Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Θέλω διακοπές, τώρα!!!

Προσπαθώ να βρω εδώ και ώρα κάτι ενδιαφέρον για να γράψω και δεν μου έρχεται τίποτα... Σπάω το κεφάλι μου αλλά τίποτα... Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι... Βαριέμαι πολύ... Έχω ακόμα 14 ημερολογιακές μέρες για την τελευταία μέρα πριν από την άδεια και μετά μην τον είδατε... 10 μερούλες κλεισμένες και κανονισμένες στην (αγαπημένη) Νάξο και βλέπουμε... Αν έχει περισσέψει κανένα φράγκο και έχουμε και διάθεση μπορεί να τραβηχτούμε και πουθενά αλλού μέχρι να ξαναπάμε στη δουλειά... Πρωί, πρωί σήμερα που άνοιξα τον υπολογιστή είδα ότι κλείσανε για διακοπές οι Ιχνηλασίες το μαγαζί και ξεσηκώθηκα...

Θέλω διακοπές, τώρα!!!

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Η ιστορία ξαναρχίζει...(?)

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 σηματοδότησε και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου...Τότε κάποιοι μίλησαν για το "τέλος της ιστορίας"... Σήμερα, 20 χρόνια μετά, παραπάνω από το 50% των κατοίκων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας αναπολούν με νοσταλγία τις ημέρες του Τείχους, σύμφωνα με δημοσίευμα του Spiegel... Έχει βάση αυτή η άποψη και επιχειρήματα για να σταθεί ή είναι απλά εξωραϊσμός ενός οικείου παρελθόντος κόντρα σε ένα δύσκολο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον? Η ιστορία τελείωσε τελικά ή όχι...?

Τύφλα...

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Καλοκαιρινά διαβάσματα...

books-on-the-beach
Μου αρέσει το διάβασμα...
Μου αρέσουν οι ιστορίες...
Έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα..

Δεν υπάρχει καλύτερο feeling απ' όταν βρίσκεις ένα καλό βιβλίο και το ξεκοκαλίζεις..
Όταν συμβαίνει κι έχω χρόνο, κατεβάζω τους διακόπτες, απομονώνομαι από τον υπόλοιπο πλανήτη και απολαμβάνω το βιβλίο μου...

Όσο περνάνε τα χρόνια δεν διαβάζω τόσο όσο παλιότερα...
Θες ότι δεν έχω πλέον πολύ χρόνο ελεύθερο, θες ότι δυσκολεύομαι μερικές φορές να "μαζέψω" το μυαλό μου (ου γαρ έρχεται μόνον...), διαβάζω πολύ λιγότερο πια...

Ένας λόγος που δεν μπορώ να "μαζέψω" το μυαλό μου είναι ότι διαβάζω πάρα πολύ για τη δουλειά...
Δεν διαβάζω μυθιστορήματα στη δουλειά βέβαια αλλά ανά τακτά χρονικά διαστήματα διαβάζω πάρα πολύ, τεχνικά βιβλία, manuals κτλ...

Φέτος από την αρχή του χρόνου έχω ρίξει πάρα πολύ διάβασμα στη δουλειά και πολύ λιγότερο στο σπίτι και πάντα όταν είμαι πρεσσαρισμένος δεν μπορώ να διαβάσω πιο "δύσκολα" βιβλία, οπότε καταφεύγω στα bellάκια για να χαλαρώσω, τα οποία αγοράζει η μάνα μου με το κιλό, οπότε έχω πάντα πληθώρα επιλογών...

Την προηγούμενη εβδομάδα τελείωσα το "Ο Αιώνιος" του Craig Russell το οποίο ήταν αρκετά συμπαθητικό και τώρα θα ξεκινήσω το "Το Μαύρο Σπίτι" των Stephen King - Peter Straub...
Είχα διαβάσει το πρώτο μέρος, "Το Φυλαχτό", και ήταν πολύ καλό...

Έχω ήδη τσεκάρει την συλλογή από bell της μάνας μου κι έχω επιλέξει ποια από αυτά θα πάρω μαζί μου στις διακοπές...

Όλα κι όλα, τα bell είναι ότι πρέπει για την παραλία και για την χαλάρωση στο μπαλκονάκι το απόγευμα μετά το μπάνιο...

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Το Love Boat τα 'φτυσε...

Η μίνι κρουαζιέρα ξεκίνησε πρωί πρωί του Σαββάτου από την μαρίνα στο Καλαμάκι και ολοκληρώθηκε την Κυριακή το βράδυ στον Πειραιά...

Αν κάποιος με ρωτήσει αν θέλω να την επαναλάβω κάποτε η απάντηση είναι σίγουρα όχι και αυτό δεν οφείλεται μόνο στις αναποδιές που συνέβησαν...

Το ταξίδι ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, το σκάφος εκ πρώτης όψεως φαινόταν εντυπωσιακό, η παρέα ήταν μεγάλη και κεφάτη και όλα συνηγορούσαν για ένα πολύ καλό Σαββατοκύριακο...

Δεν ήταν όμως ακριβώς έτσι...

Φεύγοντας από το Καλαμάκι το Σάββατο, ο Σαρωνικός είχε 5 Μποφόρ...
Τα 5 Μποφόρ δεν μπορούν να κλάσουν τίποτα σε ένα μεγάλο Φέρυ μποτ, στο ιστιοφόρο μας όμως, παρ' όλο που δεν ετίθετο θέμα ασφάλειας, έκλαναν μια χαρά και για κανά 2ωράκι μας κούνησε αρκετά καλά...

Υπόψιν ότι ο γράφων, χωρίς να ζαλίζεται ποτέ στα καράβια, τα μισεί και αγχώνεται στην παραμικρή αστάθεια, οπότε αυτό το 2ωράκι δεν ήταν και πολύ ευχάριστο για μένα, οπότε έκανα υπομονή...

Μετά κάνα 2ωράκι κι ενώ είχαμε πιάσει την Αίγινα και πηγαίναμε προς Αγκίστρι, ο αέρας έκοψε και το ταξίδι μας έγινε πιο ευχάριστο...
Σε κάποια φάση κόψαμε κιόλας στ' ανοιχτά και κάποιοι δοκίμασαν και το μπανάκι στην ανοιχτή θάλασσα (εγώ όχι)...

Εν πλω...
Πιο μετά συνεχίσαμε την πορεία μας και πήγαμε στο Αγκίστρι όπου και δέσαμε σε ένα κόλπο που λέγεται Λιμενάρια...

Αγκίστρι 1
* Δεν είναι αυτό το σκάφος μας...

Το μέρος ήταν όμορφο και μέχρι τότε δεν μπορούσα να έχω κάποιο παράπονο από κάποιον αλλά δεν μου άρεσε...

Ο περιορισμένος χώρος που έχει ένα ιστιοπλοϊκό και το διαρκές τραμπάλισμα από το κύμα μου προκαλούσαν εκνευρισμό όπως επίσης και τα συνεχή μπες βγες στο βαρκάκι για να βγεις στην στεριά...
Οι καμπίνες ήταν πολύ μικρές για τις δικές μου αντοχές δεν συζητάω για την τουαλέτα με το εντυπωσιακό τρόμπα/καζανάκι...
Επίσης παρά το γεγονός ότι το σκάφος ήταν όντως για 11 άτομα, όσα ήμασταν κι εμείς δηλαδή, ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο, σηκωνόταν ο ένας για να κάτσει ο άλλος...

Παρ' όλα αυτά δεν μου έφταιγε κανένας και αφού εγώ είχα πάρει την απόφαση να περάσω σε ιστιοπλοϊκό το ΣΚ, προσπάθησα να περάσω όσο καλύτερα μπορούσα...


On the boat...

Splish splash...
Το βραδάκι, κάποιοι από την παρέα, βγήκαμε στην παραλία και φάγαμε στο ταβερνάκι που είχε...
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το τραπεζάκι που κάτσαμε...

Sunset
Η θάλασσα ήταν λάδι, είχε καταπληκτική δροσιά και αφού γυρίσαμε στο σκάφος, η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι τις 2:30 με πολλές μπύρες και ποτά και πολύ καλή διάθεση...

Όλα φαίνονταν να είναι ιδανικά...

Στις 4:00 σηκώνεται άνεμος πολύ ισχυρός που αρχίζει να ταρακουνάει το σκάφος έντονα και μας ξυπνάει όλους...
Ο καπετάνιος μας αποφασίζει να σηκώσει την άγκυρα και να φύγουμε για απάνεμο σημείο...
Ο "εργάτης" της άγκυρας κάνει νούμερα, φαίνεται σαν να μην έχει ρεύμα η μπαταρία...
Με τα πολλά κι ενώ ο αέρας έχει γίνει πολύ έντονος, η άγκυρα σηκώνεται και ξεκινάμε για Αίγινα, όπου δένουμε σε μια παραλία κοντά στην Πέρδικα...
Η πορεία μιάμισης και πλέον ώρας μέχρι την Πέρδικα, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδιοκτήτη του σκάφους, είναι αρκετή να φορτίσει τις μπαταρίες...

Έχει ξημερώσει κι εγώ έχω κοιμηθεί συνολικά Παρασκευή και Σάββατο 4 ώρες...

Η ώρα περνάει και αφού φάμε πρωινό, κάποιοι βγαίνουμε στη παραλία για μπάνιο και κάποιοι μένουν στο σκάφος...

Κοιμάμαι λιγάκι στην ξαπλώστρα και όταν γυρνάμε καθόμαστε όλοι μαζί σε ένα τραπέζι - εκκαθάριση των προμηθειών που είχαμε πάρει από την Αθήνα...
Περνάμε πολύ ωραία...

Κατά τις 4, κι ενώ οι περισσότεροι έχουν κατέβει στις καμπίνες για ένα υπνάκο, λέμε να ξεκινήσουμε για την Αθήνα αλλά εκεί αρχίζουν τα όργανα...

Ο "εργάτης" της άγκυρας δεν δουλεύει καθόλου και έχει φρακάρει και δεν λειτουργεί το χειροκίνητο σύστημα...
Η άγκυρα έχει μείνει κάτω στον βυθό...

Το καλύτερο όμως δεν έχει έρθει ακόμα καθώς ένα σβήσιμο της μηχανής σε κάποια φάση επιφυλάσσει μια έκπληξη καθώς από το σημείο εκείνο και μετά και αυτή αρνείται να πάρει μπρος...
Είμαστε σε ένα σκάφος στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα...

(Όποιος έχει διαβάσει το ποστ μέχρι εδώ θα έχει ήδη καταλάβει ότι στην φάση αυτή έχω στρεσσαριστεί άσχημα, σκέφτομαι χίλιες μαλακίες και παρακαλώ τον Θεό να με διακτινίσει σπίτι μου...)

Μην βλέποντας άλλη λύση καλούμε δύτη...
Ο δύτης έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και αφού μας ανεβάζει την άγκυρα ρυμουλκεί το σκάφος μας στο λιμάνι της Αίγινας...

Ο καπετάνιος μας, σκασμένος από την αναποδιά κι επειδή νιώθει υπεύθυνος για την ατυχία μας, εννοεί να αλλάξει μπαταρίες στο σκάφος και να γυρίσουμε με αυτό στην Αθήνα...
Αυτό για μένα δεν είναι επιλογή καθώς η ώρα είναι ήδη 9:00, έχει αρχίσει και νυχτώνει και το τελευταίο που θέλω είναι να ταξιδέψω νύχτα με ένα σκάφος που δεν εμπιστεύομαι...
Διαχωρίζω την θέση μου και δηλώνω κατευθείαν ότι θα γυρίσω στην Αθήνα με το Φέρυ...

Η αλλαγή μπαταριών αποδεικνύει ότι το σκάφος έχει σοβαρότερο μηχανολογικό πρόβλημα καθώς και πάλι δεν παίρνει μπρος...
Αναγκάζονται πλέον όλοι να επιλέξουν την λύση του Φέρυ...
Ο καπετάνιος μας και ο δεύτερος skipper μένουν στην Αίγινα για να βρεθεί μια άκρη με το σκάφος...
Οι υπόλοιποι παίρνουμε το τελευταίο Φέρυ των 10 και γυρνάμε στον Πειραιά κατάκοποι, στο σπίτι μου, μέχρι να πάω να πάρω το αμάξι από το Καλαμάκι που το είχα αφήσει, μπαίνω στις 1:30...

Το μόνο που κάνω είναι ένα μπάνιο και ξεραίνομαι στον ύπνο...

Το πρωινό ήταν ένα από τα δυσκολότερα της ζωής μου...

Πονοκέφαλος διαρκής και συνεχές αίσθημα ότι κουνιέμαι, λες και βρισκόμουν ακόμη εν πλω...

Την ώρα που γράφεται αυτό το ποστ, το σκάφος έχει γυρίσει στο Καλαμάκι...

Ο skipper κανόνισε να φτιαχτεί έστω πρόχειρα για να μπορέσει να το γυρίσει πίσω...
Λεπτομέρειες για το τι ακριβώς είχε το σκάφος, δεν γνωρίζω την ώρα αυτή που μιλάμε...
Φαντάζομαι ότι έχει αρκετή κουβέντα να γίνει με τον ιδιοκτήτη...

Όσο για μένα, αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία μου φορά σε ιστιοπλοϊκό..και όπως φάνηκε νομίζω από αυτό το ποστ, η αιτία δεν ήταν μόνο οι αναποδιές που συνέβησαν...

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Εν πλω...

Φοβάμαι τα πλεούμενα...
Μου προκαλεί νευρικότητα η θάλασσα όταν εννοεί να κινείται όταν εγώ είμαι μέσα σε πλεούμενο...
Μου αρέσει όμως η θάλασσα...

Αυτό το ΣΚ, κανονίστηκε να πάμε διήμερη "κρουαζιέρα" στον Σαρωνικό, με σκάφος...
Στην αρχή χέστηκα και είπα όχι...
Μετά το καλοσκέφτηκα και είπα ναι...
Πότε θα το ξανακάνω?

Έχουμε ένα φίλο που είναι πλοίαρχος, εργάζεται στο κότερο μιας εφοπλίστριας και το έλεγε εδώ και χρόνια...
Το πρόβλημα ήταν πάντα ότι αυτός δουλεύει το καλοκαίρι και τον χειμώνα δεν υπάρχει περίπτωση να μπω εγώ σε πλοίο...

Φέτος έκατσε η καλή και μας την έριξε την ιδέα...
Νοικιάζουμε σκάφος, αυτός skipper, από κοντά ένας φίλος του που είναι και αυτός του επαγγέλματος, μεγάλη παρέα, μοιραζόμαστε τα έξοδα, αναλαμβάνει όλα τα γραφειοκρατικά...

Επειδή ξέρει ότι είμαι χέστης, με διαβεβαίωνε ότι έχει ελέγξει τον καιρό, ότι όλα είναι ok, ότι θα πάμε μέχρι Αίγινα και Αγκίστρι και ότι δεν θα δούμε πουθενά ανοιχτό ορίζοντα, θα είμαστε ασφαλείς και κοντά σε στεριά....

(Α, ρε Π. είσαι συγκινητικός..)

Είπα ναι...
Δεν ξέρω αν θα ξανακάτσει τέτοια ευκαιρία άσε που αν με το καλό έρθει κανένα κουτσούβελο θα πρέπει να ξεχάσω τέτοιους είδους activities για μερικά χρόνια...

Από την στιγμή που είπα το ναι, έχω μπει εντελώς σε ταξιδιωτικό mood και περιμένω πως και πως το Σάββατο...

Ελπίζω μόνο να μην μας τα χαλάσει ο καιρός...
Τώρα θυμήθηκε ο μαλάκας να κάνει δροσιές, μας έψησε καλά καλά από τον Μάιο...

Τέλος πάντων...
Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πάρω μηχανή μαζί μου και θα ακολουθήσει φωτορεπορτάζ...

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2009

Ανακοίνωση Η3 - Σέχτα Επαναστατών...

Προκήρυξη Σέχτας ΕπαναστατώνΔεν θέλω να σχολιάσω την προκήρυξη στο σύνολο της για να μην γεμίσω το ποστ καριολίκια και ξερατά...
Όποιος θέλει να τη διαβάσει ολόκληρη και να βγάλει τα συμπεράσματά του υπάρχει εδώ...

Παραθέτω μόνο κάποια από τα πιο αηδιαστικά κομμάτια της προκήρυξης με μόνο σχόλιο από την πλευρά μου, μακάρι να μην μας "σώσουν" ποτέ τέτοια καθίκια...

...Όταν στο παρελθόν θεωρούνταν(και ως ένα βαθμό ίσχυε) ότι το βάρος των επιχειρησιακών βραχιόνων του αντάρτικου πόλης θα πρέπει ν΄ ανακηρύσσει ως κεντρικό εχθρό την Λ.Μ.Α.Τ.(Λούμπεν ΜεγαλοΑστική Τάξη) σήμερα πρέπει να διαθέτουμε τη διαύγεια να αναθεωρήσουμε. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την ίδια ονομασία αλλάζοντας όμως τη νοηματοδότηση της. Από ΄δω και πέρα όταν μιλάμε για Λ.Μ.Α.Τ. εννοούμε την Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη...


...Δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά φαντασιόπληκτη κυράτσα να προσβάλλει την τιμή και την ιστορία του Ε.Λ.Α. Αν η Σοφία Κυριακίδου συνεχίσει το παραλήρημα και τις ψευτιές της θα της ξεριζώσουμε την γλώσσα, όπως και σε κάθε επίδοξο «πολυλογά» στο μέλλον. Να το θυμούνται αυτό όλοι οι περίοικοι της περιοχής που αυτοβούλως θα θελήσουν να δώσουν πληροφορίες. Γνωρίζουμε τα ονόματα τους και τα κουδούνια τους, τα΄ αυτοκίνητα τους και τον τόπο εργασίας τους, όπως γνωρίζαμε και τις συνήθειες της κατάπτυστης Σοφίας Κυριακίδου και τους «μοναχικούς» περιπάτους της στην λαϊκή αγορά χωρίς την συνοδεία γοριλλών. Ήταν στην διακριτική ευχέρεια μας να μην την προσεγγίσουμε γιατί τα ψέματα της φανέρωναν την ψυχική διαταραχή της. Δεν θα εφαρμόσουμε το ίδιο με τους υποψήφιους χαφιεδάνθρωπους της περιοχής. Ας το βάλουν λοιπόν καλά στο μυαλό τους οι ρουφιάνοι κάθε είδους, πως μπορεί να κοιμούνται με κλειδωμένες πόρτες αλλά μπορεί να ξυπνήσουν με τρίτο μάτι στο κεφάλι. Τα μεγάλα στόματα κοστίζουν ζωές. Οι αυτόπτες μάρτυρες που δίνουν στοιχεία στην αστυνομία θα αντιμετωπίζονται ως μπάτσοι. Τα θυμάστε τα ντόνατς που είχαμε αναφέρει... συνεχίζουμε να έχουμε ίδια άποψη. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ρουφιάνοι γίνονται στόχος. Στο παρελθόν η 1η Μάη και ορισμένοι σύντροφοι του.Ε.Λ.Α. είχαν «τιμωρήσει» με βομβιστικές επιθέσεις δύο αυτόπτες μάρτυρες. Αν χρειαστεί θα συνεχίσουμε την καλή δουλειά...


...Για τον σύντροφο αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα...

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Το καλοκαίρι κι εγώ...

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς περίμενα πως και πως το καλοκαίρι...
Ήταν σπουδαία υπόθεση!!!

Έκλειναν τα σχολεία και καθόμουν 3 μήνες, έτρωγα παγωτά (η μάνα μου δεν μας άφηνε να τρώμε παγωτό τον χειμώνα μην κρυώσουν τα λαιμά μας...), έκανα ποδήλατο όλη μέρα και φυσικά πηγαίναμε διακοπές το λιγότερο 20 μέρες στην θάλασσα...

Ο ενθουσιασμός αυτός και η προσμονή του καλοκαιριού συνέχισαν να υπάρχουν και μετά το σχολείο αφού μπήκα κατευθείαν στο πανεπιστήμιο...

Πάλι καθόμουν σχεδόν 3 μήνες, έτρωγα παγωτά (όχι τόσα πολλά πλέον...), πήγαινα διακοπές στην θάλασσα (οι μέρες είχα αισθητά ελαττωθεί...), το ποδήλατο το είχα κόψει...
Γενικά το γούσταρα ακόμη το καλοκαίρι αν και πλέον είχα ανακαλύψει ότι ως άνθρωπος με πολύ λευκή επιδερμίδα έπρεπε να προσέχω, να μην καώ από τον ήλιο, μελάνωμα, τρύπα του όζοντος, μπλα, μπλα,μπλα,..., πληροφορίες που όπως και να το κάνεις έναν αγχωτικό τύπο (εμένα δηλαδή) τον κάνουν πιο αγχωτικό...

Μετά πήγα στον στρατό και έπιασα δουλειά...και μίσησα το καλοκαίρι!!!

Δεν γίνεται να έχει 35 + βαθμούς και εσύ να πηγαίνεις στην δουλειά...
Δεν γίνεται να επιμένουν να φοράς γραβάτα με 35 + βαθμούς...
Δεν γίνεται αντί να κάνεις μπάνιο στην θάλασσα να κάνεις μπάνιο στον ιδρώτα σου μέσα στα λεωφορεία...
Δεν γίνεται να κοιμηθείς νωρίς τις καλοκαιρινές νύχτες για να ξυπνήσεις το επόμενο πρωί να πας στην δουλειά...**
Δεν γίνεται να έχεις υποχρεώσεις το καλοκαίρι...

Στη Σουηδία, την Αλάσκα και την Σιβηρία μπορεί το καλοκαίρι να είναι απλά δροσερό και ευχάριστο και να μην επηρεάζει την παραγωγικότητά σου, εδώ όμως είναι σκέτο μαρτύριο να δουλεύεις και να σκάει ο τζίτζικας...

Φαντάσου, είναι επίπονο για μένα που δουλεύω σε γραφείο, τι να πούνε και οι δυστυχισμένοι που κάνουνε χειρωνακτική εργασία ή δουλεύουν στην ύπαιθρο?

Όλα αυτά αλλάζουν όταν παίρνω άδεια...

Τότε το καλοκαιράκι πάλι μου φαίνεται τόσο ωραίο...
Βόλτες, ηρεμία, διακοπές, μπανάκια...
Τέλεια!!!

Όταν τελειώνει η άδεια, πάλι μισώ το καλοκαίρι...ή μάλλον δεν μισώ το καλοκαίρι, για να το πω πιο σωστά...

Μισώ το ελληνικό καλοκαίρι του εργαζόμενου...

Αγαπώ το ελληνικό καλοκαίρι του αδειούχου, του φοιτητή, του μαθητή και του εισοδηματία...

Φοιτητής και μαθητής ήμουνα, αδειούχος είμαι κατά περιόδους οπότε για να αποκαταστήσω πλήρως τις σχέσεις μου με το ελληνικό καλοκαίρι πρέπει να γίνω εισοδηματίας...



** Βασικά γίνεται αλλά το επόμενο πρωί θέλω να βάλω τα κλάματα..