει και του έδωσα να διαβάσει το post που είχα γράψει στα πρώτα του γενέθλια... Το διάβασε στο κινητό μου και όταν τον ρώτησα πώς του φάνηκε μου είπε ότι είναι καλό αλλά το βλέμμα του και το χαμόγελό του μαρτυρούσαν ότι δεν το βρήκε απλά καλό (έτσι νομίζω τουλάχιστον)...

Το blog αυτό από τα πρώτα βήματα της ύπαρξής του σαν πρωταρχικό του σκοπό ύπαρξης είχε και έχει να είναι ένα παράθυρο μέσα στο μυαλό και την ψυχή του ιδιοκτήτη του, κυρίως για τα παιδιά μου, για να έχουν αυτά και μια άλλη εικόνα του τι σκεφτόταν ή ένιωθε ο πατέρας τους που ίσως δεν κατάφερα να τους το εκφράσω ποτέ με λόγια... Το γεγονός ότι για πρώτη φορά ένα από τα παιδιά μου διαβάζει ένα δικό μου post και πόσο μάλλον ένα τόσο σημαντικό για μένα post που γράφτηκε πριν από τόσα χρόνια με κάνει πολύ ευτυχισμένο... 😊

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Qlik blogs...

Qlik
Το Qlik community είναι μια εξαιρετική πηγή γνώσης για όλους τους Qlik Developers, είναι δύσκολο να έχεις μια απορία και να μην έχει ήδη απαντηθεί στα forum του... Λογικά δεν θα χρειαστεί κάποιος να ψάξει κάπου αλλού στο internet για να πάρει απαντήσεις στις Qlik αναζητήσεις του, υπάρχουν όμως κάποια blogs με Qlik θεματολογία τα οποία έχουν τιμητική θέση στο feedly μου... Είναι blogs που συντηρούν επιφανή μέλη της Qlik κοινότητας, consultants και developers που η γνώμη τους "μετράει" και με έχουν "ξελασπώσει" με κάποιο post τους ουκ ολίγες φορές...

Τα Qlik blogs του timeline μου είναι τα:

  • QlikView Cookbook: Το blog του θρύλου Rob Wunderlich είναι μια εξαιρετική πηγή για tips, utilities και νέα της Qlik κοινότητας...
  • The Qlik Fix: Είναι το blog του Barry Harmsen, ενός εκ των συγγραφέων του πολύ καλού βιβλίου "QlikView 11 for Developers"... Ενημερώνεται συχνά και στα σχόλια των posts του συχνά ξεκινάνε πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις...
  • Qlik Tips: Ακόμα ένα blog από τον πολυγραφότατο (Βιβλίο 1, Βιβλίο 2, Βιβλίο 3) Stephen Redmond, με διαρκή παρουσία από το 2009...
  • QlikView Maven: Ακόμα ένα blog με 10-ετή παρουσία στο Qlik σύμπαν...
  • Quick Intelligence: Τελευταίο αλλά όχι καταϊδρωμένο, το blog του επιφανούς μέλους της Qlik κοινότητας, Steve Dark, ενός ανθρώπου που έχει διακριθεί και ξεχωρίσει μεταξύ των υπολοίπων μελών της Qlik κοινότητας για τις γνώσεις και τα επιτεύγματά του...

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin
Είναι κάποια βιβλία που προορίζονται να γίνουν τριλογίες, τετραλογίες κ.ο.κ. ... Είναι αυτά που όταν στέλνει ο συγγραφέας τα πρώτα δείγματα στον εκδοτικό οίκο αυτός που τα παραλαμβάνει καταλαβαίνει ότι έχει πιάσει λαβράκι, ένα συμβόλαιο προσφέρεται άμεσα στον συγγραφέα και η ιστορία μεγαλώνει και κόβεται σε κομμάτια... Το βιβλίο είναι και προϊόν, δυστυχώς ή ευτυχώς... Κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη όταν υπέβαλλε τα πρώτα δείγματα από το πρώτο μέρος της τριλογίας του ο Justin Cronin ("Το πέρασμα") και κάπως έτσι έφτασε στα χέρια των αναγνωστών (και τα δικά μου προφανώς) το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το "Οι δώδεκα αιώνιοι" ...

Μετά την εξόντωση του Μπάμπκοκ, το κυνήγι για τους δώδεκα αιώνιους, τους δώδεκα πρώτους μιαρούς που "γεννήθηκαν" στο Τέλουραιντ του Κολοράντο στα πλαίσια ενός στρατιωτικού πειράματος, συνεχίζεται χωρίς όμως επιτυχία... Έχουν περάσει 5 χρόνια και οι ζωές των ηρώων που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν αλλάξει ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν χάσει τις ζωές τους... Το κυνήγι φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά όμως ο Πίτερ και η Αλίσια πιστεύουν ότι πρέπει να συνεχίσουν, ότι είναι ο μόνος τρόπος να απαλλάξουν μια και καλή τον κόσμο από την μάστιγα των μιαρών... Η Έιμι, το Κορίτσι που Ήρθε από το Πουθενά, ζει μια ήσυχη ζωή σαν μοναχή όμως οράματα και σκέψεις την κατακλύζουν... Κάποια ακατανόητα εκ πρώτης όψεως γεγονότα, μια μυστηριώδης γυναίκα που φαίνεται να καθοδηγεί τους μιαρούς σε κάποιες επιθέσεις εναντίων των ανθρώπων θα είναι η αφορμή για την έναρξη μιας αναζήτησης του τι υπάρχει εκεί έξω στις ερημιές και όλα τα βήματα θα τους οδηγήσουν στην παγωμένη, χειμωνιάτικη Αϊόβα... Εκεί πολλές εκπλήξεις θα συμβούν, πολλές απαντήσεις θα δοθούν και κανένας πια δεν θα είναι ίδιος...

Το βιβλίο κινείται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, το παρόν και την εποχή που ξέσπασε η επιδημία... Οι αφηγήσεις εκείνων των πρώτων χαοτικών ημερών επιχειρούν να δώσουν μια εικόνα των γεγονότων και να δώσουν απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν των ηρώων του βιβλίου, να δέσουν τα γεγονότα που συνέβησαν και αυτά που θα συμβούν στο παρόν του χρόνου που εκτυλίσσεται το βιβλίο σαν τα κομμάτια ενός παζλ... Ο Cronin επιχειρεί να εμβαθύνει στο background των ηρώων του, προσπαθεί να τους αναλύσει και να τους παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό του καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι για όλες τις συμπεριφορές υπάρχουν πάντα κάποιες αιτίες αλλά είναι θέμα του καθενός οι επιλογές που θα κάνει, το να διαλέξει το "καλό" από το "κακό"...  Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια σκοτεινή άβυσσος που κρύβει εξίσου τέρατα και θαύματα... Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, έχει δράση και αγωνία, χωρίς όμως να γίνεται ένα αναγνωστικό action movie... Μου άρεσε πολύ η δουλειά που έκανε ο συγγραφέας εμβαθύνοντας σε ότι έχει απομείνει από την ψυχή των μιαρών, κυρίως μέσα από τον Κάρτερ τον τελευταίο από τους προπάτορες ενώ παίζει πολύ με την ιδέα του ότι τα τέρατα δεν κρίνονται από την εξωτερική τους εμφάνιση,αν σκεφτείς ειδικά το φινάλε... 

Το  "Οι δώδεκα αιώνιοι"  είναι ένα πολύ καλό βιβλίο τους είδους του sci-fi/horror το οποίο ναι μεν δεν είχε τον δυναμισμό και την ένταση  του "Το πέρασμα"  αλλά είναι το βιβλίο αυτό το οποίο στήνει σε σταθερά θεμέλια το σύμπαν αυτού του κατεστραμμένου από την επιδημία κόσμου και σε προετοιμάζει για το τέλος της τριλογίας, το "Η Πόλη των Κατόπτρων", το οποίο ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου...

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

40...

Είμαι από τους λίγους εναπομείναντες χωρίς κανένα τατουάζ όμως εδώ και λίγες μέρες έχει αρχίσει να γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω το πρώτο μου... Στις 18 Αυγούστου έχω τα γενέθλια μου και θα γίνω 40 χρονών, θα έχω φτάσει στο θεωρητικό μέσον της ζωής μου, σκέφτομαι λοιπόν ότι θα είναι ωραίος τρόπος να το γιορτάσω "χτυπώντας" τον αριθμό 40 πάνω μου... Το concept είναι ότι αν αξιωθώ να φτάσω τα 80 θα ήταν ωραίο να χτυπήσω άλλο ένα τατουάζ 40, δεδομένου βέβαια ότι θα με αφήσουν τα παιδιά μου και δεν θα θεωρήσουν ότι ο πατέρας τους ξεμωράθηκε τελείως... Από σήμερα μέχρι τον Αύγουστο βέβαια μπορεί να έχω αλλάξει γνώμη...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Όλα καλά... :)

Γράφω συχνά για τα ζόρικα και τους προβληματισμούς μου, αυτή την φορά όμως γράφω γιατί τα πράγματα πάνε καλά και θέλω να πω ένα ευχαριστώ στο κάρμα μου και στον εαυτό μου... 

Πέρασα μια εβδομάδα κουραστική μεν αλλά γεμάτη δημιουργική ορμή... Τα παιδιά μου είναι μια χαρά, με την Μ. διανύουμε μια εξαιρετική περίοδο της σχέσης μας και στη δουλειά πήρα μια μικρή αλλά σημαντική για μένα αναγνώριση της μέχρι τώρα δουλειάς μου ενώ ενδιαφέροντα πραγματα φαίνονται να έρχονται στο μέλλον... Αύριο έχω άδεια κι εγώ κι η Μ. και θα πάμε, μαζί κι ο Σ. , να καμαρώσουμε τον Θ. να "ερμηνεύει" τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο στο σκετς του παιδικού σταθμού για την 25η Μαρτίου... Δικαιωματικά έχω κάθε λόγο να νιώθω καλά και να 'μαι ευτυχισμένος! 😊😊😊