Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2021

Free online R books...

Με αφορμή το γεγονός ότιi ασχολούμαι ξανά μετά από χρόνια με την R, η παρακάτω λίστα θα φανεί πολύ χρήσιμη σε όποιον θέλει να μάθει και να κατανοήσει τις δυνατότητες αυτής της πολύ συμπαθούς γλώσσα προγραμματισμού... Είναι βιβλία πάνω σε διάφορα θέματα γύρω από και μέσα στο οικοσύστημα της R και διατίθενται δωρεάν από τους ίδιους τους συγγραφείς τους... 

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

Ο καθρέφτης...

Δύσκολο να κοιτάς τον καθρέφτη... 

Πολλές φορές βλέπεις κάτι που δεν σου αρέσει, κάτι που σε απογοητεύει, κάτι που δεν ταιριάζει με το αφήγημα που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου για τον εαυτό σου... 

Πολλοί τον αποφεύγουν και κάνουν πως δεν τον κοιτάνε, υποκρίνονται ότι δεν υπάρχει, προτιμούν την εικόνα του εαυτού τους μέσα στο κεφάλι τους κι όχι αυτή που βλέπουν τα μάτια τους... 

Υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε ένα καθρέφτη ψηλά, τον κοιτάνε συχνά και τον δείχνουν και στους άλλους για να καθρεφτιστούν κι αυτοί... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν φανατικούς φίλους ή φανατικούς εχθρούς, οι περισσότεροι είναι οι εχθροί... 

Λίγοι εκτιμούν το κοίταγμα στον καθρέφτη, οι περισσότεροι προτιμούν να κοιτάνε το πορτρέτο τους που έχουν βάλει σε βάθρο... 

Στο τέλος αναγκάζεσαι να πεις ένα "Δεν βαριέσαι" και πας παρακάτω...  

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2021

Μια σκέψη για το αύριο των πυρκαγιών...

Δεν προσπαθώ να ευλογήσω τα γένια μου ούτε να εξιλεωθώ γιατί ήμουν από αυτούς που έφυγαν κυνηγημένοι από την φωτιά στην Εύβοια, νιώθω όμως ότι εξίσου σημαντικό με την ανθρωπιστική βοήθεια που καταφθάνει στο νησί είναι να επιστρέψουμε εμείς οι άνθρωποι... 

Με σεβασμό προς το περιβάλλον και τους ντόπιους να επιστρέψουμε για να σταθούμε δίπλα τους, να κολυμπήσουμε στις θάλασσές τους, να φάμε στις ταβέρνες και να πιούμε καφέ, να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι, ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ, ότι θα τους στηρίξουμε να μην χρειαστεί να εκκενώσουν άλλη μια φορά τα χωριά τους, όχι εξαιτίας της φωτιάς αυτή την φορά αλλά εξαιτίας της ανεργίας και της φτώχειας... 

Αυτό νιώθω ότι πρέπει να κάνουμε εμείς, άνθρωπος προς άνθρωπο, το τι ΟΦΕΙΛΕΙ να κάνει το κράτος για να μην ερημώσει και ρημαχτεί ο τόπος είναι άλλη ιστορία...

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2021

"Μην πεις λέξη" του Patrick Radden Keefe

"Μην πεις λέξη" του Patrick Radden Keefe
Για κάποιο λόγο που σίγουρα έχει να κάνει με την, από παιδί, αγάπη μου για ιστορίες με επαναστάσεις, ηρωισμούς και αυτοθυσίες, ανέκαθεν με γοήτευε η ιστορία του IRA και των "Ταραχών"... Οι μαχητές του IRA μου φαίνονταν σαν ιππότες της ελευθερίας και η Βόρεια Ιρλανδία ένα "πεδίον δόξης λαμπρόν"... Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι αυτή μου η αντίληψη δεν ήταν και τόσο σωστή όχι τόσο γιατί δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε λαού να επιθυμεί την αυτοδιάθεση και την εθνική του ολοκλήρωση, όσο γιατί οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ένθεν κι ένθεν ήταν βάρβαροι, διότι μεγαλώνοντας ανέπτυξα μια έντονη απέχθεια απέναντι στην ατομική τρομοκρατία, διότι δεν μπορούσα πλέον να γοητεύομαι από έναν εν πολλοίς θρησκευτικό πόλεμο, εγώ που απορρίπτω όλες τις θρησκείες, διότι διέκρινα στην κατάσταση της Βόρειας Ιρλανδίας το αποτέλεσμα της κλασσικής αποικιοκρατικής στρατηγικής των Βρετανών, να ευνοούν τη μια από τις δύο κοινότητες μιας αποικίας, καλλιεργώντας αντιπαλότητα έτσι ώστε να είναι όλοι απασχολημένοι με το να αλληλομισούνται και να αλληλοσκοτώνονται ενώ αυτοί κάνουν τις βρωμοδουλειές τους...  Το "Μην πεις λέξη" μου τράβηξε άμεσα το ενδιαφέρον όταν παρέλαβα το newsletter γνωστού βιβλιοπωλείου τόσο για την υπόθεσή του όσο, το ομολογώ, για το εξώφυλλο του που με υπνώτισε, το παρήγγειλα κατευθείαν...

Ο Patrick Radden Keefe με αφορμή την πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης της Jean McConville , μιας εκ των "Εξαφανισμένων" , επιχειρεί να παρουσιάσει μια αναλυτική περιγραφή των "Ταραχών", να περιγράψει το ιστορικό, κοινωνικό, θρησκευτικό και κοινωνικό background που οδήγησε σε αυτές, τις επιπτώσεις της πολύχρονης διαμάχης στην καθημερινή ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για ολόκληρες δεκαετίες καθώς και τις προσπάθειες για ειρήνευση και επούλωση των πληγών που προκάλεσε η διαμάχη στην κοινωνία της Βόρειας Ιρλανδίας μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής για κατάπαυση του πυρός... Παραθέτει τα γεγονότα που οδήγησαν στο ξέσπασμα της βίας και την κορύφωση της με βασικό όχημα την εξιστόρηση της ιστορίας των αδερφών Price, Dolours και Marian, οι οποίες είχαν ενεργό συμμετοχή στην εξαφάνιση της McConville όπως επίσης και στην διαβόητη βομβιστική επίθεση στο Old Bailey ... Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν σημαίνουσες προσωπικότητες του IRA όπως ο Gerry Adams, ο Brendan Hughes, ο Bobby Sands, άνθρωποι που άφησαν το σημάδι τους για δεκαετίες στην ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας... Παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα παρακολουθούμε την υπόθεση McConville βήμα βήμα όπως και τις ζωές των 10 παιδιών που άφησε πίσω της, τις τραγικές στιγμές που βίωσαν... Το βιβλίο περιγράφει πολύ έντονα το τραύμα της Βόρειο Ιρλανδικής κοινωνίας από τις δεκαετίες της ένοπλης αναμέτρησης παράλληλα με το τραύμα της οικογένειας McConville , όπως και όλων των οικογενειών των "Εξαφανισμένων"  οι οποίοι για δεκαετίες δεν μπορούσαν να γνωρίζουν αν ο άνθρωπος τους ήταν ζωντανός ή νεκρός... Αυτό το τραύμα είναι το κυρίαρχο συναίσθημα του βιβλίου μαζί με αυτό της ματαίωσης και της απογοήτευσης που ένιωσαν πολλοί μαχητές του  IRA που ένιωσαν προδομένοι όταν ξαφνικά πολλά από τα αιτήματα για τα οποία έκαναν αγριότητες ξαφνικά βγήκαν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων... 

Κεντρική φιγούρα της αφήγησης και απόλυτα αμφιλεγόμενη είναι ο Gerry Adams, ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από το επιχειρησιακό κομμάτι του IRA για να τον στρέψει τελικά κατόπιν μεθοδικής προσπάθειας σε μια κοινοβουλευτική έκφραση κάνοντας χρήση των νόμιμων πολιτικών διαδικασιών... Ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές κι ενώ έχω διαβάσει το βιβλίο εδώ και 10 μέρες δεν έχω καταλήξει αν ο Gerry Adams ήταν ένας αδίστακτος αμοραλιστής ή ένας ρεαλιστής που έβλεπε από νωρίς το αδιέξοδο της ένοπλης πάλης στη Βόρεια Ιρλανδία... 

Η έκδοση είναι εξαιρετικά περιποιημένη, πέραν του καταπληκτικού εξώφυλλου, έχει γίνει εξαιρετική δουλειά τόσο στην μετάφραση του κειμένου, όσο και στην σελιδοποίηση, τις γραμματοσειρές και το φωτογραφικό υλικό που περιλαμβάνεται στο βιβλίο...  Το "Μην πεις λέξη" είναι συνολικά μια καταπληκτική δουλειά πάνω στο ζήτημα της Βόρειας Ιρλανδίας και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους αναγνώστες κι όχι μόνο στους λάτρεις των ιστορικών αναγνωσμάτων... 

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2021

Δεν υπάρχουν λόγια...

Δεν υπάρχουν πολλά να γράψεις για την εμπειρία που βιώνεις εσύ ως τουρίστας ενώ χιλιάδες κόσμου χάνουν τις ζωές τους ή τις περιουσίες τους, την ψυχική τους γαλήνη... Νιώθω σαν να βρισκόμαστε σε πόλεμο, τα καράβια με τους πυρόπληκτους που εκκενώνονται μου θύμισαν κατευθείαν τους πρόσφυγες που καραβοπνίγονται χρόνια τώρα στις ακτές της Μεσογείου... 

Να μιλήσω εγώ για τις διακοπές μας που τελείωσαν πρόωρα μετά από μια νύχτα τρόμου που βλέπαμε τις λάμψεις από τις φωτιές μέσα στην νύχτα κι ενώ εκκενώνονταν τα χωριά το ένα μετά το άλλο μέχρι που το πρωί ο άνεμος γύρισε από την άλλη και σώθηκε πρόσκαιρα το χωριό που ήμασταν εμείς... 

Να μιλήσω για την φίλη και πρώην συνάδελφο που ζει στην Βαρυμπόμπη, στην αγωνία και τον τρόμο εδώ και 4-5 μέρες και είδε παράλληλα από την τηλεόραση το εξοχικό στις Ροβιές να καίγεται... 

Για την άλλη πρώην συνάδελφο που είδα τις κόρες της Live στην τηλεόραση να εκκενώνονται με καΐκια από την Αγία Άννα, τα κορίτσια είναι ασφαλή τώρα στην Χαλκίδα... 

Για τους αγαπημένους φίλους που μας φιλοξένησαν δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και μένουν στις Γούβες κοντά στο Πευκί που έμειναν να περιμένουν αν θα καεί το σπίτι τους, αν θα χαθεί το χωριό τους... 

Για το Πευκί που ερήμωσε από τουρίστες κι έχει γεμίσει πυρόπληκτους από τα χωριά που εκκενώνονται, στην παραλία, στο camping, παντού... 

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις το συναίσθημα της συμφοράς, την λύπη γι αυτό που συνέβη, που συμβαίνει ακόμα, που θα συμβεί στο μέλλον λόγω αυτής της τεράστιας καταστροφής...

Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2021

"Άμστερνταμ" του Ian Mc Ewan

"Άμστερνταμ" του Ian Mc Ewan
Μου αρέσει από καιρό εις καιρό να διαβάζω βιβλία που δεν είναι του απόλυτου στυλ μου και δεν θα τα διάλεγα με την πρώτη... Νιώθω ότι έτσι δίνω στον εαυτό μου τη δυνατότητα να γνωρίζει νέους (για μένα) συγγραφείς, νέους τρόπους έκφρασης και να βγαίνω από το αναγνωστικό μου comfort zone... Δεν είχα διαβάσει ξανά Ian Mc Ewan κι όταν βρέθηκε στα χέρια μου το, βραβευμένο με Booker το 1998, "Άμστερνταμ" θεώρησα ότι ήταν μια ευκαιρία να σπάσω την μονοτονία του αστυνομικό/fiction/horror και να κάνω μια αλλαγή...

Το "Άμστερνταμ" είναι ένα βιβλίο που ασχολείται με την ανθρώπινη φύση, την προσωπική ηθική και τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας... Ο Βέρνον κι ο Κλάιβ είναι πολύ επιτυχημένοι ο καθένας στον τομέα του αλλά είναι κενοί... Βαυκαλίζονται με την σπουδαιότητά τους αλλά είναι μόνοι και πανικόβλητοι από την πιθανότητα της αποτυχίας... Ο θάνατος της κοινής τους ερωμένης τους σοκάρει... Αναλογίζονται την νεότητά τους, κάνουν μια επισκόπηση των αποφάσεων που πήραν και δεν πήραν, αναλογίζονται πόσο σημάδεψε τη ζωή τους η Μόλλυ... Νιώθουν τρωτοί και γι΄αυτό δεσμεύονται ο ένας στον άλλο σε μια δέσμευση τρομερή, νιώθουν ότι βρήκαν τον άνθρωπο τους, διότι μοιράζονται τον κοινό χαμένο έρωτα της Μόλλυ αλλά δεν είναι έτσι... Σημαντικά ηθικά ζητήματα θα ταράξουν την σχέση τους, θα τους οδηγήσουν στην σύγκρουση και τελικά στο Άμστερνταμ, όπου το δράμα θα κορυφωθεί...

Οι χαρακτήρες του Βέρνον και του Κλάιβ είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένοι και πλήρεις... Ο κάθε ένας από αυτούς έχει στοιχεία και λεπτομέρειες που τους κάνει ζωντανούς, στέκονται μπροστά στον αναγνώστη, και αποδεικνύει τη δουλειά που έχει κάνει ο συγγραφέας... Το βιβλίο θέτει το θέμα της ηθικής τόσο στη δημοσιογραφία όσο στην πολιτική όσο και στην καθημερινή ζωή... Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ένας "κακός" άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ιδιώτευση και στον σεβασμό της προσωπική τους ζωής; Πόσο ισχυρά είναι τα MME και πόσο επηρεάζουν την αλήθεια και την κοινή γνώμη; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το 1998 όπου απλά διαφαινόταν το μέγεθος της εξουσίας που έχουν πλέον όλα τα media, mass και social...

Το "Άμστερνταμ" είναι ένα βιβλίο εσωτερικό, η πλοκή εκτυλίσσεται κατά κύριο λόγω μέσα στις σκέψεις και στις αναμνήσεις των δύο πρωταγονιστών και πολύ λιγότερο στα γεγονότα που συμβαίνουν παράλληλα... Το προσωπικό αδιέξοδο και των δύο είναι απόλυτο όσο και είναι αυτό που οδηγεί τελικά στο φινάλε... Το "Άμστερνταμ" είναι ένα σχόλιο πάνω στην κοινωνία του σήμερα και στην ανθρώπινη φύση, μια ματιά τόσο προς τα μέσα αλλά και προς τα έξω, μια καλή αφορμή για σκέψη...

Thumbs up!

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2021

Αλογκάκι...

Πηγαίνουμε οικογενειακώς στην Αίγινα από το 2011 και από την πρώτη φορά μέχρι και φέτος τουλάχιστον μια φορά πάμε βόλτα με άμαξα, με το "αλογκάκι" που έλεγε ο Σπύρος όταν ήταν μικρός... 

Φέτος πήγαμε και πάλι βόλτα με την άμαξα και συνειδητοποίησα ότι ήταν η τελευταία φορά που μπήκαμε οι 4 μας σε μια άμαξα στην Αίγινα... Τα αγόρια έχουν ψηλώσει και μεγαλώσει, χωρέσαμε μετά βίας στα έτσι κι αλλιώς στενά καθίσματα της άμαξας, για την ακρίβεια για να χωρέσουμε τα αγόρια κάτσανε στα πόδια τα δικά μου και της Μάρας... 

Συγκινήθηκα λίγο όταν σκέφτηκα την πρώτη φορά που κάναμε οι 4 μας βόλτα με άμαξα στην Αίγινα το καλοκαίρι του 2013 με τον Σπύρο 3 χρονών και τον Θάνο 4 μηνών που τους είχαμε και πάλι στην αγκαλιά μας, μου φάνηκε σαν να έκλεισε ένας κύκλος...

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2021

"Νυχτερινή πτήση 29" του Stephen King

"Νυχτερινή πτήση 29" του Stephen King
Πήγαμε 5 μέρες στην Αίγινα, κάναμε μικρές διακοπές για να γιορτάσουμε το τέλος της σχολικής χρονιάς και τη δυνατότητα να ταξιδεύεις ξανά, τώρα που είναι νωρίς ακόμα, μετά ποιος ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον... πάλι....

Είχα το "Νυχτερινή πτήση 29"  εδώ και χρόνια στο Google Drive μου και δεν του έδινα σημασία, ο τίτλος δεν μου θύμιζε κάτι.... Το διάλεξα διότι από αυτά που έχω ακόμα αδιάβαστα από τον Stephen King ήταν αυτό με τις λιγότερες σελίδες... Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για το "The Langoliers" , κάπου το είχα "τρακάρει" κάποτε χωρίς να το δω όμως...

Η νυχτερινή πτήση 29 της Αμέρικαν Πράιντ ξεκινάει από το Λος Άντζελες για τη Βοστόνη όταν ξαφνικά συμβαίνει το Γεγονός... 8 ετερόκλητοι επιβάτες οι οποίοι είχαν αποκοιμηθεί όλοι κατά την απογείωση ξυπνούν σε ένα αεροπλάνο παντελώς έρημο, εκτός από αυτούς... Οι εξαφανισμένοι συνεπιβάτες τους έχουν αφήσει πίσω τους κάθε είδους προσωπικά αντικείμενα, μέχρι και μασέλες, σφραγίσματα και προσθετικά καρφιά αλλά απολύτως κανένα ίχνος... Η ομάδα των επιζώντων θα καταφέρει να προσγειώσει το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο του Μπάνγκορ μόνο για να ανακαλύψει ότι στη γη τα πράγματα είναι ακόμα πιο παράδοξα από ότι στον αέρα.... Σιγά σιγά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι οι νόμοι της φύσης και της λογικής έτσι όπως τους γνώριζαν μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ισχύουν και τα πράγματα φτάνουν στα άκρα από όποια πλευρά και να το δεις...

Συμπαθητικό, απλά, βιβλίο το "Νυχτερινή πτήση 29" , σίγουρα όχι από τα καλύτερα του King ο οποίος φαίνεται ότι μπορεί να διεκπαιρεώνει μηχανικά τις συμβατικές υποχρεώσεις του απέναντι στους εκδότες του... Παίζει με την ιδέα του χρόνου στήνοντας μια ικανοποιητική πλοκή η οποία όμως δεν δρέπει δάφνες... Οι επιζώντες προσπαθούν να λύσουν το γρίφο της σωτηρίας τους αλλά κάποιες φορές, τις περισσότερες, οι λύσεις που βρίσκουν είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, διαρκή leaps of faith που όλα πετυχαίνουν ως δια μαγείας... Οι χαρακτήρες είναι ικανοποιητικοί για μια νουβέλα τρόμου και φαντασίας, θα μπορούσαν όμως να είναι πολύ καλύτεροι αφού ο King μας έχει συνηθίσει σε καλογραμμένους χαρακτήρες... Πιο ενδιαφέροντες από όλους, προφανώς, αυτός του κυρίου Τούμι, του διαταραγμένου επιβάτη που βλέπει να ζωντανεύουν οι παιδικοί του εφιάλτες και της Ντάινα, της τυφλής κοπελίτσας με τις παράξενες ψυχικές δυνάμεις... 

Πέρασα καλά διαβάζοντας το "Νυχτερινή πτήση 29" αλλά είχα χαμηλές απαιτήσεις αφού ήμουν σε διακοπές, ήθελα ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα και το διάβαζα από την οθόνη του κινητού... Αν με ρωτούσε κάποιος ποια βιβλία του Stephen King του συστήνω δεν θα ξεκινούσα με αυτό... 

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2021

Ιδρυματισμός στην εποχή του COVID2019...

Σήμερα βρίσκομαι στο γραφείο μετά από ένα ολόκληρο χρόνο... 

Είχα αρχίσει να δουλεύω από το σπίτι στις 12 Μαρτίου του 2020 με μια μικρή διακοπή μέσα στον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2020 οπότε και πήγαινα στο γραφείο μια φορά την εβδομάδα, η επόμενη φορά είναι σήμερα...

Περίμενα αυτή την ημέρα πολύ καιρό... Εξακολουθώ να μου αρέσει η δουλειά από το σπίτι αλλά ήθελα να βγω έξω να δω άλλους ανθρώπους, ήθελα λίγη ανθρώπινη επαφή... Όταν μου το ανακοίνωσαν ότι την Τρίτη και την Παρασκευή θα δουλέψω από το γραφείο, πραγματικά τρόμαξα... 

Πού θα πάω, τι θα κάνω, μήπως κολλήσω κάτι;
Φυσικά και σκέφτομαι μαλακίες... 

Η συνήθεια είναι φοβερό πράγμα, καλό και κακό, μαθαίνεις να νιώθεις οικειότητα και ασφάλεια ακόμα και στις πιο περίεργες καταστάσεις, μετά από καιρό ακόμα και το κελί της φυλακής μοιάζει οικείο... 

Θα συνηθίσουμε και πάλι στη ζωή με άλλους ανθρώπους, ελπίζω...

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2021

"Η λέξη είναι φόνος" του Anthony Horovitz

"Η λέξη είναι φόνος" του Anthony Horovitz
Το τελευταίο post μου για κάποιο βιβλίο ανέβηκε στις 9 Φεβρουαρίου, σήμερα έχουμε 15 Ιουνίου, 4 ολόκληροι μήνες αναγνωστικής απραξίας... Σίγουρα φταίει το Netflix και η κακή μου διάθεση όλους αυτούς τους μήνες αλλά και πάλι το διάστημα ήταν εντυπωσιακά μεγάλο...

Το "Η λέξη είναι φόνος" του Anthony Horovitz το είχα αγοράσει για την μητέρα μου τα Χριστούγεννα αλλά τελικά το κράτησα εγώ αφού το είχε ήδη διαβάσει και της αγόρασα ένα άλλο... Έμεινε μήνες στο κομοδίνο μου και τελικά ήρθε η ώρα του και το διάβασα...και πέρασα πολύ καλά!

Μια μεσόκοπη, καλοστεκούμενη κυρία μπαίνει σε ένα γραφείο τελετών στο Λονδίνο και κανονίζει τις λεπτομέρειες της κηδείας της, την ίδια μέρα όμως δολοφονείται... Την υπόθεση αναλαμβάνει ένας περίεργος τύπος, ο Χόθορν, εξωτερικός σύμβουλος της Scotland Yard, πρώην αστυνομικός, μονόχνοτος και περίεργος, μυστηριώδης αλλά χωρίς δεύτερη σκέψη ευφυής στη δουλειά του... Ο Χόθορν έχει υπάρξει σύμβουλος του Anthony Horovitz όταν έγραφε το σενάριο μιας αστυνομικής σειράς και του προτείνει να γράψει ένα βιβλίο που θα παρακολουθεί την επίλυση της υπόθεσης δολοφονίας από τον ίδιο... Ο Anthony δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον Χόθορν, έχουν πολλές διαφορές σαν χαρακτήρες, αλλά το project τον ιντριγκάρει και αποφασίζει να συνεργαστεί μαζί του και έτσι ξεκινάει η ιστορία τους...

Το παράδοξο δίδυμο είναι ενδιαφέρον... Ο Χόθορν είναι old school, εντελώς not pollitically correct και απόμακρος ενώ ο Anthony είναι ένας διάσημος συγγραφέας, κοσμοπολίτης, comme il faut... Συγκρούονται διαρκώς, ο Anthony θέλει να γνωρίσει το υποκείμενο του βιβλίου που ετοιμάζει, o Χόθορν αντιστέκεται... Η υπόθεση τρέχει, γίνεται ακόμα ένας φόνος και τα πράγματα περιπλέκονται, η υπόθεση φαίνεται να έχει παρακλάδια, να πηγαίνει πίσω στο παρελθόν, σε παλιά και επώδυνα γεγονότα...

Το τρικ του Horovitz να τοποθετήσει τον εαυτό του μέσα στην πλοκή του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρον και δουλεύει καλά... Ο χαρακτήρας του Χόθορν θα μπορούσε να δουλευτεί λίγο ακόμα, παρόλο που είναι ιντριγκαδόρικος είναι ελαφρώς κλισέ... Μου άρεσε πολύ η ιδέα του Horovitz να τοποθετήσει κάποιους από τους φανταστικούς χαρακτήρες που δημιούργησε για το βιβλίο μέσα σε πραγματικά στοιχεία της pop κουλτούρας, όπως η τηλεοπτική σειρά Homeland... Μου άρεσε πολύ η κορύφωση της πλοκής, το εθιστικό page turning και το εξαιρετικό φινάλε... Μου άρεσαν πολύ τα μικρά διαλείμματα από την ανάγνωση του "Η λέξη είναι φόνος"  για να ψάξω στο Google από το κινητό είτε για τον Horatio Hornblower είτε για να δω φωτογραφία του Deal, μου άρεσε η περιέργεια που ξυπνούσε μέσα μου...

Πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας το "Η λέξη είναι φόνος"  και αυτό τελικά είναι το πιο σημαντικό πράγμα...

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2021

Το αγχολυτικό μου...

Το μοναδικό πράγμα που ευχαριστιέμαι το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι το μπάνιο στην θάλασσα και (κυρίως) το τρέξιμο... Στο παρελθόν είχα ασχοληθεί ξανά αλλά δεν ένιωθα αυτή την ικανοποίηση που νιώθω τώρα, την ανυπομονησία για την επόμενη προπόνηση... Αν δεν φοβόμουν τον τραυματισμό που θα μου το στερήσει εντελώς, θα έτρεχα κάθε μέρα αλλά το έχω περιορίσει στις τρεις προπονήσεις την εβδομάδα... 

Χθες για παράδειγμα είχα περάσει μια πολύ κακή μέρα, με νεύρα και άγχος και στο καπάκι μετά τη δουλειά πήγα super market... Στην επιστροφή, φορτωμένος σαν το γαϊδούρι, ήμουν έτοιμος να αρχίσω να ουρλιάζω από τα νεύρα, τακτοποίησα τα πράγματα κι έφυγα κατευθείαν για το πάρκο Παπάγου (εκεί που είναι το Verde) όπου πάω για προπόνηση κι εκεί συνέβη η μαγεία που συμβαίνει κάθε φορά που πάω εκεί για τρέξιμο... Τα ξέχασα όλα, έκανα μια καλή διαλειμματική προπόνηση για 40 λεπτά, τα έδωσα όλα και πέτυχα και πολύ καλούς χρόνους για τα μέτρα μου... Στο τέλος της προπόνησης ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, ξέπνοος αλλά τόσο καλοδιάθετος ρε φίλε, πραγματικά ανεκτίμητο συναίσθημα! 

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που έχει αλλάξει μέσα μου και με έχει κάνει τόσο addicted με το τρέξιμο, εύχομαι μόνο να παραμείνει αυτό το feeling για πολύ καιρό ακόμα, χωρίς τραυματισμούς, μου κάνει απίστευτο καλό (πρωτίστως) ψυχικά και σωματικά...

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

Στον αστερισμό της AstraZeneca / Παιδιά, εμβολιαστείτε!

Ο Μάιος έχει φτάσει στην μέση του κι εγώ δεν έχω βρει τίποτα να γράψω στο ρημάδι τούτο blog... Παρά τα σημαντικά που συμβαίνουν τον τελευταίο αρκετό καιρό τόσο στον πλανήτη ολόκληρο όσο και προσωπικά, πνευματικά είμαι αρκετά νωθρός, δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχω ανοίξει βιβλίο εδώ και μήνες... 

Το πιο σημαντικό γεγονός των ημερών που πέρασαν ήταν ότι εμβολιάστηκα με το εμβόλιο της AstraZeneca και πλέον περιμένω την δεύτερη δόση στις 6/7... Όλα κύλησαν πολύ ομαλά, οι παρενέργειες ήταν ασήμαντες, απλά μια ατονία για δύο με τρεις μέρες, παρόλα αυτά δεν κρύβω ότι αγχώθηκα... Παρά το γεγονός ότι είμαι ορθολογιστής, παρά το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος που πιστεύει στην επιστήμη, τους αριθμούς και την στατιστική, παρά το γεγονός ότι δουλεύω σε φαρμακευτική κι έχω εξοικείωση με το φάρμακο σαν προϊόν, έχω δουλέψει πάνω στο κομμάτι του pharmacovigilance, όλη αυτή η παραφιλολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το συγκεκριμένο εμβόλιο (κατευθυνόμενα κατά την προσωπική μου άποψη) με επηρέασε... Δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να μην το κάνω αλλά επηρεάστηκα κι αν επηρεάστηκα εγώ φαντάσου τι έπαθε κόσμος που δεν έχει το δικό μου background... Το είδα να συμβαίνει σε φίλους μου, ανθρώπους που πιστεύουν στα νούμερα και τις στατιστικές αλλά όταν άνοιξε η πλατφόρμα για αυτούς κάνανε πίσω, είπαν ότι θα περιμένουν το Pfizer ... 

Τι αστείο όμως, στην αρχή που αρχίσαμε να ακούμε για τα εμβόλια, οι περισσότεροι έτρεμαν στο εμβόλιο της Pfizer και της Moderna τα οποία χρησιμοποιούν την τεχνολογία της πρωτεϊνικής ακίδας, οι ψεκασμένοι διατυμπάνιζαν ότι θα μας αλλάξουν το DNA, και τώρα μετά από τόσους μήνες πολιτικών και οικονομικών παιχνιδιών μεταξύ εταιρειών και Ε.Ε. και της λάσπης που έφαγε το εμβόλιο της AstraZeneca, οι περισσότεροι βλέπουν τα m-RNA εμβόλια σαν ξερολούκουμα... 

Ας κάνει ο καθένας όποιο εμβόλιο θέλει στο τέλος τέλος, να εμβολιαστεί όμως όπως και να έχει... Στα δικά μου μάτια αν υπάρχει μια ελπίδα να γυρίσει η ζωή μας σε μια κανονικότητα που να θυμίζει τα παλιά, το εμβόλιο φαντάζει ως μόνη λύση για αυτό παιδιά, εμβολιαστείτε να τελειώνουμε!

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2021

Ετών 8 παρακαλώ...

Στα παιδιά μου έβγαζα πάντα παρατσούκλια και ονόματα που τους φώναζα εγώ κι αυτοί μεταξύ τους... Έχω βγάλει αμέτρητα, τα περισσότερα πια τα ξεχνάω, ίσως θα έπρεπε να τα έχω καταγράψει... Τα περισσότερα αφορούν τον Θάνο γιατί είναι περισσότερο περσόνα από τον Σπύρο που είναι πιο χαμηλών τόνων κι έχει ένα πνεύμα πιο ονειροπόλο από τον μικρό... 

Ο Θάνος ή Τσίκης ή Τσίκολη ή Μπόλιν ή Μπόνι ή Μπλόμπο ή Τσόνκο έχει τα γενέθλιά του σήμερα, ετών 8 παρακαλώ... Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα και τότε (Μεγάλη Παρασκευή), ο καιρός ήταν εξίσου και περισσότερο ζεστός κι η γέννησή του σήμανε ότι πλέον η Μάρα αγάπησε το Πάσχα ενώ μέχρι τότε το αντιπαθούσε...

Στην φωτογραφία είμαστε στην πρώτη του βόλτα όταν πια σαράντισε, μαζί με τον Σπύρο...

Η πρώτη βόλτα του Μπόλιν

Χρόνια σου πολλά αγοράκι μου, σε αγαπώ πολύ! ❤

Κυριακή, 25 Απριλίου 2021

Το πρώτο ένσημο...

Μετά από μια μακριά (και ευχάριστη) φοιτητική ζωή,τον στρατό και σχεδόν ένα χρόνο προσπάθειας για εύρεση εργασίας, 16 χρόνια πριν σαν σήμερα έγραφα το πρώτο μου ένσημο... Στην BOC (Τράπεζα Κύπρου) που δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα, τουλάχιστον όπως τη γνωρίσαμε, εκεί που ξεκίνησα μια καριέρα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με αρκετή επιτυχία τολμώ να πω κι όπου γνώρισα ανθρώπους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κρατάω στη ζωή μου μέχρι σήμερα...

Όταν είχα ανακοινώσει την πρόσληψή μου σε ένα πολύ καλό μου φίλο τότε μου είχε πει χαρακτηριστικά, "Καλά, μαλάκα θα πάρεις σύνταξη από εκεί"... Η ζωή δεν τα έφερε ακριβώς έτσι αλλά πάλι καλά είμαι, αξιώθηκα να δουλέψω και σε άλλους χώρους και να γνωρίσω εξίσου σημαντικούς και σπουδαίους ανθρώπους που ο κάθε ένας, ακόμα και αυτοί που δεν ταιριάξανε τα χνώτα μας, έστω κι αν δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους, μου διδάξανε πολύτιμα μαθήματα... 

Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν 16 χρόνια πριν, ήταν Μεγάλη Δευτέρα, δεν πέρναγα πρωί πρωί την κεντρική είσοδο του κτιρίου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, γραβατωμένος και τρακαρισμένος όσο δεν παίρνει... 🙂

Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

Η ψυχολογία της πανδημίας...

Πέραν του φόβου και της ανασφάλειας λόγω της ασθένειας αυτής καθαυτής, αυτή η περίοδος του COVID2019 έφερε στην επιφάνεια πολλά ψυχικά και συναισθηματικά ζητήματα σε πολλούς από εμάς... Όταν στερείσαι της ανθρώπινης παρουσίας και αλληλεπίδρασης, όταν έχεις ελεύθερο χρόνο/άδειο χρόνο στον οποίο δεν είσαι συνηθισμένος, κοιτάς προς τα μέσα, στον προσωπικό σου καθρέφτη και πολλές φορές αυτό που βλέπεις δεν σου αρέσει και σε τρομάζει... Όπως λέει και αυτό το quote του Νίτσε:

Αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα κοιτάξει εσένα.

Όλα αυτά που θάψαμε και παραμερίσαμε τόσα χρόνια βρήκαν τον τρόπο να βγουν στην επιφάνεια και αυτό είναι αβάσταχτο πολλές φορές και όντως μπορεί να σε ρίξει στην άβυσσο αλλά είναι και μια ευκαιρία να λύσεις λογαριασμούς και να τακτοποιήσεις επιτέλους κάποια πράγματα... 

Προσωπικά δεν θεωρώ ότι έχω ξεμπερδέψει με την άβυσσο μέσα μου αλλά μέσα από αυτή τη διαδικασία της τακτοποίησης έχω μπορέσει να κάνω κάποια βήματα προς τα εμπρός, όπως το να είμαι ικανός πλέον να συγκεκριμενοποιώ την αιτία της δυσφορίας μου και της στενοχώριας μου και να μην παίρνει τους πάντες η μπάλα χωρίς διάκριση... Να μπορώ να εκφράζω με λέξεις την στενοχώρια μου και τη δυσφορία μου και να την επικοινωνώ στους άλλους χωρίς να είναι απαραίτητο να γίνει καυγάς όποτε το κάνω... Προσπαθώ πάντα να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι στη ζωή έχουν σημασία οι μικρές καθημερινές νίκες κι όχι οι συγκλονιστικοί θρίαμβοι που συμβαίνουν μια ή δυο φορές στην ζωή σου αν είσαι τυχερός...και συνεχίζω 😊

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2021

Το τραγούδι του Χιλμπίλη...

Το τραγούδι του Χιλμπίλη
Είδα το "Τραγούδι του Χιλμπίλη" χθες το βράδυ και στράγγισα στο κλάμα... 

Χρόνια είχε μια ταινία να με επηρεάσει έτσι, πατήθηκαν μέσα μου τόσα πολλά κουμπιά, ταυτίστηκα τόσο πολύ με αυτό που έβλεπα που ταράχτηκα πραγματικά... Όχι γιατί η ζωή η δική μου και της οικογένειας μου μοιάζει τόσο πολύ με αυτή της οικογένειας του J.D. Vance, κάθε άλλο... Αυτό που με σόκαρε γιατί μου ήταν πολύ οικείο ήταν το στοιχείο της παραίτησης, της ζωής που σε παίρνει από κάτω, το αίσθημα της ματαιότητας, ότι όσο κι αν προσπαθήσεις δεν θα τα καταφέρεις... 

Το ξέρω αυτό το συναίσθημα, το έχω δει στους οικείους μου και παλεύω καθημερινά μαζί του, μέρα την μέρα, ξέρω ότι είμαι επιρρεπής σε αυτό, ότι είναι εύκολο για μένα να αφεθώ στην παραίτηση και την αυτολύπηση όχι τόσο γιατί έχω τους λόγους να το κάνω αλλά γιατί μεγάλωσα έτσι, το έβλεπα παντού, στο σπίτι, στη γειτονιά, στους φίλους μου... Το μόνο πράγμα που με έσωσε από αυτό που είμαι είναι η Μάρα και τα παιδιά μου... 

Ευτυχώς για μένα, γνώρισα την Μάρα πολύ νέος και μεγάλωσα μαζί της, μου έμαθε ότι πρέπει να προσπαθείς, να μην τα παρατάς, να χαίρεσαι με τις μικρές νίκες της ζωής... Περάσαμε τις δυσκολίες μας αλλά ήταν πάντα αυτή που χρειαζόμουν, αυτό που είχα ανάγκη από παιδί, να βρω ένα αντίβαρο στο σκοτάδι που είχα και έχω μέσα μου... Όταν ήρθαν στη ζωή τα παιδιά μου για διάφορους λόγους, γενικότερους αλλά και προσωπικούς, η ζωή έγινε πολύ πιο δύσκολη αλλά η έγνοια τους και η αγάπη τους δεν με άφηναν ποτέ να κατρακυλήσω εντελώς, είχα πάντα ακόμα ένα λόγο εκτός της Μάρας που σηκωνόμουν πάντα στα πόδια μου... 

Δεν τα καταφέρνω πάντα καλά, σίγουρα κάνω πολλά λάθη στην πορεία και περιμένω να μου τα χρεώσουν τα παιδιά μου και η Μάρα κάποτε αλλά θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι ασυγχώρητα κι ότι πάντα στο πίσω μέρος τους μυαλού τους θα ξέρουν ότι και τους τρεις τους, τους αγάπησα όσο δεν έχω αγαπήσει τον εαυτό μου ποτέ...

Για την ταινία δεν θέλω να πω πολλά περαιτέρω, έχουν ήδη ειπωθεί πολλά, άλλα θετικά κι άλλα αρνητικά, εγώ ξέρω ότι με συγκλόνισε, δείτε τη και βγάλτε τα συμπεράσματά σας... Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι είναι συγκλονιστική η μεταμόρφωση και η ερμηνεία της Glenn Close στην γιαγιά του  J.D. Vance κι ότι πρέπει επιτέλους αυτή η μεγάλη ηθοποιός να πάρει ένα Oscar!

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2021

Σούκα...

Τρελός κοιμήθηκε, τρελό όνειρο είδε, έτσι λέει η μάνα μου...
Εγώ το είχα από παλιά το κουσούρι, δεν είναι καινούργιο αλλά τώρα με τον κορωνοϊό απόγινε η κατάσταση, ο εγκλεισμός έχει μεγάλη επίδραση πάνω μου φαίνεται...

Τις προάλλες, πρέπει να ήταν το Σάββατο, είδα ένα απίστευτο όνειρο, τόσο ζωντανό και ξεκάθαρο που ήταν σαν να βλέπω ταινία... Είναι καλοκαίρι και βρισκόμαστε διακοπές στο νησί Σούκα (!) το οποίο δεν ξέρω που βρίσκεται αλλά μοιάζει εντελώς ελληνικό... Μένουμε πάνω σε μια φανταστική παραλία με πλατιά αμμουδιά και βράχια στο δεξί άκρο που σχηματίζουν ένα μικρό κόλπο... Κολυμπάμε και ευχαριστιόμαστε την θάλασσα κι εγώ και η Μάρα και τα παιδιά, απόλυτη ευτυχία και ανεμελιά... Έχουμε ένα φουσκωτό το οποίο έχει ως κινητήριο δύναμη ένα ποδήλατο δρόμου προσαρμοσμένο πάνω στο φουσκωτό του οποίου η πίσω ρόδα έχει αντικατασταθεί με μηχανισμό όπως αυτός που έχουν τα ποταμόπλοια στην Αμερική... 

Το σκηνικό αλλάζει και βρισκόμαστε σε ένα κέντρο με φοβερή θέα πάνω από την παραλία που γίνεται ένας γάμος, εμείς πάμε να αγοράσουμε παγωτό για τα παιδιά... Ο Θάνος παίρνει ένα πύραυλο 4x4 ο οποίος είναι διπλάσιος από το φυσιολογικό του μέγεθος και μοιραία κάποια στιγμή πέφτει πάνω στην μπλούζα του... Εμφανίζεται ξαφνικά ο Αλέξανδρος Συνοδινός (!!!) ο οποίος μας ενημερώνει ότι κολλάει η 4η στο αυτοκίνητό του και θέλεις να μας το δώσει για να το...τρέξουμε και να την...ξεκολλήσουμε !!! Βρισκόμαστε όλη η οικογένεια σε ένα ανοιχτό Nissan Discovery και οδηγάμε τσίτα τα γκάζια σε μια τεράστια παραλία με το αυτοκίνητο να σχίζει τα νερά στα ρηχά ενώ η εικόνα έρχεται σε μένα σαν να παρακολουθώ την λήψη ενός drone από ψηλά...

Μετά από αυτή την απίθανη βόλτα βρισκόμαστε σε ένα χωριό που μοιάζει φοβερά με το Πυργί στη Χίο, τα κτίρια έχουν τις ίδιες διακοσμήσεις στους τοίχους... Αυτό που είναι εξαιρετικά παράδοξο είναι ότι οι δρόμοι μέσα στο χωριό δεν έχουν στροφές, για την ακρίβεια οι στροφές είναι ευθείες γωνίες, θυμίζει κουίζ λαβύρινθο σαν αυτούς που παίζουμε στα περιοδικά με σταυρόλεξα... Το μόνο θολό σημείο του ονείρου είναι ότι θυμάμαι πολύ αχνά ότι πιάνω την κουβέντα με ένα ασπρομάλλη γέροντα που φοράει ζακέτα μέσα στο κατακαλόκαιρο και το όνειρο καταλήγει μπροστά σε ένα μπαρ στο χωριό, τυπικό κωλόμπαρο της ελληνικής επαρχίας, κλειστό με βαριά πόρτα και καρακίτς διακόσμηση στον εξωτερικό χώρο (συνήθως ίδιας αισθητικής είναι και το μέσα αλλά δεν μπήκα μέσα, το όνειρο τελειώνει κάπου εδώ αλλά έτσι κι αλλιώς είχα και τα παιδιά μαζί μου... 

Όταν ξύπνησα γκούγκλαρα το όνομα Σούκα από περιέργεια, λέω πώς μου ήρθε, υπάρχει άραγε κάτι τέτοιο, κάπου; Βρήκα λοιπόν ότι στις Φιλιππίνες υπάρχει ένα νησί που λέγεται Suka Suka Dacula ...

Ρε, λες;

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

11...

11 χρονών ρε κερατά, πώς πέρασαν τα χρόνια... Τι να σου πω και τι να σου ευχηθώ που δεν το έχω πει ήδη τόσα χρόνια... Αυτό που θα ευχηθώ φέτος δεν αφορά εσένα αλλά εμένα... Μακάρι να αξιωθώ να στέκομαι δίπλα σου και να σε στηρίζω και να σε καμαρώνω όπως σου αξίζει για πολλά πολλά χρόνια ακόμα...

Χρόνια σου πολλά Σπύρο μου!

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Πάτα το, Κιμ...

Κακή διάθεση σήμερα... 
Μια πολύ καλή φίλη σήκωσε πυρετό και πήγε για test πρωί πρωί... Ο άντρας της έχεις σπασμένο πόδι, την είδαμε το πρωί του Σαββάτου για ένα μισάωρο... Μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα του test της είμαστε κι επίσημα έγκλειστοι... 
Αδιέξοδο πλήρες, κανένα φως στην άκρη του τούνελ, κάνουμε ότι είμαστε ψύχραιμοι αλλά έχουν παίξει τα νεύρα μας... 
Δεν μας φτάνουν όλα, παρακολουθούμε την δυσωδία των ημερών, παιδεραστές, κυκλώματα, συγκαλύψεις, πολιτικές σκοπιμότητες, φωτοσοπιασμένες εικόνες και πολιτικό κόστος... 
Αηδία με έχει πιάσει και θυμός που κάνει το κεφάλι μου να πονάει μερικές φορές, πάτα το κουμπί ρε πούστη Κιμ να πάμε στο διάολο όλοι...

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2021

Super powers....

- Θάνο,τι σούπερ δύναμη θα ήθελες να έχεις; 

- Θα ήθελα να μπορώ να πηγαίνω όπου θέλω αμέσως και να μπορώ να κάνω να μην τελειώνουν ποτέ τα αναψυκτικά... (!)

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021

"Η σιωπηλή ασθενής" του Alex Michaelides

"Η σιωπηλή ασθενής" του Alex Michaelides
Το βιβλίο αυτό ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από αυτές που σε κάνουν να ανακτάς ξανά την πίστη σου στο διάβασμα, στο συναίσθημα που μπορεί να σου χαρίσει μόνο ένα βιβλίο... Βρέθηκε στα χέρια μου κατά τύχη αφού ήταν χριστουγεννιάτικο δώρο για την μητέρα μου που το είχε όμως διαβάσει οπότε το κράτησα εγώ και της πήρα κάποιο άλλο και εκ του αποτελέσματος έκανα πολύ καλά που το κράτησα...

Η Άλισον Μπέρενσον είναι μια ζωγράφος που δολοφόνησε τον άντρα της κι έκτοτε, όντας έγκλειστη σε ψυχιατρικό ίδρυμα, έχει κλειστεί στον εαυτό της, αρνείται να μιλήσει σε οποιονδήποτε... Ο Θίο Φέμπερ, φιλόδοξος ψυχοθεραπευτής, προσλαμβάνεται στο ίδρυμα που βρίσκεται η Άλισον και βάζει στόχο να έρθει σε επικοινωνία μαζί της, να την κάνει να ανοιχτεί και να μιλήσει για τα γεγονότα και τα συναισθήματα που την έκαναν να φτάσει στη δολοφονία του συζύγου της... Φαίνεται ότι πίσω από την ιστορία της Άλισον κρύβονται λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και σίγουρα τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά...

Αυτή ακριβώς είναι, κατά την άποψή μου, και η κεντρική ιδέα του βιβλίου, το τι κρύβεται πίσω από τις μάσκες που φοράμε οι άνθρωποι καθημερινά... Σε κάποιους τα προσωπεία είναι προφανή και ευδιάκριτα και σε κάποιους άλλους αδιόρατα... Ο Michaelides έχοντας σπουδάσει κι ο ίδιος ψυχοθεραπευτής για τρία χρόνια έλκεται από την ιδέα της αποκάλυψης, από τι πραγματικά είναι ο καθένας μας και τι κρύβει... Για κάποιο λόγο που αφορά κυρίως ένστικτο παρά στοιχεία συγκεκριμένα, νιώθω ότι ο συγγραφέας έβαλε κομμάτια του εαυτού του στον Θίο και κυρίως στο κομμάτι της σχέσης του με τον πατέρα του που φαίνεται να τον απασχολεί πολύ... Φαντάζομαι ότι ένας Ελληνοκύπριος πατέρας, προερχόμενος από μια φουλ πατριαρχική και "μάτσο" κοινωνία, δεν θα αντιμετώπιζε πολύ θετικά την κλίση του γιου του προς την έρευνα της ψυχής κι ενδεχομένως δεν θα ενέκρινε αυτή την κλίση... Η μη αποδοχή από τον πατέρα του είναι κάτι που βασανίζει τον Θίο, που έτρεξε να φύγει μακρυά του όταν μπόρεσε αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε... Ο Θίο σκαλίζει το παρελθόν της Άλισον, ψάχνει απαντήσεις, ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι κι άλλα πρόσωπα έχουν παίξει ρόλο στο δράμα της Άλισον και του συζύγου της... Επεξεργάζεται σχέδια, μιλάει με ανθρώπους, βάζει τον αναγνώστη σε μια διαδικασία έρευνας, ποιος το έκανε, γιατί το έκανε, είναι η Άλισον η δολοφόνος, δεν είναι; Η πλοκή κορυφώνεται σιγά σιγά, από ένα σημείο και μετά οι εξελίξεις μοιάζουν καταιγιστικές και φτάνουμε στο φινάλε το οποίο θα τολμήσω να πω ότι είναι ένα από τα καλύτερα plot twists που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου... Στην κυριολεξία άνοιξε το στόμα μου από την έκπληξη, οι τελευταίες 150 σελίδες διαβάστηκαν απνευστί...

Το "Η σιωπηλή ασθενής" του Alex Michaelides είναι ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ το οποίο απόλαυσα όσο τίποτε άλλο αυτές τις μέρες, ένα βιβλίο που όπως είπα και πιο πάνω με έκανε να βρω ξανά την πίστη μου στην ανάγνωση...

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021

Χάσμα γενεών...

Έχω ασχοληθεί πολύ με τη μουσική μεγαλώνοντας... Άκουγα πάντα πολύ μουσική, παρακολουθούσα τις τάσεις, ήξερα κάθε καινούργιο συγκρότημα, κάθε καινούργιο μουσικό στυλ... Περνώντας τα χρόνια έχασα αυτό το touch... Είναι ο περιορισμένος χρόνος, η συντηρητικοποίηση που έρχεται με τα χρόνια, η ανικανότητα να ακούσεις αυτό που ακούν σήμερα οι νέοι; Τα playlists μου για χρόνια περιείχαν μουσική που βγήκε στο παρελθόν... Πάντα πίστευα ότι είναι σημάδι ότι γερνάς όταν δεν μπορείς να παρακολουθήσεις την μουσική που ακούν οι νέοι...

Εδώ και κάνα δυο χρόνια με χτύπησε αστροπελέκι... Το ελληνικό hip hop, εκ Θεσσαλονίκης κατά κύριο λόγο, με όλα τα sub genres του, trap, drill, κτλ...  Όχι δεν τρελάθηκα... Ξεκίνησα να ακούω ότι έβρισκα μπροστά μου, κατανάλωνα με μανία... Ok, άκουσα πολλές μαλακίες αλλά μέσα στον ορυμαγδό του swag και των gangsta wannabes υπάρχουν εξαιρετικά πράγματα, όπως η μουσική του ΛΕΞ αλλά το τεράστιο κόλλημα μου τον τελευταίο καιρό είναι ο WANG...


Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

12...

Το "Ψαροκόκαλο" μπήκε στην εφηβεία του, αν ήταν ένα πραγματικό αγόρι θα άρχιζε σιγά σιγά να βγάζει χνούδι στο πάνω χείλος και να υποπτεύεται ότι το πουλί του δεν είναι μόνο για κατούρημα... Επιμένει και υπάρχει για την αλητεία, επειδή έτσι θέλουμε ρε αδερφέ και ας μην μας διαβάζει κανένας...

Σήμερα είναι κι η γιορτή του Θάνου, κουκουλώθηκε καλά καλά και πήγε το πρωί στο σχολείο να κεράσει αφού έκανε την σχετική του γκρίνια, πόσο μισεί το σχολείο, γιατί δεν χιόνισε, τι άδικη που είναι η ζωή... Χρόνια πολλά στο μικρό μου το αγόρι, τον μπελαλή τον Τσίκολη μου! 

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Νονός...

Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι πήγαινα ξανά στον στρατό, η διαφορά ήταν ότι αυτή την φορά δεν παρουσιαζόμουν με τον αδερφό μου όπως έγινε στην πραγματικότητα αλλά με τα παιδιά μου...Μην τον ψάχνεις... Πήγαινα λέει στους συγγενείς μου και με χαρτζιληκώνανε για το φανταρικό μου κι είδα ότι πήγα και στον νονό μου... 

Ο νονός μου πέθανε από ανεύρυσμα το καλοκαίρι του 2010 και ήταν ένα μεγάλο σοκ για όλους μας και κυρίως για την νονά μου, την αδερφή της μάνας μου... Όταν πέθανε ήταν γύρω στα 60 με 65 αλλά ήταν πολύ καλοβαλμένος, τα μαλλιά του και το παχύ μουστάκι του ήταν ακόμα κατάμαυρα... Χθες το βράδυ στο όνειρό μου, τον είδα με ασπρισμένα μαλλιά και μουστάκι και σαφώς πιο γερασμένο από ότι τον είδα την τελευταία φορά, δεν προλάβαμε ποτέ να τον δούμε γέρο... 

Σκέφτηκα να πάρω την νονά μου να της το πω αλλά μετά το μετάνιωσα... Θα στενοχωριόταν που δεν τον είδε ποτέ της να γερνάει...

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Balance...

Κάπου διάβασα ότι τα μοναχοπαίδια κάνουν τους φίλους οικογένεια για να βιώσουν αυτό που τους έλειψε...Εγώ που δεν ήμουν μοναχοπαίδι πήρα τόσο μεγάλη δόση οικογένειας μεγαλώνοντας που δεν έμαθα ουσιαστικά να κάνω φίλους και τώρα στα γεράματα όταν κάνω απαιτώ από αυτούς να είναι οικογένεια, να με προσέχουν και να με νταντεύουν... Όταν δεν το κάνουν ή νιώθω εγώ ότι δεν το κάνουν εξοργίζομαι όπως ακριβώς και με τα μέλη της βιολογικής μου οικογένειας με τη μόνη διαφορά ότι με αυτούς έχω την επιλογή της διακοπής των σχέσεων ενώ με τη βιολογική οικογένεια δεν μπορώ κι ούτε θέλω να κόψω εντελώς τον ομφάλιο λώρο... Σκέφτομαι ότι δεν είναι δίκαιο αυτό για τους φίλους, να είμαι τόσο αυστηρός κι απόλυτος αλλά πού ακριβώς υπάρχει ισορροπία στο κεφάλι μου για να βρεθεί κι εδώ;