Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

"Ο Χάρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν" της J.K. Rowling

"Ο Χάρι Πότερ και ο αιχμάλωτος του Αζκαμπάν" της J.K. Rowling
Τελείωσα και την τρίτη περιπέτεια του μικρού μάγου... Όπως έχω πει σε άλλα posts, η περίοδος είναι δύσκολη και απαιτητική το μυαλό χρειάζεται μια απόδραση...

Η τρίτη χρονιά του Χάρι στο Χόγκουαρτς ξεκινάει επεισοδιακά... Η συμβίωση με τους θείους του γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη ενώ ένας διαβόητος εγκληματίας αποδρά από το Αζκαμπάν ενώ όλα δείχνουν ότι στόχος της απόδρασής του είναι ο Χάρι... Η σχολική χρονιά ξεκινάει με πολλές προσδοκίες και ευχάριστες εκπλήξεις αλλά ούτε και αυτή την χρονιά θα λείψουν οι κίνδυνοι και οι περιπέτειες... Ίσα ίσα ειδικά από αυτή την χρονιά αρχίζει να φαίνεται σε τι επικίνδυνο δρόμο κινείται η ζωή του Χάρι...

Ο Χάρι είναι 13 ετών πια, έφηβος κανονικός, τα συναισθήματά του είναι πολύ εντονότερα πλέον... Ψάχνει να βρει μια ταυτότητα, να συλλέξει πληροφορίες, αναμνήσεις και συναισθήματα από το παρελθόν του και των γονιών του και τελικά θα βρει αυτό που ζητά στον πιο απίθανο άνθρωπο... Σε αυτό το βιβλίο κάνουν πρώτη φορά την εμφάνισή τους οι Παράφρονες, οι φύλακες του Αζκαμπάν, τερατόμορφα αποκρουστικά πλάσματα που τρέφονται με χαρούμενα συναισθήματα... Οι χαρακτήρες χάνουν μερικές φορές τον δυισμό που συναντάμε στην παιδική λογοτεχνία (καλοί/κακοί), είναι πιο "ενήλικοι", με πάθη και ελαττώματα... Γενικά το όλο στυλ γραφής ακολουθεί ηλικιακά τον Χάρι, μεγαλώνει και "σοβαρεύει", χάνει την παιδικότητα του και γίνεται πιο σκοτεινό, τάση που θα συνεχιστεί ακόμα περισσότερο και στα επόμενα βιβλία, αν κρίνω από τις ταινίες... 

Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο για το είδος της φανταστικής λογοτεχνίας, στα στάνταρ που μας συνήθισε η Rowling,  το οποίο όμως θα τολμήσω να πω ότι το προτιμώ στην κινηματογραφική του έκδοση... Στην έντυπη έκδοση βρήκα σημεία που έκαναν κοιλιά, όπως η όλη ιστορία με τον Ωραιόραμφο, ιστορία που στο πανί την χειρίστηκαν πολύ καλύτερα... Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, βέβαια...

Υ.Γ. Ακολουθεί βιβλίο αγαπημένου Σκανδιναβού συγγραφέα... 😉 

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Ποιος φταίει;

Δεν φταίει ούτε ο ανάδρομος, ούτε ο γκαντέμης ο Κούλης, ούτε κάποια άλλη κακόβουλη συναστρία... Φταις εσύ που νομίζεις ότι μπορείς να παίξεις ένα παιχνίδι εξαρχής χαμένο, που εθελοτυφλείς ότι θα το φέρεις στα μέτρα σου και θα το κερδίσεις... Δεν μπορείς να το κερδίσεις ποτέ αυτό το παιχνίδι, κι όσα λεφτά και να ξοδέψεις σε ψυχοθεραπευτές και φάρμακα, η κοτρόνα που σε πλακώνει στο στήθος και σου συνθλίβει το μυαλό δεν θα σηκωθεί ποτέ... Το ίδιο το παιχνίδι είναι το πρόβλημα, αυτό που προκαλεί τα ψυχολογικά σου, το απάλευτο stress, την οργή που ξεχειλίζει, την ντροπή... Όλα αυτά γιατί σε πείσανε ότι μόνο το παιχνίδι υπάρχει και τίποτα άλλο...

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει;
Κανένα στόμα δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα.
...
Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα, όπου μας εύρει, μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

(*)Αποσπάσματα από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη "Οι Μοιραίοι"

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Epic...

Βάζεις του μεγάλου τα παιχνίδια; Θα βάλεις και τα δικά μου... Άντε να του το αρνηθείς (έστω ότι το ήθελες), τολμάς;

Κάνοντας μια πρόβλεψη αν κρίνω από τα παιχνίδια που παίζει, τις ταινίες που του αρέσουν και την μουσική που έχει αρχίσει να δείχνει προτίμηση,  αυτός θα γίνει μεταλάς,  Manowar και δεν συμμαζεύεται... Ποιος ακούει την Μάρα αν πει ότι θα αφήσει μαλλιά,  σαν τον Slash θα γίνει...





Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

"Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά" της J.K.Rowling

"Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά" της J.K.Rowling
Ο Σπύρος και ο Θάνος λατρεύουν τον Χάρι Πότερ... Έχουν δει όλες τις ταινίες πάνω από μια φορά, έχουν τερματίσει το παιχνίδι στο PS4 και ο Σπύρος διαβάσει ένα ένα και τα βιβλία, αυτές τις ημέρες διαβάζει το "Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς"... Οι μέρες όπως είπαμε στο προηγούμενο post είναι γεμάτες από κάθε άποψη, οπότε τι καλύτερο από το να παρεμβάλλεις μια αγαπημένη, ανάλαφρη ιστορία στα δικά σου αναγνώσματα έτσι ώστε το μυαλό να ξεφύγει ευχάριστα...

Το δεύτερο μέρος της σειράς βιβλίων της J.K. Rowling με ήρωα τον μικρό μάγο, βρίσκει τον Χάρι Πότερ να επιστρέφει στο Χόγκουαρτς για την δεύτερη χρονιά των σπουδών του ενώ πολλοί και πολλές καταστάσεις προσπαθούν να εμποδίσουν την επιστροφή αυτή... Ο Χάρι γνωρίζει περισσότερα για τον εαυτό του, για το παρελθόν του και τις σχέσεις του με τους άλλους και έχει να αντιμετωπίσει ένα αρχαίο κακό που είναι κρυμμένο στα έγκατα της σχολής και έχει αφυπνιστεί μετά από πολλά χρόνια... Ο Χάρι θα χρειαστεί να έρθει άλλη μια φορά αντιμέτωπος με τον χειρότερο εχθρό του, να υπερασπιστεί τους φίλους του και τον εαυτό του και να διαλέξει ποια είναι η θέση του σε αυτόν τον μαγικό κόσμο...

Το "Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά" είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο, μια εξαιρετική συνέχεια στο ταξίδι στον κόσμο της μαγείας που έπλασε η φαντασία της  J.K. Rowling... Η παλέτα των χαρακτήρων διανθίζεται είτε σε υφιστάμενους, είτε σε νέους όπως ο Άρθουρ Ουέσλι και ο Λούσιους Μαλφόι, ενώ υπάρχουν χαριτωμένες πινελιές χιούμορ, τέτοια είναι σχεδόν το σύνολο της παρουσίας του καθηγητή Γκιλντρόι Λόκχαρτ... Κατά την άποψή μου το πιο ωραίο στοιχείο που έχει αυτό το βιβλίο, ειδικά για τους νεότερους αναγνώστες, είναι η έμπρακτη ανοχή στο διαφορετικό που παρουσιάζουν οι μικροί ήρωες του βιβλίου, η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη για τον διπλανό μας... Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για καταλάβει ένα μικρό παιδί ότι δεν έχει σημασία αν είσαι Μαγκλ ή Μάγος, άνθρωπος ή ξωτικό, πλούσιος ή φτωχός από μια όμορφη ιστορία...  Ένα άλλο πολύ σημαντικό μήνυμα που περνάει το  "Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά" είναι ότι δεν έχει σημασία ποια είναι η καταγωγή σου, καλή ή κακή, οι επιλογές σου είναι που καθορίζουν τελικά αυτό που είσαι... Πραγματικά τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος από τα αναγνώσματα του παιδιού του;

Κατά τ' άλλα, η πλοκή του βιβλίου είναι πολύ καλή και σφιχτοδεμένη, το φινάλε δυναμικό και με αγωνία ενώ βλέπουμε ήδη αυτό που θα διαφανεί περισσότερο στα επόμενα βιβλία... Όσο πλησιάζει η τελική σύγκρουση του Χάρι με τον Λόρδο Βόλντεμορτ (τον Βόλντι, όπως τον λένε ο Σπύρος και ο Θάνος 😃), η πλοκή ενηλικιώνεται με την έννοια του ότι ασχολείται με θέματα, ιδέες και εικόνες που ακουμπάνε περισσότερο στον κόσμο των ενηλίκων παρά των παιδιών, αν το καλοσκεφτείς όμως, ο κόσμος ήταν, είναι και θα είναι μόνο ένας, αλλάζουν μόνο οι τρόποι που προσπαθούμε να τον γνωρίσουμε στα παιδιά μας και κατά την ταπεινή μου άποψη, η  J.K. Rowling έχει κάνει αρκετά καλή δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση...

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2020

Break through...

Ο Ιούνιος έχει μπει φουριόζος με πολύ πυκνή πληροφόρηση και ροή γεγονότων... Πολύ δουλειά, ένα νέο επαγγελματικό εγχείρημα που είναι στα σπάργανα, οι πρώτες μέρες μετά την καραντίνα που εξακολουθούν να μας συγχύζουν και να μας κάνουν καχύποπτους, εξελίξεις σε κάθε επίπεδο... Είμαι κουρασμένος και δεν κρύβω ότι έχω πολύ stress, ο ύπνος μου έχει γίνει πολύ ανήσυχος, κάθε βράδυ βλέπω όνειρα που καυγαδίζω... 

Όσον αφορά τη δουλειά έχω εμπλακεί σε projects τα οποία έχουν πολύ μεγάλη σημασία αυτή την περίοδο για την εταιρεία, ασχολούνται με αυτά άτομα του C-level management και νιώθω ότι επιτέλους η δουλειά μου έχει γίνει γνωστή κι έχει εκτιμηθεί στο σημείο που της άξιζε... Δεν με ενοχλεί η κούραση ή το stress αλλά νιώθω ότι αυτή είναι μια πολύ σημαντική ευκαιρία για το break through σε ένα άλλο level που θα μου επιτρέψει να προσεγγίσω μια ζωή και κάποιους στόχους όπως τους έχω ονειρευτεί εδώ κι χρόνια με την Μάρα κι αυτό με αγχώνει πολύ... Δεν θέλω να χάσω αυτή την ευκαιρία, θέλω να πάνε όλα καλά από την πλευρά μου και η εταιρεία να μου ανταποδώσει αυτό τον κόπο... Δεν ξέρω πόσες σημαντικές ευκαιρίες θα έχω ακόμα στην επαγγελματική μου ζωή και κάθε χαμένη είναι ένα βήμα μακρυά από τους στόχους μου... 

Από την άλλη αν η δουλειά μου πάει όπως πρέπει να πάει αλλά η εταιρεία δεν ανταποκριθεί ανάλογα τότε θα πρέπει να σκεφτώ κι εγώ το μέλλον μου και πού θα το αναζητήσω... Αυτή είναι όμως μια σκέψη που προς το παρόν αφήνω στην άκρη... 

Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Mission accomplished...

Είμαι τύπος που χρειάζεται να έχει στόχους, κάτι να κυνηγάει... Τους καταστρώνω στο μυαλό μου, τους μελετώ και τους κρατώ σε αναμονή μέχρι να έρθει η ώρα να (γίνει η απόπειρα να) εκπληρωθούν... Ένα στόχος μπορεί να περιμένει για χρόνια αλλά (τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια) πάντα έρχεται η ώρα του να δοκιμαστεί... 

Ένα τέτοιος στόχος ήταν κι ο σημερινός που εκπληρώθηκε... Μια μεγάλη πεζοπορική διαδρομή με πολύ μεγάλες υψομετρικές διαφορές που συνδυάζει βουνό και πόλη... Κουράστηκα πολύ αλλά τα κατάφερα και αυτό έχει την μεγαλύτερη σημασία...

Sunday walking

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

Μουσικές...

Ο Θάνος βλέπει διάφορα video στο YouTube από ταινίες που τα έχουν ντύσει με μουσική... Μου ζήτησε να του βρω αυτά τα τραγούδια και να του τα κατεβάσω για να τα ακούει στο tablet... Ο Σπύρος στην ηλικία του είχε κόλλημα με τον Michael Jackson, τα ακούσματα του Θάνου είναι πιο rock... Αυτή είναι η λίστα με τα κομμάτια που μου ζήτησε...


H playlist του Θάνου

Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Το δικό μου "Last Dance"...

Τελείωσα σήμερα το πρωί το τελευταίο επεισόδιο του "Last Dance"...  Βγήκα μετά για ένα μεγάλο περίπατο και σκεφτόμουν στο δρόμο ότι το never give up mentality που χαρακτήριζε τον Michael Jordan είναι ένα χαρακτηριστικό που έχω κι εγώ και χάρηκα πολύ που μοιράζομαι ένα τέτοιο ποιοτικό χαρακτηριστικό με μια τέτοια προσωπικότητα...

Κατόπιν βέβαια σκέφτηκα ότι ο  Michael Jordan ήταν απόλυτα στοχοπροσηλωμένος και κάθε αποτυχία τον έκανε μόνο να πεισμώνει περισσότερο, την στιγμή αμέσως μετά την κάθε ήττα ξεκινούσε να βρει τον τρόπο που την επόμενη φορά θα ήταν αυτός ο νικητής... Εγώ σε κάθε αποτυχία περνάω μια περίοδο που οικτίρω τον εαυτό μου, που με μισώ που δεν τα κατάφερα γιατί είμαι ανίκανος... Σε αυτή την περίοδο εγκαταλείπω τον στόχο μου, τον θεωρώ τροχοπέδη και άγχος και προσπαθώ να δικαιολογήσω στον εαυτό μου ότι δεν χρειάζομαι τον στόχο, ότι είναι υπερβολή, ότι είναι λάθος, οτιδήποτε... Όταν περάσει λίγος καιρός θα βρω και πάλι τον δρόμο μου και θα επιχειρήσω ξανά να κατακτήσω τον στόχο αλλά θα έχω χάσει πολύ χρόνο και σε πιθανή νέα αποτυχία θα επαναληφθεί το ίδιο συναισθηματικό roller coaster...  

Γιατί λειτουργώ έτσι; Η  έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι μια προφανής απάντηση την ρίζα της οποίας δεν με ενδιαφέρει πια να αναλύσω ή τουλάχιστον να γράψω τις σκέψεις μου γι'αυτήν σε αυτό το βήμα... Que sera, sera, όπως είπα και σε ένα φίλο πρόσφατα, έφτασα 42 χρονών, δεν θα διορθωθώ τώρα, είμαι αυτό που είμαι... Επιλέγω να κρατάω και να νιώθω περήφανος για το ότι παρότι ήμουν ένα αγοράκι που δεν εκτιμούσε αυτό που έβλεπε στο καθρέφτη και αυτό που είχε μέσα του, παρά το γεγονός ότι κάθε αποτυχία μπορεί να με στείλει σε πολύ σκοτεινά μέρη για κάποιες περιόδους, κατάφερα να γίνω κάποιος που σέβομαι εγώ και σέβονται κι οι άλλοι, κάποιος που προσπάθησε πάρα πολύ για όλα όσα έχει καταφέρει, κάποιος που ακόμα και αν του παίρνει περισσότερο χρόνο από άλλους, πάντα μα πάντα, σηκώνεται ξανά όρθιος...

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα και πιστεύω και για τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν...

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

"Μαουτχάουζεν" του Ιάκωβου Καμπανέλλη

"Μαουτχάουζεν" του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Το "Μαουτχάουζεν" το ήξερα αλλά δεν το είχα διαβάσει ποτέ... Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω... Η υπερπληθώρα πληροφορίας σχετικά με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα που είχα καταναλώσει ήδη από πολύ μικρός μέσα από τις εγκυκλοπαίδειες που είχαν αγοράσει οι γονείς μου και τις διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές που είχα δει με έκανα να πιστεύω ότι δεν είχε κάτι να μου προσφέρει επιπλέον από όσα ήδη ήξερα...  Για το  "Μαουτχάουζεν" μου μίλησε και πάλι σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία ο φίλος μου ο Ηλίας, για το πόσο πολύ τον είχε συγκλονίσει και μάλιστα τον κορόιδευα επειδή είναι κεντροδεξιός και του έλεγα πειραχτικά ότι "Μπα, σε άγγιξε εσένα αυτή η ιστορία, φασιστόμουτρο;".... Οι κουβέντες μας όμως για αυτό το βιβλίο κάνανε ένα κλικ μέσα στο μυαλό μου και το είχα στον νου μου να το διαβάσω οπότε όταν είδα ότι προσφερόταν σε σκληρόδετη έκδοση με το ΒΗΜΑ της Κυριακής μέσα στον Φλεβάρη, αγόρασα εφημερίδα μετά από πολλά πολλά χρόνια και το πήρα στα χέρια μου... Δεν το διάβασα κατευθείαν, περίμενε αρκετό καιρό στο κομοδίνο, έκανε μια βόλτα και μέχρι τον Ταύρο στην μάνα μου και εν τέλει αφού επέστρεψε όταν χαλάρωσε λίγο η καραντίνα και ξαναείδα τους γονείς μου, το διάβασα, το τελείωσα χθες το βράδυ... 

Κάθε βιβλίο είναι σαν ένα ταξίδι, ότι και να σου περιγράψει ο άλλος πρέπει να το κάνεις μόνος σου για να το νιώσεις και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα νιώσεις το ίδιο που ένιωσε κάποιος άλλος, είναι μια εμπειρία καθαρά προσωπική... Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε το "Μαουτχάουζεν"  20 χρόνια μετά από την απελευθέρωση του από το ομώνυμο στρατόπεδο... Όπως λέει ο ίδιος στον πρόλογο χρειαζόταν χρόνο να αποστασιοποιηθεί από αυτή την εμπειρία και να κατασταλάξουν όλα τα γεγονότα μέσα του... Το "Μαουτχάουζεν" ξεκινάει στις 5 Μαΐου του 1945 όταν ένα αμερικάνικο άρμα μάχης γκρέμισε την πύλη του στρατοπέδου και απελευθέρωσε τους κρατουμένους... Περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες μέχρι και την φυγή του Καμπανέλλη από το στρατόπεδο με τους τελευταίους κρατούμενους, τους Εβραίους του στρατοπέδου, ως συνοδός των Ελλήνων Εβραίων... Στην ιστορία παρεμβάλλονται συχνά flash back στα γεγονότα που έζησε ή άκουσε και διαδραματίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια στο στρατόπεδο...

Ο πυρήνας του βιβλίου είναι η ζωή... Η ζωή που είναι τόσο πολύτιμη και τόσο φτηνή, η ζωή που κερδίζεται και η ζωή που σπαταλιέται, η ζωή που κερδίζει στο τέλος με το όποιο κόστος... Δεν χρειάζεται να αναπαράγω τις φρικιαστικές ιστορίες των εγκλημάτων των Ναζί, δεν θα περιγράψω κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί και αναπαραχθεί πολλές φορές... Η διαστροφή του Ναζισμού και η συγκλονιστική ηλιθιότητα και κακία απέναντι στον άνθρωπο ήταν μια ύβρις απέναντι στην ίδια την φύση... Μόνο μίσος και απέχθεια μπορούν να γεννήσουν οι περιγραφές των κατορθωμάτων αυτών των τεράτων που η ανθρωπότητα τους φέρθηκε πολύ καλύτερα από ότι τους άξιζε αφού όλοι τους βρήκαν μοίρα πολύ καλύτερη από αυτή των θυμάτων τους... Οργή θα προκαλέσουν στον αναγνώστη και οι "καλοί νοικοκυραίοι" που κοίταζαν αλλού τόσα χρόνια που λειτουργούσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που επωφελούνταν από τα τζάμπα εργατικά χέρια, που συμφωνούσαν με το ξεπάστρεμα των Εβραίων, των κομμουνιστών, των ομοφυλόφιλων, των τσιγγάνων... Μου θυμίζουν πάρα πολύ νοικοκυραίους του σήμερα, τύπους "εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά..." ...

Μέσα σε αυτό τον οχετό όμως η ζωή κατάφερνε να υπάρχει... Στη δίψα των κρατουμένων για μια ακόμα μέρα πάνω στη γη έστω και σε αυτή την κόλαση... Στους τρόπους που μηχανεύονταν για να "κερδίσουν" τους θύτες τους.... Στην αλληλεγγύη, την αγάπη, το τσιγάρο και το κομμάτι το ψωμί που μοιράζονταν, στο αγκωνάρι που φορτωνόταν ο ένας για τον άλλο για να μην πάρει χαμπάρι ο σκοπός... Σε αυτά και στον έρωτα, στα βλέμματα γεμάτα λαχτάρα μέσα από συρματοπλέγματα ενώ το σώμα ήταν ανίκανο για την ερωτική πράξη... Ο έρωτας αυτός όμως ακόμα και μετά την απελευθέρωση δεν ήταν προορισμένος να ανθίσει.... Οι επιζήσαντες των στρατοπέδων είχαν πολλά τραύματα μέσα στις ψυχές τους και συχνά δεν άντεχαν να κουβαλούν και να μοιράζονται και αυτά του συντρόφου τους, θέλανε μόνο να ξεχάσουν...

Όσοι άντεξαν και επέζησαν αυτή της κόλασης δεν έζησαν τελικό το νέο κόσμο που πίστευαν ότι θα γεννηθεί από τις στάχτες του πολέμου... Η προσαρμογή στην ζωή εκτός στρατοπέδου δεν ήταν εύκολη, η ζωή όμως συνεχίστηκε, δεν γινόταν να γίνει διαφορετικά...

Για το τέλος θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα χωρίς σχόλια... 
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του... 

Απόσπασμα από το Μαουτχάουζεν