Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Σαν σήμερα πριν από 69 χρόνια αυτοκτονεί η Πηνελόπη Δέλτα... Η συγγραφέας των παιδικών μου χρόνων τα βιβλία της οποίας διάβασα και ξαναδιάβασα, τα είδα με άλλο μάτι μεγαλώνοντας αλλά δεν έπαψα ποτέ να τα αγαπώ...


Πηνελόπη Δέλτα
Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Απρίλης 1941. Στις 27 του μηνός, τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα και η Πηνελόπη Δέλτα μπαίνει στη λίστα με τους «ιδανικούς αυτόχειρες». Παίρνει δηλητήριο και πέντε μέρες αργότερα ξεψυχάει αφήνοντας ένα λιτό σημείωμα για τα παιδιά της.

«Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα». Στην ταφή της, στον κήπο της Κηφισιάς, ιερουργεί μόνος ο παλιός φίλος Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Επάνω στον τάφο της χαράχτηκε μόνο η λέξη «Σιωπή».

Όσοι έχουν διαβάσει τον «Τρελαντώνη» δεν μπόρεσαν παρά να αναγνωρίσουν στη αδερφή του, τη μικρή Πουλουδιά, μία από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες συγγραφείς, την Πηνελόπη Δέλτα. Γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια κι ήταν το τρίτο παιδί του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη, το γνωστό «Τρελαντώνη» του ομώνυμου βιβλίου της. Μετά τη γέννησή της ακολούθησαν άλλα τρία παιδιά, ο Κωνσταντίνος (που πέθανε σε ηλικία 2 ετών), ο αγαπημένος της αδερφός Αλέξανδρος που σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογο σε αγώνα πόλο κι η Αργίνη.

Η οικογένεια μετακόμισε προσωρινά στην Αθήνα το 1882, όπου η Πηνελόπη παντρεύτηκε τον πλούσιο Φαναριώτη βαμβακέμπορο Στέφανο Δέλτα. Μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: τη Σοφία (μετέπειτα Μαυροκορδάτου), τη Βιργινία (μετέπειτα Ζάννα) και την Αλεξάνδρα (μετέπειτα Παπαδοπούλου). Πρόκειται ωστόσο για ένα γάμο που εξυπηρετεί κυρίως οικονομικά συμφέροντα. Ωστόσο, ο Στέφανος Δέλτα θα επηρεάσει την πνευματική της κυρίως εξέλιξη καθώς θα τη φέρει σε επαφή με πρωτοπόρους της εποχής και δημοτικιστές.

Το αληθινό έρωτα πάντως η Πηνελόπη Δέλτα θα τον γνωρίσει επιστρέφοντας το 1905 στην Αλεξάνδρεια. Πρόκειται για τον Ίωνα Δραγούμη, υποπρόξενο της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια. Ο έρωτας είναι αμοιβαίος και παράφορος. Ωστόσο, πλατωνικός. Η ίδια τον βιώνει μαρτυρικά και τον περιγράφει με τρόπο που ξεπερνά την ίδια την τέχνη του λόγου σε χειρόγραφες σελίδες μέρος των οποίων έχει σωθεί. Μην μπορώντας να αντιταχθεί στις κοινωνικές συμβάσεις, κάνει δύο διαδοχικές απόπειρες αυτοκτονίας και ομολογεί τον έρωτά της στον άνδρα της με την ελπίδα να μείνει ελεύθερη. Το τέλος μέσα της θα έρθει το 1912 όταν ο Ίωνας Δραγούμης θα συνδεθεί ερωτικά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, η Πηνελόπη Δέλτα θα ντυθεί στα μαύρα, μέχρι το τέλος της ζωής της.

Στην δύσκολη προσωπική περίοδο που διανύει αρχίζει η άνθιση της συγγραφικής της πορείας. Το 1909 δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα στον «Λαό» της Πόλης. Την ίδια χρονιά εκδίδεται και το πρώτο της παιδικό μυθιστόρημα «Για την Πατρίδα». Λίγο αργότερα τελειώνει τον «Καιρό του Βουλγαροκτόνου». H επανάσταση στο Γουδί και η απογοήτευσή της από τη στάση του Κωνσταντίνου την ωθούν να γράψει το «Παραμύθι χωρίς όνομα», ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματά της.

Τα έργα της μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες. Τα παραμύθια («Παραμύθι χωρίς όνομα» (1910) και η συλλογή «Παραμύθια και άλλα» (1915), τα ιστορικά («Για την Πατρίδα» (1909) και «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου» (1911), «Η ζωή του Χριστού» (1925), «Τα μυστικά του Βάλτου» (1937), «Μάγκας» (1935) και τα αυτοβιογραφικά («Ταξιδιωτικό ημερολόγιο του 1901», «Πολιτικό ημερολόγιο (1917-1933)», «Προσωπικό ημερολόγιο, Turis Eburnea» (1917-1941), «Πρώτες Ενθυμήσεις», «Αναμνήσεις 1899», «Αναμνήσεις 1921», «Αναμνήσεις 1940», «Ο Ίων Δραγούμης».

Το 1916 οι Δέλτα εγκαθίστανται οριστικά στην Κηφισιά. Η χρονιά αυτή σημαδεύεται από σημαντικές πολιτικές εξελίξεις: τα «Νοεμβριανά». Ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης, δήμαρχος Αθηναίων από το 1914, συλλαμβάνεται. Η Δέλτα καταστρέφει το πρώτο πολιτικό της ημερολόγιο κι αρχίζει να το συμπληρώνει από την επόμενη χρονιά με την περιγραφή των «Νοεμβριανών». Ταυτόχρονα αρχίζει να γράφει το πολύ προσωπικό της ημερολόγιο, το «Τuris Εburnea», όπου καταγράφει τις πιο ενδόμυχες σκέψεις της και περιλαμβάνει κομμάτια του ημερολογίου και των γραπτών του Ίωνα Δραγούμη. Το 1920 η τραγική εμπειρία της δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη από βενιζελικούς θα κοστίσει στη Δέλτα. Πέντε χρόνια αργότερα θα παραλύσει και θα καθηλωθεί στην καρέκλα. Θα φύγει δεκαέξι χρόνια αργότερα αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο λογοτεχνικό έργο.

Ιδιαίτερα τα παιδικά της βιβλία θεωρούνται κλασικά, βρίθουν ιστορικών στοιχείων και έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. «Κάμνω τα δυνατά μου να πω του Ελληνόπαιδου μερικά ιστορικά γεγονότα που δεν μπορεί να μάθει αλλού» έγραφε η ίδια στον Κωστή Παλαμά.


Από το TVXS

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Της πατρίδας μου η σημαία...

Βαριέμαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και την 28η Οκτωβρίου τις συζητήσεις που γίνονται σχετικά με το αν βάζουμε ή όχι σημαία στο μπαλκόνι... Βαριέμαι αυτό τον φετιχισμό της σημαίας , και αυτών που παθαίνουν ονειρώξεις βλέποντάς την να κυματίζει και αυτών που εκσπερματώνουν βλέποντάς την καμμένη... Δεν μετράω τον πατριωτισμό μου (εντός ή εκτός εισαγωγικών) από μια σημαία στο μπαλκόνι αλλά δεν έχω πρόβλημα και με αυτούς που βάζουν... φτάνει να μην μετράνε τον πατριωτισμό τους και αυτοί στις ρίγες της... Το ζήτημα είναι ότι την σημαία την κάνανε σφουγγαρόπανο αυτοί που συνήθως το παίζανε πατριώτες, εθναμύντορες και ελληνεγέρτες... Tη βάλανε background σε εγκλήματα και με αυτήν ντύσανε τις πουστιές τους... Από την άλλη, η ίδια σημαία υπήρξε λάβαρο (ίσως όχι το μοναδικό) σε αγώνες του λαού μας, όπως το Πολυτεχνείο και η Εθνική Αντίσταση οπότε δεν της αξίζει η περιφρόνηση από κάποιους που θέλουν να λένε ότι έχουν αναφορές σε αυτούς τους λαϊκούς αγώνες... Η ίδια αυτή σημαία που είναι σύμβολο του ελληνικού αστικού κράτους, έχει αναφορές στην ιστορία και την καρδιά του λαού, λίγο μέτρο λοιπόν από όλους...και ήμαρτον, όχι άλλες "σημαιοσυζητήσεις"...

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2010

Waltz with Bashir - Σήμερα βομβάρδισα τη Βηρυτό...

Είδα πρόσφατα σε DVD την καλή ταινία animation "Βαλς με τον Μπασίρ (Waltz with Bashir)" που πραγματεύεται τις αναμνήσεις ενός Ισραηλινού βετεράνου της εισβολής στον Λίβανο την περίοδο των γεγονότων στην Σάμπρα και την Σατίλα... Η ταινία είναι καλή και αξίζει να τη δει κανείς, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν κάποια τραγούδια που ακούγονται στην ταινία τα οποία, προφανώς, γράφτηκαν εκείνη την περίοδο και στόχο θα είχαν, ίσως, να ανυψώσουν το "φρόνημα" των Ισραηλιτών στρατιωτών....

Να μερικά από αυτά (η μετάφρασή τους είναι αυτή της μεταγλώττισης της ταινίας):



I bombed Sidon today
Αmid the clouds of smoke at dawn

I almost went home in a coffin
I bombed Sidon today

I bombed Beirut today
I bombed Beirut every day

If i came close to death i couldn't say
I bombed Beirut every day

At the pull of a trigger
We can send strangers straight to hell
Sure, we kill some innocent along the way

If i came close to death i couldn't say
I bombed Beirut every day



Good morning, Lebanon
Too much pain to carry on

Good morning, Lebanon
May your dreams come true

May your nightmares pass
Your existence is a blessing, Lebanon

You are torn to pieces
You bleed to death in my arms

You bleed to death in my arms
You are the love of my life
Oh, my short, short life

Tear me to pieces
I'm bleeding...

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Η κ. Παπαρήγα υπερασπίζεται το Τείχος του Βερολίνου...

Η κυρία Παπαρήγα μπορεί να υπερασπίζεται το Τείχος του Βερολίνου και ότι άλλο επιθυμεί κι επίσης μπορεί να έχει δίκιο ότι οι συγκεντρωμένοι στο Βερολίνο αυτές τις μέρες γιορτάζουν όχι την πτώση του τείχους αλλά την καπιταλιστική "παλινόρθωση"... Από την πλευρά μας πάλι, οι αναγνώστες της είδησης, είτε υποστηρίξαμε ή όχι κάποια στιγμή το ΚΚΕ, έχουμε κάθε δικαίωμα να ανατριχιάζουμε από την ευκολία και το πάθος της να υπερασπίζεται μια πολιτική λογική/πρακτική που λέει ότι οι άνθρωποι και οι σκέψεις τους μπορούν να μπαίνουν σε κουτιά, είτε πραγματικά, είτε νοητά, για το "καλό" τους...

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Η ιστορία ξαναρχίζει...(?)

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 σηματοδότησε και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου...Τότε κάποιοι μίλησαν για το "τέλος της ιστορίας"... Σήμερα, 20 χρόνια μετά, παραπάνω από το 50% των κατοίκων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας αναπολούν με νοσταλγία τις ημέρες του Τείχους, σύμφωνα με δημοσίευμα του Spiegel... Έχει βάση αυτή η άποψη και επιχειρήματα για να σταθεί ή είναι απλά εξωραϊσμός ενός οικείου παρελθόντος κόντρα σε ένα δύσκολο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον? Η ιστορία τελείωσε τελικά ή όχι...?

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

1η Μαίου...

H 1η Μαΐου είναι η 121η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο (122η σε δίσεκτα έτη). Μπορεί στην συνείδηση όλων να είναι συνδεδεμένη με τα γεγονότα του Σικάγο του 1886 όταν πραγματοποιήθηκε γενική απεργία με αίτημα την επιβολή του οκταώρου στο ωράριο εργασίας και τις εργατικές διεκδικήσεις γενικότερα, αλλά την μέρα αυτού του μήνα έχουν συμβεί και άλλα πράγματα...

Μερικά από αυτά είναι και τα παρακάτω:



Γεγονότα

* 305 - Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός παραιτούνται από Ρωμαίοι Αυτοκράτορες.
* 1786 - Πρεμιέρα της όπερας του Μότσαρτ Οι γάμοι του Φίγκαρο στη Βιέννη.
* 1886 - Πραγματοποιείται γενικά απεργία στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών με αίτημα την επιβολή του οκταώρου στο ωράριο εργασίας.
* 1893 - Στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο, ο Γκρόβερ Κλήβελαντ, ο 24ος πρόεδρος των ΗΠΑ, φωταγώγησε τη πόλη του Σικάγου με λάμπες που λειτουργούσαν με εναλλασσόμενο ρεύμα.
* 1930 - Ο πλανήτης Πλούτωνας παίρνει επισήμως την ονομασία του.
* 1931 - Εγκαινιάζεται το Empire State Building στη Νέα Υόρκη.
* 1941 - Πρεμιέρα της ταινίας του Όρσον Ουέλς Πολίτης Κέιν στη Νέα Υόρκη.
* 1944 - Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτελούν 200 Έλληνες στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.
* 1946 - Αποφασίζεται η επιστροφή των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα στη Διάσκεψη των Παρισίων.
* 1947 – Παραλαβή του ελληνικού Αρματαγωγού Αλιάκμων στην Αγγλία.
* 1948 - Ιδρύεται το κράτος της Βόρειας Κορέας.
* 1950 - Το ηφαιστειακό νησί Γκουάμ αναγνωρίζεται ως μη ενσωματωμένη περιοχή των ΗΠΑ.
* 1956 - Το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας του Τζόνας Σολκ για πρώτη φορά διαθέσιμο στο κοινό.
* 1983 - Ο Μίκης Θεοδωράκης τιμάται με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη.
* 1994 - Ο άσος της Φόρμουλα 1 Άιρτον Σένα σκοτώνεται σε ατύχημα στο Γκραν Πρι της Ίμολα.
* 2004 - Η Κύπρος μαζί με τις Εσθονία, Λεττονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία και Τσεχία εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γεννήσεις

* 1582 - Μάρκο ντα Γκαλιάνο, Ιταλός συνθέτης του πρώϊμου Μπαρόκ
* 1852 - Καλάμιτυ Τζέϊν Αμερικανίδα, θρυλική ιχνηλάτισσα της "Άγριας Δύσης"
* 1857 - Τέο Βαν Γκόγκ, Ολλανδός έμπορος τέχνης, αδελφός του ζωγράφου Βίνσεντ Βαν Γογκ
* 1916 - Γκλεν Φορντ, Αμερικανός ηθοποιός
* 1917 - Ντανιέλ Νταρριέ, Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός
* 1909 - Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής
* 1939 - Τζούντι Κόλινς, Αμερικανίδα τραγουδίστρια
* 1966 - Όλαφ Τον, Γερμανός διεθνής (1984-1998) ποδοσφαιριστής
* 1968 - Όλιβερ Μπίρχοφφ, Γερμανός διεθνής (1996-2002) ποδοσφαιριστής
* 1975 - Αλεξέϊ Σμέρτιν, Ρώσος διεθνής (1998-2006) ποδοσφαιριστής
* 1981 - Αλιακσάνταρ-Αλεξάντερ Χλεμπ, Λευκορώσος διεθνής (2001-...) ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

* 408 - Αρκάδιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας
* 1873 - Ντέιβιντ Λίβινγκστοουν, Σκοτσέζος ιεραπόστολος και γιατρός
* 1904 - Αντονίν Ντβόρζακ, Τσέχος μουσικοσυνθέτης
* 1945 - Γιόζεφ Γκέμπελς, Γερμανός υπουργός των Ναζί
* 1976 - Αλέξανδρος Παναγούλης, Έλληνας ποιητής και πολιτικός αγωνιστής
* 1978 - Αράμ Χατσατουριάν, Αρμένιος μουσικοσυνθέτης
* 1993 - Πιέρ Μπερεγκοβουά, Γάλλος πρωθυπουργός
* 1994 - Άιρτον Σένα, Βραζιλιάνος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1
* 2005 - Πάνος Γεραμάνης Έλληνας δημοσιογράφος


Για την αντιγραφή: Wikipedia

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή...

Από το Βήμα
Δισέγγονος του Χίτλερ έγινε Εβραίος και ζει στο Ισραήλ

O δισέγγονος εξ αγχιστείας του Αδόλφου Χίτλερ ζει εδώ και 25 χρόνια στο Ισραήλ, έχει ασπαστεί την εβραϊκή θρησκεία και διδάσκει το Ταλμούδ, το ιερό βιβλίο των εβραίων, σε ισραηλινό πανεπιστήμιο. Στα 52 του χρόνια διατηρεί γερμανικό ονοματεπώνυμο, αλλά προτιμά να μη δημοσιοποιήσει τα πλήρη στοιχεία της ταυτότητάς του, που αποκαλύπτουν την εξ αγχιστείας συγγένεια με τον Φύρερ και το ναζιστικό παρελθόν της οικογένειάς του.

«Ο Χανς Χίτλερ, γιος του Αλόις Χίτλερ, ετεροθαλούς αδελφού του Αδόλφου Χίτλερ, ήταν γαμπρός στην οικογένειά μας. Ηταν ο δεύτερος σύζυγος της γιαγιάς μου Ερνα μετά το διαζύγιό της με τον παππού μου. Συνεπώς εγώ δεν έχω δεσμούς αίματος με τον Φύρερ» εξηγεί στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica».

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. «Οι γονείς μου χώρισαν λίγο καιρό μετά τη γέννησή μου. Με τη μητέρα μου, που τότε δεν είχε εισοδήματα, αλλάζαμε σπίτι συχνά. Μας πετούσαν στον δρόμο κάθε φορά που δεν υπήρχαν χρήματα για το ενοίκιο. Με χτυπούσε πολύ. Η γιαγιά Ερνα, μια γυναίκα αδιάφορη για τις δυστυχίες των άλλων, δεν μας συνέδραμε ποτέ, ούτε οικονομικά ούτε ηθικά»λέει.

Και οι δύο γονείς του ήταν μέλη της Βέρμαχτ, του γερμανικού σώματος στρατού του Γ΄ Ράιχ.

«Ο πατέρας μου ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ναζιστικού Κόμματος και αξιωματικός της Βέρμαχτ. Τον έβλεπα πολύ σπάνια και χαιρόμουν τόσο πολύ που ποτέ δεν τον ρώτησα τι έκανε στον πόλεμο. Η γιαγιά μου πίστευε στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο. Ηταν πολύ υπερήφανη που είχε παντρευτεί έναν Χίτλερ. Η μητέρα μου ήξερε τι συνέβαινε με τους εβραίους. Οταν τη ρώτησα γιατί συνέχιζε να υπακούει στις διαταγές, μου απάντησε ντροπιασμένη ότι φοβόταν να κάνει διαφορετικά και την πίστεψα». Ο ίδιος μετακόμισε στο Ισραήλ και ασπάστηκε τον ιουδαϊσμό.

«Ημουν νεαρός όταν πρωτοδιάβασα το βιβλίο “Ο Αγών μου”, του Χίτλερ. Πώς μπόρεσαν οι Γερμανοί να είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να εκλέξουν έναν άνθρωπο που έγραφε τέτοια πράγματα; Η πορεία μου προς την εβραϊκή θρησκεία υπήρξε μακροχρόνια. Προτού υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία επέλεξα να σπουδάσω θεολογία και, στο πλαίσιο των μαθημάτων, έπρεπε να περάσω έξι εβδομάδες στο Ισραήλ. Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Οταν έφτασα, ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Ασπάστηκα την εβραϊκή θρησκεία και δεν έφυγα ποτέ» λέει.