Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

"Namárië", ένα ποίημα στη γλώσσα των ξωτικών

Το "Namárië" είναι ένα ποίημα γραμμένο από τον J. R. R. Tolkien στη αρχαία γλώσσα των ξωτικών, την Quenya.... Κυριολεκτικά σημαίνει "να είσαι καλά" αλλά ουσιαστικά αποτελεί ένα χαιρετισμό ή αποχαιρετισμό, κατά περίπτωση... Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" αλλά έχουν υπάρξει και παλιότερες εκδόσεις, ο Tolkien το έγραψε πολλές φορές...

Namárië
Η πρώτη στροφή του "Namárië" γραμμένου στην  Quenya.

Η μετάφραση του ποιήματος σύμφωνα με τον Tolkien  είναι η παρακάτω:
Ai! laurië lantar lassi súrinen,
Ah! like gold fall the leaves in the wind,
yéni únótimë ve rámar aldaron!
long years numberless as the wings of trees!
Yéni ve lintë yuldar avánier
The long years have passed like swift draughts
mi oromardi lissë-miruvóreva
of the sweet mead in lofty halls
Andúnë pella, Vardo tellumar
beyond the West, beneath the blue vaults of Varda
nu luini yassen tintilar i eleni
wherein the stars tremble
ómaryo airetári-lírinen.
in the voice of her song, holy and queenly.

Sí man i yulma nin enquantuva?
Who now shall refill the cup for me?

An sí Tintallë Varda Oiolossëo
For now the Kindler, Varda, the Queen of the stars,
ve fanyar máryat Elentári ortanë
from Mount Everwhite has uplifted her hands like clouds
ar ilyë tier undulávë lumbulë
and all paths are drowned deep in shadow;
ar sindanóriello caita mornië
and out of a grey country darkness lies
i falmalinnar imbë met,
on the foaming waves between us,
ar hísië untúpa Calaciryo míri oialë.
and mist covers the jewels of Calacirya for ever.
Sí vanwa ná, Rómello vanwa, Valimar!
Now lost, lost to those of the East is Valimar!
Namárië! Nai hiruvalyë Valimar!
Farewell! Maybe thou shalt find Valimar!
Nai elyë hiruva! Namárië!
Maybe even thou shalt find it! Farewell!

Στο παρακάτω βίντεο ακούγεται η φωνή του Tolkien να απαγγέλλει το "Namárië"... Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πόσο φυσικά και αβίαστα μιλάει την Quenya ο μεγάλος παραμυθάς, του οποίου η ιδιοφυία τον οδήγησε όχι μόνο να κατασκευάσει μια (μεταξύ πολλών) νέα γλώσσα αλλά να γράψει και ποίηση βασισμένη σε αυτήν!


Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

"Οι άνθρωποι της αβύσσου" του Jack London

Οι άνθρωποι της αβύσσου - Jack London
Γνώρισα τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα όταν διάβασα στην εφηβεία μου το "Ναύτης Καβαλάρης" του  Irving Stone, τη βιογραφία του Jack London... Στην συνέχεια έπεσαν στα χέρια μου μερικά από τα βιβλία του ίδιου και το "Οι άνθρωποι της αβύσσου" ήταν το τελευταίο...

Σε αυτό το βιβλίο ο London καταγράφει από πρώτο χέρι την ζωή των "καταραμένων" του Λονδίνου, κυκλοφορεί στα βρώμικα σοκάκια του East End, ζει με τους άστεγους και τους άπορους, στα πτωχοκομεία, τα πάρκα και τα συσσίτια της εκκλησίας... Παρατηρεί λεπτό προς λεπτό τη ζωή αυτών των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, στις σκιές που αφήνουν τα φώτα της ευμάρειας του καπιταλισμού... Ο London, ένας άνθρωπος που έζησε παρόμοια ζωή όντας νεότερος, τη ζωή του ανθρώπου χωρίς αύριο, φοράει τα κουρέλια των απόκληρων, νοικιάζει ένα άθλιο σπίτι σε μια κακόφημη γειτονιά και εξορμά στους δρόμους για να "φωτογραφίσει" τη ζωή αυτών που δεν ευτύχησαν να συμμετέχουν στο καπιταλιστικό όνειρο... Ο London προβλέπει τον σκουπιδοτενεκέ για το πολιτικό σύστημα που παράγει αυτού του είδους τις ανισότητες... Φευ, πόσο άδικο είχε... 100 και πλέον χρόνια μετά την συγγραφή αυτού του βιβλίου, υπάρχουν ακόμα "καταραμένοι" που ζουν στους δρόμους, στα πτωχοκομεία και στα πάρκα σε όλες τις πόλεις του "πολιτισμένου" κόσμου...

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Brainstorming...

  • Το Σάββατο το βράδυ είδα το "The Social Network" μαζί με την Μ.... Είναι η πρώτη ταινία που βλέπουμε ολόκληρη χωρίς να μας πάρει ο ύπνος εδώ και πολλούς μήνες.... Μετά το τέλος της (ωραία ταινία!) η αντιπάθειά μου για τον ανεκδιήγητα κομπλεξικό Mark Zuckerberg και το δημιούργημά του, θέριεψε απότομα... 
  • Το πρωί για να πάω στη δουλειά περπάτησα από τον Χολαργό μέχρι την Κατεχάκη... Κατέβηκα από το λεωφορείο που είχα ανέβει γιατί μετά από μισή ώρα είχαμε διανύσει ούτε 1 χιλιόμετρο και ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλον, έτσι προτίμησα να περπατήσω... Έφτασα στην Κατεχάκη πριν από το εν λόγω λεωφορείο... Αύριο απεργούν τα πάντα... Με βλέπω να παίρνω το ποδήλατο για να κατέβω στη δουλειά...
  • Τις προάλλες, στον Σκλαβενίτη, χάζευα τα ψάρια στο ψαράδικο... Σολωμός Νορβηγίας, τσιπούρες ιχθυοτροφείου, γαρίδες Σενεγάλης, μπακαλιάρος Ισλανδίας και τράβα κορδέλα... Τι διάολο ρε πούστη, στο Αιγαίο μόνο κουράδες κολυμπάνε;
  • Σκέφτομαι καμιά φορά πόσα μεταπτυχιακά σχετικά με management, διοίκηση και δεν συμμαζεύεται έχουν κάνει οι Έλληνες... Πόσοι απόφοιτοι από σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων, Marketing, Διαχείριση Ανθρωπίνων Πόρων και τράβα κορδέλα... Πού θα δουλέψουν όλοι αυτοί; Η μια επιχείρηση κλείνει μετά την άλλη, σε λίγο μόνο τράπεζες και ασφαλιστικές θα έχουν απομείνει και γι' αυτές παίζεται... Δεν έπρεπε να χτυπήσει καμπανάκι αυτό ρε γαμώτο; Μια χώρα επαγγελματικά και ακαδημαϊκά τόσο προσανατολισμένη απλά στην διαχείριση και όχι στην παραγωγή τι σκατά περιμένει να κάνει  για να βγει από την λούμπα όταν δεν μπορεί να παράξει ούτε οδοντογλυφίδα αλλά έχει εκατοντάδες managers για να διαχειριστούν τις πωλήσεις και τη διαφήμιση της... οδοντογλυφίδας;;;
  • Νιώθω ότι ο Σ. μου είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που με αγαπάει χωρίς φραγμό και ολοκληρωτικά, μου συγχωρεί κάθε λάθος μου, τα μειονεκτήματά μου, με αγαπάει γι' αυτό που είμαι, δεν μου κάνει ποτέ μούτρα και μου φτιάχνει τη διάθεση κάθε μέρα όταν γυρνάω από τη δουλειά και μου σκάει κάτι πονηρά γελάκια... Όλα αυτά βέβαια μέχρι την εφηβεία του όπου, λογικά σαν μέσος έφηβος, θα με... μισήσει!!!

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

"Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς" του H. P. Lovecraft

Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς - H. P. Lovecraft
Η επιτυχία ενός βιβλίου, κατ' εμέ, εντοπίζεται και στην ικανότητα του συγγραφέα να δημιουργεί εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη, να τον κάνει, διαβάζοντας, να βλέπει μια νοητή ταινία στο μυαλό του... Διαβάζοντας τον "Τρόμο του Ντάνγουιτς" ένιωσα πολλές φορές σαν να έβλεπα ασπρόμαυρη ταινία τρόμου του '50, μια παραγωγή της Hammer ας πούμε...

Το βιβλίο αποτελείται από δύο διηγήματα τα οποία αποτελούν την πρώτη είσοδο της πένας του Lovecraft στο σύμπαν του Κθούλου και των Μεγάλων Παλαιών καθώς και μια εκτενή βιβλιογραφία του συγγραφέα μαζί με ένα πλήρες βιογραφικό του σημείωμα... Τα δύο διηγήματα ("Το Κάλεσμα του Κθούλου" και "Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς") είναι σύντομα αλλά πολύ χαρακτηριστικά... Η εξιστόρηση γίνεται από έναν αφηγητή που ο αναγνώστης υποθέτει ότι είναι ο συγγραφέας που με κάποιο τρόπο έγινε κοινωνός τρομερών μυστικών... Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή και απειλητική και όπως σωστά αναφέρει και στο σημείωμα με τη βιβλιογραφία του Lovecraft, ο τρόμος δεν λαμβάνει συχνά, ούτε πολύ έντονα, υπόσταση, περισσότερο εννοείται και δημιουργεί ένα αίσθημα απειλής και ανησυχίας στον αναγνώστη...

Το στυλ του Lovecraft έχει μια "γοτθική" μεγαλοπρέπεια που μερικές φορές φαίνεται πομπώδης και περιττή αλλά εξυπηρετεί απόλυτα τον στόχο του να υφάνει ένα κόσμο όπου το κακό παραμονεύει για να αρπάξει στα νύχια του τον ανύποπτο και αμέριμνο ορθολογιστή αναγνώστη ο οποίος καθησυχάζεται με τις βεβαιότητες που του παρέχει η υλιστική θεώρηση της πραγματικότητας...

Οι ιστορίες του Lovecraft είναι ιδανικές να εξιστορούνται βραδιές γύρω από την φωτιά, μέσα στο σκοτάδι, όπου όλοι όσοι τις ακούν να νιώθουν ότι κάτι περιμένει να τους αρπάξει... Είπαμε στο σύμπαν του Lovecraft δεν υπάρχουν βεβαιότητες... Ο συγγραφέας βέβαια σπεύδει να προειδοποιήσει μέσα από τις σελίδες του Necronomicon:

"That is not dead which can eternal lie,
and with strange aeons, even Death may die"

("Δεν είν’ νεκρό εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει. 
Μα με το διάβα των παράξενων αιώνων ως κι ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει".)

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

ΙΝΚΑ: Ακριβότερο το ...λεωφορείο από το ΙΧ

ΙΝΚΑ: Ακριβότερο το ...λεωφορείο από το ΙΧ

Η μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι ακριβότερη για τον πολίτη σε σχέση με την μετακίνηση με ΙΧ αυτοκίνητο μετά τις τελευταίες αυξήσεις, δείχνει έρευνα του Ινστιτούτου Καταναλωτών. 



Με βάση αυτήν, το ΙΝΚΑ καλεί την κυβέρνηση να αποσύρει άμεσα τις αυξήσεις, καλώντας την να έλθει σε επαφή με τους κοινωνικούς φορείς για προτάσεις - λύσεις στο ζήτημα των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών.  



Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το ΙΝΚΑ, ένα τυπικό σύγχρονο μικρό ή μεσαίο Ι.Χ. καταναλώνει στην πόλη 5-7 λίτρα καυσίμου ανά εκατό χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι με μέση τιμή 6 lt/100 χλμ. η κατανάλωσή του είναι 0,06 λίτρο ανά χιλιόμετρο. 

Με τις σημερινές τιμές διεθνούς και ημεδαπής, αλλά και κρατικής αισχροκέρδειας στα καύσιμα, ένα αυτοκίνητο που καίει βενζίνη καταναλώνει κάτι λιγότερο από 10 λεπτά ανά χιλιόμετρο και συγκεκριμένα με τιμή αμόλυβδης 1,60/λίτρο καταναλώνει 9,6 λεπτά ανά χιλιόμετρο. 

Λαμβάνοντας ως τιμή αναφοράς τα 10 λεπτά ανά λίτρο βενζίνης, συνυπολογίζοντας και τα λοιπά λειτουργικά κόστη του Ι.Χ., προκύπτει ότι με το αντίτιμο ενός εισιτηρίου των 1,40 Ευρώ, το Ι.Χ. διανύει δεκατέσσερα ολόκληρα χιλιόμετρα! 

Έτσι ενδεικτικά το ΙΝΚΑ δημιούργησε τον πιο κάτω πίνακα:



ΔΙΑΔΡΟΜΗ
ΑΠΟΣΤΑΣΗ
ΚΟΣΤΟΣ Ι.Χ.
ΚΑΛΛΙΘΕΑ – ΑΘΗΝΑ (Σύνταγμα)
3 χλμ
0,30
ΠΑΓΚΡΑΤΙ – ΑΘΗΝΑ
2,5 χλμ.
0,25
ΠΑΤΗΣΙΑ - ΑΘΗΝΑ
3-5 χλμ.
0,3- 0,50
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ – ΑΘΗΝΑ
2,5 χλμ.
0,25
ΒΥΡΩΝΑΣ – ΑΘΗΝΑ
5 χλμ.
0,50
ΖΩΓΡΑΦΟΥ – ΑΘΗΝΑ
4 χλμ.
0,40
ΓΑΛΑΤΣΙ – ΑΘΗΝΑ
4 χλμ.
0,40
ΜΑΡΟΥΣΙ – ΑΘΗΝΑ
11 χλμ.
1,10
ΠΕΙΡΑΙΑΣ – ΑΘΗΝΑ
12 χλμ.
1,20
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ – ΑΘΗΝΑ
4,5 χλμ.
0,45
Π. ΦΑΛΗΡΟ – ΑΘΗΝΑ
9 χλμ.
0,90
ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – ΑΘΗΝΑ
9 χλμ.
0,90



Το ινστιτούτο σημειώνει ότι είναι σαφές ότι δεν είναι δυνατόν σε κανένα θεμιτό πλαίσιο η μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς να είναι ακριβότερη και να κοστίζει ακριβότερα στον πολίτη από την μετακίνηση με ιδιωτικό μέσο (Ι.Χ. Αυτοκίνητο).


Όπως διαμορφώνονται οι συνθήκες, αναφέρει, ένας εργαζόμενος, αμειβόμενος με τον κατώτατο μισθό της ΕΓΣΣΕ που η κυβέρνηση φρόντισε να υπάρχουν ακόμα χαμηλότεροι μισθοί, πρέπει από την ημερήσια εργασία του να ξοδεύει περίπου ¾ της ώρας ημερήσιας εργασίας του για το κόστος της μετακίνησής του από και προς την εργασία του !!!



Mε βάση το καθαρό ημερομίσθιο, αφαιρουμένων των κρατήσεων, που προσδιορίζεται στα 28 περίπου Ευρώ με αντίστοιχο ωρομίσθιο στα 3,50 Ευρώ περίπου επαληθεύει τον πιο πάνω ισχυρισμό του ΙΝΚΑ.



Σε επίπεδο έτους το μέσο κόστος μετακίνησης ενός εργαζόμενου με μία μετακίνηση από και προς την εργασία του διαμορφώνεται στα 840 Ευρώ! (Για 25 ημέρες μ.ο. ανά μήνα Χ 2,80 Ευρώ που αποτελεί το ημερήσιο κόστος μετακίνησης 2 εισιτηρίων.)


Η κυβέρνηση απαιτεί συνεπώς από τους Έλληνες εργαζόμενους να ξοδεύουν άνω του ενός μηνιαίου μισθού για την μετακίνηση στην εργασία τους, τονίζει. 


Από Euro2day

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

"Το Σιλμαρίλλιον" του J. R. R. Tolkien

Το Σιλμαρίλλιον - J. R. R. Tolkien
"Εν αρχή ην ο Λόγος" λέει στη Βίβλο, στο ευαγγέλιο του Ιωάννη... Ο Tolkien έχει άλλη άποψη... Στην αρχή ήταν η μουσική με την οποία ο Illuvatar δημιούργησε το σύμπαν... Κάπως έτσι ξεκινάει η εξιστόρηση της Κοσμογονίας της Μέσης Γης και όσα συνέβησαν πολλές χιλιάδες χρόνια τόσο από το σήμερα όσο και από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών"...

Το "Σιλμαρίλλιον" χωρίζεται σε 5 μέρη τα οποία μπορούν να σταθούν σαν ξεχωριστά βιβλία το καθένα:
Σε αυτά τα 5 μέρη του βιβλίου ο Tolkien ξετυλίγει με μαεστρία όλο το σύμπαν που δημιούργησε η ανεξάντλητη φαντασία του κι εντυπωσιάζει... Η λέξη "σύμπαν" που χρησιμοποίησα δεν είναι τυχαία... Ο Tolkien πλάθει με λεπτομέρεια τον κόσμο από την αρχή περιγράφοντας τις γενεαλογίες, τα χαρακτηριστικά ακόμα και την γλώσσα  όλων των λαών και των οντοτήτων (δημιούργησε γλώσσες για όλες τις φυλές από το μηδέν!!!) που πάτησαν ποτέ την Arda συνθέτοντας μια υπέροχη ιστορία... Δεν είναι τυχαίο ότι ο Tolkien δούλευε πάνω στις σημειώσεις που αποτέλεσαν το "Σιλμαρίλλιον" σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και ότι αυτό δημοσιεύθηκε μόνο μετά τον θάνατό του...

Το "Σιλμαρίλλιον" είναι ένα υπέροχο παραμύθι, ένα μαγικό ταξίδι σε έναν κόσμο ηρωισμού, ομορφιάς, καλοσύνης αλλά και αφάνταστου πόνου, μίσους και καταστροφής... Αν εξαιρέσεις το κάπως "αργό" και ίσως βαρετό (αλλά απαραίτητο) Ainulindalë το βιβλίο ρέει σαν νερό καθώς οι ιστορίες και τα πάθη των διαφόρων φυλών διαδέχονται η μια την άλλη με καταιγιστικό ρυθμό... Μέσα από τις ιστορίες του ο Tolkien θέτει και αρκετά θέματα προς προβληματισμό, όπως η καταστροφή της φύσης, οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, η ύβρις όπως ορίζεται στα βιβλικά κείμενα ή ακόμα και την αρχαία τραγωδία και άλλα πολλά που κάνουν το "Σιλμαρίλλιον", κατά τη γνώμη μου, ένα ανάγνωσμα με περισσότερες προεκτάσεις από όσες φαίνονται εκ πρώτης όψεως... Κάποιοι μπορεί να κουραστούν από τον καταιγισμό ονομάτων και τοπωνυμίων σε διάφορες γλώσσες και διαλέκτους (δεν είναι τυχαίο ότι στο τέλος υπάρχει ένα πολυσέλιδο index !!!) αλλά η ουσία του "Σιλμαρίλλιον" δεν βρίσκεται στην απομνημόνευση γενεαλογιών αλλά στην απόλαυση αυτού του πραγματικά μαγικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος παραμυθάς...

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Κάθε πρωί...

...που πηγαίνω στη δουλειά, εκεί στη Μεσογείων λίγο πριν το φανάρι της Κατεχάκη, βλέπω την εξής σκηνή... Στην είσοδο μιας πολυκατοικίας ένας άντρας, πάνω κάτω στην ηλικία μου και λίγο μεγαλύτερος, καθισμένος σε αναπηρική καρέκλα, σφιχτοκουμπωμένος με το μπουφάν του, περιμένει... Παρέα του κάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα, προφανώς η μητέρα του, η οποία πολλές φορές στέκεται από την έξω πλευρά της εξώπορτας και κοιτάζεις τον δρόμο... Αυτό που περιμένουν είναι ένα βανάκι της Εταιρείας  Προστασίας Σπαστικών το οποίο παραλαμβάνει τον άντρα στην αναπηρική καρέκλα, προφανώς για κάποια απασχόληση, φυσιοθεραπεία ή κάτι άλλο, δεν γνωρίζω... Η γυναίκα αν και ηλικιωμένη φαίνεται δυναμική, ζωντανή, κουμαντάρει το καροτσάκι με χέρι σταθερό και σίγουρο... Προφανώς, η ζωή της δεν της έδωσε περιθώρια για λυποψυχίες καθώς έπρεπε να σταθεί στα πόδια της για δυο... Κάθε πρωί που περνάω και τους βλέπω σκέφτομαι ότι δεν ξέρεις τι χαρτιά θα σου μοιράσει η ζωή αλλά πρέπει να κάνεις το καλύτερο που μπορείς με αυτά που έχεις στα χέρια σου...και ότι το παιδί του καθενός είναι το φως της ζωής του... Όσες στενοχώριες και να σου δώσει, εκούσιες ή ακούσιες, δεν ξεχνάς ποτέ εκείνη την πρώτη στιγμή που το είδες όταν γεννήθηκε...

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Fahrenheit 451 του Ray Bradbury

Fahrenheit 451 - Ray Bradbury
Στους 451 βαθμούς Fahrenheit γίνεται η καύση του χαρτιού... Στο ομώνυμο μυθιστόρημα καίγεται πολύ χαρτί, τουλάχιστον αυτή είναι η δουλειά του "πυροδότη" Guy Montag... Σε μια κοινωνία κάπου στο μέλλον όπου η βία, καμουφλαρισμένη πίσω από ένα προσωπείο καθωσπρεπισμού, κυριαρχεί, τα βιβλία είναι απαγορευμένα καθώς η κυβέρνηση πιστεύει ότι ο άνθρωπος για να βρει την ευτυχία πρέπει να ελαχιστοποιήσει τις όποιες παρεκτροπές τον αποσπούν από την πολιτική ορθότητα... Μοναδικό, επί της ουσίας, μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και διασκέδασης η τηλεόραση...

Ο Montag κάνει τη δουλειά που του έχουν αναθέσει, καίει τα βιβλία όπου τα βρει και στέλνει τους κατόχους τους σε ψυχιατρικά ιδρύματα... Κάποια γεγονότα όμως τον κάνουν να αρχίσει να αναρωτιέται για την ίδια του την ύπαρξη και την κοινωνία στην οποία ζει και στηρίζει με τις πράξεις του... Αυτή η αμφισβήτηση του ότι θεωρούσε μέχρι χθες δεδομένο τον οδηγεί σταδιακά στη σύγκρουση με τον εαυτό του και την εξουσία που πειθήνια υπηρέτησε τόσα χρόνια...

Το βιβλίο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1953 και διαβάζοντάς το απορείς για το πόσο "μπροστά" έφτασε η ματιά του  Ray Bradbury όταν το έγραφε... Περιγράφει αδρά μια κοινωνία που μοιάζει πολύ με την σημερινή... Η εξάρτηση από την τηλεόραση, η επιβολή της εικόνας στον γραπτό λόγο, η πολιτική ορθότητα ως επικρατούσα τάση, η βία της καθημερινότητας... Ο Bradbury  περιγράφει ένα άλλο καταναγκασμό από αυτόν που θέλει στρατό στους δρόμους και απαγόρευση κυκλοφορίας, περιγράφει τον καταναγκασμό που επιβάλλεται στον πολίτη με τέτοιο τρόπο ώστε να πιστεύει ότι αποφασίζει αυτοβούλως... Αλίμονο σε όποιον δεν συμμορφώνεται, το καθεστώς έχει τρόπους να τον εξοντώσει είτε ηθικά είτε βιολογικά... 

Η κοινωνία που περιγράφεται στο "Fahrenheit 451" είναι μια κοινωνία σε σήψη η οποία βαδίζει προς την καταστροφή της χωρίς να το γνωρίζει παραδομένη στον ηδονικό ευδαιμονισμό της, μέχρι της ολοκληρωτικής καταστροφής που θα έρθει από τον πυρηνικό όλεθρο... Όταν όλα τελειώσουν, μόνο τότε θα μπορέσουν τα πράγματα να φτιαχτούν από την αρχή με μπροστάρηδες αυτούς που κατάφεραν να διασώσουν έστω και κομμάτια της παρελθούσας γνώσης και εμπειρίας... Παρά το γλυκόπικρο φινάλε που αφήνει έστω και λίγο χώρο για μια αισιόδοξη ματιά στο μέλλον, η αμφιβολία εξακολουθεί να τριβελίζει το μυαλό του αναγνώστη... Μήπως τελικά η μοίρα της ανθρωπότητας είναι αυτή του αέναου κύκλου καταστροφής και αναγέννησης, μια μοίρα που καθορίζεται από την πλεονεξία, την εκμετάλλευση και την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο;

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

2 χρόνια Ψαροκόκαλο!!!

...πέρυσι τέτοια μέρα βέβαια το "Ψαροκόκαλο" δεν υπήρχε, είχε άλλο όνομα, αλλά όπως και να έχει σήμερα έχει γεννέθλια... Κεράσματα καλά δεν έχει όπως πέρυσι, ένεκα η οικονομική κρίση, η αύξηση που δεν πήρα κτλ, κτλ, θα τη βγάλουμε με βερμούτ και στραγάλια αλλά όπως και να έχει εσείς πείτε χρόνια πολλά, τώρα!!!

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Choices make the world go round...

Η ζωή συντίθεται από μια αλληλουχία αποφάσεων που παίρνουμε από την στιγμή που ξεκινάμε να ορίζουμε τον εαυτό μας και το μέλλον μας μέχρι την στιγμή που πεθαίνουμε... Κάθε απόφαση έχει συνέπειες θετικές και αρνητικές, κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις... Πολλές φορές στην ζωή μου αμφισβήτησα την ορθότητα των αποφάσεων που πήρα και καταράστηκα την μοίρα μου την μαύρη και την στερνή μου γνώση αλλά μια οποιαδήποτε διαφορετική απόφαση σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής μου θα είχε ανατρέψει πλήρως την πραγματικότητά μου... Αρκετές φορές σκέφτομαι τι θα γινόταν αν κάποια απόφαση ήταν διαφορετική... Δεν μπορώ να φανταστώ... Το μόνο που ξέρω είναι πιθανότατα να μην υπήρχαν στην ζωή μου πρόσωπα απαραίτητα για την επιβίωσή μου, όπως η Μ. και ο Σ. μου...

Σήμερα ο αδερφός της Μ. πετάει για Ολλανδία,  φεύγει για μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης... Θα λείψει 2 χρόνια... Το αντικείμενο του μεταπτυχιακού είναι πολύ sophisticated  και το γεγονός αυτό καθιστά "δύσκολη" την επιστροφή στην Ελλάδα, δεδομένου ότι θα θελήσει να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που θα σπουδάσει και την αρνητική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας... Ο αδερφός της Μ. πήρε μια απόφαση... Ακολούθησε το όνειρό του και άφησε πίσω την Ελλάδα, την οικογένειά του και την κοπέλα του... Τι θα συμβεί στο μέλλον κανείς δεν μπορεί να ξέρει... Η αποτίμηση των αποφάσεων γίνεται μόνο αφού τα χρόνια έχουν περάσει και αποστασιοποιημένα μπορείς να κρίνεις τις συνέπειές τους και να βάλεις τα θετικά και τα αρνητικά στη ζυγαριά... Το να τρομάζεις από την πιθανότητα της αποτυχίας ή του ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά είναι βλακεία, δεν ζεις έτσι απλά κάνεις παρέα με τον φόβο και σκέφτεσαι "τι θα γινόταν αν;"... και αυτό είναι πρόβλημα από μόνο του...