Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019

Γιλεάδ...

Δεν χρειάζεται να είσαι απαισιόδοξος για να νιώσεις ότι ο κόσμος όλος πάει από το κακό στο χειρότερο κι ότι η γωνιά του πλανήτη που ζεις κάνει ότι μπορεί για να ακολουθήσει κατά πόδας αυτή την κατάντια...

Το χθεσινό εξώφυλλο της Sportime, το οποίο απαξιώ και να αναδημοσιεύσω, και ο τρόπος που επικροτήθηκε και αναπαράχθηκε με θετικό πρόσημο από τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Άδωνη Γεωργιάδη, επιβεβαιώνει ότι η Νέα (Ακρο)Δεξιά του Tea Party είναι εδώ για να μείνει και να μας κάτσει στο σβέρκο...

Με άφησε άναυδο εξ αρχής πώς μια αθλητική εφημερίδα αποφάσισε να πάρει μια τέτοια θέση στηριγμένη σε ΨΕΥΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, (διαβάστε αυτό το thread στο Τwitter, για να καταλάβετε) αλλά δεν θα έπρεπε... Όσο και αν προσπαθούμε να ζήσουμε τις ζωές μας και πολλές φορές κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε γιατί εμείς ζούμε καλύτερα από τους άλλους και η βία που υφίστανται οι άλλοι εμάς δεν μας αγγίζει, το χθεσινό εξώφυλλο σηματοδότησε την επίγνωση ότι η βία αργά ή γρήγορα θα μας αγγίξει όλους...

Πάντα αγαπούσα την επιστημονική φαντασία και τις δυστοπίες αλλά ποτέ ξανά στη ζωή μου δεν ταυτίστηκε τόσο άμεσα στο μυαλό ένα βιβλίο με την επικαιρότητα της χώρας και αυτό ήταν το αριστούργημα  "Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης" της Margaret Atwood... 

Διαβάστε το όσοι δεν θέλετε να ζήσουμε μια Δημοκρατία του Γιλεάδ...

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2019

2020...

Το 2019 τελειώνει για να το διαδεχτεί το 2020 κι εγώ μπαίνω στην διαδικασία του απολογισμού της χρονιάς, ω πόσο πρωτότυπος είμαι...  Το ξανασκέφτομαι όμως και αποφασίζω να μην κάνω ούτε απολογισμό, ούτε λίστες φέτος... Θέλω απλά να θέσω κάποιους στόχους για μένα με την νέα χρονιά, στόχους δύσκολους μα εφικτούς για μένα... Με το τέλος του 2020 θέλω κοιτώντας προς τα πίσω την χρονιά να δω:

  1. ΥΓΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ !!!
  2. Λιγότερο ανούσιο κόλλημα σε οθόνες, αν είναι να το κάνω να βγάλω και κανά φράγκο...
  3. Περισσότερη άσκηση, πρέπει να αποσβεστεί για τα καλά ο διάδρομος και η συνδρομή στο γυμναστήριο...
  4. Το καινούργιο σπίτι μου, αυτό που θέλω εγώ κι η οικογένεια μου...

Καλή χρονιά σε όλους!

Απορίες....

Ο Θάνος μου  είχε την εξής απορία:

Θάνος: Μπαμπά, γιατί δουλεύεις αφού μπορούμε να βγάζουμε λεφτά παίζοντας στοιχήματα στο internet;
Εγώ: ..... Δεν ξέρω ποιανού έμοιασες εσύ...

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2019

Μαρούσι 22/12/2019...

Βρέθηκα στο Μαρούσι σήμερα το μεσημέρι με τα παιδιά μου και την Μάρα και είμασταν αυτόπτες μάρτυρες των επεισοδίων που σημειώθηκαν... Βρισκόμαστε στο τέλος της Ερμού κοντά στον σταθμό όταν ξαφνικά ακούσαμε φωνές και βρισιές και σε μηδενικό χρόνο άρχισαν να σκάνε οι κρότου λάμψης και να πέφτουν χημικά... Ο κόσμος άρχισε να τρέχει πανικόβλητος, μαζί του κι εμείς, τα παιδιά μου φοβήθηκαν πολύ... 

Αλήθεια κατανοώ ότι η αστυνομία έχει ένα ρόλο να επιτελέσει πέρα από τον ταξικό που της προσάπτουν, κι ότι οι αστυνομικοί πρέπει να προστατεύσουν τον εαυτό τους σε τυχόν συγκρούσεις... Αυτό που δεν κατανοώ και θεωρώ απαράδεκτο είναι όταν δεν τίθεται ζήτημα άμυνας, δεν υπήρχαν μολότοφ ή πέτρες, να χρησιμοποιεί χημικά η Αστυνομία για ψύλλου πήδημα μέσα στον κόσμο,  γυναίκες και παιδιά,  που απλά έκαναν τα ψώνια τους στον πεζόδρομο... 

Πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας αν θέλουμε Αστυνομία ή στρατό κατοχής αλλά να το σκεφτούμε πολύ καλά διότι όπως έχουν αποδείξει τα γεγονότα των τελευταίων ημερών,  η αστυνομική βία και η αυθαιρεσία δεν κάνουν διακρίσεις...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

QlikView - ApplyMap() ...

Αν υπάρχει μια function την λειτουργία της οποίας οφείλει να γνωρίζει κάθε QlikView developer αυτή είναι η ApplyMap()... Είναι το αντίστοιχο της VLOOKUP() που χρησιμοποιούμε στο Excel, έχει πολύ καλό performance και λειτουργεί καλύτερα από ένα Left Join όταν προσπαθείς να εμπλουτίσεις το data model σου καθώς σου εξασφαλίζει ότι το mapping που επιχειρείς δεν θα έχει διπλοεγγραφές... Η σύνταξή της είναι εύκολη και τα οφέλη της πολλά, το documentation της Qlik είναι απόλυτα ικανοποιητικό ενώ υπάρχουν πάρα πολλές πηγές στο internet, από blog posts μέχρι videos, που εξηγούν και αναλύουν την χρήση της, κάποια ενδεικτικά links είναι και αυτά:

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Bottom line...

Οι λέξεις δεν βγαίνουν εύκολα από το μυαλό... Είναι τόσες πολλές εκεί μέσα, τόσο ανακατεμένες κι έτσι όπως διαγωνίζονται η μία με την άλλη να βγουν, τελικά δεν βγαίνει καμία... 10 χρόνια τα είπαμε και τα ξανάπαμε και άκρη δεν βρήκαμε... Βγάζει μια ματαιότητα όλο αυτό γιατί οι λέξεις δεν αλλάζουν τη ζωή αλλά μόνο οι πράξεις... Άντε και τα είπες και τα έγραψες, και; Έκανες κάτι; Δεν παίζει ρόλο μόνο η θέληση αλλά και το momentum, μπόρεσες να αλλάξεις τη ζωή σου, σου το επέτρεψαν οι συνθήκες; Αν όχι, σταμάτα να "κλαις" και  ζήσε ότι θέλεις και μπορείς να ζήσεις...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Αναζήτηση εργασίας 2.0. ...

Αληθινά, πόσο περίπλοκα έχουν γίνει τα πράγματα την εποχή των social media για να ανακαλύψεις πού πραγματικά είναι η αλήθεια; Δεν μιλάω για τα fake news, την χειραγώγηση των ανθρώπων όσον αφορά την πολιτική τους τοποθέτηση ή την αγοραστική τους συμπεριφορά, θέματα γνωστά και συζητημένα πολλές φορές αλλά την αναζήτηση εργασίας... 

Εξηγούμαι...

Το glassdoor είναι ένα site/εφαρμογή που λειτουργεί με την λογική των social media, δηλαδή ο χρήστης συνεισφέρει το content μέσω ανώνυμων καταχωρήσεων, με στόχο την δημιουργία μιας βάσης πληροφόρησης σχετικά με κάθε εταιρεία (εργασιακές συνθήκες μισθολογικά, benefits, personal development, etc), διαθέσιμα στον κάθε χρήστη της εφαρμογής ώστε να αξιολογήσει αν πρέπει να κυνηγήσει μια θέρση εργασίας σε κάποια συγκεκριμένη εταιρεία... Είναι επίσης ένας χώρος όπου οι εταιρείες μπορούν να ποστάρουν τις θέσεις εργασίας που έχουν ανοιχτές και να κάνουν recruiting... 

Πρωί Κυριακής, κάθομαι χαλαρά στον υπολογιστή μου και το LinkedIn μου έχει στείλει notification για μια θέση εργασίας που μπορεί να με ενδιαφέρει... Η εταιρεία είναι ένα πολυεθνικό startup με γραφεία και στην Αθήνα και η περίπτωση φαίνεται ενδιαφέρουσα... Αποφασίζω να μπω στο glassdoor για να διαβάσω κριτικές για την εταιρεία και γιατί όχι να δοκιμάσω να "χτυπήσω" την θέση... Η συνολική κριτική της εταιρείας είναι πολύ υψηλή, προσπαθώ όμως να σορτάρω τα reviews εκείνα που αφορούν το ελληνικό branch... Οι κριτικές εξακολουθούν να είναι εξαιρετικές πλην κάποιων αρνητικών που περιγράφουν μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από τις θετικές, γεγονός που με βάζει σε σκέψεις αφού μιλάμε για διαμετρικά αντίθετες εικόνες... Συνεχίζω να διαβάζω μέχρι που φτάνω σε μια κριτική η οποία όχι μόνο είναι κόλαφος για την εταιρεία και τις συνθήκες που επικρατούν αλλά μεταξύ άλλων καταγγέλλει ότι οι υπεύθυνοι της εταιρείας ζητάνε από τους υπαλλήλους τους να κάνουν εγγραφή στο glassdoor και να γράψουν θετικές κριτικές... 

Ποια είναι η αλήθεια; Τι συμβαίνει με αυτή την εταιρεία, είναι τελικά ένας καλός χώρος εργασίας ή όχι; Προσωπικά δεν ξέρω... Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το συγκεκριμένο post μπορεί να είναι ένα εκδικητικό ψέμα κάποιου πρώην υπαλλήλου, μόνο όμως ως υπόθεση θα μπορούσε να το ισχυριστεί αυτό, δεν μπορείς να γνωρίζεις στα σίγουρα αν δεν έχεις ίδια άποψη... Από την άλλη, απομονώνοντάς την συγκεκριμένη αρνητική κριτική, πώς γίνεται να υπάρχουν κριτικές που εξαίρουν πχ το ομαδικό πνεύμα εντός της εταιρείας και κάποιες άλλες να στηλιτεύουν ακριβώς την έλλειψη αυτού; 

Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια, όχι τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται μέσα από το glassdoor για αυτή την εταιρεία... Η ανωνυμία αλλά και η εντελώς υποκειμενική και πολλές φορές κακόβουλη και biased οπτική των πραγμάτων έχουν στερήσει την πληροφορία από την αξιοπιστία της με αποτέλεσμα οι αποφάσεις (εν τέλει) να παίρνονται στηριγμένες σε ενδείξεις και προσωπικές απόψεις  κι όχι αποδείξεις και γεγονότα...

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

"Η ξηρασία" της Jane Harper

"Η ξηρασία" της Jane Harper
Με δύναμη από την Αυστραλία... Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας υπότιτλος για αυτό το post δεδομένου κιόλας ότι η Jane Harper δεν είναι η πρώτη Αυστραλή συγγραφέας που διαβάζω φέτος (link)... Φαίνεται να υπάρχει ένας λογοτεχνικός δυναμισμός γένους θηλυκού στους Αντίποδες, για την Harper διάβασα σχόλια του τύπου ότι έρχεται να αποτελέσει το αντίπαλος δέος στο σκανδιναβικό noir...  

Λες;
Θα δείξει... 

Η διετής ξηρασία έχει οδηγήσει την μικρή, αγροτική κοινότητα της Κιβάρα στα όριά της και την κατάσταση έρχεται να κάνει ακόμα χειρότερη η διπλή δολοφονίας μια γυναίκας και του μικρού γιου της από τον σύζυγό της και πατέρα του παιδιού, του Λιουκ, ο οποίος μετά αυτοκτόνησε... Με αφορμή την κηδεία θα επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια στην Κιβάρα ο Άαρον, ο παιδικός καλύτερος φίλος του Λιουκ, ο οποίος είχε φύγει κακήν κακώς από την πόλη όταν το όνομα του συνδέθηκε με τον θάνατο μιας κοπέλας, της Έλι, όταν ήταν 16 χρονών... Ο Άαρον είναι persona non grata για την πόλη, είναι πλέον αστυνομικός και προσπαθεί να ξεχάσει το παρελθόν του στην γενέτειρά του όμως έπειτα από παράκληση των γονιών του Λιουκ, που δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο γιος τους έγινε φονιάς της οικογένειάς του, θα αναλάβει να επανεξετάσει την υπόθεση και να βεβαιωθεί για το ποια είναι η αλήθεια... Η ευθύνη που ανέλαβε θα ξυπνήσει οδυνηρές μνήμες του παρελθόντος, η προσπάθεια δεν θα είναι εύκολη αλλά η κάθαρση στο τέλος θα έρθει...

Δεν ξέρω αν αποτελεί το αντίπαλο δέος για το σκανδιναβικό noir, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι μου άρεσε πολύ η οπτική της Harper ... Το στυλ της είναι φρέσκο, έχει χαρακτήρα και πιστεύω ότι αν εξελιχθεί θα διαβάσουμε μεγάλα πράγματα από αυτήν... Η πλοκή εκτυλίσσεται με το γνωστό τρικ της αντιπαράθεσης παρόντος και παρελθόντος, με  flashbacks να εμπλουτίζουν και να ενισχύουν την εξέλιξη της ιστορίας... Οι πρώτες σελίδες του βιβλίου είναι κάπως αμήχανες, δεν θα ενθουσιάσουν τον αναγνώστη, φαίνονται αποχαυνωμένες από την φοβερή ζέστη της Κιβάρα, κατόπιν όμως το βιβλίο γίνεται ένα εξαιρετικό page turner... Πραγματικά απόλαυσα την ροή της ιστορίας, όσο λίγες φορές... Οι χαρακτήρες έχουν δουλευτεί αρκετά, κάποιοι είναι σχηματικοί αλλά είναι και ο ρόλος τους τέτοιος, ο χαρακτήρας του Άαρον έχει δουλευτεί εξαιρετικά και με μεγάλη λεπτομέρεια... Αυτό που θεωρώ το μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου αυτού είναι η τρομερή ικανότητα της Harper να φτιάχνει απόλυτα ρεαλιστικές φωτογραφίες με την πένα της για τον αναγνώστη... Κατάφερα να δω τα φρυγμένα από την ζέστη χωράφια των χωρικών της Κιβάρα, τον αέρα που σήκωνε την σκόνη, τον ιδρώτα που γυάλιζε στο πάνω χείλος του Άαρον, καταπληκτική δουλειά... Το φινάλε είναι καταιγιστικό, ο αναγνώστης θα υποπτευθεί και θα απορρίψει πολλούς πιθανούς υπόπτους μέχρι την κορύφωση της ιστορίας όπου όλα τα μυστικά χρόνων και χρόνων θα αποκαλυφθούν... Η κάθαρση θα έρθει σαν αναζωογονητική βροχή στο ξεραμένο χώμα και ο καθένας θα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια του και να πάει παρακάτω... 

Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της ζωής...

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Απελπισία...

Από τους ανθρώπους του κόσμου όλου έχει βρει εμένα να ξαλαφρώνει την σκέψη του...

Είναι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και πίσω στην Ελλάδα αυτό που έλεγε κάποτε οικογένεια έχει διαλυθεί... 
Δεν θέλει να φορτώνει τον πατέρα κι την μάνα του γιατί είναι είναι γέροι άνθρωποι κι έχει δίκιο, τι να τους πει; 

Ότι η πρώην γυναίκα του προσπαθεί να δηλητηριάσει την σχέση του με την κόρη του, ότι είπε επί λέξη στη δικηγόρο ότι θα τον κάψει με το παιδί αν δεν κάνει αυτά που αυτή θέλει;
Ότι η επικοινωνία του με το παιδί γίνεται τηλεφωνικά με την αυστηρή εποπτεία και παρέμβαση της πρώην γυναίκας του; 
Ότι δημιούργησε πρόβλημα και απείλησε πρώην κοινούς οικογενειακούς φίλους όταν θεώρησαν λογικό να του στείλουν μια φωτογραφία των παιδιών τους μαζί με την κόρη του από την ημέρα του αγιασμού; 
Ότι του ζητάει και του ξαναζητάει λεφτά, δήθεν για το παιδί, ότι τον κατηγορεί ότι κάνει την αμερικανική dolce vita ενώ αυτός δουλεύει 12ωρα στις οικοδομές και κάνει 2 ώρες να πάει και 2 ώρες να γυρίσει από τη δουλειά;

"Μήτσο, δεν τρώω, δεν κοιμάμαι, δεν γελάω, το μυαλό μου κρέμεται από μια κλωστή", μου λέει και τον πιστεύω... 
"Το μόνο που έχω είναι αυτό το παιδί, αν το χάσω δεν ξέρω κι εγώ τι θα κάνω", μου λέει... 

Τον πιστεύω και φοβάμαι... 
Φοβάμαι για το μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από την απελπισία του...