Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Βιβλία τσέπης...

Είναι βιβλία "συντροφιά", μπορείς να τα έχεις παντού μαζί σου... Στην τσάντα, στην τσέπη του μπουφάν ή του σακακιού το χειμώνα, στην πλαϊνή τσέπη του πεντάτσεπου στρατιωτικού παντελονιού για όλες τις δουλειές...

Έχω ένα μαζί μου τα πρωινά που περιμένω στην στάση του λεωφορείου και όταν χειμωνιάζει δυσκολεύομαι να διαβάσω γιατί ακόμα δεν έχει ξημερώσει τελείως...

Επίσης στην παραλία... Βαριέμαι τις πολύωρες ηλιοθεραπείες και ο μόνος τρόπος να παραμείνω στην παραλία χωρίς να γκρινιάζω είναι να έχω μαζί μου ένα βιβλίο... Μερικές φορές βέβαια γκρινιάζει η γυναίκα μου που δεν της κάνω παρέα αφού διαβάζω...

Μου αρέσουν γιατί έχουν μικρό μέγεθος και συνήθως είναι ελαφριά, μπορείς να διαβάσεις ακόμα και ξαπλωμένος ανάσκελα, κρατώντας τα με το ένα χέρι...

Δεν νοιάζομαι αν θα λεκιάσω την σελίδα ή θα τη βρέξω, όχι (μόνο) γιατί τα βιβλία τσέπης είναι φθηνά αλλά και γιατί σου το επιτρέπουν, δεν χρειάζονται καθωσπρεπισμούς...

Έχουν όμορφα εξώφυλλα, εντυπωσιακά, πολλές φορές είναι "φθηνά" αλλά είναι τόσο οικεία...

Αγαπάω πολύ αυτά των εκδόσεων Bell και τελευταία ανακάλυψα και αυτά των εκδόσεων Anubis...

Υπάρχουν βέβαια και άλλα που είναι απλά για πέταμα...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Μεγάλα διλλήματα...

Ακούω την εκπομπή του Μπάμπη χθες το μεσημέρι στον Sport-FM, βγαίνει ένας βάζελος, βαρύς κι ασήκωτος και αναρωτιέται:

"Τι να σου πω για το ντέρμπι ρε Μπάμπη;
Σκέφτομαι τι με συμφέρει καλύτερα;
Να κερδίσω και να μείνει [*] ή να χάσω και να φύγει;"

Τι είπε ο άνθρωπας...

[*] Ο Νιόπλιας...

"Περσέπολις" της Marjane Satrapi

Περσέπολις τόμος 1
Περσέπολις τόμος 2
Το "Περσέπολις" δεν το γνώριζα μέχρι πριν από τρία χρόνια όταν ο Ε. μου έφερε δώρο για τη γιορτή μου το δεύτερο τόμο... Το άφησα ένα - δυο μήνες να κάθεται στη βιβλιοθήκη μου και μετά το έπιασα στα χέρια μου... Στο μεταξύ είχε κυκλοφορήσει και η ταινία και με έβαλε και αυτή στο trip να διαβάσω το βιβλίο...

Το "Περσέπολις" είναι μια ματιά πάνω στην ιρανική ιστορία για περίπου 20 χρόνια, από τα τέλη της δεκαετίας του '70 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, μέσα από την αφήγηση της ζωής της Marjane... Η Marjane, ένα κοριτσάκι από μια οικογένεια με σοσιαλιστικές/κομμουνιστικές καταβολές, μεγαλώνει στην προεπαναστατική Περσία του Σάχη και ονειρεύεται να γίνει προφήτης... Ζει από το πρώτο χέρι την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και βιώνει στο πετσί της την καταπίεση του νέου καθεστώτος... Ο ατίθασος χαρακτήρας της οδηγεί τους γονείς της να την στείλουν στη Βιέννη σε Γαλλικό σχολείο, για να γλυτώσει από το θεοκρατικό καθεστώς και τους Φρουρούς της Επανάστασης, όπου ζει για μερικά χρόνια μόνη, χωρίς επαφή με τους δικούς τους που δεν μπορούν να φύγουν από το Ιράν και βιώνει μια δύσκολη και μοναχική εφηβεία... Όταν κάποτε επιστρέφει στο Ιράν περνάει μεγάλο σοκ βλέποντας πόσο έχει αλλάξει η ζωή εκεί, αντίθετα με τις προσδοκίες της, προσπαθεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, κάνει ένα αποτυχημένο γάμο και τελικά μετά από μια σειρά γεγονότων φεύγει οριστικά από το Ιράν το 1994...

Το "Περσέπολις" είναι η αυτοβιογραφία της Marjane Satrapi... Παρουσιάζει την ιστορία της πλέκοντας την με την ιστορία του Ιράν με ένα γλυκόπικρο τρόπο καθώς η αφήγησή της προκαλεί άλλοτε το γέλιο και άλλοτε συγκίνηση... Το σχέδιο της είναι μαυρόασπρο αλλά πολύ δυνατό και παραστατικό ενώ το σενάριο είναι "σφιχτό" και καλογραμμένο... Η Satrapi εκθέτει την προσωπική της ιστορία χωρίς να "μοιρολογάει" για όσα της συνέβησαν, με περηφάνια για τον εαυτό της και την καταγωγή της αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον...

Μου άρεσε πολύ όταν διάβασα  το "Περσέπολις"και γρήγορα διάβασα και τον πρώτο τόμο, μου τον πήρε δώρο η Μ. τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς ... Το θεωρώ από τα πολύ καλά "κομμάτια" της βιβλιοθήκης μου...

  • Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε δύο τόμους από τις εκδόσεις Ηλίβατον.
  • Βιογραφικά στοιχεία της Marjane Satrapi.

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Μεγάλες π*****ς...

Η σημερινή μου επίσκεψη στο account μου στο Google Webmasters Tools με αφήνει ελαφρώς αμήχανο καθώς παρατηρώ τα αποτέλεσματα της λίστας με τα κυριότερα search queries που οδήγησαν κάποιον επισκέπτη στο blog μου... 

μεγαλες πουτσες

Σήμερα γιορτάζω...

Σήμερα γιορτάζω και έχω πολύ δουλειά και τρέχω και βαριέμαι και νομίζω ότι όλα είναι μάταια και γενικά δεν είμαι στα καλύτερά μου, έχω αρχίσει πάλι να "παίρνω τη δουλειά στο σπίτι" και πρέπει να το σταματήσω και ασχολούμαι πολύ με το νέο blog, πειράζω το template του (νομίζω το έχω κάνει όμορφο) και μίλησα με φίλους που είχα να μιλήσω πολύ καιρό που με πήραν να μου πουν χρόνια πολλά και χάρηκα, ειδικά για έναν που νόμιζα ότι έχουμε χαθεί και...αυτά!

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

"Η Φάρμα των Ζώων" του George Orwell

Η Φάρμα των Ζώων
Το διάβασα πολλά χρόνια πριν κι εντυπωσιάστηκα... Ταυτίστηκα τόσο με το βιβλίο που ανέπτυξα συμπάθεια για τον Τρότσκι, χωρίς επί της ουσίας να ξέρω κάτι γι' αυτόν πέρα από απλά ιστορικά στοιχεία... Στο βιβλίο αυτό οφείλεται η επιλογή του διαδικτυακού μου ονόματος... Πριν χρόνια όταν θέλησα να γραφτώ σε ένα forum και μου ζητήθηκε να δηλώσω κάποιο nickname, το πρώτο όνομα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό του Snowball, του κατατρεγμένου ήρωα, επαναστάτη της Φάρμας των Ζώων και από τότε το χρησιμοποιώ παντού στο διαδίκτυο...

Η Φάρμα των Ζώων είναι μια δυστοπική αλληγορία... Γραμμένο στα μέσα της δεκαετίας του '40 και με έντονη πολιτική χροιά, περιγράφει το πως τα ζώα μιας φάρμας επαναστατούν υπό την καθοδήγηση των γουρουνιών εναντίον του βάναυσου και σκληρού ιδιοκτήτη, τον διώχνουν και εγκαθιστούν κυβέρνηση... Γρήγορα όμως τα πράγματα χειροτερεύουν καθώς ο Ναπολέων, ένα δεσποτικό γουρούνι, εκδιώχνει από την φάρμα τον ουσιαστικό αρχηγό της επανάστασης Snowball και εγκαθιδρύει ένα αυταρχικό καθεστώς στηριγμένο στη βία και τον φόβο που επιβάλλει ο Ναπολέων με τη βοήθεια άλλων γουρουνιών καθώς και εκπαιδευμένων σκύλων... Η κατάσταση χειροτερεύει ακόμα περισσότερο καθώς όσο περνάει ο καιρός τα συνθήματα της Επανάστασης των ζώων ("4 πόδια καλό, 2 πόδια κακό!") ξεχνιούνται και μιας νέας μορφής καταπίεση γίνεται πραγματικότητα στην ζωή στην φάρμα που δεν διαφέρει και πολύ από την καταπίεση των ανθρώπων...

Το βιβλίο έχει σαφέστατες αναφορές στην πολιτική κατάσταση της Σοβιετικής Ρωσίας (Snowball=Τρότσκι, Ναπολέων=Στάλιν, Σκουίλερ=Μπέρια) και ο Orwell μέσα από μια, φαινομενικά, παιδική ιστορία στηλιτεύει τον Σταλινισμό και τον ολοκληρωτισμό που διέψευσαν τα επαναστατικά του όνειρα και άλλων χιλιάδων ανθρώπων... Δεν ξέρω αν ο ο Orwell ήταν πράκτορας της Intelligence Service, όπως προέκυψε πριν κάποια χρόνια από κάποια ρεπορτάζ, αυτό που όμως ξέρω είναι ότι τα βιβλία του και φυσικά και η "Φάρμα των Ζώων", απεικόνισαν μια πραγματικότητα, την αλήθεια μιας επανάστασης που προδόθηκε από τα μέσα και η εξιστόρηση της αλήθειας είναι από μόνη της πράξη επαναστατική....

Το βιβλίο προτείνεται ανεπιφύλακτα και λόγω του αλληγορικού του ύφους μπορεί να διαβαστεί και από παιδιά...

Κυκλοφορεί από διάφορους εκδοτικούς οίκους, όπως οι Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος και οι Εκδόσεις Γράμματα, το αντίτυπο που διάβασα εγώ ήταν από τις Εκδόσεις Κάκτος...


  • Πληροφορίες σχετικά με τον George Orwell, βιβλιογραφία, φωτογραφίες αλλά και τα έργα του ολόκληρα στην αγγλική γλώσσα, θα βρείτε στο george-orwell.org...

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Project Gutenberg...

Τι είναι το Project Gutenberg;

Αντιγράφω από τη Βικιπεδία:
Το Project Gutenberg (εγχείρημα Γουτεμβέργιος) (συντ. PG) είναι μια εθελοντική προσπάθεια ψηφιοποίησης, αρχειοθέτησης και διανομής πολιτισμικών έργων. Ξεκίνησε το 1971, και είναι σήμερα η αρχαιότερη ψηφιακή βιβλιοθήκη. Τα περισσότερα από τα θέματα της συλλογής του είναι τα πλήρη κείμενα βιβλίων δημόσιας κυριότητας. Το εγχείρημα αποδίδει όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα τα κείμενα σε ελεύθερα format (.txt), που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιονδήποτε υπολογιστή.

Μπορείτε να διαβάσετε on line ή να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας ή κάποια άλλη φορητή συσκευή ( iPad, Kindle, Nook, Sony Reader, iPhone, iPod Touch, Android), από μια πολύ μεγάλη συλλογή, ebooks που δεν έχουν πνευματικά δικαιώματα, σε διάφορα formats (ακόμα και audio), χωρίς να απαιτείται κάποιο registration ή συνδρομή...

Καλή ανάγνωση!

Αυτόχειρες συνταξιούχοι...

Από τα Νέα

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ έχει µόλις τελειώσει την οµιλία του – νωρίτερα είχε αναφερθεί στην έκτακτη οικονοµική ενίσχυση που θα δώσει η κυβέρνηση τον Δεκέµβριο στους χαµηλοσυνταξιούχους. Κατευθυνόµενος προς την έξοδο, ο κόσµος τον πλησιάζει και του σφίγγει το χέρι. Μια γιαγιά όµως δεν αρκείται απλώς στη χειραψία:

«Γιώργο, προχώρα» του λέει. Και προσθέτει µε ενθουσιασµό: «Και τη σύνταξή µου όλη πάρε Γιώργο. Προχώρα».

Ο προηγούµενος που το είχε πει...

αγνοείται.

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Βρε πως έχεις στρογγυλέψει !!! (Rounded corners - CSS)

Όποιος γυρίζει μυρίζει κι επί της ευκαιρίας του καινούργιου blog, άρχισα να ψάχνω ξανά το θέμα rounded corners με css (το οποίο είχα πει ότι θα κοιτάξω στο παρελθόν και δεν το έκανα ποτέ) και ιδού!!!

Στρογγυλάδες πολλές κι αποτέλεσμα καλύτερο (νομίζω)...

Το πως ήταν απλό...

Πρόσθεσα τις παρακάτω γραμμές κώδικα στα elements που ήθελα (αλλάζοντας τα pixels που ορίζουν την "στρογγυλάδα" ανά περίπτωση)

-moz-border-radius:12px;/*Gecko*/
-webkit-border-radius:12px;/*Safari and Chrome*/
-khtml-border-radius: 12px;/*for (old) Konqueror*/
 border-radius:12px;/*W3C, Opera and IE9 Preview*/
και να το!!!

EDIT: Τι διάολο, γιατί παίζει μόνο στο Chrome??? Υποτίθεται ότι έπρεπε να παίζει και στον Mozilla... :(

EDIT 2: Ψιλοσουλουπώθηκε και για το Mozilla αλλά με ελλείψεις... 

EDIT 3: Παίζει μια χαρά και στον Mozilla... :)

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Κράτος Καιάδας...

Ζούμε σε ένα κράτος  Καιάδα, που αδιαφορεί πλήρως για όλους εκείνους του πολίτες που ανήκουν σε ειδικές κοινωνικές ομάδες είτε μιλάμε για γέρους, είτε μιλάμε για άτομα με ειδικές ανάγκες, είτε μιλάμε για γονείς με μικρά παιδιά, είτε μιλάμε για άπορους... 

Δεν αδιαφορεί απλά για τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων αλλά με προκλητικό τρόπο και σαδισμό που φτάνει στη διαστροφή, κάνει και ότι μπορεί για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τη ζωή τους...

Στα πλαίσια καμίας απολύτως εξυγίανσης δεν χωράει η κατάπτυστη απόφαση να καταργηθεί το μειωμένο εισιτήριο για τους τυφλούς πολίτες στον ΟΣΕ, όπως επίσης δεν χωράνε όλα τα παρόμοια μέτρα, τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον... 

Αυτό που φαίνεται εξόφθαλμα και προκλητικά είναι η άποψη που έχουν οι κυβερνώντες για το "κράτος πρόνοιας" και την αντιμετώπιση των ευπαθών ομάδων που τις αντιμετωπίζουν στην καλύτερη περίπτωση σαν "βάρος" και στην χειρότερη σαν χαλάκι για τα πόδια...

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Again and again and again...

Αυτό το σήριαλ έχει πολλά επεισόδια και το Σάββατο προστέθηκε άλλον ένα... 

Το ρημάδι μουλάρωσε, η λυχνία του καταλύτη στο καντράν άρχισε να αναβοσβήνει κι εγώ κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό από τα νεύρα και την απελπισία... Νωρίτερα, το πρωί, είχα ξοδέψει 2 ώρες από τη ζωή μου να μιλάω με το help desk του OTE διότι εντελώς ξαφνικά και χωρίς κανένα λόγο δεν είχα Internet... Γενικά έχω περάσει καλύτερες μέρες από το περασμένο Σάββατο...

Ευτυχώς τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται από χθες όταν το Internet επανήλθε ως δια μαγείας από μόνο του (καλά μου το έλεγε ο Π. το βράδυ του Σαββάτου ότι δεν είναι η κάρτα δικτύου το πρόβλημα αλλά ότι μαλακίζονταν στο DSLAM μου) και σήμερα που πήγα το αυτοκίνητο στο συνεργείο μου είπανε ότι η ζημιά είναι ασήμαντη, ηλεκτρολογικής φύσεως και λογικού κόστους...

Τέλος καλό, όλα καλά...

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Warcraft: War of the Ancients...

Το κόλλημα που έχω φάει από το καλοκαίρι και μετά με το fantasy δεν περιγράφεται...

Όπως είχαμε ξαναπεί, έπεσε στα χέρια μου το καλοκαίρι το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας "Warcraft: War of the Ancients", "Η ψυχή του δαίμονα" το οποίο ΡΟΥΦΗΞΑ στην κυριολεξία... Μόλις το τελείωσα πήγα και αγόρασα και τα άλλα δυο βιβλία της τριλογίας και τώρα βρίσκομαι στο τέλος του τρίτου και τελευταίου βιβλίου...

Διαβάζω σε κάθε ευκαιρία, οπουδήποτε, στο λεωφορείο 7:00 το πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, έχω καταπορωθεί...

Το story είναι πάνω κάτω αναμενόμενο για fantasy, δράκοι, μάγοι, ξωτικά, δαίμονες συγκρούονται σε ένα φανταστικό σύμπαν, αναπαριστώντας την αιώνια μάχη του Καλού με το Κακό, πλέκοντας παράλληλες μικρές ιστορίες, σχετικές με τους ήρωες των βιβλίων, γύρω από την κεντρική... Για όσους δεν έχουν επαφή με το λογοτεχνικό είδος του fantasy, φανταστείτε κάτι σαν το "Lord of the Rings" (την ταινία) αλλά σε βιβλίο...

Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη και συμπαγής και σε κρατάει στην τσίτα καθ' όλη τη διάρκεια που κρατάς κάθε ένα από τα βιβλία στα χέρια σου, για την ακρίβεια δεν μπορείς να τα κλείσεις... Τα βιβλία αυτά δεν προσφέρονται για βαθείς στοχασμούς και περισπούδαστες αναλύσεις χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν περνάνε κάποια οικολογικά, αντιπολεμικά και άλλα μηνύματα... Αυτό που σίγουρα καταφέρνουν να κάνουν είναι να ταξιδέψουν τον αναγνώστη σε κόσμους άλλους, φανταστικούς, είναι παραμύθια για μεγάλους...

Για όποιον ενδιαφέρεται, η σειρά "Warcraft: War of the Ancients" αποτελείται από τα παρακάτω βιβλία:

Warcraft - Το Πηγάδι της Αιωνιότητας

Warcraft - Η Ψυχή του Δαίμονα

Warcraft - Η Τελική Σύγκρουση

Πληροφορίες σχετικά με τα βιβλία αυτά θα βρείτε στο site των εκδόσεων Anubis.

Υ.Γ. Το τρίτο βιβλίo τελειώνει κι εγώ δεν νιώθω να έχω βαρεθεί το σύμπαν του Warcraft, με βλέπω να συνεχίζω με την επόμενη τριλογία... :)

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Η κυρία Σαπφώ, η δασκάλα μου...

Την θυμήθηκα χθες όταν στο phorum ανέβασε κάποιος topic για το διήγημα του Γκόρκι, "Η φλογερή καρδιά του Ντάνκο"... Το είχα διαβάσει στο δημοτικό, στην πέμπτη ή την έκτη δημοτικού, το είχα δανειστεί από την δανειστική βιβλιοθήκη της τάξης μου που η κυρία Σαπφώ οργάνωσε και δημιούργησε και έγινε τελικά δανειστική βιβλιοθήκη όλου του σχολείου...

Η κυρία Σαπφώ, η δασκάλα μου, ήταν από ένα χωριό κοντά στα Βατερά της Λέσβου... Η εμφάνιση της ήταν στερεοτυπικά μυτιληνέικη, πολύ σγουρά μαλλιά και μεγάλη μύτη... Χτυπούσε το "νι" και "λι" και ειδικά όταν τσαντιζόταν του έδινε και καταλάβαινε καθώς διάνθιζε την ομιλία της με καθαρά χωριάτικες εκφράσεις ("Πόσο κάνει ο βούτυρος, μπρε;")...

Ήταν η δασκάλα μου για τέσσερα χρόνια, από την τρίτη μέχρι και την έκτη δημοτικού και πραγματικά το έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι αν υπάρχει ένας λόγος που κατάφερα να μπω στο πανεπιστήμιο, που κατάφερα να σκέφτομαι λίγο παραπέρα από αυτό που μου λένε οι άλλοι και από αυτό που διαβάζω στα βιβλία σίγουρα είναι αυτή...

Είχε αληθινό πάθος με τη δουλειά της, ζούσε γι' αυτό που έκανε... Μας έμαθε πράγματα που τα άλλα παιδιά της ηλικίας μας μαθαίνανε στο γυμνάσιο και όταν εμείς πήγαμε ήδη τα ξέραμε... Τελειώνοντας την έκτη δημοτικού ήξερα να λύνω τριτοβάθμιες εξισώσεις, είχα ξεκοκαλίσει την Γραμματική του Τριανταφυλλίδη (το μπλε βιβλιαράκι) και ήξερα  να αναλύω συντακτικά (υποκείμενο, αντικείμενο, κατηγόρημα, κατηγορηματικοί/επιθετικοί προσδιορισμοί) οποιοδήποτε κείμενο...

Ήταν καλή η κυρία Σαπφώ και δίκαιη... Επιβράβευε το σωστό, ενθάρρυνε τον αδύνατο μαθητή να προσπαθήσει περισσότερο, ήταν αυστηρή με την αδιαφορία ή την αυθάδεια.... Μερικές φορές ίσως πολύ αυστηρή, όταν θύμωνε πολύ άστραφτε και καμιά σφαλιάρα αλλά τότε, τη δεκαετία του '80, δεν το θεωρούσαμε και πολύ λάθος κάτι τέτοιο...

Κομμουνίστρια βαμμένη, μας μάθαινε αντάρτικα και τραγούδια του Θεοδωράκη (κάποιοι θα στραβομουτσουνιάσουν) και οργάνωνε την χορωδία σε όλες τις σχολικές εορτές... 

Ο άντρας της, δάσκαλος και αυτός, δούλευε για χρόνια στα ελληνικά σχολεία της Γερμανίας και η κυρία Σαπφώ όλο θα πήγαινε αλλά ποτέ δεν έφυγε, μέχρι τελικά που γύρισε και ο άντρας της πίσω... Μέχρι να γυρίσει ο άντρας της από τη Γερμανία μεγάλωνε μόνη της το γιο της τον Φώτη, τότε μωρό παιδί, τώρα θα είναι και 25 χρονών άντρας...

Τελειώνοντας το δημοτικό την είδα μερικές φορές καθώς μεγάλωνα, είτε στο δρόμο, είτε στο σπίτι της κυρίας Όλγας, μητέρας του κολλητού μου, που κάνανε παρέα.... Έχω πολλά χρόνια να τη δω αλλά όποτε την θυμάμαι την σκέφτομαι με πολύ αγάπη...

Την κυρία Σαπφώ, τη δασκάλα μου, καλή της ώρα όπου και να είναι...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Τα πιο δύσκολα λεπτά της μέρας μου...

...είναι αυτά τα τελευταία λεπτά λίγο πριν ο Σ. (ο μπέμπης έχει όνομα, είχε ήδη από την κοιλιά της μαμάς του) τελειώσει το βραδινό του γάλα και μπει στο κρεβάτι του για ύπνο... Είναι τα λεπτά εκείνα που ξέρω ότι με χωρίζουν από την ξεκούραση μου γι' αυτό και μου φαίνονται αιώνες και γίνομαι ανυπόμονος... Όταν ο Σ. είναι γκρινιάρης ή "παίζει" με το γάλα του χάνω την ψυχραιμία μου και μπορεί να του μιλήσω σηκώνοντας τον τόνο της φωνής μου... Τότε εκείνος με κοιτάει όλο απορία παραξενεμένος κι εγώ νιώθω μαλάκας και μετανιώνω...