Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Για το πρώτο μου βιβλίο...

Το πρώτο βιβλίο που απέκτησα και διάβασα όντας παιδάκι, σε ποια ακριβώς ηλικία δεν θυμάμαι, ήταν  "Ο  δεκαπενταετής πλοίαρχος" , του Ιουλίου Βερν... Το λάτρεψα... Πρέπει να το διάβασα τουλάχιστον 10 φορές... Η τύχη του βιβλίου αυτού δεν ήταν καλή...  Ο αδερφός μου, μικρότερος μου κατά σχεδόν 3,5 χρόνια, δεν εκτιμούσε την Λογοτεχνία και αποφάσισε ότι οι εσωτερικές λευκές σελίδες του βιβλίου στην αρχή και στο τέλος ήταν κατάλληλος καμβάς για τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες... Δεν θυμάμαι αν αντέδρασα σε αυτή την "προσβολή" αλλά δεν δέχτηκα να πετάξω το κατεστραμμένο πρώτο μου βιβλίο το οποίο ακόμα βρίσκεται σε κάποια κούτα καταχωνιασμένο στο πατάρι του πατρικού μου...

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Οργή...

Θα ήθελα να σπάσω τα μούτρα αυτών των υπανθρώπων που με την αδιαφορία τους βασανίζουν απροστάτευτα παιδιά... Αν δεν γουστάρετε ή δεν μπορείτε να κάνετε μια δουλειά ρε κωλόζωα, να μην την κάνετε, εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, όχι για υπογραφές και πρωτόκολλα... Αει στο διάολο, σιχάματα...


Ζωές δεμένες με ιμάντες

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ 

Ενα αγόρι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του. Δυο κορίτσια τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους. Ανήλικα με αναπηρία, ταλαιπωρημένα και παρατημένα, χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται. 

Εικόνες ντροπής με παιδιά δεμένα με ιμάντες πάνω στα κρεβάτια τους, στην «αποθήκη παιδικών ψυχών» του ΚΕΠΕΠ (Κέντρου Περίθαλψης Παίδων) Λεχαινών Ηλείας, ήρθαν χθες στη δημοσιότητα, μετά την επιστολή και τις φωτογραφίες που έστειλε φοιτήτρια εθελόντρια στην τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα www.iliatora.gr

Το γεγονός επιβεβαίωσε στην «Ε» και η διοικήτρια του ιδρύματος Αννα Μαζαράκη, υποστηρίζοντας ότι το δέσιμο των παιδιών με ιμάντες στα κρεβάτια γίνεται για την ασφάλειά τους, μετά τη γραπτή οδηγία του ψυχιάτρου που συνεργάζεται με το ίδρυμα.
Οι εικόνες που περιγράφει η νεαρή φοιτήτρια από το εξωτερικό που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές το 2009 στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, προσφέροντας εθελοντική εργασία για περίπου έξι μήνες, δεν τιμούν κανέναν και κυρίως το υπουργείο Υγείας, που ανέχεται αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που ντροπιάζει τη χώρα μας διεθνώς.
«Πολλοί εργαζόμενοι στο ΚΕΠΕΠ έχουν τη νοοτροπία, όπως και η υπόλοιπη κοινωνία, ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά με διανοητική αναπηρία ως ανθρώπινα όντα. Η δουλειά τους είναι απλά να τα κρατήσουν ζωντανά...», αναφέρει η εθελόντρια και τονίζει:
«Πολλοί "κανονικοί" άνθρωποι δεν θέλουν να καταλάβουν πως αναπηρία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι "φυτό", ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Πολλά από αυτά τα παιδιά στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών είναι σε θέση να κάνουν πράγματα που δεν θα πιστεύετε: ένα αγόρι, το οποίο είναι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του, φαίνεται ότι είναι σε θέση να περπατήσει ή να οδηγήσει μια αναπηρική καρέκλα πολύ καλά (ειδικά προς τα έξω από την πόρτα).
Αλλά δεν του επιτρέπεται, καθώς το ίδιο εξακολουθεί να περιμένει (για περίπου δύο χρόνια) εξέταση για την ασθενή καρδιά του. Ενα κορίτσι είναι σε θέση να ζωγραφίσει (παρ' όλο που δεν μπορεί να ελέγξει τα χέρια της πολύ καλά) και αυτό της αρέσει πολύ. Δύο επτάχρονα κορίτσια με αυτιστικό σύνδρομο μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι και να φάνε με το κουτάλι, όμως τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους...
Πολλά από τα παιδιά φαίνονται αποκρουστικά, αλλά δεν είναι δικό τους λάθος: κανείς δεν νοιάζεται να τα ντύσει με ρούχα του μεγέθους τους, καθαρά και χωρίς σχισίματα, να κόψει τα μαλλιά τους στην ώρα τους, να τα βοηθήσει να πλύνουν τα δόντια τους, να βάλουν κάποια ενυδατική λοσιόν στα πόδια και τα χέρια, να κάνουν ντους όταν χρειάζεται... Το νοσηλευτικό προσωπικό βάζει την υπηρεσιακή στολή του μόνο όταν έρχεται κάποια επιθεώρηση από το υπ. Υγείας».
Σημειώνεται ότι στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών περιμένουν ακόμα την κάλυψη των κενών θέσεων σε νοσηλευτικό προσωπικό, που υποσχέθηκε πριν από καιρό δημόσια ο υπουργός Υγείας, μετά την αποκάλυψη της «Ε» για τον ξυλοδαρμό τροφίμου από το προσωπικό του ιδρύματος. Η συγκεκριμένη υπόθεση ερευνάται ακόμα με ΕΔΕ, ενώ από την Εισαγγελία της Αμαλιάδας έχει διαταχθεί η διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης.

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Λαζάνια με... Γκοτζίλα!

Εγώ και η Μ. είμαστε "περίεργοι" όταν τρώμε κρέας... Να μην έχει λίπος, νεύρα, το θέλουμε καθαρισμένο εντελώς, να έχει περάσει εγχείρηση... Πριν κανά δεκαπενθήμερο πεθυμήσαμε να φάμε ένα ψητό στον φούρνο, μοσχάρι κατά προτίμηση... Πάω στον χασάπη και του λέω, "Το και το, τι κομμάτι μου προτείνεις;", "Χτένι", μου λέει, "είναι ότι πρέπει για φούρνο"... "Βάλε", του λέω... Το είδα το κρέας εξ όψεως ότι δεν μου πολυγέμιζε το μάτι αλλά είπα να εμπιστευτώ τον επαγγελματία... Παίρνω το κρέας και το πάω σπίτι, το παίρνει η Μ. το περιποιείται, το βάζει στον φούρνο, το σερβίρει και...ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑ!... Δεν μας άρεσε καθόλου... Είχε όλα τα αρνητικά του κρέατος (για εμάς), σκέτος Γκοτζίλας, συν μια γεύση που δεν μας ικανοποίησε ενώ είχε μαγειρευτεί πολύ καλά... Έκλαψα το 20ευρω που είχα δώσει και πήγα για ύπνο...

Έλα όμως που το κρέας ήταν πολύ και ένα κομμάτι λιγότερο από μισό κιλό το είχαμε χωρίσει από το υπόλοιπο και το είχαμε βάλει στην κατάψυξη... Δεν ήξερα τι να το κάνω αλλά από την άλλη δεν μου πήγαινε η καρδιά να το πετάξω... "Τι να κάνω, τι να κάνω", μου ήρθε ιδέα: "Θα το καθαρίσω όσο περισσότερο μπορώ και θα το ψιλοκόψω σαν χοντροκομμένο κιμά... Μετά θα το μαγειρέψω με πολύ ψιλοκομμένοο καρότο, σέλερι, κρεμμύδι, χυμό ντομάτας, πελτέ, πάπρικα γλυκιά, αλάτι και πιπέρι, να σιγοβράσει και να κάνει μια υδαρή σάλτσα... Μετά θα χρησιμοποιήσω αυτή την σάλτσα σαν στρώση για λαζάνια", (είχα ένα πακέτο γεμάτο κατά 3/4 από προηγούμενο μαγείρεμα), "και σε κάθε στρώση θα προσθέσω τριμμένο κεφαλοτύρι. Θα το ψήσω στον φούρνο, πάνω-κάτω αντίσταση στους 180 για κανένα τριάρι τέταρτα", όπερ και εγένετο και.... ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!

Το φαγητό βγήκε εξαιρετικό, είχε έρθει και ο αδερφός μου με την κοπέλα του και το τσακίσαμε, γλύψαμε και το pyrex και η συνταγή κατοχυρώθηκε για μελλοντική χρήση... Το μόνο κακό της συνταγής ότι μου βγήκε η Παναγία να ψιλοκόψω το κρέας, τα μαχαίρια μου δεν ήταν κατάλληλα και το κρέας ήταν πολύ... ανθεκτικό αλλά χαλάλι του!

Τρεις πέρδικες στο Σούνιο...

Σάββατο μεσημέρι στο Σούνιο, στα μάρμαρα του ναού του Ποσειδώνα, κυνηγιούνται τρεις πέρδικες που αδιαφορούν για τα δίποδα χωρίς φτέρωμα και τρίχωμα που μπλέκονται στα πόδια τους και τις παίρνουν φωτογραφίες...

Πέρδικα 1
Πέρδικα 2
Πέρδικα 3

Κάτω από τον ναό, στο πάρκινγκ, έχει στηθεί ένα αυτοσχέδιο γλέντι... Ένα τροχόσπιτο είναι παρκαρισμένο, το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου παίζει στη διαπασών και μια παρέα από 3-4 εξηντάρηδες το έχει ρίξει στον χορό και τα παλαμάκια...

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

"Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς" του Χρόνη Μίσσιου

Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς - Χρόνης Μίσσιος
Το "Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς" είναι μια αφήγηση σε κάποιον ο οποίος, όπως λέει και ο τίτλος, σκοτώθηκε νωρίς και δεν πρόλαβε να ζήσει όσα έζησε ο Χρόνης Μίσσιος ... Η φράση αυτή δηλώνει μια πίκρα για τον χαμό του "συνομιλητή" αλλά ταυτόχρονα και μια χαρά, ίσως και μια καλοπροαίρετη ζήλεια, που αυτός δεν πέρασε μέσα από την κόλαση που πέρασε ο συγγραφέας, του σωματικού και ψυχολογικού βασάνου και της αμφιβολίας...

Το βιβλίο, όπως είπαμε και πριν, είναι μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, ο Χρόνης Μίσσιος περιγράφει την ζωή του κι επικεντρώνεται στα γεγονότα που την σημάδεψαν και τους πολιτικούς του αγώνες.... Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι απλή, λαική και άμεση, ο αναγνώστης νιώθει ότι παρακολουθεί κάποιον να μιλάει, ο ρυθμός είναι καταιγιστικός... Μέσα από την αφήγηση του Μίσσιου περνάει και η ιστορία της μετεμφυλιακής Ελλάδας και της Αριστεράς, ταραγμένη και βίαιη... Η ανθρωπιά και το συναίσθημα ξεχειλίζουν μέσα από τις  σελίδες αυτού του βιβλίου παρά το γεγονός ότι καμουφλάρονται πίσω από τον σταράτο και ευθύ λόγο ενός ανθρώπου που η ζωή δεν του άφησε περιθώρια για συναισθηματισμούς... Ο Μίσσιος αφηγείται τη ζωή του, θυμάται, κρίνει, ενίοτε κατακρίνει και αμφιβάλλει...

Μερικές φορές, όσο διάβαζα το βιβλίο αλλά ακόμα και τώρα , σκέφτομαι ότι ίσως αυτός που σκοτώθηκε νωρίς, αυτός στον οποίο αφηγείται ο κυρ - Χρόνης, είναι εκείνος ο εαυτός του που θα μπορούσε να είχε ζήσει μια ζωή άλλη, πιο ήρεμη, πιο ευτυχισμένη, με οικογένεια και παιδιά και όχι αυτός που ήταν θανατοποινίτης στα 17 και πολιτικός κρατούμενος μέχρι τα 43, με μικρά διαλείμματα, αυτός που έκατσε και έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο, "Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς"...

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Ηρεμία, τάξη και... ανασφάλεια!

Έτσι απάντησα στην ερώτηση που μου έκανε η μάνα μου πριν καμιά ώρα στο τηλέφωνο όταν μιλήσαμε... Παλιά το έλεγα χάριν αστεϊσμού, τώρα το εννοώ...

Καιρός να μιλάς και καιρός να σωπαίνεις...

Υπάρχει ο καιρός που πρέπει να μιλάς και υπάρχει και ο καιρός που πρέπει να σωπαίνεις ή τουλάχιστον να μιλάς μόνο όταν έχεις κάτι σημαντικό να πεις... Πιστεύω ότι ήμουν φλύαρος τον τελευταίο καιρό εκεί έξω, χωρίς λόγο, απλά για εκτόνωση... Καιρός για λίγη σιωπή και πράξεις... 

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

"Namárië", ένα ποίημα στη γλώσσα των ξωτικών

Το "Namárië" είναι ένα ποίημα γραμμένο από τον J. R. R. Tolkien στη αρχαία γλώσσα των ξωτικών, την Quenya.... Κυριολεκτικά σημαίνει "να είσαι καλά" αλλά ουσιαστικά αποτελεί ένα χαιρετισμό ή αποχαιρετισμό, κατά περίπτωση... Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο "Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" αλλά έχουν υπάρξει και παλιότερες εκδόσεις, ο Tolkien το έγραψε πολλές φορές...

Namárië
Η πρώτη στροφή του "Namárië" γραμμένου στην  Quenya.

Η μετάφραση του ποιήματος σύμφωνα με τον Tolkien  είναι η παρακάτω:
Ai! laurië lantar lassi súrinen,
Ah! like gold fall the leaves in the wind,
yéni únótimë ve rámar aldaron!
long years numberless as the wings of trees!
Yéni ve lintë yuldar avánier
The long years have passed like swift draughts
mi oromardi lissë-miruvóreva
of the sweet mead in lofty halls
Andúnë pella, Vardo tellumar
beyond the West, beneath the blue vaults of Varda
nu luini yassen tintilar i eleni
wherein the stars tremble
ómaryo airetári-lírinen.
in the voice of her song, holy and queenly.

Sí man i yulma nin enquantuva?
Who now shall refill the cup for me?

An sí Tintallë Varda Oiolossëo
For now the Kindler, Varda, the Queen of the stars,
ve fanyar máryat Elentári ortanë
from Mount Everwhite has uplifted her hands like clouds
ar ilyë tier undulávë lumbulë
and all paths are drowned deep in shadow;
ar sindanóriello caita mornië
and out of a grey country darkness lies
i falmalinnar imbë met,
on the foaming waves between us,
ar hísië untúpa Calaciryo míri oialë.
and mist covers the jewels of Calacirya for ever.
Sí vanwa ná, Rómello vanwa, Valimar!
Now lost, lost to those of the East is Valimar!
Namárië! Nai hiruvalyë Valimar!
Farewell! Maybe thou shalt find Valimar!
Nai elyë hiruva! Namárië!
Maybe even thou shalt find it! Farewell!

Στο παρακάτω βίντεο ακούγεται η φωνή του Tolkien να απαγγέλλει το "Namárië"... Μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πόσο φυσικά και αβίαστα μιλάει την Quenya ο μεγάλος παραμυθάς, του οποίου η ιδιοφυία τον οδήγησε όχι μόνο να κατασκευάσει μια (μεταξύ πολλών) νέα γλώσσα αλλά να γράψει και ποίηση βασισμένη σε αυτήν!


Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

"Οι άνθρωποι της αβύσσου" του Jack London

Οι άνθρωποι της αβύσσου - Jack London
Γνώρισα τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα όταν διάβασα στην εφηβεία μου το "Ναύτης Καβαλάρης" του  Irving Stone, τη βιογραφία του Jack London... Στην συνέχεια έπεσαν στα χέρια μου μερικά από τα βιβλία του ίδιου και το "Οι άνθρωποι της αβύσσου" ήταν το τελευταίο...

Σε αυτό το βιβλίο ο London καταγράφει από πρώτο χέρι την ζωή των "καταραμένων" του Λονδίνου, κυκλοφορεί στα βρώμικα σοκάκια του East End, ζει με τους άστεγους και τους άπορους, στα πτωχοκομεία, τα πάρκα και τα συσσίτια της εκκλησίας... Παρατηρεί λεπτό προς λεπτό τη ζωή αυτών των ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, στις σκιές που αφήνουν τα φώτα της ευμάρειας του καπιταλισμού... Ο London, ένας άνθρωπος που έζησε παρόμοια ζωή όντας νεότερος, τη ζωή του ανθρώπου χωρίς αύριο, φοράει τα κουρέλια των απόκληρων, νοικιάζει ένα άθλιο σπίτι σε μια κακόφημη γειτονιά και εξορμά στους δρόμους για να "φωτογραφίσει" τη ζωή αυτών που δεν ευτύχησαν να συμμετέχουν στο καπιταλιστικό όνειρο... Ο London προβλέπει τον σκουπιδοτενεκέ για το πολιτικό σύστημα που παράγει αυτού του είδους τις ανισότητες... Φευ, πόσο άδικο είχε... 100 και πλέον χρόνια μετά την συγγραφή αυτού του βιβλίου, υπάρχουν ακόμα "καταραμένοι" που ζουν στους δρόμους, στα πτωχοκομεία και στα πάρκα σε όλες τις πόλεις του "πολιτισμένου" κόσμου...