Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διακοπές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διακοπές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Aίγινα...

Ανταπόκριση από το φυστικονήσι... Οι διακοπές συνεχίζονται και οι εντυπώσεις από το νησί είναι κάτι παραπάνω από θετικές... Φαΐ εξαιρετικό, άνθρωποι ευγενικοί, όμορφη φύση,αξιοθέατα και πολύ όμορφη χώρα...Μειονέκτημά της οι παραλίες που γενικά δεν δρέπουν δάφνες αλλά το ξεπερνάς αν σκεφτείς τα πλεονεκτήματά της συν το γεγονός ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα... Περισσότερα όταν επιστρέψουμε στη βάση μας...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Αξίζει τον κόπο...

Χθες το βράδυ, για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκε ο κύριος Σ., εγώ και η Μ. βγήκαμε οι δύο μας και πήγαμε στο Γκάζι στη συναυλία του Νίκου Πορτοκάλογλου και άλλων καλλιτεχνών για το το "Χαμόγελο του Παιδιού" ... Πήραμε το αυτοκίνητο, το αφήσαμε στην Άμυνα και κατεβήκαμε με το μετρό... Στο Γκάζι ο κόσμος πολύς, χιλιάδες, και ο Νίκος Πορτοκάλογλου στα κέφια του με άξιους συμπαραστάτες τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Μανώλη Φάμελο και άλλους καλλιτέχνες...

Περάσαμε πολύ ωραία, τραγουδήσαμε, ήπιαμε μπύρες, φάγαμε βρώμικο στα όρθια, ανακατευτήκαμε με τον κόσμο... Θυμήθηκα τα παλιά όταν ήμασταν μόνο οι δυο μας και κάτι τέτοια ή μια βραδινή βόλτα στην πόλη χωρίς πρόγραμμα ήταν κάτι συνηθισμένο... Όταν γυρνούσαμε το βράδυ με το μετρό προς την Άμυνα για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να γυρίσουμε στο σπίτι, νυσταγμένοι και κουρασμένοι, ασυνήθιστοι γαρ πλέον σε νυχτερινές εξόδους, καθισμένοι με τους αγκώνες μας να αγγίζουν και να έχει γύρει ο ένας πάνω στον άλλον, σκεφτόμουν τον κύριο Σ. που μας περίμενε κοιμισμένος στο σπίτι, κοιτούσα την Μ. και σκεφτόμουν ότι αξίζει τον κόπο...

Υ.Γ. Το "Ψαροκόκαλο" αναχωρεί αύριο το πρωί για την εξωτική Αίγινα, Θεού θέλοντος και ταρίφα επιτρέποντος... Θα ακολουθήσουν ανταποκρίσεις μέσω Android από το νησί του φιστικιού... αν δεν βαρεθώ... :P 

Καλές διακοπές!!!

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

6 μέρες και 5 νύχτες - Διακοπές στην "Άκουιλα"

Δεν πήγα διακοπές στην Άκουιλα... Αυτό είναι απλά το αστείο του φετινού καλοκαιριού...
Το "πέταξε" η πεθερά μου σε μια φίλη της όταν την ρώτησε πού θα πάμε διακοπές και αυτή όχι μόνο απάντησε Άκουιλα μπερδεύοντας την σεισμοχτυπημένη ιταλική πόλη με την Άκολη, το χωριό του Αιγίου όπου κάναμε τις διακοπές μας, αλλά επέμενε κιόλας όταν η φιλενάδα της της επεσήμανε ότι η Άκουιλα είναι στην Ιταλία...

Anyway, οι διακοπές στην Άκολη ή στην Άκουιλα, όπως αγαπάτε, άρχισαν και τέλειωσαν και διήρκεσαν 6 μέρες και 5 νύχτες... Το γιατί δεν υπήρξε 6η νύχτα θα το πούμε παρακάτω...

Η Άκολη είναι ένα συμπαθέστατο χωριουδάκι 5 λεπτά από την πόλη του Αιγίου... Έχει μια ωραία βοτσαλάτη παραλία με νερά βαθιά και καθαρά... Έχει αρκετά καλές υποδομές, δημοτικά πάρκινγκ και πάρκα, ένα ωραίο παραλιακό πεζόδρομο κλειστό για τα αυτοκίνητα και πάρα πολλά ποδήλατα!!! Δεν έχει πολύ τουρισμό, δουλεύει κυρίως με ντόπιους, και από ότι μας λέγανε και οι μαγαζάτορες τα πράγματα φέτος είναι εντελώς ψόφια... Είναι γεμάτη από οικογένειες με παιδάκια και ζευγαράκια με μωρά... Όπου και αν βρισκόσουν έβλεπες καροτσάκι, εκεί δεν αγχώνεσαι αν το παιδί σου κλάψει και "ενοχλήσει", όλοι έχουν κατανόηση... Τέλειο μέρος για μας λοιπόν!

Οι διακοπές μας ξεκίνησαν το Σάββατο και το ταξίδι ήταν καλό παρά την τρομερή ζέστη και ένα μικρό άγχος που είχαμε για τον μπέμπη διότι δεν πολυσυμπαθεί το αυτοκίνητο... Το σπιτάκι που είχαμε νοικιάσει ήταν καλό πέραν πάσης προσδοκίας και γενικά μείναμε εξαιρετικά ευχαριστημένοι και από το κατάλυμα μας αλλά και από τους ανθρώπους που το είχαν... Όποιος ενδιαφέρεται για επιπλέον πληροφορίες ας στείλει ένα mail για να του στείλω...

Οι μέρες κυλούσαν πολύ χαλαρά και για τους τρεις μας... Ο μπέμπης δεν αντιμετώπισε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα προσαρμογής στο ξένο περιβάλλον και κοιμόταν ήσυχος σαν πουλάκι ενώ τα πολλά παιδάκια τον είχαν ενθουσιάσει... Εγώ και η Μ. χαλαρώσαμε πάρα πολύ και βγάλαμε όλο το άγχος και την κούραση των τελευταίων μηνών... Βγήκαμε και για φαγητό με τον μπέμπη να κοιμάται στο καρότσι κι εμείς να μην πιστεύουμε ότι τρώμε σε εστιατόριο μετά από τόσο καιρό... Αράζαμε στην βεράντα μας μέχρι αργά πίνοντας το ουζάκι μας ή ένα (ή παραπάνω) ποτήρι κρασί... Κάναμε τα μπάνια μας, αν και ο καιρός μας δυσκόλεψε για 2 μέρες καθώς ο πολύ δυνατός αέρας που φυσούσε σήκωνε κύματα και μας έκανε να ξεπαγιάζουμε στην παραλία, ενώ παρατηρούσαμε με ενδιαφέρον τους άλλους λουόμενους (κυρίως οικογένειες όπως είπαμε) αλλά αυτό θα αναλυθεί διεξοδικότερα σε μελλοντικό post...

Οι εποχές όμως είναι δύσκολες όπως έχουμε πει και παλιότερα και έμελλε να το ξαναθυμηθούμε...

Την τελευταία μέρα της παραμονής μας στην Άκολη, ο μπέμπης ήταν ανήσυχος από το πρωί και έκανε διάρροιες... Μια ξαφνική επιδείνωση το απόγευμα και μετά από επικοινωνία με την γιατρό του είχε ως αποτέλεσμα εγώ να τρέχω στο Άιγιο σαν παλαβός να βρω υποαλλεργικό γάλα και η Μ. να πακετάρει σαν τρελή τα πράγματα και να φεύγουμε σαν κυνηγημένοι μέσα στην νύχτα για να πάμε τον μπέμπη σε εξειδικευμένη high profile γιατρό την επόμενη μέρα το πρωί η οποία διέγνωσε (εκ των συμπτωμάτων, τα εργαστηριακά αποτελέσματα εκκρεμούν αλλά έτσι κι αλλιώς η εργαστηριακή εξέταση στα βρέφη, δεν είναι αξιόπιστη) αλλεργία η οποία ήταν μάλλον από πάντα μαζί μας απλά δεν είχε εκδηλωθεί πολύ... Το πρόβλημα αυτό καθ' αυτό δεν είναι κάτι το τρομερό και ήδη μετά από τρεις μέρες σίτισης με υποαλλεργικό γάλα τα θετικά αποτελέσματα είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού αλλά μπορείτε πολύ εύκολα να αντιληφθείτε την τρομάρα και την στενοχώρια που πήραμε...

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τα νέα από το μέτωπο της υγείας του νονού μου δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, πλέον κάθε ώρα η κατάσταση αλλάζει, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο, δυστυχώς τις πιο πολλές φορές προς το χειρότερο...

Αυτό ήταν λοιπόν το χρονικό των διακοπών στην "Άκουιλα"...

Λίγες αλλά καλές, με αγωνιώδες φινάλε...

Σαν ταινία...βγαλμένη από τη ζωή... :P

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Το Ψαροκόκαλο πάει διακοπές...

Σεζλόνγκ
Αύριο το πρωί, ταΐζει τον μπέμπη, φορτώνει τα τσουμπλέκια του στο Polo, κάνει τον σταυρό του και ξεκινάει για την εξωτική κι ανεξερεύνητη Άκολη (aka Άβυθο) Αιγίου... Εκεί θα κάνει τα μπάνια του, θα προσπαθήσει να ξεκουραστεί, φτάνει να του το επιτρέψει ο μπέμπης, και θα πιει κανένα ουζάκι στην παραλία, φτάνει να του το επιτρέψει ο μπέμπης (πάλι)... Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος θα λείψει τουλάχιστον μια εβδομάδα και ελπίζει να γυρίσει με τις μπαταρίες γεμάτες για τον χειμώνα που έρχεται... 

Καλά να περάσουμε, καλά να περάσετε, με το καλό να τα ξαναπούμε...

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Λίγες μέρες πριν από τις διακοπές...

Γράφω, γράφεις, γράφει το τι γράφουμε είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...Βαριέμαι σαν σκύλος το μεσημέρι, δεν έχω κάτι ενδιαφέρον να γράψω... Δίπλα μου ο κόσμος καίγεται, δολοφονίες δημοσιογράφων, ΔΝΤ, ασφαλιστικό, φτώχεια, δίψα, πείνα, τρύπα του όζοντος, ο Σχορτσιανίτης στον ΠΑΟ κι όμως εγώ παρακολουθώ απαθής μέσα από την νιρβάνα μου σαν άλλος Σιντάρτα... Όχι δυστυχώς δεν πέρασα σε άλλες σφαίρες συνειδητότητας απλά άδειασε η μπαταρία, είμαι σαν εκείνο το αρκουδάκι στην διαφήμιση της duracell που ΔΕΝ φοράει duracell και σε κάποια φάση κλατάρει... Έτσι κι εγώ, πάω με την ρεζέρβα και κινούμαι μηχανικά, δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά και ύπνος σαν κούτσουρο ενδιάμεσα... 

Δεν γκρινιάζω αγαπητέ μου αναγνώστη, απλά επεξηγώ την πραγματικότητά μου... Ίσα ίσα είμαι καλόκεφος και αισιόδοξος αυτές τις μέρες... Μου έχουν ξεμείνει ακόμα κάτι δουλίτσες, όπως να πάω να αγοράσω μια σχάρα για να φορτώσω τα τσουμπλέκια του μπέμπη για την μετακόμιση....εεεεεεε για τις διακοπές εννοούσα, να πάω να κάνω ένα κούρεμα γιατί δεν αντέχω άλλο να έχω μαλλιά, ζεσταίνομαι κι εκνευρίζομαι, αλλά θα το αφήσω να πάω την Παρασκευή το απόγευμα γιατί δεν νομίζω να το εκτιμήσουν στο γραφείο να σκάσω μύτη σαν τον Κότζακ... Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος Σάββατο πρωί φεύγουμε... Οι τρεις μας, πάμε για μπάνια... Μπανάκι, ταβερνάκι (αν μας αφήσει ο μπέμπης), βολτούλα,(μπλιαχ Μαμαλάκης, χρόνια πολλά κύριε Ηλία) όλη μέρα με το μαγιό, να πετάξει λίγο τα μυαλό μας... 

Φιλοσοφώντας σχετικά με το παιδί τις προάλλες συνειδητοποίησα ότι δεν με κουράζει το παιδί το οποίο και το μεσημέρι κοιμάται και την νύχτα κοιμάται και γενικά μια χαρά μωρό είναι ο μπέμπης μου αλλά το γεγονός ότι τον έχω στην έννοια μου διαρκώς, δεν ξεκουράζεται καθόλου το μυαλό μου... Το να μεγαλώνεις παιδιά είναι κυρίως mind game και πολύ λιγότερο θέμα σωματικής προσπάθειας ή κόπωσης... 

Anyway, καλή η ψιλοκουβέντα αλλά έχουν αρχίσει να σκάνε τα mail με τα requests των χρηστών... Τα λέμε...

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Διακοπές με μπέμπη: Ναι ή Όχι;

Ψάχνουμε τις τελευταίες μέρες να βρούμε που θα πάμε διακοπές... Τώρα με τον μπέμπη η απόφαση έχει γίνει πιο σύνθετη... Δεν θέλουμε να είναι πολύ μακρυά από την Αθήνα, να πάμε οδικώς, να είναι πάνω στην θάλασσα, το δωμάτιο να είναι πλήρως εξοπλισμένο με κουζίνες, ψυγεία, πλυντήρια, air-condition,... Μετά πρέπει να κανονίσουμε πώς θα μεταφέρουμε όλη την προίκα του μικρού... Αποστειρωτές, βραστήρες, μπιμπερό, γάλατα, πάνες, καρότσια, relax, παρκοκρέβατο, σεντόνια, ρούχα, παιχνίδια,.... Στα τέλη Ιουλίου που λέμε να πάμε ο μικρός μάλλον θα έχει αρχίσει τις κρέμες, οπότε θα πρέπει να κουβαλάμε και κανένα μπλέντερ να του λιώνουμε τα φρούτα... Σημειωτέον το αυτοκίνητο μας είναι ένα VW Polo και όχι ημιφορτηγό... Επιπροσθέτως, ο μπέμπης πρέπει να κάνει εμβόλιο στις 30 Ιουλίου...

Κάτσαμε χθες με την Μ. και τα βάλαμε κάτω... Μήπως πάμε να κάνουμε μαλακία; Μήπως θα ταλαιπωρηθούμε κι εμείς κι ο μικρός; Μήπως να κάτσουμε σπίτι και να κανονίσουμε ένα πρόγραμμα μικρών εκδρομών να πηγαίνουμε καμιά θάλασσα;

Ιδανικά θα ήθελα να πάμε κάπου, να αλλάξουμε κι εμείς λίγο παραστάσεις και κυρίως η Μ.... Από την άλλη φοβάμαι μην πάμε για μαλλί και βγούμε κουρεμένοι... Θα ήταν καλά να βρίσκαμε κάτι εδώ γύρω στην Αττική, άντε μέχρι την Χαλκίδα για να είμαστε κοντά και να είναι ευκολότερη η "μετακόμιση", να μην ταλαιπωρηθούμε από το ταξίδι, να συνδυαστεί και με το εμβόλιο του μπέμπη αλλά δεν έχω καταφέρει να βρω κάτι ακόμα...

Εσείς τι θα κάνατε στην θέση μου; Τι κάνατε όσοι έχετε παιδιά;

Προτείνετε!!!

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2009

Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος...

...αύριο λέω να πάρω την Μ., την κοιλιά της και το περιεχόμενό της και να πάμε μέχρι το Ναύπλιο να κάτσουμε δυο μερούλες να χαλαρώσουμε... Λέω καιρού επιτρέποντος γιατί έτσι όπως το πάει η κωλοβροχή δεν θα ταξιδέψουμε με το Polo αλλά με καράβι από τον Πειραιά, αν δεν έχει απαγορευτικό...

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Γύρισα...

Γύρισα σήμερα, κατά τις 3:30 έδεσε το καράβι στον Πειραιά... 10 μέρες στην αγαπημένη Ναξούλα, καλά πέρασα, θα μπορούσα και καλύτερα αλλά δεν έφταιγε ούτε το (αγαπημένο) νησάκι, ούτε η παρέα...Η άδεια δεν έχει τελειώσει ακόμα, θα χαλαρώσω λίγο και στο σπίτι και στη δουλειά θα γυρίσω από την Πέμπτη... Προς το παρόν πάρτε λίγες φωτογραφίες από το νησί... Καλώς σας (ξανα)βρήκα!!!


Άγιος Προκόπιος
Γλυφάδα
Καστράκι
Απείρανθος
Χώρα 1
Νάξος
Χώρα 2
Lucky Cup
Υ.Γ. Το παγωτό είναι...lucky cup!!! !-)

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Κλειστόν λόγω διακοπών...

closed-signΤο "μαγαζί" κλείνει για διακοπές, ήταν ώρα επιτέλους και για μας... Αύριο το πρωί σαλπάρουμε και για κανένα δεκαήμερο θα λιαζόμαστε κάπου εκεί γύρω... Καλά να περάσουμε εμείς που φεύγουμε, καλά να περάσετε εσείς που θα φύγετε, καλά να περνάτε κι εσείς που θα μείνετε στην πόλη, η Αθήνα τον Αύγουστο είναι όμορφη... Σε δέκα μέρες Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, τα ξαναλέμε...

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Το Love Boat τα 'φτυσε...

Η μίνι κρουαζιέρα ξεκίνησε πρωί πρωί του Σαββάτου από την μαρίνα στο Καλαμάκι και ολοκληρώθηκε την Κυριακή το βράδυ στον Πειραιά...

Αν κάποιος με ρωτήσει αν θέλω να την επαναλάβω κάποτε η απάντηση είναι σίγουρα όχι και αυτό δεν οφείλεται μόνο στις αναποδιές που συνέβησαν...

Το ταξίδι ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, το σκάφος εκ πρώτης όψεως φαινόταν εντυπωσιακό, η παρέα ήταν μεγάλη και κεφάτη και όλα συνηγορούσαν για ένα πολύ καλό Σαββατοκύριακο...

Δεν ήταν όμως ακριβώς έτσι...

Φεύγοντας από το Καλαμάκι το Σάββατο, ο Σαρωνικός είχε 5 Μποφόρ...
Τα 5 Μποφόρ δεν μπορούν να κλάσουν τίποτα σε ένα μεγάλο Φέρυ μποτ, στο ιστιοφόρο μας όμως, παρ' όλο που δεν ετίθετο θέμα ασφάλειας, έκλαναν μια χαρά και για κανά 2ωράκι μας κούνησε αρκετά καλά...

Υπόψιν ότι ο γράφων, χωρίς να ζαλίζεται ποτέ στα καράβια, τα μισεί και αγχώνεται στην παραμικρή αστάθεια, οπότε αυτό το 2ωράκι δεν ήταν και πολύ ευχάριστο για μένα, οπότε έκανα υπομονή...

Μετά κάνα 2ωράκι κι ενώ είχαμε πιάσει την Αίγινα και πηγαίναμε προς Αγκίστρι, ο αέρας έκοψε και το ταξίδι μας έγινε πιο ευχάριστο...
Σε κάποια φάση κόψαμε κιόλας στ' ανοιχτά και κάποιοι δοκίμασαν και το μπανάκι στην ανοιχτή θάλασσα (εγώ όχι)...

Εν πλω...
Πιο μετά συνεχίσαμε την πορεία μας και πήγαμε στο Αγκίστρι όπου και δέσαμε σε ένα κόλπο που λέγεται Λιμενάρια...

Αγκίστρι 1
* Δεν είναι αυτό το σκάφος μας...

Το μέρος ήταν όμορφο και μέχρι τότε δεν μπορούσα να έχω κάποιο παράπονο από κάποιον αλλά δεν μου άρεσε...

Ο περιορισμένος χώρος που έχει ένα ιστιοπλοϊκό και το διαρκές τραμπάλισμα από το κύμα μου προκαλούσαν εκνευρισμό όπως επίσης και τα συνεχή μπες βγες στο βαρκάκι για να βγεις στην στεριά...
Οι καμπίνες ήταν πολύ μικρές για τις δικές μου αντοχές δεν συζητάω για την τουαλέτα με το εντυπωσιακό τρόμπα/καζανάκι...
Επίσης παρά το γεγονός ότι το σκάφος ήταν όντως για 11 άτομα, όσα ήμασταν κι εμείς δηλαδή, ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο, σηκωνόταν ο ένας για να κάτσει ο άλλος...

Παρ' όλα αυτά δεν μου έφταιγε κανένας και αφού εγώ είχα πάρει την απόφαση να περάσω σε ιστιοπλοϊκό το ΣΚ, προσπάθησα να περάσω όσο καλύτερα μπορούσα...


On the boat...

Splish splash...
Το βραδάκι, κάποιοι από την παρέα, βγήκαμε στην παραλία και φάγαμε στο ταβερνάκι που είχε...
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το τραπεζάκι που κάτσαμε...

Sunset
Η θάλασσα ήταν λάδι, είχε καταπληκτική δροσιά και αφού γυρίσαμε στο σκάφος, η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι τις 2:30 με πολλές μπύρες και ποτά και πολύ καλή διάθεση...

Όλα φαίνονταν να είναι ιδανικά...

Στις 4:00 σηκώνεται άνεμος πολύ ισχυρός που αρχίζει να ταρακουνάει το σκάφος έντονα και μας ξυπνάει όλους...
Ο καπετάνιος μας αποφασίζει να σηκώσει την άγκυρα και να φύγουμε για απάνεμο σημείο...
Ο "εργάτης" της άγκυρας κάνει νούμερα, φαίνεται σαν να μην έχει ρεύμα η μπαταρία...
Με τα πολλά κι ενώ ο αέρας έχει γίνει πολύ έντονος, η άγκυρα σηκώνεται και ξεκινάμε για Αίγινα, όπου δένουμε σε μια παραλία κοντά στην Πέρδικα...
Η πορεία μιάμισης και πλέον ώρας μέχρι την Πέρδικα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδιοκτήτη του σκάφους, είναι αρκετή να φορτίσει τις μπαταρίες...

Έχει ξημερώσει κι εγώ έχω κοιμηθεί συνολικά Παρασκευή και Σάββατο 4 ώρες...

Η ώρα περνάει και αφού φάμε πρωινό, κάποιοι βγαίνουμε στη παραλία για μπάνιο και κάποιοι μένουν στο σκάφος...

Κοιμάμαι λιγάκι στην ξαπλώστρα και όταν γυρνάμε καθόμαστε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι - εκκαθάριση των προμηθειών που είχαμε πάρει από την Αθήνα...
Περνάμε πολύ ωραία...

Κατά τις 4, κι ενώ οι περισσότεροι έχουν κατέβει στις καμπίνες για ένα υπνάκο, λέμε να ξεκινήσουμε για την Αθήνα αλλά εκεί αρχίζουν τα όργανα...

Ο "εργάτης" της άγκυρας δεν δουλεύει καθόλου και έχει φρακάρει και δεν λειτουργεί το χειροκίνητο σύστημα...
Η άγκυρα έχει μείνει κάτω στον βυθό...

Το καλύτερο όμως δεν έχει έρθει ακόμα καθώς ένα σβήσιμο της μηχανής σε κάποια φάση επιφυλάσσει μια έκπληξη καθώς από το σημείο εκείνο και μετά και αυτή αρνείται να πάρει μπρος...
Είμαστε σε ένα σκάφος στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα...

(Όποιος έχει διαβάσει το ποστ μέχρι εδώ θα έχει ήδη καταλάβει ότι στην φάση αυτή έχω στρεσσαριστεί άσχημα, σκέφτομαι χίλιες μαλακίες και παρακαλώ τον Θεό να με διακτινίσει σπίτι μου...)

Μην βλέποντας άλλη λύση καλούμε δύτη...
Ο δύτης έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και αφού μας ανεβάζει την άγκυρα ρυμουλκεί το σκάφος μας στο λιμάνι της Αίγινας...

Ο καπετάνιος μας, σκασμένος από την αναποδιά κι επειδή νιώθει υπεύθυνος για την ατυχία μας, εννοεί να αλλάξει μπαταρίες στο σκάφος και να γυρίσουμε με αυτό στην Αθήνα...
Αυτό για μένα δεν είναι επιλογή καθώς η ώρα είναι ήδη 9:00, έχει αρχίσει και νυχτώνει και το τελευταίο που θέλω είναι να ταξιδέψω νύχτα με ένα σκάφος που δεν εμπιστεύομαι...
Διαχωρίζω την θέση μου και δηλώνω κατευθείαν ότι θα γυρίσω στην Αθήνα με το Φέρυ...

Η αλλαγή μπαταριών αποδεικνύει ότι το σκάφος έχει σοβαρότερο μηχανολογικό πρόβλημα καθώς και πάλι δεν παίρνει μπρος...
Αναγκάζονται πλέον όλοι να επιλέξουν την λύση του Φέρυ...
Ο καπετάνιος μας και ο δεύτερος skipper μένουν στην Αίγινα για να βρεθεί μια άκρη με το σκάφος...
Οι υπόλοιποι παίρνουμε το τελευταίο Φέρυ των 10 και γυρνάμε στον Πειραιά κατάκοποι, στο σπίτι μου, μέχρι να πάω να πάρω το αμάξι από το Καλαμάκι που το είχα αφήσει, μπαίνω στις 1:30...

Το μόνο που κάνω είναι ένα μπάνιο και ξεραίνομαι στον ύπνο...

Το πρωινό ήταν ένα από τα δυσκολότερα της ζωής μου...

Πονοκέφαλος διαρκής και συνεχές αίσθημα ότι κουνιέμαι, λες και βρισκόμουν ακόμη εν πλω...

Την ώρα που γράφεται αυτό το ποστ, το σκάφος έχει γυρίσει στο Καλαμάκι...

Ο skipper κανόνισε να φτιαχτεί έστω πρόχειρα για να μπορέσει να το γυρίσει πίσω...
Λεπτομέρειες για το τι ακριβώς είχε το σκάφος, δεν γνωρίζω την ώρα αυτή που μιλάμε...
Φαντάζομαι ότι έχει αρκετή κουβέντα να γίνει με τον ιδιοκτήτη...

Όσο για μένα, αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία μου φορά σε ιστιοπλοϊκό..και όπως φάνηκε νομίζω από αυτό το ποστ, η αιτία δεν ήταν μόνο οι αναποδιές που συνέβησαν...

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Α, ρε Έλληνα, δεν σε πτοεί τίποτα...

Είπαμε με την Μ. να πάμε κανένα ταξιδάκι εδώ κοντά, στο τριήμερο, τώρα που έχει ανοίξει κι ο καιρός, να ξεσκάσουμε λίγο γιατί υπήρχε πολύ πίεση αυτή την περίοδο...

Σκεφτήκαμε αρχικά το αγαπημένο Ναύπλιο το οποίο έχουμε επισκεφτεί πάρα πολλές φορές αλλά έχουμε να πάμε 3-4 χρόνια...

Ψάξαμε, ψάξαμε, ψάξαμε...

Τζίφος!!!

Δωμάτιο ούτε για δείγμα δεν υπάρχει στην παλιά πόλη...

Το μοναδικό ξενοδοχείο που είχε διαθεσιμότητα ήταν το γνωστό ξενοδοχείο, για όσους έχουν επισκεφτεί την πόλη του Ναυπλίου, πάνω στην Ακροναυπλία, του οποίου όμως η τιμή του δωματίου πέφτει "κάπως" ακριβή για το πορτοφόλι μου...

Λέμε, "εντάξει ρε αδερφέ, δεν μας έκατσε το Ναύπλιο, ας δοκιμάσουμε στα Καλάβρυτα...
Κοντά είναι κι αυτά, όμορφα είναι, έχουμε να πάμε κι εκεί 10 χρόνια"
...

Πήραμε τηλέφωνα, ρωτήσαμε, τζίφος και πάλι...
Δωμάτιο ούτε για δείγμα...
Στο τελευταίο ξενοδοχείο που τηλεφωνήσαμε μάλιστα, η κοπέλα που σήκωσε το τηλέφωνο σχεδόν γέλασε όταν την ρωτήσαμε αν έχει διαθέσιμο δίκλινο για 1 και 2 του μήνα...

Καλά κι εμείς το θυμηθήκαμε αργά να πάμε ταξιδάκι αλλά λέμε, "εντάξει μωρέ, υπάρχει οικονομική στενότητα στον κόσμο, θα βρούμε εύκολα δωμάτιο"...

Δεν είχαμε υπολογίσει ότι τον Έλληνα δεν τον πτοεί τίποτα, ούτε οικονομική κρίση, ούτε γρίπη των χοίρων, ούτε πολεμικές συρράξεις, αυτός την εκδρομή του/την ταβέρνα του/τα μπουζούκια του θα τα πάει βρέξει χιονίσει...έστω και αν πάρει διακοποδάνειo... έστω και αν πληρώσει με κάρτες...

Διότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση που λέει και ο σοφός λαός...

Μεγάλη κουβέντα...