Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Ελπίζω να θυμούνται...

Χθες το μεσημέρι πάω στο super market και παρκάρω στο parking της επιχείρησης αρκετά κοντά στο διπλανό αυτοκίνητο (είναι η αλήθεια)... Εκείνη την ώρα έρχεται ο ιδιοκτήτης του με το γιο του, ένα μικρό αγοράκι, για να φύγουν, οι πόρτες του αυτοκινήτου τους ανοίγουν δύσκολα... Κατεβάζω το παράθυρο και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

  • Snowball: Με συγχωρείτε σας στρίμωξα...
  • Οδηγός διπλανού αυτοκινήτου: Όχι αγόρι μου δεν έγινε τίποτα...
  • Snowball: Μπορώ να το μετακινήσω αν θέλετε...
  • Οδηγός διπλανού αυτοκινήτου: Δεν χρειάζεται...
  • Snowball: Με συγχωρείτε για την ταλαιπωρία...
  • Οδηγός διπλανού αυτοκινήτου: Ποια ταλαιπωρία αγόρι μου; Με όλα αυτά που τραβάμε αυτό είναι το λιγότερο... Τους έχω σιχαθεί όλους, δεν αντέχω άλλο... Δεν πολιτικολογώ αλλά 26 χρόνια δουλεύω μηχανικός αεροσκαφών κι έχω δει πολλά... Η γενιά η δικιά σου θα έπρεπε όλους εμάς, της προηγούμενης γενιάς, να μας αποκεφαλίσει έτσι όπως τα κάναμε... Καλό σαββατοκύριακο...
  • Snowball: Επίσης, γεια σας...

Ελπίζω κι εύχομαι στον κύριο αυτό και σε όλους τους Έλληνες που νιώθουν έτσι, να θυμούνται αυτή την οργή και αυτή την πίκρα όταν θα σταθούν μπροστά στις κάλπες την επόμενη φορά... Δεν θα τους πω εγώ τι να ψηφίσουν αλλά να μην ψηφίσουν αυτούς που θεωρούν κλέφτες, απατεώνες, λαμόγια, αυτούς που έχουν κλέψει τα λεφτά τους, που μένουν ατιμώρητοι, που ορίζουν τις ζωές τους μειώνοντας τους μισθούς τους και κουτσουρεύοντας το μέλλον τους, αυτούς που τους κάνουν να θέλουν να βγάλουν αυτή την πίκρα σε ένα άγνωστο, σε ένα parking ενός super market...

Διαφορετικά είναι άξιοι της μοίρας τους...

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Τάδε έφη Πορτοσάλτε...

Σήμερα το πρωί ακούω ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο καθώς πάω στη δουλειά... Στον ΣΚΑΙ, ο Άρης Πορτοσάλτε σχολιάζει επιστολές ακροατών και αναφωνεί...

Ο Έλληνας δεν ψωνίζει, όχι γιατί δεν έχει λεφτά αλλά γιατί δεν έχει διάθεση...

Εγώ τι να πω...;

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Τετέλεσται...

Δεν ξέρω πόσα μπορείς να πεις σε τέτοιες ώρες, δεν ξέρω πόσο μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη και να τις βγάλω στην οθόνη...

Το σίγουρο είναι ότι τρεις άνθρωποι, μεταξύ τους μια έγκυος γυναίκα, έχασαν τη ζωή τους... Τρεις εργαζόμενοι, έχασαν τη ζωή τους... Τρεις απεργοσπάστες έχασαν τη ζωή τους... Απεργοσπάστες σαν και μένα γιατί ούτε εγώ απέργησα... Άνθρωποι που δεν απήργησαν είτε γιατί φοβόντουσαν είτε γιατί δεν μπορούσαν είτε γιατί δεν ήθελαν...

Η μεγαλειώδης χθεσινή πορεία, το αυθόρμητο ξέσπασμα χιλιάδων ανθρώπων, των "νοικοκυραίων", περνάει σήμερα εκ των συνθηκών σε δεύτερη μοίρα... Για άλλη μια φορά η ουσία παραμερίζει μπροστά στον κόσμο του θεάματος...μόνο που αυτή την φορά δυστυχώς το θέαμα περιλαμβάνει και θάνατο...

Ελπίζω από καρδιάς, το τραγικό γεγονός να μην αποτελέσει την ταφόπλακα αυτού του κινήματος της λαϊκής αντίδρασης, αυτής της πηγαίας αγανάκτησης... Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και ήδη καταμερισμένες... Δεν ευθύνεται το ΚΚΕ που ξεκινάει καινούργιο αντάρτικο που είπε ο Καρατζαφέρης στη Βουλή... Ευθύνονται αυτοί που πέταξαν την/τις μολότοφ... Το να αποκτήσει δανεικές ενοχές όλος αυτός ο κόσμος είναι γελοίο... Χρήσιμο βέβαια για κάποιους άλλους...

Το ΚΚΕ που φαίνεται να δικαιώνεται, και ας χαμογελάσουν ειρωνικά κάποιοι φίλοι μου που θα διαβάσουν αυτό το post, όταν ζητάει σιδηρά περιφρούρηση στις πορείες, αλλά από την άλλη θα πρέπει να κάτσει να σκεφτεί καλά γιατί πολλά μέλη του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν να διαλυθούν όταν τέλειωσε η πορεία τους και παρέμειναν μπροστά στη βουλή συμμετέχοντας στις αψιμαχίες... Σύντροφοι, καλοπροαίρετα το λέω, μάλλον ο κόσμος βαρέθηκε το σουλάτσο μέσα στην Αθήνα....

Λυπάμαι τον αντιεξουσιαστικό/αναρχικό χώρο αυτές τις ώρες... Όσο και αν διαφωνώ μαζί τους, δεν τους θεωρώ εκ των προτέρων φονιάδες και καταστροφείς (όπως προμοτάρεται από τα ΜΜΕ), αυτή την ετικέτα έχουν φορτωθεί όμως τώρα και είναι οξύμωρο γιατί είναι ο χώρος που κατεξοχήν πιστεύει στην ελευθερία της βούλησης του ατόμου...

Παρά το μεγαλειώδες του πράγματος της χθεσινής πορείας πρέπει να κρατάμε κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού μας... Ο κόσμος που κατέβηκε χθες στο δρόμο, στην συντριπτική του πλειοψηφία, δεν πιστεύει στην επανάσταση, στην αλλαγή του πολιτικού συστήματος, σε ένα άλλο κόσμο, τουλάχιστον όχι ακόμα... Είναι απλά οργισμένος που βλέπει τη ζωή του να παίρνει τον κατήφορο και δεν πληρώνει κανένας άλλος εκτός από αυτόν, τον έχει ωθήσει στα άκρα η ατιμωρησία.... Αν έπεφταν κάποια κεφάλια στο χώμα, αν έμπαιναν κάποιοι στην φυλακή, θα ένιωθε μια ικανοποίηση, θα καταλάγιαζε η οργή του κάπως... Ελπίζω βέβαια στις επόμενες εκλογές να θυμάται αυτά τα συναισθήματα όταν θα σταθεί μπροστά στην κάλπη... Άλλωστε το "μπουρδέλο" αυτός το γέμισε βουλευτές με τη δική του ψήφο, αυτός στήριξε την οικογενειοκρατία και τον δικομματισμό...

Όταν κάποτε στην Τουρκία επί προεδρίας Τανσού Τσιλέρ, το κόμμα της κατηγορήθηκε για διαφθορά και τα στοιχεία ήταν συντριπτικά, στις επόμενες εκλογές ο τούρκικος λαός έδωσε τόσο μικρό ποσοστό ψήφων που δεν κατάφερε καν να μπει στη βουλή... Ίσως έχει έρθει ο καιρός ο Έλληνας να πράξει επιτέλους ανάλογα...

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Κατάργηση βουλευτικής σύνταξης προτείνει το KKE ...

Η ψηφοφορία για αυτή την πρόταση νόμου πρέπει να γίνει δια βοής και με ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη για να δούμε ποιος ξεφτιλισμένος θα τολμήσει να ψηφίσει αρνητικά...


Κατάργηση βουλευτικής σύνταξης προτείνει το ΚΚΕ

Την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης προτείνει το ΚΚΕ με πρόταση νόμου που κατέθεσε χθες στη Βουλή, ενώ προβάλλει εκ νέου το ζήτημα της δραστικής μείωσης των μισθών των βουλευτών και της κατάργησης των διαφόρων επιδομάτων στις επιτροπές. Όπως εξήγησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα , είναι πρόκληση να αναζητούν υψηλούς μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και διάφορα άλλα προνόμια οι βουλευτές, «που στην πλειοψηφία τους αποφασίζουν στη Βουλή πολιτική λιτότητας, πολιτική βάρβαρων μέτρων». Το κάνουν, όπως είπε, γιατί στα περισσότερα κόμματα ισχύει «η λογική της ατομικής συγκέντρωσης ψήφων, της ατομικής διαμόρφωσης εκλογικής πελατείας, κουμπαριές κλπ.».

Από το Βήμα

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

DEAD KENNEDYS...

Dead Kennedys

Οι Dead Kennedys ήταν μια από τις δημοφιλέστερες και σημαντικότερες αμερικανικές hardcore/punk μπάντες στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετία του '80. Δημιουργήθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο το 1978 όταν ο East Bay Ray τοποθέτησε μια αγγελία σε μια μουσική εφημερίδα στην οποία απάντησε ο τραγουδιστής Jello Biafra. Σύντομα προστέθηκαν στην μπάντα ο μπασίστας Klaus Flouride, ο ντράμερ Ted και ένας δεύτερος κιθαρίστας γνωστός στο μέλλον απλά ως 6025. Ο τελευταίος αποχώρησε από το γκρουπ τον Μάρτιο του 1979, ενώ ο Ted αντικαταστάθηκε στο τέλος του 1980 από τον D.H.Peligro.

Μετά από μια σύντομη περίοδο με συνεχείς πρόβες, οι Dead Kennedys έκαναν το πρώτο τους live τον Ιούλιο του 1978 στo Mabuhay Gardens. Το "Fab Mab" ήταν ένα Φιλλιπινέζικο εστιατόριο στην περιοχή North Beach του San Francisco το οποίο λειτουργούσε σαν «στέγη» για punk μπάντες, για μια περίοδο δέκα ετών, Δεν πέρασε πολύς καιρός και γρήγορα το γκρουπ απέκτησε ένα σημαντικό αριθμό πιστών οπαδών. Τα live των DKs ήταν ένας συνδυασμός χάους και θεατρικότητας Ο ήχος τους μπορούσε να περιγραφεί σαν ένας συνδυασμός του ήχου των Sex Pistols και των Ventures.

Η πρόωρη επιτυχία των Dead Kennedys τους οδήγησε στην ηχογράφηση του πρώτου τους single "California uber Alles" το 1979, μια δριμεία επίθεση στον τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Jerry Brown. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τη δική τους δισκογραφική εταιρεία Alternative Tentacles Records, που οργανώθηκε από τον East Bay Ray. Το single κυκλοφόρησε αργότερα στην μεγάλη Βρετανία από την εταιρεία Fast Products. Η κυκλοφορία του επόμενου single που βγήκε στα δισκοπωλεία το 1980, "Holiday in Cambodia", αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για την μπάντα καθώς ήταν ένας τέλειος συνδυασμός εύθυμων στίχων και δυσοίωνης, «διαβολικής» μουσικής. Επίσης πολύ σημαντικά ήταν τα singles "Kill the Poor" (1980) και "Too Drunk to Fuck"(το οποίο έφτασε στο Βρετανικό Top 40) και το ντεμπούτο LP , "Fresh Fruit For Rotting Vegetables" (1980) για το οποίο τους απονεμήθηκε χρυσός δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία.

Βασισμένα σε μια οξεία αίσθηση του χιούμορ, τα πρώιμα τραγούδια τους όπως τα "Let's Lynch the Landlord", "I Kill Children" και "Chemical Warfare" σατίρισαν τα δίδυμα στοιχεία της ακραίας βίας και του συντηρητισμού που χαρακτηρίζουν ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας. Το «εμπρηστικό» όνομα των Dead Kennedys και η προκλητική τους συμπεριφορά (το 1979 ο Jello Biafra έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο και κατέλαβε την τέταρτη θέση στις εκλογές) τράβηξαν την προσοχή ακροδεξιών πολιτικοθρησκευτικών ομάδων. Τα προβλήματα της μπάντας με τους αυτοδιορισμένους ηθικούς θεματοφύλακες προκλήθηκαν από την «πολεμική» σχέση με τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, γεγονός που προκάλεσε τη βίαιη αστυνομική παρουσία στις περισσότερες συναυλίες τους. Παρ’ όλα αυτά όμως, η μπάντα συνέχισε να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, εμφανιζόμενη σε διάφορους underground χώρους τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στον Καναδά. Η πρώτη περιοδεία στην Βρετανία έγινε στα τέλη του 1980 και καθιέρωσε τους Dead Kennedys σαν κυρίαρχη μουσική φιγούρα για ένα κοινό το οποίο ένιωθε «εγκαταλειμμένο» από τους Pistols. Οι Dead Kennedys συνέχισαν με μια παγκόσμια περιοδεία καλύπτοντας τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία.

Το EP, "In God We Trust, Inc" (1981) πήγε τα πράγματα ακόμα παραπέρα καθώς άφησε αμήχανους κοινό και κριτικούς. Το EP περιείχε μια «άγρια» εκτέλεση του "Rawhide" και το "Nazi Punks, Fuck Off", ένα παιάνα ενάντια στη βία. Η μπάντα άλλαξε μουσικό ύφος με τον επόμενο δίσκο, "Plastic Surgery Disasters" που κυκλοφόρησε στα τέλη του 1982. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί ένα σύνολο τραγουδιών στα οποία έχουν διατηρηθεί τα χαρακτηριστικά της αγριότητας και της σάτιρας αλλά το μουσικό περιεχόμενο έχει διαφοροποιηθεί καθώς περιέχει πολλές απροσδόκητες στιγμές όπως ας πούμε τον Klaus Flouride να παίζει κλαρινέτο. Από αυτόν το δίσκο ξεχωρίζουν τα κομμάτια "Bleed for Me" και "Halloween" ενώ περιέχει επίσης και το "Moon Over Marin", ό,τι κοντινότερο δημιούργησαν ποτέ οι DKs σε μπαλάντα, το οποίο περιέχει στίχους ενάντια στην μόλυνση του περιβάλλοντος.

Μετά από δύο χρόνια περιοδείας, όπου έπαιξαν σε όλη τη Βόρεια Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία, κυκλοφόρησε το πιο μελωδικό "Frankenchrist" (1985) στο οποίο αντανακλάται μια έντονη αίσθηση απελπισίας για τη διαφαινόμενη ραγδαία άνοδο των δεξιών πολιτικών στην Αμερική και με τραγούδια όπως το "MTV Get Off the Air". Όπως πάντα, για άλλη μια φορά η μπάντα θα προκαλέσει καθώς ο δίσκος θα κυκλοφορήσει με την συνοδεία αφίσας με το έργο του Ελβετού ζωγράφου H. R. Giger , "Penis Landscape" το οποίο απεικόνιζε παραταγμένα σε σειρές ανδρικά γεννητικά όργανα και προκάλεσε νομικές επιθέσεις εναντίον της μπάντας που ξεκίνησαν τον Απρίλη του 1986. Ενώ το διαμέρισμά του έγινε στην κυριολεξία "φύλλο και φτερό" από την αστυνομία, ο Jello Biafra κατηγορήθηκε για διανομή επιβλαβούς υλικού σε ανηλίκους, κατηγορία την οποία κατέρριψε επικαλούμενος την Πρώτη Τροποποίηση για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και η οποία κατερρίφθη τον επόμενο χρόνο. Πριν πάντως τη δικαστική διαμάχη, η μπάντα είχε ήδη αποφασίσει να διαλυθεί τον Ιανουάριο του 1986 και να ολοκληρώσει την ηχογράφηση του "Bedtime For Democracy" το οποίο κυκλοφόρησε αργότερα εκείνη την χρονιά. Η μπάντα ακούγεται και σε αυτό το άλμπουμ τόσο καλή όσο και κάθε άλλη φορά.

Οι Dead Kennedys έδωσαν το τελευταίο τους live τον Φεβρουάριο του 1986 στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο, εκεί από όπου ξεκίνησαν. Επί της ουσίας, ο λόγος διάλυσης της μπάντας ήταν όχι τόσο η αφίσα που συνόδευε το "Franchenchrist" όσο η δικαστική διαμάχη που άνοιξε η μπάντα με το αμερικανικό κράτος όταν αρνήθηκε να δεχθεί να τοποθετηθεί η σήμανση "Parental Advisory, Explicit Lyrics" στα εξώφυλλα των δίσκων τους. Η διαμάχη αυτή εξόντωσε οικονομικά την μπάντα και κόντεψε να φαλίρει την Alternative Tentacles, το αποτέλεσμα όμως ήταν νικηφόρο για τους DKs οι οποίοι το γιόρτασαν (έστω και..."μετά θάνατον") με τη διασκευή στο κλασσικό κομμάτι των Clash, "I fought the law" με μια μικρή αλλαγή στο ρεφρέν... (Στο κλασσικό κομμάτι έλεγε "I fought the law and law won" ενώ οι DKs έλεγαν "I fought the law and I won"). To κομμάτι κυκλοφόρησε στη συλλογή "Give me Convinience or Give Me Death", μια συλλογή κλασσικών singles, B sides και σπάνιων κομματιών, που κυκλοφόρησε μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, το 1987.


[*] Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο phorum, ως πηγή χρησιμοποιήθηκε το deadkennedys.com/


Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Πρωτομαγιά 2010...

Μετά από χρόνια, κι αφού είδα κι απόειδα και το πήρα απόφαση ότι ΕΕ, ΔΝΤ και Γιωργάκης ο Β' ο Ελάχιστος θα μας τον..."επενδύσουν", το πήρα απόφαση και κατέβηκα στην πορεία... Πήγα στην πορεία της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς γιατί εκεί προσταζαν να πάμε οι οικογενειακοί και φιλικοί δεσμοί αν κι εγώ δεν θα χαλιόμουν να πηγαίναμε στο Σύνταγμα με το ΠΑΜΕ, το οποίο βέβαια έκανε πάλι το κουλό και έκανε πορεία στην...αμερικανική πρεσβεία!!!

Συναντήθηκα με ένα φίλο στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα και μετά βρέθηκα με κάποιους διαδικτυακούς φίλους, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, την dame31 και τον Vlaxos (στα πεταχτά γνώρισα και το Κόκκινο Μπαλόνι)... Τα παιδιά ήταν μια χαρά, πολύ ζεστοί άνθρωποι, μια χαρά πέρασα μαζί τους... Παιδιά χάρηκα πολύ που σας γνώρισα, να τα ξαναπούμε!!!

Συμμετείχαμε στην πορεία της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς η οποία ξεκίνησε από το Μουσείο και κατευθύνθηκε στη Βουλή... Κόσμος αρκετός, θα μπορούσε και έπρεπε να είναι περισσότερος... Η πορεία κύλησε ομαλά, εγώ φασαρίες δεν είδα... Τα κανάλια πάλι είδαν... Επίσης μίλησαν για 100000 κόσμο... Μακάρι να λένε ψέματα κι ο κόσμος να ήταν περισσότερος...

Στο Σύνταγμα, μπροστά στη Βουλή, έφυγαν κάτι δακρυγόνα και κάτι χημικά και έπεσαν κάτι ψιλές as usual... Άκουσα ότι έγιναν κάποια σπασίματα αλλά χαμπάρι δεν πήρα, απλά κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου είδα μερικούς με πολεμοφόδια στα χέρια... Το σουρεάλ της υπόθεσης ήταν όταν στην είσοδο του μετρό στην Πανεπιστημίου, μπροστά στις κυλιόμενες είδα κυριούλα με κομμάτι μάρμαρο στο χέρι...

Ακολουθεί το καλύτερο τρικάκι της φετινής Πρωτομαγιάς...

Ασύλληπτοι Χρεωκοπημένοι - 1

Ασύλληπτοι Χρεωκοπημένοι - 2



Γυρνώντας στο σπίτι, ο μπέμπης ήταν εξαγριωμένος... Προχθές έκανε το πρώτο του εμβόλιο και τον έχουν πιάσει τα νεύρα του...

Μας πάει καρότσι...

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Rename...

Όλα τριγύρω αλλάζουν, η διάθεσή μου αλλάζει, οι εποχές αλλάζουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν (οι πολιτικές δεν αλλάζουν), καιρός να αλλάξει και ο τίτλος του blog... Εμπνευσμένος από το νέο template του blog, αντανακλά το πνεύμα αισιοδοξίας της εποχής...

Αυτά που δεν θα αλλάξουν είναι τα RSS Feeds του blog οπότε όσοι έχετε subscriptions σε αυτά δεν χρειάζεται να αλλάξετε κάτι παρά μόνο (αν θέλετε) τον τίτλο του feed στον reader σας... Μην βιαστείτε πάντως διότι μπορεί μέχρι αύριο ο τίτλος να έχει αλλάξει πάλι...

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Κάφροι στα parking του metro...

Κάθε Πέμπτη έχει λαϊκή αγορά στο δρόμο που είναι η δουλειά μου και γι' αυτό παρκάρω στο πάρκινγκ του πλησιέστερου σταθμού του μετρό, πέντε λεπτά ποδαρόδρομο από το γραφείο... Στο πάρκινγκ έχει θέσεις για αναπήρους που βρίσκονται κοντά στην έξοδο για προφανέστατους λόγους διευκόλυνσης αυτών των ανθρώπων αλλά παρ' όλα αυτά κάθε φορά οι θέσεις είναι κατειλημμένες από αυτοκίνητα που κάθε άλλο παρά αναπηρικά φαίνονται... Ανήκουν προφανώς σε ανθρώπους συναισθηματικά και ηθικά ανάπηρους που αδιαφορούν για τον διπλανό τους και θεωρούν απόλυτα λογικό να καταλαμβάνουν την θέση στάθμευσης ενός ανθρώπου με πρόβλημα απλά και μόνο για να μην κουνήσουν την κωλάρα τους και περπατήσουν 50 μέτρα παραπάνω... Σήμερα, μεταξύ των αυτοκινήτων που είχαν παρκάρει στις θέσεις αναπήρων του πάρκινγκ, ήταν ένα Smart κι ένα ταξί τα οποία κάθε άλλο παρά αναπηρικά φαίνονταν, το δε ταξί είχε παρκάρει σχεδόν διαγώνια στην θέση στάθμευσης καταλαμβάνοντας και την διπλανή... Δεν γνωρίζω αν μπορείς να καλέσεις την αστυνομία σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά σε κάτι κάφρους σαν και αυτούς θα άξιζε να γυρίσουν και να βρουν και τα τέσσερα λάστιχα σκασμένα μπας και βάλουν μυαλό αλλά δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα καταλαβαίνανε... Οι αμοιβάδες δεν έχουν νοημοσύνη...

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Ο προφητικός κύριος Gibson...

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο William Gibson δημοσίευσε τον "Νευρομάντη", το μυθιστόρημα που εγκαινίασε το λογοτεχνικό ρεύμα του κυβερνοπάνκ, περιέγραφε ένα μελλοντικό κόσμο όπου ο έλεγχος των κρατών έχει περάσει στα χέρια μεγάλων εταιρικών κοινοπραξιών, των ζαιμπάτσου, οι οποίες είναι παντοδύναμες, απρόσωπες και αιώνιες... Τα πρόσωπα και τα διοικητικά συμβούλια αλλάζουν, άνθρωποι χάνουν τις ζωές του, εξαφανίζονται, αυτές όμως ζουν για πάντα... Σήμερα, με τα γεγονότα των ημερών να αποκαλύπτουν την ανυπαρξία της ΕΕ και την αδυναμία των κρατών της Ευρωζώνης να προστατευτούν από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων και τις απανωτές υποβαθμίσεις των επενδυτικών οίκων και να φαίνεται κάθε μέρα όλο και πιο δύσκολο να προστατέψουμε την ποιότητα ζωής μας, ο κύριος Gibson μοιάζει προφητικός...

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Σαν σήμερα πριν από 69 χρόνια αυτοκτονεί η Πηνελόπη Δέλτα... Η συγγραφέας των παιδικών μου χρόνων τα βιβλία της οποίας διάβασα και ξαναδιάβασα, τα είδα με άλλο μάτι μεγαλώνοντας αλλά δεν έπαψα ποτέ να τα αγαπώ...


Πηνελόπη Δέλτα
Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Απρίλης 1941. Στις 27 του μηνός, τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα και η Πηνελόπη Δέλτα μπαίνει στη λίστα με τους «ιδανικούς αυτόχειρες». Παίρνει δηλητήριο και πέντε μέρες αργότερα ξεψυχάει αφήνοντας ένα λιτό σημείωμα για τα παιδιά της.

«Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα». Στην ταφή της, στον κήπο της Κηφισιάς, ιερουργεί μόνος ο παλιός φίλος Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Επάνω στον τάφο της χαράχτηκε μόνο η λέξη «Σιωπή».

Όσοι έχουν διαβάσει τον «Τρελαντώνη» δεν μπόρεσαν παρά να αναγνωρίσουν στη αδερφή του, τη μικρή Πουλουδιά, μία από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες συγγραφείς, την Πηνελόπη Δέλτα. Γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια κι ήταν το τρίτο παιδί του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη, το γνωστό «Τρελαντώνη» του ομώνυμου βιβλίου της. Μετά τη γέννησή της ακολούθησαν άλλα τρία παιδιά, ο Κωνσταντίνος (που πέθανε σε ηλικία 2 ετών), ο αγαπημένος της αδερφός Αλέξανδρος που σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογο σε αγώνα πόλο κι η Αργίνη.

Η οικογένεια μετακόμισε προσωρινά στην Αθήνα το 1882, όπου η Πηνελόπη παντρεύτηκε τον πλούσιο Φαναριώτη βαμβακέμπορο Στέφανο Δέλτα. Μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: τη Σοφία (μετέπειτα Μαυροκορδάτου), τη Βιργινία (μετέπειτα Ζάννα) και την Αλεξάνδρα (μετέπειτα Παπαδοπούλου). Πρόκειται ωστόσο για ένα γάμο που εξυπηρετεί κυρίως οικονομικά συμφέροντα. Ωστόσο, ο Στέφανος Δέλτα θα επηρεάσει την πνευματική της κυρίως εξέλιξη καθώς θα τη φέρει σε επαφή με πρωτοπόρους της εποχής και δημοτικιστές.

Το αληθινό έρωτα πάντως η Πηνελόπη Δέλτα θα τον γνωρίσει επιστρέφοντας το 1905 στην Αλεξάνδρεια. Πρόκειται για τον Ίωνα Δραγούμη, υποπρόξενο της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια. Ο έρωτας είναι αμοιβαίος και παράφορος. Ωστόσο, πλατωνικός. Η ίδια τον βιώνει μαρτυρικά και τον περιγράφει με τρόπο που ξεπερνά την ίδια την τέχνη του λόγου σε χειρόγραφες σελίδες μέρος των οποίων έχει σωθεί. Μην μπορώντας να αντιταχθεί στις κοινωνικές συμβάσεις, κάνει δύο διαδοχικές απόπειρες αυτοκτονίας και ομολογεί τον έρωτά της στον άνδρα της με την ελπίδα να μείνει ελεύθερη. Το τέλος μέσα της θα έρθει το 1912 όταν ο Ίωνας Δραγούμης θα συνδεθεί ερωτικά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, η Πηνελόπη Δέλτα θα ντυθεί στα μαύρα, μέχρι το τέλος της ζωής της.

Στην δύσκολη προσωπική περίοδο που διανύει αρχίζει η άνθιση της συγγραφικής της πορείας. Το 1909 δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα στον «Λαό» της Πόλης. Την ίδια χρονιά εκδίδεται και το πρώτο της παιδικό μυθιστόρημα «Για την Πατρίδα». Λίγο αργότερα τελειώνει τον «Καιρό του Βουλγαροκτόνου». H επανάσταση στο Γουδί και η απογοήτευσή της από τη στάση του Κωνσταντίνου την ωθούν να γράψει το «Παραμύθι χωρίς όνομα», ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματά της.

Τα έργα της μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες. Τα παραμύθια («Παραμύθι χωρίς όνομα» (1910) και η συλλογή «Παραμύθια και άλλα» (1915), τα ιστορικά («Για την Πατρίδα» (1909) και «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου» (1911), «Η ζωή του Χριστού» (1925), «Τα μυστικά του Βάλτου» (1937), «Μάγκας» (1935) και τα αυτοβιογραφικά («Ταξιδιωτικό ημερολόγιο του 1901», «Πολιτικό ημερολόγιο (1917-1933)», «Προσωπικό ημερολόγιο, Turis Eburnea» (1917-1941), «Πρώτες Ενθυμήσεις», «Αναμνήσεις 1899», «Αναμνήσεις 1921», «Αναμνήσεις 1940», «Ο Ίων Δραγούμης».

Το 1916 οι Δέλτα εγκαθίστανται οριστικά στην Κηφισιά. Η χρονιά αυτή σημαδεύεται από σημαντικές πολιτικές εξελίξεις: τα «Νοεμβριανά». Ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης, δήμαρχος Αθηναίων από το 1914, συλλαμβάνεται. Η Δέλτα καταστρέφει το πρώτο πολιτικό της ημερολόγιο κι αρχίζει να το συμπληρώνει από την επόμενη χρονιά με την περιγραφή των «Νοεμβριανών». Ταυτόχρονα αρχίζει να γράφει το πολύ προσωπικό της ημερολόγιο, το «Τuris Εburnea», όπου καταγράφει τις πιο ενδόμυχες σκέψεις της και περιλαμβάνει κομμάτια του ημερολογίου και των γραπτών του Ίωνα Δραγούμη. Το 1920 η τραγική εμπειρία της δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη από βενιζελικούς θα κοστίσει στη Δέλτα. Πέντε χρόνια αργότερα θα παραλύσει και θα καθηλωθεί στην καρέκλα. Θα φύγει δεκαέξι χρόνια αργότερα αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο λογοτεχνικό έργο.

Ιδιαίτερα τα παιδικά της βιβλία θεωρούνται κλασικά, βρίθουν ιστορικών στοιχείων και έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. «Κάμνω τα δυνατά μου να πω του Ελληνόπαιδου μερικά ιστορικά γεγονότα που δεν μπορεί να μάθει αλλού» έγραφε η ίδια στον Κωστή Παλαμά.


Από το TVXS