Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Το νόημα της ζωής...

Το νόημα της ζωής είναι να βρεις τα σημαντικά πράγματα, αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο και σε γεμίζουν, και να τους δώσεις απόλυτη προτεραιότητα και όλα τα υπόλοιπα να τα βάλεις στην αναμονή ή στην απόρριψη... Συνταγή για το ποια είναι τα σημαντικά πράγματα της ζωής δεν υπάρχει, ο καθένας πρέπει να τα βρει μόνος του, να σκεφτεί τι μετράει γι' αυτόν και τι τον γεμίζει και να εστιάσει εκεί... Πρόσωπα και καταστάσεις που δεν ανήκουν στα σημαντικά πρέπει να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ή να αγνοούνται... Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν αντέχει να αντιμετωπίζει τα πάντα ως critical... Τέλος...

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Κακή αρχή...

Τέτοια είναι αυτή που έχει κάνει η νέα δημοτική αρχή στην Αγία Παρασκευή... Δεν έφτανε το αφάνταστο μπάχαλο που προκλήθηκε με τις επιλογές των παιδιών που γράφτηκαν στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς το οποίο αναστάτωσε ολόκληρη την πόλη με τον παραλογισμό που επικράτησε και τον γελοίο τρόπο που τελικά πήγαν να το μπαλώσουν...
 
Την Παρασκευή το απόγευμα πήγα τα παιδιά στην πλατεία να παίξουν, την κεντρική πλατεία της πόλης, αυτή με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής πάνω στη Μεσογείων, τη βιτρίνα της πόλης... Ήταν γεμάτη σκουπίδια και σπασμένα γυαλιά παντού, αναγκάστηκα να απαγορεύσω στον Σ. να κάνει ποδήλατο για να μην χτυπήσει ή να σκίσει τα λάστιχά του... Καταμεσής της πλατείας, μπροστά στο θεατράκι για όποιους γνωρίζουν, ήταν πεταμένο μέχρι κι ένα τάπερ! Το συντριβάνι δεν λειτουργούσε, ως συνήθως, το νερό του είχε ένα χρώμα βαθύ πράσινο, κλαδιά και σκουπίδια ήταν πεταμένα μέσα, σκέτη χαβούζα... Η παιδική χαρά της πλατείας ήταν γεμάτη σκουπίδια (τι πρωτότυπο ε;), κούνιες ήταν σπασμένες, παγκάκια ήταν ξηλωμένα...Η πλάκα είναι ότι είχε περάσει συνεργείο του δήμου για να κάνει απογραφή παγίων (αυτοκόλλητα απογραφής ήταν κολλημένα πάνω σε κάθε πάγιο της παιδικής χαράς), δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να αναφέρει την κατάσταση που επικρατεί; Οι κούνιες είναι σπασμένες εδώ και καιρό, από το καλοκαίρι, δεν τις έχει δει κανείς; 

Καλές οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η νέα δημοτική αρχή αλλά δεν μπορεί να παραμελούνται βασικές υποχρεώσεις και κυρίως όσα έχουν να κάνουν με καθαριότητα και παιδιά... Πολύ θετικό ότι υπάρχει πλέον τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας των πολιτών με το δήμο, την οποία χρησιμοποίησα σήμερα πρωί πρωί για να ενημερώσω για την κατάσταση της πλατείας αλλά από την άλλη μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι η υπάλληλος που κατέγραφε την μαρτυρία μου έδειχνε να εκπλήσσεται για όσα της έλεγα σε σημείο που δεν άντεξα και την ρώτησα αν κάνουνε ποτέ καμιά βόλτα από το δήμο στις γειτονιές για να δούνε σε τι κατάσταση είναι... 

Ελπίζω, αληθινά, η κατάσταση να βελτιωθεί και να πούμε ότι οι ελλείψεις οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν έχει ρολλάρει ακόμα ο μηχανισμός του δήμου κι όχι ότι αυτή θα είναι μια πάγια κατάσταση που πρέπει να γίνει συνήθεια γιατί δεν θα γίνει και το αργότερο σε τέσσερα χρόνια θα μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Γλυκόλογα...

Την Κυριακή το μεσημέρι, είμαστε καλεσμένοι για φαγητό... Ο Σ. βαριέται, δεν έχουν έρθει οι άλλοι καλεσμένοι που έχουν παιδάκια και θέλει να δει YouTube στο κινητό μου... Εγώ προσπαθώ να το αρνηθώ διπλωματικά...

Εγώ: Δεν παίζει το YouTube  αγόρι μου, χάλασε...
Σ. : Γιατί χάλασε;
Εγώ: Δεν παίζει το Internet...
Σ. : Γιατί δεν παίζει;
Εγώ: Γιατί δεν ξέρω τον κωδικό του WiFi...
Σ. : Φτιάξτο!!!
Εγώ: Πώς να το φτιάξω αφού δεν ξέρω τον κωδικό;
Σ. : Πες του κανένα γλυκόλογο και θα φτιάξει... (!!!)

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
Το κάθε βιβλίο έχει κάτι να σου δώσει... Εγώ για παράδειγμα βρέθηκα σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα... Αξιόλογα βιβλία να περιμένουν στο κομοδίνο κι εγώ το ένα να πιάνω, το άλλο να αφήνω και όλα να τα παρατάω στην μέση... Μέχρι που μια μέρα, στο πατρικό μου, παίρνει το μάτι μου στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου το "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath... Το οπισθόφυλλο μιλάει για μια δολοφονία, για ένα αμερικανοθρεμμένο Ισλανδό αστυνομικό που επιστρέφει στην πατρίδα του κυνηγημένος από εμπόρους ναρκωτικών, για μια αρχαία σάγκα από την οποία εμπνεύστηκε την τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" ο Tolkien... Σκέφτηκα, "Γιατί όχι;"...

Το βιβλίο, αυτό καθεαυτό τελικά δεν είχε πολλά να μου προσφέρει... Μια αστυνομική ιστορία χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ή ευρηματικότητα, που προσπαθεί να "ψαρέψει" αναγνώστες από την δεξαμενή των οπαδών του  Tolkien όπως καλή ώρα εγώ... Στα ατού του ότι είναι ευκολοδιάβαστο και η υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Ισλανδικό τοπίο... Με βοήθησε να ξεπεράσω το αναγνωστικό μου μπλοκάρισμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το θυμάμαι σε ένα χρόνο από τώρα, αλλά το σημαντικότερο όφελος από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου ήταν η γνωριμία με την Ισλανδία... Μια χώρα με μια δική της λογοτεχνική παράδοση, αυτή των σάγκα, που πάει εκατοντάδες χρόνια πίσω... Εκεί που τα παιδιά δεν έχουν ποτέ το ίδιο επώνυμο με τον πατέρα τους αφού το επώνυμο του καθενός ορίζεται από το μικρό όνομα του πατέρα του... Που στον τηλεφωνικό κατάλογο η καταγραφή των ονομάτων γίνεται με βάση το μικρό όνομα και όχι το επώνυμο... Που το τοπίο είναι ένας απόκοσμος συνδυασμός από λάβα και πάγο... 

Για αυτούς τους λόγους και άλλους ακόμα, το Σκιές στον πάγο" με έκανε να πάρω μια ιδέα μέσα από τις περιγραφές για την Ισλανδία και να προσθέσω ακόμα ένα προορισμό στα ταξίδια που θέλω να κάνω μέχρι να πεθάνω... 

Πρόσημο θετικό λοιπόν...

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορία για την συγγραφή...

Η πρώτη δουλειά που έλεγα ότι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω ήταν... να φτιάχνω τραπεζάκια! Μετά ήθελα να έχω δικό μου video club... Κατόπιν είπα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας... Τότε η μαμά μου μου είπε ότι αυτό δεν είναι δουλειά κι ότι δεν μπορείς να ζήσεις από την συγγραφή και ότι πρέπει να κάνω και κάτι άλλο... Τελικά έγινα προγραμματιστής και ίσως τελικά ήταν το καλύτερο αλλά η πετριά δεν μου έφυγε εντελώς ποτέ, ίσως και γι' αυτό να έγινα blogger... 

Μεγαλώνοντας ήξερα ότι δεν το είχα... Δεν μπορούσα να δομήσω μια ιστορία, να της δώσω σάρκα και οστά, βέβαια δεν διδάχτηκα ποτέ τον τρόπο... Κατά καιρούς έκανα διάφορες απόπειρες είτε με μικρές ιστορίες οι οποίες όμως έβριθαν κλισέ και κατά κανόνα δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανένα, είτε με ποιηματάκια που άνετα θα μπορούσαν να γίνουν καψουροτράγουδα... Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα γράφτηκαν την περίοδο που ήμουν στρατιώτης για την Μ. ... Της τα διάβαζα από το τηλέφωνο και σίγουρα της φαίνονταν σαχλά αλλά δεν μου είπε ποτέ τίποτα αρνητικό... 

Η τελευταία μου "συγγραφική" απόπειρα ήταν ένα διήγημα για ένα, κάτι σαν, on line διαγωνισμό η οποία αν και με έκανε να θέλω να γράψω κάτι μετά από πάρα πολύ καιρό, εξελίχθηκε σε ένα μικρό Τιτανικό... Το διήγημα απορρίφθηκε (με ευγένεια οφείλω να πω) γιατί θεωρήθηκε ρατσιστικού περιεχομένου εξαιτίας κάποιων εκφράσεων που περιείχε... Θέλησα να εξηγήσω ότι οι συγκεκριμένες εκφράσεις δεν αντανακλούν προσωπικές μου απόψεις αλλά είναι κλισέ εκφράσεις που ενδεχομένως ένα άτομο λούμπεν καταγωγής σε κατάσταση πανικού να ξεστομίσει αλλά δεν προσπάθησα πάρα πολύ... Ξέρω ότι η πένα μου δεν γοητεύει, ότι η όποια παρανόηση συμβεί είναι ευθύνη δικιά μου κι όχι του αναγνώστη... 

Από την άλλη, όταν μου ζητήθηκε να ξαναυποβάλλω την ιστορία μου, φιλτράροντας τις επίμαχες φράσεις αρνήθηκα... Η ιστορία μου ήμουν εγώ, αν την άλλαζα δεν θα ήταν δικιά μου, έστω και αν τελικά διαβαστεί μόνο από εμένα... 

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Όταν η προβοκάτσια γίνεται τέχνη...

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Bill Drummond και ο Jimmy Cauty  μετά από διάφορα μουσικά σχήματα που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν τους KLF και περνάνε στην ιστορία καθώς το group σημειώνει τεράστια επιτυχία...Παρ' όλα αυτά η επιτυχία δεν φαίνεται να είναι αρκετή για τους δύο KLF και στις 12 Φεβρουαρίου 1992, μετά από μια αμφιλεγόμενη εμφάνιση με τους Extreme Noise Terror στην σκηνή των Brit Awards κατά τη διάρκεια της οποίας ο Drummond  άνοιξε πυρ με άσφαιρα πυρά πάνω από τα κεφάλια των θεατών, ανακοινώθηκε η αιφνιδιαστική αποχώρηση των KLF από την μουσική βιομηχανία ενώ στις 14 Μαΐου του ίδιου χρόνου ανακοινώθηκε η διαγραφή της δισκογραφίας των KLF και η διακοπή της όποιας ανατύπωσής της... Η είδηση έκανε πολλούς να απορήσουν και να εκπλαγούν καθώς οι KLF βρίσκονταν στην κορυφή της δημοτικότητας τους... 

Καθ' όλη τη σύντομη διάρκεια της ζωής του group, η πρόκληση ήταν κύριο στοιχείο των δημόσιων εμφανίσεων του... Ο αρχικός σχεδιασμός της τελευταίας τους εμφάνισης στα Brit Awards του 1992 περιλάμβανε το να περιλούσουν το κοινό με κουβάδες από αίμα ζώων, γεγονός που δεν επετράπη από την σταθερή αρνητική στάση των διοργανωτών... Παρ' όλα αυτά οι KLF δεν πτοήθηκαν ιδιαίτερα και εγκατέλειψαν ένα νεκρό πρόβατο με την επιγραφή "I died for ewe—bon appetit" στην είσοδο ενός εκ των parties που έγιναν μετά τα βραβεία... 

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν ακόμα έρθει... 

Στις 23 Αυγούστου του 1994, σε ένα νησί της Σκωτίας, οι Drummond  και Cauty, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων τους ως K Foundation πλέον, καίνε τα εναπομείναντα κέρδη που τους είχαν απομείνει από την καριέρα τους ως  KLF, γύρω στο ένα εκατομμύριο λίρες στερλίνες, και αφήνουν όλη την Βρετανία άναυδη... 

Στο παρακάτω video από τηλεοπτική εκπομπή της εποχής σχετικά με τον εμπρησμό των χρημάτων, είναι χαρακτηριστική η αδυναμία του παρουσιαστή να κατανοήσει τα κίνητρα της πράξης αυτής από την στιγμή που ο ίδιος παραδέχεται ότι οι δύο πρώην KLF δεν έκαναν καμία προσπάθεια να "εξαργυρώσουν" (οξύμωρο) την πράξη τους... Φοβερά ενδιαφέρουσα η οργή που εκφράζουν κάποιοι από τους θεατές της εκπομπής που βρίσκονται στο στούντιο που δείχνουν αληθινά προσβεβλημένοι από την "βδελυρή" βεβήλωση του χρήματος με αυτόν τον τρόπο...


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
Το πρώτο βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου είναι ουσιαστικά δύο... Είναι δύο ημερολόγια που γράφτηκαν παράλληλα την ίδια πάνω κάτω εποχή, το ένα δημοσιεύτηκε στο internet μέσα από το προσωπικό της blog και το άλλο προσωπικό, κρυφό όπως είναι συνήθως τα ημερολόγια... Στο ένα ημερολόγιο περιγράφει και σχολιάζει την καθημερινότητα που ζει μέσα από το μαγαζάκι με ψιλικά που έχει (είχε) σε κάποια γειτονιά της Νίκαιας... Στο δεύτερο ημερολόγιο περιγράφει τον προσωπικό και οικογενειακό της αγώνα ενάντια στην υπογονιμότητα, την λαχτάρα της να αποκτήσει ένα παιδί... Περιγράφει τις προσπάθειες, τα συναισθήματα, τις απογοητεύσεις, τις ελπίδες, την οικονομική επιβάρυνση, τον κοινωνικό αντίκτυπο, όλα όσα σημαίνει να θες να κάνει παιδιά και να μην μπορείς... Σε κάποια σημεία τα ημερολόγια τέμνονται, φαίνεται διαβάζοντάς τα παράλληλα ότι η διάθεση και τα συναισθήματα του δεύτερου, του κρυφού ημερολογίου, περνούν και στο πρώτο, πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά...

Η γλώσσα του βιβλίου είναι άμεση και ρέουσα, το μισό άλλωστε είναι συλλογή από posts του blog... Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε θυμωμένη περιγράφει σκηνές της ελληνικής καθημερινότητας ευτράπελες ή τραγικές, με άποψη και θέση... Το κομμάτι του βιβλίου που αφορά το κομμάτι της υπογονιμότητας έχει άλλο ύφος, λιγότερο ανάλαφρο, πιο προσωπικό... Είναι μια κατάθεση ψυχής, ένα συναισθηματικό outing που συγκλονίζει...

Διάβασα απνευστί το βιβλίο σε ένα απόγευμα (δεν είναι δα και μεγάλο, 125 σελίδες) σε ηλεκτρονική μορφή από το κινητό μου... Η Κωνσταντίνα αποφάσισε, αφού πλέον της ανήκουν τα πλήρη πνευματικά δικαιώματά του βιβλίου της, να το χαρίσει σε όλο τον κόσμο (όποιος θέλει να το κατεβάσει δωρεάν μπορεί να το κάνει από εδώ)...Το διάβασα διότι η Κωνσταντίνα είναι μια από εμάς, από αυτούς που καταθέτουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από τα blogs, διότι την παρακολουθώ αρκετά χρόνια τώρα, έχει πάντα θέση στον rss feed reader μου, όσα apllications κι αν αλλάξω, διότι μας το έδωσε  τζάμπα (να τα λέμε όλα...)... Διάβαζα την "Ψιλικατζού" περιμένοντας τον Σ. να τελειώσει την προπόνηση στο κολυμβητήριο και σκεφτόμουν ότι αυτό που εγώ έκανα εκείνη την στιγμή και στα μάτια μου έμοιαζε κομμάτι της εβδομαδιαίας οικογενειακής ρουτίνας στα μάτια των ζευγαριών που παλεύουν με την υπογονιμότητα είναι όνειρο...

Η Κωνσταντίνα έθεσε μόνο έναν όρο στο δωρεάν κατέβασμα του βιβλίου της, να πούμε όσοι το κατεβάσουμε τι έγινε μετά, και οφείλω να τον σεβαστώ... Αν και το φινάλε του βιβλίου την βρίσκει οικονομικά κατεστραμμένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά, η πραγματικότητα σήμερα μαρτυρά ότι η Κωνσταντίνα είναι αρθρογράφος και συγγραφέας, μητέρα όχι ενός αλλά δύο παιδιών, ενός κοριτσιού κι ενός αγοριού...

Ποιος είπε ότι και η ζωή δεν μπορεί να έχει κινηματογραφικά happy ends;