Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσίευση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναδημοσίευση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Θυμάστε την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

Δικαστική δικαίωση για την Κωνσταντίνα Κούνεβα


Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα τον Δεκέμβριο του 2008 καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά.

Κωνσταντίνα Κούνεβα


Με απόφασή του την Παρασκευή το δικαστήριο επιδίκασε στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τις 80.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα.

Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως "εργατικό ατύχημα", καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της Κούνεβα από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε η εργαζόμενη, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

Η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2013 απουσία της η Κ. Κούνεβα η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για χειρουργικές επεμβάσεις.

Οι δικηγόροι της, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα, κατέθεσαν σωρεία εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που καταδείκνυαν ότι η Κούνεβα είχε μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας εξαιτίας της έντονης συνδικαλιστικής δράσης που είχε αναπτύξει.

Σημειώνεται ότι η κ.Κούνεβα, μετά και τις ευθείες απειλές κατά της ζωής της, είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων προς την εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή, αλλά και τη μετακίνησή της από το Μαρούσι στο Θησείο, όπου διέμενε. Ουδέποτε όμως έγινε δεκτό το αίτημά της. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε, ήταν και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί της, την επιμέλεια του οποίου είχε εξ ολοκλήρου η ίδια.

Η Κ. Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια σε συνεργείο καθαρισμού των ΗΣΑΠ. Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου το 2008, όταν μετά τη λήξη της βάρδιάς της επέστρεφε στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους οι οποίοι την περιέλουσαν με βιτριόλι.

Στη συνέχεια τής άνοιξαν το στόμα και την πότισαν με το ίδιο καυστικό υγρό, προκαλώντας σοβαρότατες βλάβες στα ζωτικά της όργανα.

Η υπόθεσή της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και ταυτόχρονα έφερε στο φως τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στις εταιρείες καθαρισμού με τους νοικιασμένους εργαζομένους.

Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις, ο οισοφάγος της είναι κατεστραμμένος, αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην αναπνοή και στην κατάποση, γι' αυτό και πολλές φορές κοιμάται καθιστή.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Μποϋκοτάζ στις φράουλες της Μανωλάδας #bloodstrawberries...

#bloodstrawberries

Περί τις 18:00, το απόγευμα της Τετάρτης 17/4, εργάτεςσε κτήματα στη Μανωλάδα Ηλείας μεταφέρθηκαντραυματισμένοι σε νοσοκομεία της περιοχής, μετά απόεν ψυχρώ πυροβολισμούς που δέχθηκαν μετά από διαξιφισμό με τρείς επιστάτες-μπράβους των εργοδοτών τους, όταν ζήτησαν να πληρωθούν δεδουλευμένα πολλών μηνών!!!

Διακόσιοι περίπου, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, Μπαγκλαντεζανοί και άλλοι εργάτες στα χωράφια, με αφορμή την καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων τους, απαντήθηκαν με πυροβολισμούς από τη μεριά δύο εκ των τριών επιστατών των εργοδοτών τους.

Ακολούθησε πανικός καθώς από τους εκατοντάδες πυροβολισμούς των δύο επιστατών της εργοδοσίας33 εργάτες έπεσαν αιμόφυρτοι κάτω ενώ οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν προς τα χωράφια για να σωθούν από την δολοφονική απόπειρα. Οι σφαίρες , σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες,τούς βρήκαν στο κεφάλι, στα μάτια, στο λαιμό, στο στήθος, σε πολλά ζωτικά όργανα.

Μάλιστα, ένας εκ των δραστών, σύμφωνα με πληροφορίες από κατοίκους της περιοχής, που επικαλείται το portal 902.gr, είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι του 2009 είχε δέσει δύο μετανάστες εργάτες πίσω από ένα μηχανάκι και τους έσερνε στους δρόμους της Μανωλάδας με την υποψία και μόνο ότι είχαν κλέψει λίγα πρόβατα.

Στη συνέχεια, 10 ασθενοφόρα έφτασαν στο σημείο που κείτονταν τραυματισμένοι οι εργάτες και άρχισε η άμεση διακομιδή στο τοπικό Κέντρο Υγείας και τα νοσοκομεία. Οπως δήλωσε χαρακτηριστικά ουποδιευθυντής του Κέντρου Υγείας Βάρδας, Νίκος Χούντρας, στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, το σοκαριστικό σκηνικό με τους δεκάδες αιμόφυρτους τραυματίες τού έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για περιστατικό από πολεμικό μέτωπο.

Σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, οι 33 τραυματίες – έξι από αυτούς σοβαρά,μεταφέρθηκαν στο ΓΝ Πύργου και στο ΓΠΝ Πατρών στο Ρίο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, μάλιστα, ο ένας από τους δράστες συνελήφθη, ενω άλλοι δύο αναζητούνται.

Το quote είναι από σχετικό post του //Παραλληλογράφου//...
Αρχικό άρθρο από το iskra.gr...
Σχετικό search στο Google επιστρέφει αποτελέσματα και από άλλες πηγές...

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ο θρίαμβος της ζωής...

Πέρα από μνημόνια, καταθέσεις, επιλεκτικές ή μή χρεωκοπίες και άγχη για το αύριο, αυτή είναι η είδηση που έκλεψε την προσοχή μου περισσότερο τις τελευταίες μέρες... Ένας ύμνος στη ζωή και στην ομορφιά της...

Το σύνδρομο του πανκ: Ένα ντοκιμαντέρ για μια διαφορετική μπάντα

The punk syndrome

Στο ντοκιμαντέρ Το σύνδρομο του πάνκ, ο φακός ακολουθεί μια πανκ μπάντα της Φινλανδίας από τον καιρό που ήταν άγνωστοι μέχρι που έγιναν ευρύτερα γνωστοί στο κοινό. Το αξιοσημείωτο είναι πως οι Pertti Kurikan Nimipäivät πάσχουν από νοητική στέρηση. Αυτό δεν τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που αγαπούν, δηλαδή να παίζουν μουσική.

Ο Πέρτι, ο Κάρι, ο Τόνι και ο Σάμι μιλούν εκ βαθέων, γράφουν οι ίδιοι τους στίχους και τη μουσική τους και διαμαρτύρονται μέσα από αυτά για την αντιμετώπιση που δέχονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι αληθινοί εκπρόσωποι της πανκ μουσικής, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται.

Η μπάντα ταρακούνησε τους θεατές του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όπου παίχτηκε και τους έκανε να καταλάβουν ότι εάν έχεις θέληση και αγάπη, τίποτα μπροστά σου δε μπορεί να σταθεί τροχοπέδη.

Ο Τζέι Πι Πάσι που μαζί με τον Γιούκα Κάρκαϊνεν σκηνοθέτησαν την ταινία, έδωσε το παρόν στη Θεσσαλονίκη και μίλησε για το κινηματογραφικό του εγχείρημα.

«Την ταινία έχουμε σκηνοθετήσει εγώ και ο Γιούκα Κάρκαϊνεν, ο οποίος είχε δει τη μπάντα μετά τη δεύτερη συναυλία της σε ένα μικρό σποτ στην τηλεόραση. Νομίζω ότι αυτό που τράβηξε και τους δυο μας στο συγκεκριμένο συγκρότημα ήταν η ενέργεια των μελών του» τόνισε ο σκηνοθέτης.

«Υπάρχει κάτι αληθινά θετικό σε αυτούς. Τσακώνονται, ένας από εκείνους έχει αυτοκτονικές τάσεις, υπάρχει πολύ θυμός αλλά και θλιβερές στιγμές, ωστόσο κυριαρχεί η θετική στάση». «Ακολουθήσαμε τη μπάντα για περίπου 18 μήνες. Η προσέγγιση ήταν πολύ εύκολη και αρχίσαμε αμέσως τα γυρίσματα» συμπλήρωσε.

Όσο για την πλευρά της διασημότητας που απολαμβάνει το συγκρότημα, ο σκηνοθέτης επεσήμανε: «Έχουν επίγνωση της δημοφιλίας τους, όμως επειδή ζουν σε ιδρύματα, με τους γονείς τους ή σε ειδικά διαμερίσματα, διαθέτουν περιορισμένη ανεξαρτησία για να χαρούν αυτή τη δημοσιότητα. Είχαμε ξαναβρεθεί στο παρελθόν με άτομα με αναπηρία και ξέραμε ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τους Pertti Kurikan Nimipäivät».
Πηγή: TVXS

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

...and justice for all...

Απαλλακτικό βούλευμα για τον Ισίδωρο Κούβελο


Το συμβούλιο Εφετών με απόφαση του απαλλάσσει τον επιχειρηματία Ισίδωρο Κούβελο, σύζυγο της βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας Ντόρας Μπακογιάννη, από την κατηγορία της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης περιουσιακής κατάστασης (πόθεν έσχες).

Η υπόθεση αφορά το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων που δεν δηλώθηκε στην δήλωση «πόθεν έσχες» του 2011 της κ. Μπακογιάννη. Το θέμα είχε έρθει στην δημοσιότητα μετά από αναφορά του επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, Παναγιώτη Νικολούδη, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

Για την υπόθεση είχε ζητηθεί η άρση της βουλευτικής ασυλίας της Ντόρας Μπακογιάννη με έγγραφο προς την Βουλή του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Κατσιρώδη.

Το δικαστικό συμβούλιο έκρινε ότι ο επιχειρηματίας πρέπει να απαλλαγεί από την συγκεκριμένη κατηγορία, παρά την πρόταση του αρμόδιου εισαγγελέα Κων. Τζαβέλλα ο οποίος είχε ζητήσει ο κ. Κούβελος να παραπεμφθεί σε δίκη για το αδίκημα της άμεσης συνέργειας σε υποβολή ανακριβούς δήλωσης πόθεν έσχες.

Πηγή Το κουτί της Πανδώρας
Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη και ισότητα...

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Σκέψου καλά...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και θυμηθείτε το όταν ξαναβρεθείτε για έξοδο στο Νέο Ηράκλειο...

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Στις 23 Μαρτίου του 2012, ο Λάμπρος Σ., μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, απολύεται εκδικητικά από το ρακάδικο «Το Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο. Η απόλυση αυτή ήρθε μετά από μια μακρά σειρά γεγονότων αυθαιρεσίας και ασυδοσίας από την πλευρά των αφεντικών της επιχείρησης.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν ο συνάδελφος και μέλος του σωματείου Ν.Μ. που εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διεκδίκησε αυτά που δικαιούταν. Τα αφεντικά δεν αρκέστηκαν στην απόλυσή του, αλλά κατηγόρησαν τον εργαζόμενο για «κλοπή». Σε αυτή την υπόθεση «κλοπής», ένας από τους εργοδότες προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση και τη σύμπνοια των εργαζομένων, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αφεντικών σχετικά με την «κλοπή» των χρημάτων.

Ο Λάμπρος Σ. και ένας ακόμα εργαζόμενος, όχι μόνο δε δέχτηκαν να κατηγορήσουν τον απολυμένο συνάδελφο τους, αλλά στάθηκαν στο πλευρό του στις διεκδικήσεις του. Ο Λάμπρος Σ. θα κατέθετε και ως μάρτυρας υπεράσπισης στο εργατικό δικαστήριο του απολυμένου συναδέλφου, όμως λίγες μέρες πριν τη δίκη, του ανακοινώνεται η απόλυση του. Ο τρίτος εργαζόμενος απολύεται λίγες μέρες μετά το δικαστήριο και αφού είχε καταθέσει ένορκη βεβαίωση υπέρ του απολυμένου Ν.Μ. Τα αφεντικά από την πλευρά τους, με σκοπό να εκφοβίσουν και να εκδικηθούν για δεύτερη φορά τους συναδέλφους, μήνυσαν τους δύο από τους τρεις απολυμένους(!) ποινικοποιώντας έτσι την αντίσταση και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Εκτός από όλα αυτά, οι συνθήκες εργασίας στο «Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο ήταν παρόμοιες με αυτές που επικρατούν στα περισσότερα μαγαζιά του κλάδου του επισιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο Λάμπρος Σ. δούλεψε στην επιχείρηση για περίπου τρία χρόνια ως σερβιτόρος, ενώ τα αφεντικά του κολλούσαν ένσημα βοηθού σερβιτόρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το μαγαζί δεν εμφάνισε ποτέ στα ένσημα ούτε έναν σερβιτόρο (βαρέα ένσημα και μεγαλύτερες απολαβές) αλλά όλοι ήταν δηλωμένοι σαν βοηθοί σερβιτόρου, κάτι που αποτελεί πάγια τακτική των αφεντικών μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και παρ’ όλα αυτά, ο Λάμπρος και ενώ ακόμα εργαζόταν, δε δίστασε να δείχνει με όλους τους τρόπους τη συναδελφική του αλληλεγγύη, να εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά και να αντιστέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απαιτήσεις των αφεντικών του. Γνώριζε και διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ενημέρωνε τους συναδέλφους του ανέπτυσσε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Μετά τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλλουν μέσω των μηνύσεων, ο συνάδελφος Λάμπρος Σ. προχώρησε στο επόμενο βήμα, να συλλογικοποιήσει δηλαδή τον αγώνα του με τη στήριξη και αλληλεγγύη του σωματείου μας και να διεκδικήσει όσα δικαιούται για το διάστημα που εργάστηκε στο μαγαζί.

Η περίπτωση εργαζομένων αλλά και αφεντικών στο «Ελαϊκόν» είναι χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε, γιατί δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μας θέλουν τα αφεντικά: διαιρεμένους, τρομοκρατημένους, ρουφιάνους και ατομιστές. Δείχνει όμως ξεκάθαρα και την άλλη επιλογή που έχουμε ως μοναδικό μας όπλο πλέον: την αναζήτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και της εργατικής μας συνείδησης. Στην κανιβαλική επιλογή του “ο καθένας για την πάρτη του”, η μόνη εναλλακτική είναι το χτίσιμο συλλογικής ταξικής συνείδησης μεταξύ μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε αναχώματα στη σύγχρονη επέλαση του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που έχουν προωθήσει τα αφεντικά.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ “ΕΛΑΙΚΟΝ”

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ Σ.


Αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Άκου Αλέξη* - Αναδημοσίευση από τον //Παραλληλογράφο//...

Άλλη μια αναδημοσίευση, δεν είναι και λίγες τον τελευταίο καιρό...

Πολύ ωραίο post από τον  //Παραλληλογράφο// - Γαλαξιάρχη... Το πρώτο μέρος περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που σκέφτηκα κι εγώ πριν μπω στο παραβάν, ενώ το δεύτερο μέρος με τις προτροπές με βρίσκουν σύμφωνο στα περισσότερα και περιγράφουν κάποιες από τις δεύτερες σκέψεις που κι εγώ έχω... Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ωραίες σκέψεις που ζήλεψα κι είπα να τις βάλω κι εδώ...


Άκου Αλέξη*

Όχι, δεν έγινα «τσιπρικός» στα γεράματα. Απλώς μπαίνοντας στα γεράματα σέβομαι λίγο παραπάνω το αβάστακτο βάρος του ρεαλισμού του «τώρα». Επειδή λοιπόν δεν πιστεύω -και ποτέ δεν πίστευα- στη μία, αποφασιστική και ολοκληρωτική νίκη που θα ανατρέψει τα πάντα, χωρίς ενδιάμεσες στρατηγικές νίκες, θεωρώ την ιστορική συγκυρία για τη χώρα μου αξεπέραστη. Ο ρόλος του Σύριζα σε αυτήν είναι κεντρικός και είμαστε αναγκασμένοι να τον αναγνωρίσουμε.

Ταυτόχρονα δεν ξεχνώ ότι η ταξική πάλη δεν έχει σημειώσει σχεδόν καμία νίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Ενώ ειδικά στην εφιαλτική διετία του μνημονίου, έχασε σε όλα τα μέτωπα, σκορπίζοντας την απογοήτευση. Απογοήτευση που ήρθε να προστεθεί στη συλλογική ενοχοποίηση, επιβεβλημένη από αδίστακτους απατεώνες και -εκ των πραγμάτων- φασίστες της ΓΑΠικής σοσιαλδημοκρατίας. Απογοήτευση και συλλογική ενοχοποίηση που έχουν να αντιμετωπίσουν την παράνοια, το ψέμα, την δημαγωγία και βέβαια την τρομοκρατία.

Χρειάζεται απαραιτήτως μία τακτική νίκη. Και χρειάζεται τώρα. Με την κοινωνία και για την κοινωνία. Στο στρατηγικό αυτό ελιγμό, έλαχε να βρίσκεται ο Σύριζα σε ρόλο κεντρικό (αλλά όχι ηγετικό). Σε αυτόν απευθύνομαι, όχι ως ψηφοφόρος, που ούτως ή άλλως είναι ένας αδιάφορος ρόλος σε ένα σύστημα “αντιπροσωπευτικής” ολιγαρχίας, αλλά ως ΜΕΛΟΣ της κοινωνίας. Αυτής της κοινωνίας που βρίσκεται σε συλλογική παράκρουση, με σύνδρομα ενοχοποίησης και με απύθμενη πλέον απογοήτευση.

Επιτρέποντάς μου, χάρην αμεσότητας, την απεύθυνση στον επικεφαλής και συνομίλικό μου Αλέξη Τσίπρα, λέω:

  • Καταρχήν κατάλαβε μία απλή ιστορική αλήθεια: η σοσιαλδημοκρατία πέθανε! Όχι τώρα. Μία δεκαετία πριν. Αποσυντέθηκε ήδη.
  • Μίλησε ξεκάθαρα. Οι πέντε όροι που έθεσες είναι μία καλή αρχή. Μην ξεχνάς ωστόσο ότι απευθύνεσαι σε ένα ενοχοποιημένο κοινό σε κατάσταση παράκρουσης. Δεν βοηθά καθόλου να του κρύβεις την ουσία, μπροστά στο φόβο να σε πουν “αντιευρωπαϊστή”. Το σύστημα θα επενδύσει στην παράνοια. Δεν σε κάλεσε κανείς να φέρνεις τα Βάλιουμ, αλλά την απλή λογική.
  • Άνοιξε τα χαρτιά σου για την επόμενη ημέρα. Μη φοβηθείς να πεις τα δύσκολα. Δεν υπάρχει επιστροφή στο μικροαστισμό. Μην κάνεις πίσω στη σύγκρουση με τους ισχυρούς του κεφάλαιου. Πες το ξεκάθαρα, ότι ο αγώνας θα περάσει και μέσα από τις εθνικοποιήσεις και μέσα από τις δημεύσεις περιουσιών λαμογιών και κρατικοδίαιτων κοράκων που έπιναν αίμα τόσα χρόνια. Π.χ. ο Μπόμπολας είναι ούτως ή άλλως απέναντι. Δεν πρόκειται να σε λυπηθεί γιατί δεν τον αναφέρεις.
  • Μίλησε στον κόσμο και όχι στις ελίτ. Όχι σαν παιδάκια που θέλουν καθοδήγηση, αλλά ως ισότιμο σύμμαχο. Το πολιτικό αίτημα διαμορφώνεται στην κοινωνία. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να διεκδικήσεις τίποτε, ούτε από την κοινωνία, ούτε από τις ελίτ.
  • Τερμάτισε τη συζήτηση με τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Άφησέ τον να βυθιστεί στην ανυπαρξία. Εκείνος προτίμησε τον εγκλεισμό στο μοναστήρι και να μην υπερασπιστεί ουσιαστικά την κοινωνία. Χωρίς να επιδιώξει καμία απολύτως νίκη. Μην επαναλάβεις αυτό το λάθος. Η απενοχοποίηση ξεκινά από μία νική, έστω και μικρή. Αυτό διδάσκει η ιστορία.
  • Πείσε αν είσαι έτοιμος για τη μάχη και μην εφευρίσκεις κι εσύ λέξεις, όπως καταγγελία, απεξάρτηση κ.λπ. Η ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές, άρα με τον καπιταλισμό στην καρδιά του, σημαίνει κατ’ αρχήν ρήξη. Αν δεν είσαι έτοιμος να την κάνεις, ή αν δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, σε παρακαλώ φύγε από τη μέση. Έχε υπόψη σου ότι γι’ αυτό σε ψήφισαν οι περισσότεροι. Όχι γιατί θέλουν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ με λεπτό και πιτσιρικά αρχηγό, αντί για έναν χοντρόπετσο εγωπαθή φανφάρα.
  • Σταμάτα να επικαλείσαι κι εσύ έναν φαντασιακό ευρωπαϊσμό. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που οραματιζόμαστε. Δεν είναι αυτοί Ευρωπαίοι. Εμείς είμαστε. Οι πραγματικοί διεθνιστές, οι πραγματικοί φιλελεύθεροι στην ιδεολογία και όχι στο οικονομικό μοντέλο. Έχουν βιάσει τα νοήματα. Μην χρησιμοποιείς το δικό τους διαβρωμένο λεξιλόγιο. Είναι μεν πολύ καλός ο Δραγασάκης και πείθει ευρύτερα στρώματα της κεντροαριστεράς, αλλά η διατύπωση των οικονομικών θέσεων θολώνει την εικόνα. Χρειάζεται πιο ξεκάθαρη θέση. Είναι το ευρώ, Ευρώπη; Αυτό ισχυρίζεσαι;
  • Και μία επικοινωνιακή συμβουλή: Βρες ένα μπαούλο και κλείδωσε μέσα πρώτα το Στρατούλη και μετά το Λαφαζάνη. Ξεκλείδωσε μετά τις εκλογές (του 2030).

* Δηλαδή, μόνο ο Μίμης επιτρέπεται να βάζει βαρύγδουπους τίτλους στα πολιτικά ρομάντζα του;

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Εκλογικό μήνυμα...

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, πόσο μάλλον όταν το post είναι ξανά επίκαιρο... Το ανασύρω από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από το μακρινό 2010 και στις αρχικές προτροπές του προσθέτω ακόμα μια:

Όποιος ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ ή Χρυσή Αυγή να του κουλαθεί το χέρι!!!

Προς αυτούς που δεν πρόκειται να ψηφίσουν...

Αν είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση της χώρας αλλά δεν θες να ψηφίσεις, έχει καλώς...

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος και δεν πιστεύεις στην εκλογική διαδικασία, την θεωρείς αυταπάτη αλλά δραστηριοποιείσαι με άλλους τρόπους και δείχνεις έμπρακτα τη δυσαρέσκεια σου και δεν θες να ψηφίσεις πάλι έχει καλώς...

Αν δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, είσαι δυσαρεστημένος, δεν δραστηριοποιείσαι με κανένα τρόπο αλλά και πάλι δεν θες να ψηφίσεις, να τσακιστείς να πάρεις τα πόδια σου και να σηκώσεις την κωλάρα σου από τον γαμημένο καναπέ και να πας να εξασκήσεις το τελευταίο δικαίωμα που μας έχει απομείνει και έχει ουσία και να στείλεις το μήνυμα της δυσαρέσκειάς σου... Τουλάχιστον μην γκρινιάζεις, κάτσε να σε καβαλήσουν και μην μιλάς, μην μας ζαλίζεις αφού δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα...

Η αποχή δεν στέλνει κανένα μήνυμα, νερό στον μύλο τους ρίχνει, ξύπνα ζωντόβολο!!!

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα στον Στέλιο Κούλογλου και το TVXS...

Απόσπασμα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εφ' όλης της ύλης που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας στο TVXS:

...Αυτό είναι που με στεναχωρεί, ότι η πολιτική που ακολουθεί η ηγεσία του ΚΚΕ οδηγεί το λαό στην κατάθλιψη και τον καναπέ. Δηλαδή τι λέει η κ. Παπαρήγα; Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα πράγματα. Πότε θα αλλάξουν, με ρωτάς, όταν και αν θα έρθουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Πότε, αν όχι τώρα; Τι άλλο θα πρέπει να γίνει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή την κοινωνία, για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε με αυτοπεποίθηση να αλλάξουν τα πράγματα. Λέει ότι καμία κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα. Εντάξει, δεν λέω ότι είναι εύκολο, λέω όμως ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε, διότι αν δεν προσπαθήσουμε, θα εγκλωβίσουμε τις υπόλοιπες γενιές. Τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη κυρίως, αλλά και πολλές γενιές ακόμα...
Η επιλογή του συγκεκριμένου αποσπάσματος δεν είναι τυχαία...

Όλη η συνέντευξη εδώ.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Εργάσιμη εβδομάδα μιας ημέρας!!!

Πάλι βρήκαν ευκαιρία τα κουμμούνια να κλείσουν τους δρόμους...

Εκ περιτροπής εργασία με μία ημέρα δουλειά την εβδομάδα προωθείται στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά

Στάση εργασίας και πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας πραγματοποιούν σήμερα, Πέμπτη, οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, μετά την απόφαση της ιδιοκτήτριας εταιρίας να προωθήσει την εκ περιτροπής εργασία με μία μέρα δουλειά την εβδομάδα.

Η συγκυρία που επέλεξε η ιδιοκτήτρια εταιρεία AbuDhabi Mar δεν είναι βέβαια τυχαία. Εντάσσεται στη λογική των πιέσεων προς την ελληνική κυβέρνηση να ικανοποιήσει οικονομικές απαιτήσεις που ανέρχονται περίπου σε 140 εκατ. ευρώ και έχουν σχέση με την κατασκευή στα ναυπηγεία δυο νέων υποβρυχίων.

Επισημαίνεται ότι η εταιρεία του Ισκαντάρ Σαφά που ελέγχει τα ναυπηγεία έχει επανειλημμένα διαμηνύσει προς την κυβέρνηση ότι με τα σημερινά δεδομένα δεν θα μπορέσει να συντηρεί για πολύ καιρό ακόμη τον αριθμό των 1.200 εργαζομένων στα ναυπηγεία.

Στο Πεντάγωνο, το σωματείο των εργαζομένων δέχθηκε ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Κώστας Σπηλιώπουλος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση χαρακτηρίζει απαράδεκτη την ενέργεια της διοίκησης των Ναυπηγειων να αποστείλει επιστολή προς το σωματείο των εργαζομένων, με την οποία γνωστοποιεί την απόφαση της για εκ περιτροπής εργασία μία φορά την εβδομάδα, αρχής γενομένης από τις 18 Απριλίου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, η κυβέρνηση διαβεβαιώνει για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας, ενώ για το θέμα ενδέχεται να υπάρξει συνάντηση του σωματείου των εργαζομένων και με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Οι εργαζόμενοι θα επιδιώξουν επίσης συναντήσεις με τους συναρμόδιους υπουργούς.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down...

Ο θρίαμβος της ζωής, της θέλησης, της επιμονής και της αυταπάρνησης... Ένα χαστούκι στα μούτρα όσων επιμένουν να διαχωρίζουν τους ανθρώπους βάζοντάς τους ταμπέλες και σε όσους καταδικάζουν σε Καιάδες, ακόμα και μέσα στην μήτρα, όσους δεν ανήκουν στον μέσο όρο...

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot....
Διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ κι εδώ...

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ρόζα Λούξεμπουργκ - "Βία και Νομιμότητα"...

Συμπληρώνονται σήμερα 140 χρόνια από τη γέννηση της Ρόζας Λούξεμπουργκ... Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από το άρθρο της "Βία και Νομιμότητα", το οποίο κι εγώ διάβασα σήμερα για πρώτη φορά....

...Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό. Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότητας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι'αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα;

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ' ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό - όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσσική Βασιλική Φυλακή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέληση του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Κοντολογίς, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ' επιτακτικό κανόνα....
Ολόκληρο το άρθρο εδώ κι εδώ...

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Περί ACTA, SOPA, PIPA...

Πολύς λόγος γίνεται για τις καταιγιστικές αλλαγές που συμβαίνουν στο πως αντιλαμβανόμαστε το internet και το πως θα είναι από εδώ και πέρα ή μάλλον πως το θέλουν κάποιοι να είναι από εδώ και πέρα... Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα στο freestuff.gr το οποίο περιέχει ένα μεγάλο αριθμό links σε εξίσου ενδιαφέροντα άρθρα τα οποία κάνουν "λιανά" το πώς και το γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει...

Στο χέρι μας είναι να αντιδράσουμε αν διαφωνούμε με ότι πάει να γίνει και η πρόταση των Anonymous για αποχή από τις αγορές προϊόντων πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ένα σωστό πρώτο βήμα...

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία του διαδικτύου;

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία (για άλλους αναρχία, για άλλους απόλυτη δημοκρατία) του διαδικτύου



Αν θέλουμε ένα ελεύθερο διαδίκτυο, θα πρέπει να απαιτήσουμε οι επιλογές φίλτρων και η ροή πληροφοριών και δεδομένων, να γίνονται από εμάς τους χρήστες χωρίς καμία παρακολούθηση και όχι από ηλεκτρονικούς μπάτσους και αυτοματοποιημένα φίλτρα που τα ορίζουν κάποιοι βάση των δικών τους συμφερόντων.


Όσο ακόμα μας τα προσφέρει το διαδίκτυο μας: Ενημερωθείτε. Ψαχτείτε. Διαβάστε. Αντιδράστε.


Νομοσχέδια, προτάσεις, συνθήκες που στην ουσία περιορίζουν τα δικαιώματα των χρηστών στο διαδίκτυο:


Ποιοί "βολεύονται" με τις πληροφορίες που ανεβαίνουν στο διαδίκτυο:

Ποιοί "βολεύονται" με τους περιορισμούς:

Γνωστές εταιρείες και sites που κάνουν περιορισμούς και αλλαγές στους όρους τους:

Χώρες που περιορίζουν την πρόσβαση στο παγκόσμιο δίκτυο ή φτιάχνουν δικά τους:

Διαμοιρασμός αρχείων, File sharing:

Αντιδράσεις:
  • Anonymous: Καλούν σε αποχή από τα προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Να σώσει την συνταξούλα του...

Αναδημοσιεύω από την Αυγή ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα διαχρονικό...Η ποιότητα των κυβερνόντων ή "δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις"... Η υπογράμμιση δική μου...

Για μία από τις πολλές συντάξεις του!

Ψάχνοντας διάφορα στο Διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια ερώτηση του Γιάννη Βαρουφάκη προς τον κ. Λουκά Παπαδήμο. Συγκεκριμένα: “Αν ο κ. Παπαδήμος πραγματικά πιστεύει ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να δράσουμε με γενναιότητα, αποδεσμευόμενοι από τα κεκτημένα μας, τον καλώ να δώσει το παράδειγμα. Πώς; Παραιτούμενος από τη θέση του καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα μου, σε κατάσταση αναστολής για πάνω από δέκα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε έναν νέο επιστήμονα για να διδάσκει τους φοιτητές μας. Μπορεί να χάσει ένα ευτελές μέρος της σύνταξής του, όμως με αυτή την κίνηση θα καθιστούσε πειστικότερες τις προτροπές του προς τους υπόλοιπους.”

Επειδή το θέμα ήταν σοβαρό, τηλεφώνησα στον κ. Βαρουφάκη για να διασταυρώσω την ακρίβεια της πληροφορίας που είχα εντοπίσει. Μου την επιβεβαίωσε και με πληροφόρησε πως τελικά ο κ. Παπαδήμος συνταξιοδοτήθηκε εφέτος, κρατώντας τη θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κενή για 13 ολόκληρα χρόνια, ώστε να εξασφαλίσει τη σύνταξη, μία από τις πολλές συντάξεις που θα έχει όταν με το καλό αποσυρθεί. Είχαν δίκιο τελικά αυτοί που κατοικούσαν στα χώματα που πατάμε πριν 2.500 χρόνια, όταν έλεγαν πως χωρίς την ανδρεία (με την έννοια της γενναιότητας) καμία άλλη αρετή δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον άνθρωπο.

Δ.Χ.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση σε δύο λεπτά...



Η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση όπως την βλέπουν οι Clarke and Dawe από την μακρινή Αυστραλία...

Το video αλιεύθηκε από το Videoman.gr

Επιτέλους...

Εδώ και πολύ καιρό αναρωτιόμουν και μαζί με μένα φαντάζομαι κι άλλοι, πού βρισκόταν ο πνευματικός κόσμος της χώρας μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων... Επιτέλους κάτι κινείται...

Ζητούν να ενωθεί η Αριστερά κατά της «δημοκρατικής εκτροπής»

Ενενήντα εννιά καλλιτέχνες συνυπογράφουν κείμενο-παρέμβαση, με τίτλο «Η Αριστερά και η υπεράσπιση της Δημοκρατίας», ζητώντας «ενιαίο αριστερό μέτωπο συνεργασίας» για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών που έχουν καταλυθεί. «Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, η εκτροπή από τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι πλέον "επίσημη" και πραγματοποιείται κυνικά στο όνομα της "σωτηρίας" της οικονομίας. Ενώ ο κίνδυνος για περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου είναι ορατός, καθώς απειλούνται με άμεσο κλείσιμο εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης, μέσω της άρνησης δανειοδότησής τους από τις τράπεζες».

Για όλα αυτά οι 99 καλλιτέχνες απαιτούν «από τους πολιτικούς φορείς όλου του φάσματος της Αριστεράς» να κάνουν «το αυτονόητο χρέος τους»: «Να συνεργαστούν και να αναλάβουν άμεσα συγκεκριμένη ενωτική πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών ενάντια στο φασισμό των αγορών και τον κυνισμό των πολιτικών αντιπροσώπων τους ».

Μεταξύ των 99 καλλιτεχνών είναι οι: Μηνάς Χατζησάββας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Εύα Στεφανή, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Αχιλλέας Κυριακίδης, Γιάννης Λεοντάρης, Γιάννης Μαυριτσάκης, Νίκος Διαμαντής, Αντζελα Μπρούσκου και Αγγελική Παπαθεμελή.

ΙΩ.Κ.
Από Enet.gr

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"Μείνετε πεινασμένοι...Κάντε την τρέλα σας..."

Δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα από τα προϊόντα που κατασκευάζει η εταιρεία του... Έχω έντονες ενστάσεις για το hype που τα συνοδεύει και το marketing που επελέγη για την προώθησή τους παγκοσμίως καθώς και για την τιμολογιακή πολιτική που ακολουθεί η Apple... Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω όμως ότι ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος με όραμα και επιμονή... Διαβάζοντας τον παρακάτω λόγο/αυτοβιογραφία που έβγαλε το 2005 στην τελετή αποφοίτησης του Stanford μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το τι άνθρωπος ήταν ο Steve Jobs ο οποίος πέθανε σε ηλικία 56 ετών χθες από καρκίνο... Καλό ταξίδι, κύριε Jobs...

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλα αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μου ξαναήρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Έκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα:

Μείνετε πεινασμένοι. Κάντε την τρέλα σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Πηγή tvxs

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Το χρονικό του έπους της φωτοτυπίας...

Πολιτικές αποφάσεις και εκπαίδευση στα χρόνια του Μνημονίου... Κάποιες λεπτομέρειες που αφορούν άμεσα και την "προσπάθεια να σωθεί η χώρα" αλλά και χρονικό του έπους της φωτοτυπίας, μιας ιστορίας γελοιότητας, ανικανότητας, σκοπιμότητας και γνήσιας ελληνικής τρέλας...

Οι φωτοτυπίες 5 φορές ακριβότερες από τα βιβλία!

Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

Ακόμη μία γκάφα, κόστους πολλών εκατομμυρίων, από την ίδια την κυβέρνηση και τις ευφυείς κεφαλές που έχουν αναλάβει την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, αποδεικνύεται η υπόθεση της καθυστέρησης των σχολικών βιβλίων για τη φετινή χρονιά.

Το ψάρι πάντα βρομάει από το κεφάλι και αυτή η υπόθεση άρχισε να μυρίζει από την αρχή της χρονιάς με την καθυστέρηση της έγκρισης του προϋπολογισμού του ΟΕΔΒ για το 2011, που οδήγησε στο τύλιγμα ενός τεράστιου κουβαριού από στάσεις πληρωμών, πλήθος συνταξιοδοτήσεων, παύση προσλήψεων, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και εν τέλει την καταβολή εκατοντάδων εκατομμυρίων σε ιδιωτικές εταιρείες (για παροχή προσωπικού και προμήθεια χαρτιού) ώστε να τείνουν επειγόντως χείρα βοηθείας. Αποτέλεσμα; Το κόστος της παραγωγής των φετινών βιβλίων εκτοξεύτηκε σε ύψη άγνωστα ακόμα, ενώ την πληρωμή θα αναλάβει όχι μόνο το κράτος, αλλά και οι ελληνικές οικογένειες.

Οι φωτοτυπίες κοστίζουν πολύ ακριβότερα από τα βιβλία, επισήμαναν χθες οι εργαζόμενοι του ΟΕΔΒ. Το ένα βιβλίο κοστίζει 80 λεπτά, ενώ σαράντα σελίδες φωτοτυπιών ανεβαίνουν στα τέσσερα ευρώ.

Λεπτομέρεια όχι αμελητέα: όλοι αναζητούν ευθύνες και κανείς δεν την αναλαμβάνει από τα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία (Παιδείας, Οικονομικών, Εσωτερικών, Ανάπτυξης) και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

«Η φετινή χρονιά είναι από τις χειρότερες των τελευταίων 35 χρόνων», δήλωσαν χθες οι εκπρόσωποι του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) σε συνέντευξη Τύπου, όπου και απαρίθμησαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγελαφική κατάσταση των τελευταίων ημερών, η οποία δεν συνοδεύεται από καμία αίσια προοπτική, αφού με τους υπολογισμούς του Οργανισμού, τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα έναρξης της φετινής σχολικής χρονιάς, θα έχει φτάσει μόλις το 20% στο 60% των σχολείων, ενώ σε πολλά σχολεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης το ποσοστό θα είναι πολύ χαμηλότερο. Λίγο πιο τυχερά ορισμένα νησιά, όπου έχει φτάσει το 70% κάποιων τίτλων. Η εικόνα, πάντως, δεν αλλάζει. Εχουν διατεθεί ελάχιστα από τα 32 εκατομμύρια αντίτυπα των 1.200 τίτλων που θα έπρεπε να είναι ήδη στα σχολεία. Δεν έχει διατεθεί ούτε το 40% των βιβλίων πρώτης προτεραιότητας.

«Υπάρχουν ευθύνες για την καθυστέρηση στην εκτύπωση των σχολικών βιβλίων και στα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία», τόνισε ο πρόεδρος του ΟΕΔΒ, Μ. Λυκόπουλος, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως το Ελεγκτικό Συνέδριο και οι καθυστερήσεις στις αποφάσεις του επί των διαγωνισμών για την προμήθεια χαρτιού είναι το τέλος του νήματος που μπλέχτηκε γύρω από τις αιτίες του κακού. Προηγήθηκαν πολλά και το χρονολόγιο είναι μακρύ.

Συγκεκριμένα:

* Αρχές του 2011 αποχωρεί-συνταξιοδοτείται το 60% των υπαλλήλων του ΟΕΔΒ. Εχουν μείνει ελάχιστοι και εδώ και μήνες σε κρίσιμες οργανικές θέσεις υπηρετεί μόνο ένας εργαζόμενος.

* Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2011 το υπουργείο Οικονομικών μπλοκάρει την έγκριση του προϋπολογισμού του Οργανισμού (δημιουργείται σύγχυση ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του Μνημονίου σε σχέση με τον εγκεκριμένο προϋπολογισμό). Πραγματοποιείται στάση πληρωμών.

Οι πιστώσεις ανοίχτηκαν για πρώτη φορά στο τέλος Ιουνίου, ενώ αυτό γίνεται συνήθως τέλος Μαρτίου με μέσα Απριλίου. Την ίδια εποχή ζητούνται οι απαραίτητοι εποχικοί υπάλληλοι. Το Εσωτερικών δεν ξέρει, δεν απαντά.

* Φεβρουάριο είχε ήδη ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για την εκτύπωση και τη βιβλιοδεσία των βιβλίων, ενώ υπήρχε απόθεμα 5.000 τόνων χαρτιού ικανό για την εκτύπωση ενός μέρους των τίτλων. Δεν προχωρά τίποτα λόγω έλλειψης των πιστώσεων.

* Μάιο συζητείται στο Ελεγκτικό Συνέδριο η σύμβαση για την προμήθεια χαρτιού.

* Ιούνιο ο ΟΕΔΒ προχωρά στην εξεύρεση εταιρείας για εργατικό προσωπικό. Η μειοδότρια εταιρεία εισπράττει 102 ευρώ για το ημερομίσθιο των εργατών και 145 ευρώ για το ημερομίσθιο των χειριστών κλαρκ.

* Ιούλιο το Ελεγκτικό δεν εγκρίνει τη σύμβαση (βλέπει διάφορες παρατυπίες), παρεμβαίνει το υπουργείο Παιδείας για επίσπευση διαδικασιών, το Ελεγκτικό ξαναβγάζει απορριπτική απόφαση. Το υπουργείο αποφασίζει απ' ευθείας ανάθεση για την προμήθεια χαρτιού.

* Τέλη Αυγούστου (25) το ανώτατο δικαστήριο ανάβει επιτέλους το πράσινο φως. Πολύ αργά.


Από Enet.gr

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Τα σύνορα...

Διαβάζοντας σήμερα τα feeds του reader μου έπεσα πάνω στην είδηση του θανάτου του Μιχρί Μπελί, του "Καπετάν Κεμάλ"... Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμά από το βιβλίο του, "Καπετάν Κεμάλ: Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο" το οποίο διάβασα στο ρεπορτάζ του TVXS και μου άρεσε πολύ...

Τα σύνορα

Με τον Λασσάνη ξανασυναντήθηκα ελάχιστες φορές. Δεν είχαμε τα ίδια καθήκοντα. Εκείνος, ως διοικητής, βρισκόταν πιο πολύ στην Ανατολική Μακεδονία, ενώ εγώ στη Θράκη. Τον πρώτο καιρό ξαναβρεθήκαμε μαζί σε μια πορεία, αυτή τη φορά με μια μεγάλη ομάδα ανταρτών. Τη μέρα είχε ήλιο και έκανε ζέστη. Τη νύχτα φύσαγε παγωμένο αγιάζι. Φορούσα τα πολιτικά ρούχα και δεν με ζέσταιναν. Ο Λασσάνης φορούσε χοντρή στρατιωτική στολή και χλαίνη. Ήρθε η ώρα να κοιμηθούμε. «Ελαφρά είσαι ντυμένος» είπε, «να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, η χλαίνη φτάνει και για τους δύο». Έτσι κάναμε. Το «πλάτη με πλάτη» είχε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά τι να σου κάνει μία χλαίνη, δεν έφτανε να σκεπαστούν καλά δύο άνθρωποι. Το κρύο δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Σηκώθηκα κι έκοβα βόλτες. Ο Λασσάνης τον είχε πάρει. Έσκυψα και άγγιξα τον γύψο στο χέρι του. Ήταν παγωμένος. Τον σκέπασα καλά με την χλαίνη. Ξάπλωσα ξανά με την πλάτη μου στην πλάτη του. Μια-δυο φορές που με πήρε λίγο ο ύπνος και ξύπνησα, είδα τη χλαίνη πάνω μου. Την έριξα με τρόπο πάνω του. Αυτό επαναλήφθηκε κάμποσες φορές. Τον σκέπαζα με την χλαίνη και, μόλις το 'παιρνε είδηση, την έριχνε στη δική μου πλάτη. Στο τέλος υπερίσχυσα εγώ ή, τουλάχιστον, έτσι νόμισα. Η χλαίνη, πάντως, δεν ήταν πάνω μου. Χάραξε η μέρα. Σηκωθήκαμε. Είδα τη χλαίνη: ένα κουβάρι ανάμεσά μας. «Σε κάτι χρησίμεψε, δεν μπορείς να πεις, χάραξε τα σύνορα ανάμεσά μας» είπε γελώντας ο Λασσάνης».