Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Μικρά και μεγάλα...

  • Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα στην πράξη ότι το να μιλάς χαμηλόφωνα με σταθερό τόνο φωνής εκπέμπει μια ηρεμία η οποία είναι μεταδοτική... Το δοκιμάζω και στα παιδιά μου τις τελευταίες μέρες και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι επιδρά θετικά στην συμπεριφορά τους... 

  • Σκέφτομαι ήδη ταξίδια και διακοπές, έξω από το παράθυρο ο ήλιος λάμπει κι εγώ σκέφτομαι το πόσο θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια παραλία και να πίνω τον καφέ μου...

  • Οι υποχρεώσεις έχουν μαζευτεί η μια πάνω στην άλλη τον τελευταίο καιρό και ο χρόνος είναι είδος πολυτελείας... Ο λόγος είναι ότι τα μαθήματα που παρακολουθώ on line για να πάρω ένα δίπλωμα εξειδίκευσης απαιτούν προσπάθεια και χρόνο... Νιώθω σαν ξεφούσκωτο λάστιχο (πάλι), νομίζω ότι θα πατήσω λίγο φρένο, ας καθυστερήσει η απόκτηση του διπλώματος, δεν χάθηκε κι ο κόσμος...(;)

  • Αλήθεια, δεν χάθηκε; Δεν θα χαθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου; Θα πτωχεύσει η χώρα ή θα την σώσει ο Γιάνης με το ένα ν; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, πάντα βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή... Τι είχες Γιάνη, τι είχα πάντα;

  • Ο Σ. έχει καρδιά αγκινάρα... Φέτος από την αρχή της χρονιάς είχε προτίμηση σε μια συμμαθήτριά του στον παιδικό σταθμό , την Μ. ... Το Σάββατο γνώρισε την Η. σε ένα μεζεδοπωλείο που βρεθήκαμε και έπαιζαν όλη την ώρα μαζί... Την επομένη μου δήλωσε ότι δεν είναι πια τόσο αγαπημένος με την Μ. και ότι τώρα πια αγαπάει την Η. ... Το Σάββατο δε προσπαθούσε να βγάλει selfie μαζί με την Η. ...

  • Η Μ. θα λείψει στην Θεσσαλονίκη για δυο μέρες λόγω δουλειάς, επιστρέφει Σάββατο πρωί... Θα είμαστε οι τρεις άντρες μόνοι στο σπίτι, για πρώτη φορά... Ελπίζω όλα να πάνε καλά, κυρίως σκέφτομαι ότι πρέπει να κρατήσω την ψυχραιμία μου γιατί σίγουρα θα γκρινιάξουν αφού θα τους λείψει η μαμά τους, ειδικά ο Θ. ...

  • Διαβάζω ένα πολύ ωραίο βιβλίο αυτές τις μέρες, το "Οι σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων" του Amin Maalouf ... Είναι φοβερά ενδιαφέρον το πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορούν να έχουν τα ίδια γεγονότα... Επίσης είναι ενδιαφέρον να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν το πόσα εγκλήματα έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ιστορίας στον βωμό των θρησκειών και άλλων υψηλών ιδανικών...

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

"Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø

"Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø Τι γίνεται όταν μια κοινωνία εξωραΐζει το παρελθόν της και κρύβει τις βρωμιές της κάτω από το χαλί; Τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος αρνείται εκούσια ή ακούσια να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του κατά πρόσωπο; Το μόνο σίγουρο είναι ότι η έκρηξη που θα επαναφέρει στο προσκήνιο διογκωμένο κάθε πρόβλημα και μυστικό του παρελθόντος, θα είναι σφοδρή...

Στο τρίτο κατά σειρά βιβλίο του Jo Nesbø με πρωταγωνιστή τον Harry Hole, o Νορβηγός συγγραφέας ξεκινά την αποδόμηση του σκανδιναβικού ονείρου που συνέχισε και σε μεταγενέστερα βιβλία του... Πυρήνας της υπόθεσης είναι η εν πολλοίς αποσιωπημένη εθελοντική συμμετοχή πολλών Νορβηγών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Ναζί και η προσπάθεια να καθαριστεί αυτός ο λεκές στην ιστορία της Νορβηγίας, μεταπολεμικά, γρήγορα και αθόρυβα... Παράλληλα παρακολουθούμε τον έρωτα μιας Αυστριακής νοσοκόμας κι ενός Νορβηγού τραυματία πολέμου στη βομβαρδιζόμενη από τους Συμμάχους Βιέννη... Επιστρέφοντας στο παρόν συναντάμε και πάλι τον Harry Hole να προσπαθεί να επιβιώσει παλεύοντας καθημερινά με τους δαίμονες του, τον έρωτα, το αλκοόλ και την απώλεια σε ένα Όσλο που οι νεοναζί κάνουν αισθητή την παρουσία τους και ενώ ένα πολύ σπάνιο όπλο που εισάγεται παράνομα στην χώρα φαίνεται ότι θα χρησιμοποιηθεί για κάτι πολύ κακό...

Και σε αυτό το βιβλίο ο Jo Nesbø επιδεικνύει τις αρετές εκείνες που κέρδισαν την αγάπη του αναγνωστικού κοινού ενώ ο χαρακτήρας του Harry Hole εξελίσσεται και είναι συμπαγέστερος από τα προγενέστερα βιβλία... Το βιβλίο κινείται διαρκώς σε δύο χρονικές περιόδους, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τις αρχές του έτους 2000, συμπληρώνοντας και ενισχύοντας την πλοκή μέχρι που οι δύο αφηγηματικές ροές τέμνονται στο εκρηκτικό φινάλε... Πέραν του σχολιασμού πάνω στην νορβηγική κοινωνία, όπως είπαμε νωρίτερα, το βιβλίο έχει να επιδείξει υπέροχες αρετές αστυνομικού βιβλίου, καθηλώνει τον αναγνώστη και δεν τον αφήνει να το αφήσει από τα χέρια του... Το μόνο το οποίο με δυσαρέστησε ήταν η επανάληψη του μοτίβου ψυχολογικής κατάρρευση του Harry σε κάποιο σημείο του βιβλίου, το κύλισμα στο αλκοόλ και η επακόλουθη ανάδυση από το προσωπικό του τέλμα το οποίο κατά πως φαίνεται είναι μια μανιέρα που αναπαράγεται αν όχι σε όλα, σε πολλά βιβλία του ίδιου ήρωα... 

Σε κάθε περίπτωση το "Ο κοκκινολαίμης" είναι ένα βιβλίο που δεν θα απογοητεύσει κανένα αναγνώστη, μπορεί κιόλας να ενθουσιάσει κάποιους, με εμένα το κατάφερε σε αρκετά μεγάλο βαθμό και με ξεκόλλησε από την αναγνωστική πενία στην οποία είχα ξεπέσει πάνω από 2 μήνες...

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Ένα χαμένο πρωινό...

Βρέθηκα εκεί από μια παρεξήγηση και παρέμεινα από περιέργεια...

Είδα θλιβερές φιγούρες να προσπαθούν να σε πείσουν ότι κρατάνε το μυστικό για τα πλούτη και άλλες εξίσου θλιβερές να ακούνε με προσοχή, είτε εξαιτίας της αφέλειας είτε εξαιτίας της ανάγκης... Μια ρουτίνα που φαίνεται να έχει επαναληφθεί πολλές φορές...

Αισθάνθηκα άσχημα που παρακολουθούσα αποστασιοποιημένος χωρίς να συμμετέχω παρά μόνο με την φυσική μου παρουσία... Αισθάνθηκα άσχημα που η παρουσία μου και η στάση μου ίσως να δημιουργούσε τρύπες στο όνειρο που κάποιοι φαινόντουσαν ότι ήθελαν να πιστέψουν, γιατί αν δεν το πίστευαν τους περίμενε η απελπισία...

Έφυγα στην μέση της παρουσίασης ενώ οι οικοδεσπότες μας ανέλυαν το πως ζουν και βγάζουν λεφτά από τη δραστηριότητά τους, χωρίς να καταφέρνουν όμως να κρύψουν την αγωνία από τα μάτια τους...

Ένα χαμένο πρωινό...

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Παράσημο...

Σήμερα σε μια συζήτηση που είχα για την σχέση μου με τα παιδιά μου μού είπαν ότι είναι πολύ τυχερά που με έχουν πατέρα... 

Σπάνια έχω νιώσει πιο περηφανος από εκείνη την στιγμή που ειπώθηκε αυτη η κουβέντα, ούτε παράσημο να μου είχαν καρφιτσώσει στο στήθος...

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Τα εν οίκω μη εν δήμω...

Στην Ελλάδα λέμε, "τα εν οίκω μη εν δήμω", δηλαδή ότι γίνεται μεσα στο σπίτι, μένει μέσα στο σπίτι...

Στην Ολλανδία η συντριπτική πλειοψηφία των σπιτιών έχει τεράστια παράθυρα, χωρίς παντζούρια, οι κουρτίνες είναι δε σπάνια κλειστές... Ο κουνιάδος μου μού είπε ότι αυτό οφείλεται τόσο στην προσπάθεια να εκμεταλλευτούν κάθε αχτίδα ήλιου όσο και στο γεγονός ότι στην Ολλανδία, μια κάποτε θαλασσοκράτειρα χώρα, οι γυναίκες των ναυτικών που έλειπαν σε μακροχρόνια ταξίδια, έπρεπε να αποδεικνύουν καθημερινά την τιμιότητά τους αποδεικνύοντας ότι δεν είχαν τίποτα να κρύψουν...

Με εντυπωσίασε πολύ αυτή η ιστορία, το πόσο διαφορετικές αντιλήψεις και συνήθειες δημιουργούνται σε κάθε χώρα ανάλογα με τις αντικειμενικές ανάγκες και συνθήκες...

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ταξίδι στας Ευρώπας...

Έχω να ταξιδέψω στο εξωτερικό από το Γενάρη του 2009 οπότε και πήγα με την Μ. στην Ρώμη, νέο, φρεσκοπαντρεμένο ζευγαράκι τότε... 

Αύριο, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ταξιδέψουμε ξανά στο εξωτερικό, εγώ κι η Μ., μαζί με τα αγόρια και θα πάμε στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη όπου μένει ο αδερφός της Μ. μόνιμα τα τελευταία 2 χρόνια...

Δεν κρύβω ότι έχω άγχος καθώς τόσα χρόνια εντός των συνόρων είναι σαν να ταξιδεύω και πάλι για πρώτη φορά και έχει ξυπνήσει ο βλάχος (με την κακή έννοια) μέσα μου αλλά και γιατί φοβάμαι ότι ένα τρίωρο ταξίδι με το αεροπλάνο και τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ κουραστικό... 

Θέλω κι ελπίζω όλα στο τέλος να είναι τέλεια και καταπληκτικά...

Καλό μας ταξίδι!

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Αυτοί είμαστε...

Στον πυρήνα του μοντέρνου δράματος για το οποίο χύνονται δάκρυα αγνών και όχι τόσο αγνών προθέσεων, βρίσκονται δύο χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, το πρώτο είναι η (μη) ανοχή στο διαφορετικό και το δεύτερο είναι το παγιωμένο και οριζόντιο αίσθημα της ατιμωρησίας... 

Το πόσο άντρας ή όχι είναι κάποιος, όμορφος ή άσχημος, λευκός ή μαύρος και η βεβαιότητα ότι θα τη γλυτώσεις αν τον χλευάσεις, τον εξευτελίσεις και τον περιφρονήσεις γι' αυτό που είναι... Θα καθαρίσει ο βουλευτής του νομού, ο μπάτσος αδερφός της μάνας σου, ο αρχιμανδρίτης που πίνει καφέ με τον πατέρα σου... 

Η ουσία είναι ότι σιωπηλά αλλά ξεκάθαρα επιβραβεύεται αυτή η ατιμωρησία, θεωρείται μάγκας ο νταής και παλικάρι, όπως μάγκας θεωρείται αυτός που κλέβει την εφορία, κι αυτός που παρκάρει στο πεζοδρόμιο πάνω στην ράμπα των τροχήλατων κι αυτός που σου κλέβει την θέση στην ουρά για το ταμείο... 

Αυτοί είμαστε...

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Μια φέτα ευτυχίας...

Τα αγόρια έχουν ξυπνήσει αργά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, φοράνε τις πυτζάμες τους κι είναι ξυπόλυτοι... 

Έχουμε πάρει το ραδιόφωνο στο δωμάτιο του Σ., ακούμε μουσική και χορεύουμε...

Ο Θ. ανακαλύπτει κάποια ξεχασμένα μπαλόνια μέσα στο συρτάρι του Σ., φουσκώνουμε δύο μεγάλα και κάνουμε κεφαλιές... 

Τα παιδια γελάνε και ξεφωνίζουν... Είμαστε μόνοι μας πάνω στον κόσμο, μόνο οι τρεις μας... 

Η ευτυχία είναι στιγμές...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Να χορέψουμε κιόλας...

Απόγευμα Παρασκευής, γυρνάω από το γυμναστήριο και αφήνω το κινητό με τα ακουστικά πάνω στο τραπέζι... 

Ο Σ. βρίσκει την ευκαιρία να το πάρει γιατί θέλει να ακούσει μουσική και να φορέσει τα ακουστικά την ίδια επιθυμία όμως έχει κι ο Θ. (ότι θέλει ο μεγάλος, θέλει κι ο μικρός... ) και για να αποφύγω την "αιματοχυσία", προτείνω στον Σ. , και το δέχεται, να βγάλει τα ακουστικά και να ακούσουμε μουσική όλοι μαζί από το μεγάφωνο... 

"Να χορέψουμε κιόλας, μπαμπά", μου λέει, "αυτά που χόρευες όταν ήσουν μικρούλης" (τα ξέρει γιατί τα βλέπαμε κάποτε μαζί στο YouTube), όπερ και εγένετο... 

Ο Θ. ακολουθεί πιστά, φυσικά, έτσι λοιπόν βρεθήκαμε να "μπιστάμε" κι οι τρεις μέσα στην κρεβατοκάμαρα με το κινητό να παίζει, με όσο περισσότερη ένταση του επέτρεπε το μεγάφωνο του, Astral Projection - "People Can Fly", σχεδόν 20 χρόνια μετά που τους άκουσα live για πρώτη φορά στο Battery... 

Το τι φιγούρες κάνανε και οι δύο δεν περιγράφεται με λόγια... :)

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Στην άκρη της γλώσσας...

Το 'χω στην άκρη της γλώσσας μου και διστάζω να το πω, όχι ακόμα... Κυρίως γιατί θέλω να μην κρίνω εν θερμώ και ακόμα πιο κυρίως διότι αν το παραδεχτώ φοβάμαι ότι θα εκπέσω στον κυνισμό και τον συντηρητισμό... 

Δεν με πείθει η όλη προσπάθεια, δεν βλέπω συγκεκριμένο στόχο, δεν βλέπω μέθοδο, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, πασαλείμματα κι εξυπνακισμοί ουκ ολίγες φορές... Έχω μπει στην χρονομηχανή και πάλι, είναι ξανά 2010 ή 2011 και τα δελτία ειδήσεων με εξοργίζουν ή με καταθλίβουν, έχει έρθει και πάλι η ώρα να τα κόψω... 

Τα θηρία εν τω μεταξύ περιμένουν ήσυχα την ημέρα που θα ανοίξει η πόρτα του κλουβιού τους αφήνοντας όλους του υπόλοιπους να κάνουν τη δουλειά για αυτούς, "κοιμούνται" κι η τύχη τους δουλεύει...