Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Αυτοί είμαστε...

Στον πυρήνα του μοντέρνου δράματος για το οποίο χύνονται δάκρυα αγνών και όχι τόσο αγνών προθέσεων, βρίσκονται δύο χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, το πρώτο είναι η (μη) ανοχή στο διαφορετικό και το δεύτερο είναι το παγιωμένο και οριζόντιο αίσθημα της ατιμωρησίας... 

Το πόσο άντρας ή όχι είναι κάποιος, όμορφος ή άσχημος, λευκός ή μαύρος και η βεβαιότητα ότι θα τη γλυτώσεις αν τον χλευάσεις, τον εξευτελίσεις και τον περιφρονήσεις γι' αυτό που είναι... Θα καθαρίσει ο βουλευτής του νομού, ο μπάτσος αδερφός της μάνας σου, ο αρχιμανδρίτης που πίνει καφέ με τον πατέρα σου... 

Η ουσία είναι ότι σιωπηλά αλλά ξεκάθαρα επιβραβεύεται αυτή η ατιμωρησία, θεωρείται μάγκας ο νταής και παλικάρι, όπως μάγκας θεωρείται αυτός που κλέβει την εφορία, κι αυτός που παρκάρει στο πεζοδρόμιο πάνω στην ράμπα των τροχήλατων κι αυτός που σου κλέβει την θέση στην ουρά για το ταμείο... 

Αυτοί είμαστε...

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Μια φέτα ευτυχίας...

Τα αγόρια έχουν ξυπνήσει αργά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, φοράνε τις πυτζάμες τους κι είναι ξυπόλυτοι... 

Έχουμε πάρει το ραδιόφωνο στο δωμάτιο του Σ., ακούμε μουσική και χορεύουμε...

Ο Θ. ανακαλύπτει κάποια ξεχασμένα μπαλόνια μέσα στο συρτάρι του Σ., φουσκώνουμε δύο μεγάλα και κάνουμε κεφαλιές... 

Τα παιδια γελάνε και ξεφωνίζουν... Είμαστε μόνοι μας πάνω στον κόσμο, μόνο οι τρεις μας... 

Η ευτυχία είναι στιγμές...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Να χορέψουμε κιόλας...

Απόγευμα Παρασκευής, γυρνάω από το γυμναστήριο και αφήνω το κινητό με τα ακουστικά πάνω στο τραπέζι... 

Ο Σ. βρίσκει την ευκαιρία να το πάρει γιατί θέλει να ακούσει μουσική και να φορέσει τα ακουστικά την ίδια επιθυμία όμως έχει κι ο Θ. (ότι θέλει ο μεγάλος, θέλει κι ο μικρός... ) και για να αποφύγω την "αιματοχυσία", προτείνω στον Σ. , και το δέχεται, να βγάλει τα ακουστικά και να ακούσουμε μουσική όλοι μαζί από το μεγάφωνο... 

"Να χορέψουμε κιόλας, μπαμπά", μου λέει, "αυτά που χόρευες όταν ήσουν μικρούλης" (τα ξέρει γιατί τα βλέπαμε κάποτε μαζί στο YouTube), όπερ και εγένετο... 

Ο Θ. ακολουθεί πιστά, φυσικά, έτσι λοιπόν βρεθήκαμε να "μπιστάμε" κι οι τρεις μέσα στην κρεβατοκάμαρα με το κινητό να παίζει, με όσο περισσότερη ένταση του επέτρεπε το μεγάφωνο του, Astral Projection - "People Can Fly", σχεδόν 20 χρόνια μετά που τους άκουσα live για πρώτη φορά στο Battery... 

Το τι φιγούρες κάνανε και οι δύο δεν περιγράφεται με λόγια... :)

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Στην άκρη της γλώσσας...

Το 'χω στην άκρη της γλώσσας μου και διστάζω να το πω, όχι ακόμα... Κυρίως γιατί θέλω να μην κρίνω εν θερμώ και ακόμα πιο κυρίως διότι αν το παραδεχτώ φοβάμαι ότι θα εκπέσω στον κυνισμό και τον συντηρητισμό... 

Δεν με πείθει η όλη προσπάθεια, δεν βλέπω συγκεκριμένο στόχο, δεν βλέπω μέθοδο, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, πασαλείμματα κι εξυπνακισμοί ουκ ολίγες φορές... Έχω μπει στην χρονομηχανή και πάλι, είναι ξανά 2010 ή 2011 και τα δελτία ειδήσεων με εξοργίζουν ή με καταθλίβουν, έχει έρθει και πάλι η ώρα να τα κόψω... 

Τα θηρία εν τω μεταξύ περιμένουν ήσυχα την ημέρα που θα ανοίξει η πόρτα του κλουβιού τους αφήνοντας όλους του υπόλοιπους να κάνουν τη δουλειά για αυτούς, "κοιμούνται" κι η τύχη τους δουλεύει... 

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

5 χρονών...

Σήμερα ο Σ. μου έγινε 5 χρονών, ένας άντρας μεγάλος που έκανε και πάρτυ σε παιδότοπο όπου κάλεσε τους φίλους του και το κορίτσι του...


Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Κυρ-Παντελής...

Όταν σου είπα το πόσο καλά πέρασα σε μια έξοδο με παλιούς συμμαθητές που έγινα σταφίδα από το ποτό μου είπες μισοσοβαρά μισοαστεία (περισσότερο μισοσοβαρά) ότι δεν μπορώ να κάνω τέτοια διότι είμαι πατέρας και οικογενειάρχης... Τον τελευταίο μήνα με έχεις ζαλίσει με τις αγορές που μας βλέπουν σαν μπατίρηδες, την αξιοπρέπεια του οφειλέτη και τις κωλοτούμπες... Έχεις γίνει σαν τον κυρ Παντελή του τραγουδιού και στο έχω πει αλλά δεν ακούς...

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Για το χρήμα...

Ανέκαθεν πίστευα για τον εαυτό μου ότι έχει μια εξαιρετικά καλή σχέση με το χρήμα... Πάντα το υπολόγιζα, πάντα φρόντιζα να έχω στην τσέπη, να έχω και στην άκρη, συχνά σκεφτόμουν με κάποια ντροπή για μένα ότι είμαι δούλος του... Έχω πάρει αποφάσεις στη ζωή μου με γνώμονα το χρήμα, όπως οι σπουδές που έκανα και αυτές που δεν έκανα, όταν όμως ερχόταν η ώρα να διαλέξω μεταξύ του χρήματος και κάτι άλλου (οικογένεια, ελεύθερος χρόνος, πραγματική ποιότητα ζωής, αξιοπρέπεια) πάντα διάλεγα το άλλο... Έχω γυρίσει την πλάτη σε αρκετά χρήματα στη ζωή μου γιατί δεν θα μπορούσαν να συνδυαστούν με άλλα πράγματα που εγώ θεωρώ προτεραιότητες...Αυτά είναι από τα όχι που έχω πει στη ζωή μου για τα οποία είμαι περήφανος, τα όχι άλλωστε χτίζουν χαρακτήρες κι όχι τα ναι... 

Όταν ήμουν φοιτητής είχα δουλέψει για ένα project σε μια κινηματογραφική εταιρεία με συμφωνία να πληρωθώ 50000 δραχμές... Η δουλειά έγινε στην ώρα της αλλά ο μισθός καθυστέρησε τρεις μήνες και μόνο μετά από κυνηγητό και απειλές... Όταν με κάλεσε το "αφεντικό" να πάω να πάρω τα λεφτά μου, έβγαλε ένα δεκαχίλιαρο επιπλέον και μου το έδωσε δήθεν μου ότι ήταν μεγαλόψυχος παρά την "αντιεπαγγελματική" συμπεριφορά μου και ότι εκτιμούσε τη δουλειά που του έκανα... Του το άφησα στο τραπέζι και του είπα ότι δεν ήθελα δώρα, το μόνο που ήθελα ήταν να πληρωθώ αυτά που δικαιούμουν και σηκώθηκα κι έφυγα... Αυτή ήταν η πρώτη φορά που γύρισα την πλάτη στο χρήμα...

Η τελευταία ήταν πριν λίγους μήνες όταν απέρριψα πρόταση για δουλειά που θα μπορούσα να συνδυάσω με μια "προίκα" από ένα πρόγραμμα εθελουσίας που έτρεχε τότε... Ο λόγος ήταν ότι αν άλλαζα δουλειά δεν θα είχα καθόλου ελεύθερο χρόνο ούτε για μένα ούτε (πολύ περισσότερο) για τα παιδιά μου και τη γυναίκα μου... Επιπλέον, επαγγελματικά θα σήμαινε επιστροφή σε ένα αντικείμενο το οποίο έκανα για πολλά χρόνια, το ξέρω πολύ καλά αλλά δεν θέλω να το κάνω άλλο...

Όλα αυτά τα όχι και όλα τ' άλλα, άσχετα με το χρήμα, είναι εγώ, είναι αυτά που με διαφοροποιούν από τους άλλους, είναι τα παράσημά μου... 

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Περί προσδοκιών ο λόγος...

Τέλειωσα το σχολείο το 1996, τους περισσότερους συμμαθητές μου δεν τους ξαναείδα από τότε, έμεινα με την εντύπωση που είχα σχηματίσει για καθέναν από τότε... 

Πριν από δύο εβδομάδες έγινε reunion της τάξης μου, πήγα και πέρασα πάρα πολύ καλά... 

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι το πόσο διαφορετικοί από αυτό που εγώ νόμιζα ότι ήταν, είναι πολλοί από τους πρώην συμμαθητές/συμμαθήτριές μου... 

Πόσα ενδιαφέροντα και ευαισθησίες και μελλοντικά επιτεύγματα κρύβονταν πίσω από τις εφηβικές περσόνες τους ή που δεν κρύβονταν αλλά εγώ ήμουν ανίκανος να τα δω ή δεν ήθελα να τα δω... 

Αναρωτιέμαι αν προκάλεσα κι εγώ τις ίδιες σκέψεις σε αυτούς, αν οι προσδοκίες τους για μένα από τότε επιβεβαιώθηκαν ή όχι...

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

"Το κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου, ένα βιβλίο που ΔΕΝ διάβασα...

"Το κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου
Την πρώτη φορά που το ξεκίνησα ήταν στις αρχές Νοεμβρίου... Διάβασα καμιά εκατοσταριά σελίδες και το σταμάτησα, κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν τράβαγε...Το ξαναέπιασα από την αρχή με την νέα χρονιά και το προσπάθησα μέχρι και πριν από 2-3 μέρες, διάβασα περίπου 250 σελίδες... Η αίσθηση ίδια, δεν ήταν ψυχαγωγία ήταν καταναγκασμός και γι' αυτό το σταμάτησα, δια πάντως αυτήν την φορά (;)...

Δεν προσπαθώ να ακυρώσω το έργο του Αλεξάνδρου, δεν είμαι σε θέση άλλωστε, απλά δεν κατάφερε ποτέ να μου "μιλήσει" αυτό το βιβλίο... Η χειρόγραφη ομολογία ενός μαχητή του Δημοκρατικού Στρατού, ενταγμένου σε μια ειδική ομάδα με αποστολή την μεταφορά ενός μυστηριώδους κιβωτίου από μια πόλη σε μια άλλη με κούρασε αφάνταστα... Η κλειστοφοβική, καυκική θα μπορούσα να την πω, ατμόσφαιρα που δημιουργεί δεν διασώζει το βιβλίο από το γεγονός ότι αναμασά τα ίδια και τα ίδια κάνοντας διαρκώς κύκλους και επαναλήψεις γύρω από την περιγραφή των γεγονότων... Στόχος του συγγραφέα είναι να καταγγείλει τον δογματισμό και τον αυταρχισμό των κομμουνιστικών κομμάτων της εποχής του, να θίξει το κλίμα καχυποψίας και εσωστρέφειας που καλλιεργείτο μεταξύ των μελών του αλλά οι συνεχείς παλινωδίες του κατηγορούμενου και οι συνεχείς αναιρέσεις του, ενδεικτικές ενδεχομένως του κλίματος της εποχής όσον αφορά τα σταλινικά κόμματα, κουράζουν τον αναγνώστη, εμένα δηλαδή... 

Είχα κάθε καλή διάθεση να διαβάσω το "Κιβώτιο" αλλά δεν κατάφερα να βρω ενδιαφέρον σε αυτό... Προφανώς δεν μου ταίριαζε αναγνωστικά, ίσως να μην με τραβάει πια η σχετική θεματολογία, η ουσία είναι ότι ο χρόνος μου είναι πολύ λίγος και όταν βρίσκω λίγο για να τον αφιερώσω στην ανάγνωση θέλω να αξίζει τον κόπο και να με ευχαριστεί, γι' αυτό και παράτησα  το "Κιβώτιο"...   

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Μια γεμάτη μέρα...

Χθες το πρωί ξύπνησα στις 7:30, με ξύπνησαν τα παιδιά μου...

Σηκώθηκα, πλύθηκα, πήρα τον καφέ μου στο χέρι και πήγα super market...

Γύρισα, τακτοποίησα τα πράγματα και πήρα τα παιδιά και την Μ. και πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα Αγίας Παρασκευής για να κάνουμε αίτηση διαβατηρίου για τον Θ. ...

Μετά το τμήμα πήγα στο ΚΕΠ της Αγίας Παρασκευής για να επικυρώσω κάποια αντίγραφα...

Μετά πήγα σε κατάστημα οπτικών για να επιδιορθώσω τον βραχίονα των γυαλιών μυωπίας μου που μου κατέστρεψε ο Θ. το πρωί όταν ήρθε να με ξυπνήσει...

Μετά πήγα γυμναστήριο...

Μετά ξαναπήγα super market για να πάρω κάποια πράγματα που δεν υπήρχαν στην λίστα το πρωί όταν πήγα για πρώτη φορά...

Γύρισα στο σπίτι (ήμουν μόνος, η Μ. είχε πάρει τα παιδιά για κάτι δουλειές), έβαλα το μεσημεριανό των παιδιών στον φούρνο να ετοιμάζεται και έκανα μπάνιο...

Η Μ. και τα παιδιά γύρισαν, έφαγαν, έβαλαν τις πυτζάμες και έπεσαν για ύπνο...

Έφαγα στα όρθια (κυριολεκτικά) και βοήθησα λίγο την Μ. να τελειώσει κάτι που έπρεπε να κάνει για τη δουλειά της...

Όταν τελειώσαμε την άφησα να πάει να ξεκουραστεί και έβαλα να σιδερώσω γιατί τα ασιδέρωτα είχαν μαζευτεί πολλά  και ήθελα να την ξαλαφρώσω λίγο...

Μόλις τέλειωσα το σιδέρωμα ξύπνησε ο Θ. με τον οποίο κάτσαμε και παίξαμε στο δωμάτιο του για μισή ώρα και κατόπιν ξύπνησε ο Σ. ... 

Ο Θ. την είχε αρπάξει, δεν πήγαμε κάποια βόλτα για απόγευμα, σκοτώναμε την ώρα μέχρι να έρθει η ώρα του ύπνου των παιδιών...

Κάπου μέσα στο απόγευμα κατέβασα το "Hobbit - The Battle Of The Five Armies" για να δούμε με την Μ. το βράδυ...

Πρόλαβα να δω κανένα τριάρι τέταρτα και αποκοιμήθηκα στον καναπέ όπου και ξύπνησα σήμερα το πρωί...