Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιβλία του 2014...

Ήταν αρκετά, θα μπορούσαν να ήταν και περισσότερα αν δεν είχα πάθει το αναγνωστικό blackout που διαρκεί ακόμα... 

Ήταν καλά βιβλία αλλά αν τα δω συνολικά και συγκρίνω με άλλες χρονιές, στερούνταν (στο σύνολό τους επαναλαμβάνω) το κάτι που θα έκανε την αναγνωστική μου χρονιά να ξεχωρίσει... 

Φέτος ήταν η χρονιά του Nesbø και της γνωριμίας με τον Harry Hole... 

Ήταν η χρονιά που διάβασα για πρώτη φορά ένα ολόκληρο βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή και μάλιστα σε ένα απόγευμα... 

Ήταν η χρονιά που οι Έλληνες συγγραφείς μου απέδειξαν ότι έχω πολύ άδικο που τους αντιμετωπίζω με επιφύλαξη...

Τα βιβλία του 2014, με αντίστροφη χρονολογική σειρά, ήταν τα παρακάτω:

  1. "Salem's Lot" του Stephen King
  2. "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker
  3. "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
  4. "Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
  5. "Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo
  6. "Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood
  7. "Η νυχτερίδα" του Jo Nesbo
  8. "Joyland" του Stephen King
  9. "Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood
  10. "Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol
  11. "Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ
  12. "Ο φαντομάς" του Jo Nesbo
  13. "Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση
  14. "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela
  15. "Μίσος και αίμα" του Arne Dahl
  16. "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" του Philip Dick
  17. "Ελλάδα 1941 - 1945: Πόλεμος των Χωρικών και Κοινωνική Επανάσταση" του Θόδωρου Κουτσουμπού
  18. "Ανεπιθύμητο" της Kristina Ohlsson
  19. "Ο γιος του δάσκαλου" του Γιάννη Ξανθούλη
  20. "Όλα είναι δυνατά" του Stephen King
  21. "Ταχύτητα" του Dean Koontz
  22. "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα
  23. "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" του Dean Koontz

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

"Salem's Lot" του Stephen King

"Salem's Lot" του Stephen King
Πολύ πριν την νέα γενιά βρικολάκων που κατέκλυσαν την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τα βιβλιοπωλεία, ο μύθος των νεκροζώντανων προκαλούσε ρίγη τα οποία οφείλονταν στον τρόμο και όχι στην λαγνεία και τον ερωτισμό που εκπέμπουν οι metrosexual βαμπιροεπίγονοι... Τότε οι βρικόλακες ήταν η ενσάρκωση του κακού, των πιο μύχιων σκοτεινών φόβων, το ίδιο το πρόσωπο του θανάτου και ο όποιος ερωτισμός τους ήταν ζωώδης και σκοτεινός, δύσκολο να παραδεχθείς ότι σε έλκυε... Για αυτούς τους παλιούς βρικόλακες γράφει ο Stephen King την ιστορία του "Salem's Lot" και το κάνει καλά...πολύ καλά!

Ο Μπεν Μέαρς επιστρέφει στην πόλη που πέρασε κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας για να γράψει το καινούργιο του βιβλίο και να ξορκίσει τους δαίμονες του... Εκεί στην μικρή φιλήσυχη πόλη του Μέιν, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της Σούζαν και θα νομίσει ότι μπορεί πλέον να βρει τη γαλήνη αλλά φευ, δεν πρόκειται... Περίεργα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν, άνθρωποι να εξαφανίζονται, η φρίκη του παρελθόντος έρχεται να ανοίξει το δρόμο σε μια φρίκη ακόμα πιο μεγάλη και σκοτεινή...

Το "Salem's Lot" είναι ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κλασσικό της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας... Ο τρόμος είναι διάχυτος, υπάρχει μια διαρκής απειλητική ατμόσφαιρα που εκρήγνυται ανά διαστήματα με τις φρικτές εμφανίσεις των νεκροζώντανων μέχρι την κορύφωση και το πολύ έντονο φινάλε... Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι καθημερινοί, σύγχρονοι της εποχής τους (1975)  που ακροβατούν μεταξύ της τρέλας και της λογικής καθώς το  μυαλό τους αρνείται να δεχτεί την απειλή η οποία νόμιζαν ότι περιοριζόταν στο κινηματογραφικό σελιλόιντ και στις παιδικές ιστορίες... Έχουν αναλάβει ένα ρόλο να παίξουν που είναι τρομερά δύσκολος, κάποιοι λυγίζουν... Ο κλοιός κλείνει διαρκώς γύρω τους, ο ερχομός κάθε νύχτας είναι εφιάλτης από μόνος του και το όποιο αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους θα έχει σίγουρα βαρύ τίμημα...

Το δεύτερο βιβλίο του  Stephen King, αμέσως μετά το "Carrie", είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας, όπως είπαμε και πιο πάνω, θα μπορούσε να είναι ένα εξαίρετο δώρο για τους λάτρεις του τρόμου και της φαντασίας, μέρες που είναι... Είμαι σίγουρος ότι ο Bram Stoker θα ενέκρινε απόλυτα τον επίγονο του από το Μέιν... 

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Εγώ: Σ. τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Σ: Δήμαρχος!
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό αγόρι μου, γιατί θες να γίνεις δήμαρχος;
Σ: Δεν ξέρω μπαμπά, πιστεύω ότι θα είναι ωραία...

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου!

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Για τον Νίκο Ρωμανό....

Η όλη ιστορία με τον Νίκο Ρωμανό δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με τις ιδέες του και τις πράξει τους... Έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με ένα  κράτος που ξεχειλώνει και κουτσουρεύει τους νόμους που το ίδιο θέσπισε κατά πως το βολεύει για να κάνει τη ζωή δύσκολη στους εχθρούς του οι οποίοι είναι ήδη πεσμένοι στο έδαφος... 

Ο Νίκος Ρωμανός προσπάθησε να κάνει χρήση του δικαιώματος των κρατουμένων για εκπαιδευτικές άδειες αφού πρώτα του δόθηκε η άδεια να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις όπου και πέτυχε την είσοδό του στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων... Το κράτος του αρνείται το δικαίωμα στις εκπαιδευτικές άδειες αντίθετα με ότι όφειλε να κάνει... Η ουσία είναι εκεί, όλα τα υπόλοιπα για το αν είναι αναρχικός ή όχι, αν λήστεψε τράπεζα και γιατί, είναι παραφιλολογία...

Παρά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, ανήμερα της γιορτής του, θα ήθελα να ευχηθώ στον Νίκο Ρωμανό χρόνια του πολλά, με υγεία...

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Αυτή φταίει...

Η αιτία για τα μαλλιά μας που ασπρίζουν, τα παραπάνω κιλά που βάζουμε, την κατάχρηση στο φαΐ, το τσιγάρο και το ποτό, αυτό που μας γερνάει είναι η ευθύνη... Η έννοια για το αύριο, για το παιδί, για την υγεία, για τα λεφτά που δεν φτάνουν... Αυτή φταίει, αυτή μας κλέβει τη ζωή...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Memo...

Πριν από μια ώρα περίπου απέρριψα μια επαγγελματική πρόταση... Οι κυριότεροι λόγοι ήταν το ότι δεν ήθελα να διαταράξω την καθημερινότητα της οικογένειάς μου η οποία δοκιμάστηκε σε κάποιον βαθμό τον τελευταίο καιρό και το ότι η προσφορά δεν με κάλυπτε οικονομικά... Ο λόγος που το καταγράφω στο blog μου είναι γιατί θέλω να θυμάμαι ότι ο χρόνος είναι πολύ πολύτιμος για να τον πουλήσεις σε χαμηλότερη τιμή από αυτή που σκοπεύεις όταν μάλιστα θα τον στερήσεις από την οικογένειά σου και τον εαυτό σου... Πάμε για άλλα, καλύτερα και πιο μεγάλα και δεν μιλάω μόνο για το ύψος των απολαβών...

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

"Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker

"Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker
Ένα βιβλίο είναι σαν μια σχέση, μπορεί να περάσει τα πάνω της και τα κάτω της, τον ενθουσιασμό και την παρακμή του συναισθήματος και όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά...  Ένα βιβλίο μπορεί να το ξεκινήσεις βαρυγκομώντας και να εξελιχθεί σε έρωτα ή και το αντίστροφο... Ξεκίνησα το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker προσπαθώντας να βγω από μια περίοδο αναγνωστικής χειμερίας νάρκης, έκανα πάνω από ένα μήνα να διαβάσω τις 350 πρώτες σελίδες και μόλις μιάμιση μέρα τις υπόλοιπες 350 περίπου... Τελικό πρόσημο θετικό...

Το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ"  είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο... Είναι ένα βιβλίο για την συγγραφή, τον έρωτα, την μοναξιά, την φιλοδοξία, τα κατώτερα συναισθήματα... Ένας νεαρός συγγραφέας, ο Μάρκους, προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με την υπόθεση δολοφονίας μιας 15χρονης κοπέλας, της Νόλα Κέλλεργκαν, το 1975, στην προσπάθειά του να αθωώσει τον φίλο και μέντορά του Χάρρυ Κέμπερτ ο οποίος είναι ο βασικός ύποπτος... Παράλληλα προσπαθεί να γράψει το βιβλίο εκείνο που θα τον βγάλει από το συγγραφικό τέλμα στο οποίο βρίσκεται... Η υπόθεση είναι ευαίσθητη και περιπλέκεται από τον ανίερο, ας μου επιτραπεί η έκφραση, έρωτα του τότε τριαντατετράχρονου Χάρυ με την δεκαπεντάχρονη Νόλα... Γύρω από την υπόθεση περιστρέφεται η ιστορία μιας ολόκληρης πόλης, τα κρυφά και φανερά δράματα των ανθρώπων της και όσα έχουν παραχωθεί κάτω από το χαλί της μνήμης... Όσο ο Μάρκους σκαλίζει την υπόθεση τόσο περισσότερα έρχονται στο φως για τα όσα έγιναν τότε πριν από 35 χρόνια (το βιβλίο εκτυλίσσεται το 2008) και η αλήθεια πολλές φορές πονάει...

Το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ"  είναι ένα βιβλίο που κάνει αργή εκκίνηση, μέχρι να ξεκινήσει η έρευνα του Μάρκους... Ο Dicker σπαταλά πολύ χρόνο στην προετοιμασία του σκηνικού του δράματος χωρίς να υπάρχει επί της ουσίας κάποιος ιδιαίτερος λόγος με κίνδυνο να οδηγήσει κάποιους από τους αναγνώστες του στην παραίτηση... Όσοι το κάνουν θα χάσουν γιατί στην συνέχεια το βιβλίο αποκτά ιλιγγιώδη ρυθμό και η πλοκή είναι καταιγιστική παρά τις κάποιες αδυναμίες που εμφανίζει προς το τέλος ως προς την επεξήγηση της υπόθεσης... Οι χαρακτήρες είναι υποδειγματικά στημένοι και πολύπλευροι ενώ την παράσταση κλέβουν αυτοί που κινούνται στο παρασκήνιο όπως η τραγική φιγούρα του Λούθερ, ενός άλλου Σιρανό ντε Μπερζεράκ... Το βιβλίο είναι κινηματογραφικό, διαβάζοντάς το νιώθεις ότι θα μπορούσε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο χωρίς να γίνει ούτε μια αλλαγή στο πρωτότυπο κείμενο με ότι θετικά ή αρνητικά μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο...Το φινάλε προσφέρει πρωτόγνωρες συγκινήσεις, ο Dicker  καταφέρνει να αφήσει τον αναγνώστη με ανοιχτό το στόμα και να στενοχωρηθεί που το βιβλίο τελείωσε... Αυτή είναι άλλωστε η ουσιαστικότερη ένδειξη ενός επιτυχημένου βιβλίου όπως συμβούλεψε κάποτε ο Χάρρυ τον Μάρκους...

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Για αυτούς που "δεν μπορούν να επέμβουν"...

Κυριακάτικο ξύπνημα και ξαφνικά μου έρχονται μες τα μούτρα η υποκρισία και η μικροαστική "ηθική"... 

Των ανθρώπων εκείνων που εκκλησιάζονται ανελλιπώς κάθε Κυριακή, είναι "αξιοσέβαστοι" και με οικονομική επιφάνεια αλλά κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια στα δράματα που συντελούνται στην διπλανή πόρτα διότι δεν μπορούν να επέμβουν, διότι είναι λεπτή η θέση τους, διότι δεν τους πέφτει λόγος... 

Είναι οι ίδιοι που θα κλάψουν με κροκοδείλια δάκρυα όταν η τραγωδία κορυφωθεί και θα αποδώσουν ευθύνες επί δίκαιων και αδίκων χωρίς ντροπή... 

Είναι οι ίδιοι που κρύβουν καλά τα δικά τους δράματα, τα μικρά και μεγάλα τους εγκλήματα πίσω από τις κλειστές τους πόρτες και τα προσωπεία της σοβαροφάνειας τους... 

Είναι συνένοχοι τόσο όσο οι φυσικοί αυτουργοί διότι ξέρουν και δεν μιλούν, από μια υποσυνείδητη αλληλεγγύη που υπαγορεύεται από την σιωπηρή συμφωνία του δεν μιλάω για να μην μιλήσει κι ο άλλος εναντίον μου όταν έρθει η ώρα μου... 

Μόνο σιχασιά και μίσος για τέτοιους ανθρώπους...