Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιβλία του 2014...

Ήταν αρκετά, θα μπορούσαν να ήταν και περισσότερα αν δεν είχα πάθει το αναγνωστικό blackout που διαρκεί ακόμα... 

Ήταν καλά βιβλία αλλά αν τα δω συνολικά και συγκρίνω με άλλες χρονιές, στερούνταν (στο σύνολό τους επαναλαμβάνω) το κάτι που θα έκανε την αναγνωστική μου χρονιά να ξεχωρίσει... 

Φέτος ήταν η χρονιά του Nesbø και της γνωριμίας με τον Harry Hole... 

Ήταν η χρονιά που διάβασα για πρώτη φορά ένα ολόκληρο βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή και μάλιστα σε ένα απόγευμα... 

Ήταν η χρονιά που οι Έλληνες συγγραφείς μου απέδειξαν ότι έχω πολύ άδικο που τους αντιμετωπίζω με επιφύλαξη...

Τα βιβλία του 2014, με αντίστροφη χρονολογική σειρά, ήταν τα παρακάτω:

  1. "Salem's Lot" του Stephen King
  2. "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker
  3. "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
  4. "Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
  5. "Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo
  6. "Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood
  7. "Η νυχτερίδα" του Jo Nesbo
  8. "Joyland" του Stephen King
  9. "Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood
  10. "Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol
  11. "Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ
  12. "Ο φαντομάς" του Jo Nesbo
  13. "Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση
  14. "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela
  15. "Μίσος και αίμα" του Arne Dahl
  16. "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" του Philip Dick
  17. "Ελλάδα 1941 - 1945: Πόλεμος των Χωρικών και Κοινωνική Επανάσταση" του Θόδωρου Κουτσουμπού
  18. "Ανεπιθύμητο" της Kristina Ohlsson
  19. "Ο γιος του δάσκαλου" του Γιάννη Ξανθούλη
  20. "Όλα είναι δυνατά" του Stephen King
  21. "Ταχύτητα" του Dean Koontz
  22. "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα
  23. "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" του Dean Koontz

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Απολογισμός 2014...

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και ως είθισται τέτοιες μέρες, μπαίνω στη διαδικασία να την αξιολογήσω και να την κατατάξω... Μια πρώτη σκέψη που μου έρχεται άμεσα στο μυαλό είναι ότι το 2014 ήταν για μένα μια δύσκολη αλλά πολύ καλή χρονιά... Συνέβησαν πολλά, άλλαξαν πολλά, κατάλαβα πολλά και το τελικό πρόσημο είναι θετικό...

Μετά το το πολύ δύσκολο δεύτερο μισό του 2012 και το απαίσιο 2013, το 2014 ήταν μια γεμάτη χρονιά, με πολλές προκλήσεις και πολλές δυσκολίες... Επαγγελματικά το 2014 ήταν για μένα ένα βήμα μπροστά... Μπορεί αυτό να φανεί περίεργο σε κάποιους που με ξέρουν αλλά έτσι είναι... Πολλές φορές στην πορεία λιποψύχησα και απελπίστηκα αλλά στο τέλος στάθηκα στα πόδια μου και τα κατάφερα μόνος μου χωρίς δίχτυα ασφαλείας... Η επαγγελματική μου αυτοπεποίθηση έχει ανέβει πάρα πολύ και τώρα ξέρω με αποδείξεις τι και πόσο "μετράω" τόσο μέσα στον χώρο εργασίας μου όσο και εκτός αυτού...

Μέσα στο 2014 η οικογένειά μου πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα... Ο περιορισμένος χρόνος, η κούραση, το άγχος της καθημερινότητας, η αγωνία για τα παιδιά οδήγησαν μερικές φορές σε έκρυθμες καταστάσεις... Καταφέραμε και ξεπεράσαμε τα όποια προβλήματα προέκυψαν μεθοδικά και με αγάπη... Ήρθαμε πιο κοντά, ξαναβρήκαμε κάποια πράγματα που είχαν χαθεί στην πορεία και δεν το είχαμε καταλάβει...

Σε προσωπικό επίπεδο το 2014 ήταν αποκαλυπτικό... Συγκρούστηκα τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους, κατάλαβα τι έχει πραγματικά σημασία για μένα, ξεδιάλυνα τι θέλω και κυρίως τι δεν θέλω... Πέρασα από πολλά πάνω κάτω και ακόμα περνάω με αποτέλεσμα κάποιες φορές να νιώθω ότι δεν τα βγάζω πέρα κι ότι θα χρειαστώ βοήθεια αλλά δεν βαρυγκωμώ διότι νιώθω ότι είναι ένα τίμημα που αξίζει  να πληρώσω για να φτάσω εκεί που θέλω... 

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να θυμάμαι τα καλά και τα κακά της χρονιάς που πέρασαν και ότι αυτή η χρονιά στο σύνολο της ήταν καλή διότι εγώ κατάφερα να την κάνω να είναι καλή παρά τα ζόρια που πέρασα και αυτό είναι το σημαντικότερο απ' όλα...

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

"Salem's Lot" του Stephen King

"Salem's Lot" του Stephen King
Πολύ πριν την νέα γενιά βρικολάκων που κατέκλυσαν την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τα βιβλιοπωλεία, ο μύθος των νεκροζώντανων προκαλούσε ρίγη τα οποία οφείλονταν στον τρόμο και όχι στην λαγνεία και τον ερωτισμό που εκπέμπουν οι metrosexual βαμπιροεπίγονοι... Τότε οι βρικόλακες ήταν η ενσάρκωση του κακού, των πιο μύχιων σκοτεινών φόβων, το ίδιο το πρόσωπο του θανάτου και ο όποιος ερωτισμός τους ήταν ζωώδης και σκοτεινός, δύσκολο να παραδεχθείς ότι σε έλκυε... Για αυτούς τους παλιούς βρικόλακες γράφει ο Stephen King την ιστορία του "Salem's Lot" και το κάνει καλά...πολύ καλά!

Ο Μπεν Μέαρς επιστρέφει στην πόλη που πέρασε κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας για να γράψει το καινούργιο του βιβλίο και να ξορκίσει τους δαίμονες του... Εκεί στην μικρή φιλήσυχη πόλη του Μέιν, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της Σούζαν και θα νομίσει ότι μπορεί πλέον να βρει τη γαλήνη αλλά φευ, δεν πρόκειται... Περίεργα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν, άνθρωποι να εξαφανίζονται, η φρίκη του παρελθόντος έρχεται να ανοίξει το δρόμο σε μια φρίκη ακόμα πιο μεγάλη και σκοτεινή...

Το "Salem's Lot" είναι ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κλασσικό της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας... Ο τρόμος είναι διάχυτος, υπάρχει μια διαρκής απειλητική ατμόσφαιρα που εκρήγνυται ανά διαστήματα με τις φρικτές εμφανίσεις των νεκροζώντανων μέχρι την κορύφωση και το πολύ έντονο φινάλε... Οι πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι καθημερινοί, σύγχρονοι της εποχής τους (1975)  που ακροβατούν μεταξύ της τρέλας και της λογικής καθώς το  μυαλό τους αρνείται να δεχτεί την απειλή η οποία νόμιζαν ότι περιοριζόταν στο κινηματογραφικό σελιλόιντ και στις παιδικές ιστορίες... Έχουν αναλάβει ένα ρόλο να παίξουν που είναι τρομερά δύσκολος, κάποιοι λυγίζουν... Ο κλοιός κλείνει διαρκώς γύρω τους, ο ερχομός κάθε νύχτας είναι εφιάλτης από μόνος του και το όποιο αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους θα έχει σίγουρα βαρύ τίμημα...

Το δεύτερο βιβλίο του  Stephen King, αμέσως μετά το "Carrie", είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της "βαμπιρικής" λογοτεχνίας, όπως είπαμε και πιο πάνω, θα μπορούσε να είναι ένα εξαίρετο δώρο για τους λάτρεις του τρόμου και της φαντασίας, μέρες που είναι... Είμαι σίγουρος ότι ο Bram Stoker θα ενέκρινε απόλυτα τον επίγονο του από το Μέιν... 

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Εγώ: Σ. τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Σ: Δήμαρχος!
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό αγόρι μου, γιατί θες να γίνεις δήμαρχος;
Σ: Δεν ξέρω μπαμπά, πιστεύω ότι θα είναι ωραία...

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου!

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Για τον Νίκο Ρωμανό....

Η όλη ιστορία με τον Νίκο Ρωμανό δεν έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με τις ιδέες του και τις πράξει τους... Έχει να κάνει με το αν συμφωνείς με ένα  κράτος που ξεχειλώνει και κουτσουρεύει τους νόμους που το ίδιο θέσπισε κατά πως το βολεύει για να κάνει τη ζωή δύσκολη στους εχθρούς του οι οποίοι είναι ήδη πεσμένοι στο έδαφος... 

Ο Νίκος Ρωμανός προσπάθησε να κάνει χρήση του δικαιώματος των κρατουμένων για εκπαιδευτικές άδειες αφού πρώτα του δόθηκε η άδεια να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις όπου και πέτυχε την είσοδό του στο ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων... Το κράτος του αρνείται το δικαίωμα στις εκπαιδευτικές άδειες αντίθετα με ότι όφειλε να κάνει... Η ουσία είναι εκεί, όλα τα υπόλοιπα για το αν είναι αναρχικός ή όχι, αν λήστεψε τράπεζα και γιατί, είναι παραφιλολογία...

Παρά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, ανήμερα της γιορτής του, θα ήθελα να ευχηθώ στον Νίκο Ρωμανό χρόνια του πολλά, με υγεία...

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Αυτή φταίει...

Η αιτία για τα μαλλιά μας που ασπρίζουν, τα παραπάνω κιλά που βάζουμε, την κατάχρηση στο φαΐ, το τσιγάρο και το ποτό, αυτό που μας γερνάει είναι η ευθύνη... Η έννοια για το αύριο, για το παιδί, για την υγεία, για τα λεφτά που δεν φτάνουν... Αυτή φταίει, αυτή μας κλέβει τη ζωή...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Memo...

Πριν από μια ώρα περίπου απέρριψα μια επαγγελματική πρόταση... Οι κυριότεροι λόγοι ήταν το ότι δεν ήθελα να διαταράξω την καθημερινότητα της οικογένειάς μου η οποία δοκιμάστηκε σε κάποιον βαθμό τον τελευταίο καιρό και το ότι η προσφορά δεν με κάλυπτε οικονομικά... Ο λόγος που το καταγράφω στο blog μου είναι γιατί θέλω να θυμάμαι ότι ο χρόνος είναι πολύ πολύτιμος για να τον πουλήσεις σε χαμηλότερη τιμή από αυτή που σκοπεύεις όταν μάλιστα θα τον στερήσεις από την οικογένειά σου και τον εαυτό σου... Πάμε για άλλα, καλύτερα και πιο μεγάλα και δεν μιλάω μόνο για το ύψος των απολαβών...

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

"Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker

"Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker
Ένα βιβλίο είναι σαν μια σχέση, μπορεί να περάσει τα πάνω της και τα κάτω της, τον ενθουσιασμό και την παρακμή του συναισθήματος και όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά...  Ένα βιβλίο μπορεί να το ξεκινήσεις βαρυγκομώντας και να εξελιχθεί σε έρωτα ή και το αντίστροφο... Ξεκίνησα το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Joël Dicker προσπαθώντας να βγω από μια περίοδο αναγνωστικής χειμερίας νάρκης, έκανα πάνω από ένα μήνα να διαβάσω τις 350 πρώτες σελίδες και μόλις μιάμιση μέρα τις υπόλοιπες 350 περίπου... Τελικό πρόσημο θετικό...

Το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ"  είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο... Είναι ένα βιβλίο για την συγγραφή, τον έρωτα, την μοναξιά, την φιλοδοξία, τα κατώτερα συναισθήματα... Ένας νεαρός συγγραφέας, ο Μάρκους, προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια σχετικά με την υπόθεση δολοφονίας μιας 15χρονης κοπέλας, της Νόλα Κέλλεργκαν, το 1975, στην προσπάθειά του να αθωώσει τον φίλο και μέντορά του Χάρρυ Κέμπερτ ο οποίος είναι ο βασικός ύποπτος... Παράλληλα προσπαθεί να γράψει το βιβλίο εκείνο που θα τον βγάλει από το συγγραφικό τέλμα στο οποίο βρίσκεται... Η υπόθεση είναι ευαίσθητη και περιπλέκεται από τον ανίερο, ας μου επιτραπεί η έκφραση, έρωτα του τότε τριαντατετράχρονου Χάρυ με την δεκαπεντάχρονη Νόλα... Γύρω από την υπόθεση περιστρέφεται η ιστορία μιας ολόκληρης πόλης, τα κρυφά και φανερά δράματα των ανθρώπων της και όσα έχουν παραχωθεί κάτω από το χαλί της μνήμης... Όσο ο Μάρκους σκαλίζει την υπόθεση τόσο περισσότερα έρχονται στο φως για τα όσα έγιναν τότε πριν από 35 χρόνια (το βιβλίο εκτυλίσσεται το 2008) και η αλήθεια πολλές φορές πονάει...

Το "Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ"  είναι ένα βιβλίο που κάνει αργή εκκίνηση, μέχρι να ξεκινήσει η έρευνα του Μάρκους... Ο Dicker σπαταλά πολύ χρόνο στην προετοιμασία του σκηνικού του δράματος χωρίς να υπάρχει επί της ουσίας κάποιος ιδιαίτερος λόγος με κίνδυνο να οδηγήσει κάποιους από τους αναγνώστες του στην παραίτηση... Όσοι το κάνουν θα χάσουν γιατί στην συνέχεια το βιβλίο αποκτά ιλιγγιώδη ρυθμό και η πλοκή είναι καταιγιστική παρά τις κάποιες αδυναμίες που εμφανίζει προς το τέλος ως προς την επεξήγηση της υπόθεσης... Οι χαρακτήρες είναι υποδειγματικά στημένοι και πολύπλευροι ενώ την παράσταση κλέβουν αυτοί που κινούνται στο παρασκήνιο όπως η τραγική φιγούρα του Λούθερ, ενός άλλου Σιρανό ντε Μπερζεράκ... Το βιβλίο είναι κινηματογραφικό, διαβάζοντάς το νιώθεις ότι θα μπορούσε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο χωρίς να γίνει ούτε μια αλλαγή στο πρωτότυπο κείμενο με ότι θετικά ή αρνητικά μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο...Το φινάλε προσφέρει πρωτόγνωρες συγκινήσεις, ο Dicker  καταφέρνει να αφήσει τον αναγνώστη με ανοιχτό το στόμα και να στενοχωρηθεί που το βιβλίο τελείωσε... Αυτή είναι άλλωστε η ουσιαστικότερη ένδειξη ενός επιτυχημένου βιβλίου όπως συμβούλεψε κάποτε ο Χάρρυ τον Μάρκους...

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Για αυτούς που "δεν μπορούν να επέμβουν"...

Κυριακάτικο ξύπνημα και ξαφνικά μου έρχονται μες τα μούτρα η υποκρισία και η μικροαστική "ηθική"... 

Των ανθρώπων εκείνων που εκκλησιάζονται ανελλιπώς κάθε Κυριακή, είναι "αξιοσέβαστοι" και με οικονομική επιφάνεια αλλά κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια στα δράματα που συντελούνται στην διπλανή πόρτα διότι δεν μπορούν να επέμβουν, διότι είναι λεπτή η θέση τους, διότι δεν τους πέφτει λόγος... 

Είναι οι ίδιοι που θα κλάψουν με κροκοδείλια δάκρυα όταν η τραγωδία κορυφωθεί και θα αποδώσουν ευθύνες επί δίκαιων και αδίκων χωρίς ντροπή... 

Είναι οι ίδιοι που κρύβουν καλά τα δικά τους δράματα, τα μικρά και μεγάλα τους εγκλήματα πίσω από τις κλειστές τους πόρτες και τα προσωπεία της σοβαροφάνειας τους... 

Είναι συνένοχοι τόσο όσο οι φυσικοί αυτουργοί διότι ξέρουν και δεν μιλούν, από μια υποσυνείδητη αλληλεγγύη που υπαγορεύεται από την σιωπηρή συμφωνία του δεν μιλάω για να μην μιλήσει κι ο άλλος εναντίον μου όταν έρθει η ώρα μου... 

Μόνο σιχασιά και μίσος για τέτοιους ανθρώπους...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Επιλογές...

Υπάρχουν περιπτώσεις που θα ήθελα να μην έχω επιλογές και να μην χρειάζεται να διαλέξω αυτό ή εκείνο... 

Να μην χρειάζεται να πάρω την καλύτερη απόφαση, αυτή που μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει εμένα και την οικογένειά μου, αυτήν που θα μας εξασφαλίσει όσο γίνεται περισσότερο... 

Να μην βασανίζομαι από την σκέψη τι θα γινόταν αν έπαιρνα αυτή την απόφαση ή την άλλη απόφαση... 

Να μην έχω φίλους και γνωστούς να μου λένε τι θα έπρεπε να κάνω και τι θα έκαναν αυτοί στην θέση μου... 

Κάθε μέρα κάνω επιλογές, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές, δεν χρειάζομαι κι άλλες...

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Απολογισμός ημέρας...

Όλη την ημέρα ακροβατείς πάνω σε ένα σχοινί... 

Ανέχεσαι την κακή συμπεριφορά, την αγένεια, την άγνοια, την ηλιθιότητα... Έτσι πρέπει να κάνεις, είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις χωρίς να αποξενωθείς... Ανέχεσαι όλη την αταξία που έχει αυτός ο κόσμος διότι δεν μπορεί να κάνεις αλλιώς... Κρατιέσαι από την σκέψη ότι στον δικό σου μικρόκοσμο υπάρχει αρμονία και τάξη, έστω στα βασικά, και εκεί θα καταφύγεις στο τέλος της μέρας για να πάρεις δυνάμεις, για να κάνεις κουράγιο και την επόμενη μέρα... 

Όταν αυτή η αρμονία και η τάξη του μικρόκοσμου σου διαταράσσεται, έστω και σε πράγματα ασήμαντα, έρχεται η έκρηξη... Το μυαλό σου δεν μπορεί να δεχτεί ότι ούτε μέσα στον μικρόκοσμό σου, στο καταφύγιο σου, δεν θα ξεκουραστεί και εξεγείρεται... Το στόμα σου λέει πράγματα που δεν τα εννοεί αλλά είναι άσχημα και πληγώνουν... 

Όταν ηρεμήσεις νιώθεις χειρότερα από πριν και σε βασανίζει η σκέψη ότι κάποια λάθη ίσως να μην διορθώνονται...

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Περί ποδηλατικής κουλτούρας...

Το post αυτό αφιερώνεται σε εσένα αγαπητέ ποδηλάτη που χθες το βράδυ στις 7:30 περίπου, μπήκες ανάποδα στην Έαρος, στην Αγία Παρασκευή, σε κακοφωτισμένο σημείο, χωρίς να φοράς κανένα διακριτικό και με στραβοκοίταξες όταν έπεσα στα φρένα τελευταία στιγμή για να μην σε σκοτώσω... 

Υπάρχουν εκεί έξω κι άλλοι ποδηλάτες που δεν είναι σαν και σένα...

Είναι αυτοί που ενδεχομένως διαμαρτύρονται, και καλά κάνουν, για την κακή κατάσταση των δρόμων, για την απουσία ποδηλατόδρομων από την πόλη, για την έλλειψη σεβασμού των οδηγών απέναντι στους ποδηλάτες... 

Είναι αυτοί που σέβονται πάντα τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας και την σήμανση των δρόμων, αυτοί που δεν κινούνται ανάποδα στους μονόδρομους ούτε πάνω στα πεζοδρόμια... 

Είναι αυτοί που σέβονται πρώτα απ΄ όλα τη ζωή τους, φορούν κράνος, κατάλληλα διακριτικά και συντηρούν τακτικά το ποδήλατό τους... 

Είναι αυτοί που διεκδικούν τον χώρο τους στο δρόμο έχοντας πλήρη επίγνωση για το που σταματούν τα δικαιώματά τους και που ξεκινούν οι ευθύνες τους, πρωταρχικά απέναντι στον εαυτό τους...

Σου εύχομαι να γίνεις σαν και αυτούς τους ποδηλάτες διότι αν δεν γίνεις, την επόμενη φορά που θα μπεις νύχτα, ανάποδα σε μονόδρομο, μπορεί να μην προλάβει ο οδηγός που έρχεται από απέναντι να φρενάρει...

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Το νόημα της ζωής...

Το νόημα της ζωής είναι να βρεις τα σημαντικά πράγματα, αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο και σε γεμίζουν, και να τους δώσεις απόλυτη προτεραιότητα και όλα τα υπόλοιπα να τα βάλεις στην αναμονή ή στην απόρριψη... Συνταγή για το ποια είναι τα σημαντικά πράγματα της ζωής δεν υπάρχει, ο καθένας πρέπει να τα βρει μόνος του, να σκεφτεί τι μετράει γι' αυτόν και τι τον γεμίζει και να εστιάσει εκεί... Πρόσωπα και καταστάσεις που δεν ανήκουν στα σημαντικά πρέπει να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ή να αγνοούνται... Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν αντέχει να αντιμετωπίζει τα πάντα ως critical... Τέλος...

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Κακή αρχή...

Τέτοια είναι αυτή που έχει κάνει η νέα δημοτική αρχή στην Αγία Παρασκευή... Δεν έφτανε το αφάνταστο μπάχαλο που προκλήθηκε με τις επιλογές των παιδιών που γράφτηκαν στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς το οποίο αναστάτωσε ολόκληρη την πόλη με τον παραλογισμό που επικράτησε και τον γελοίο τρόπο που τελικά πήγαν να το μπαλώσουν...
 
Την Παρασκευή το απόγευμα πήγα τα παιδιά στην πλατεία να παίξουν, την κεντρική πλατεία της πόλης, αυτή με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής πάνω στη Μεσογείων, τη βιτρίνα της πόλης... Ήταν γεμάτη σκουπίδια και σπασμένα γυαλιά παντού, αναγκάστηκα να απαγορεύσω στον Σ. να κάνει ποδήλατο για να μην χτυπήσει ή να σκίσει τα λάστιχά του... Καταμεσής της πλατείας, μπροστά στο θεατράκι για όποιους γνωρίζουν, ήταν πεταμένο μέχρι κι ένα τάπερ! Το συντριβάνι δεν λειτουργούσε, ως συνήθως, το νερό του είχε ένα χρώμα βαθύ πράσινο, κλαδιά και σκουπίδια ήταν πεταμένα μέσα, σκέτη χαβούζα... Η παιδική χαρά της πλατείας ήταν γεμάτη σκουπίδια (τι πρωτότυπο ε;), κούνιες ήταν σπασμένες, παγκάκια ήταν ξηλωμένα...Η πλάκα είναι ότι είχε περάσει συνεργείο του δήμου για να κάνει απογραφή παγίων (αυτοκόλλητα απογραφής ήταν κολλημένα πάνω σε κάθε πάγιο της παιδικής χαράς), δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να αναφέρει την κατάσταση που επικρατεί; Οι κούνιες είναι σπασμένες εδώ και καιρό, από το καλοκαίρι, δεν τις έχει δει κανείς; 

Καλές οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η νέα δημοτική αρχή αλλά δεν μπορεί να παραμελούνται βασικές υποχρεώσεις και κυρίως όσα έχουν να κάνουν με καθαριότητα και παιδιά... Πολύ θετικό ότι υπάρχει πλέον τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας των πολιτών με το δήμο, την οποία χρησιμοποίησα σήμερα πρωί πρωί για να ενημερώσω για την κατάσταση της πλατείας αλλά από την άλλη μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι η υπάλληλος που κατέγραφε την μαρτυρία μου έδειχνε να εκπλήσσεται για όσα της έλεγα σε σημείο που δεν άντεξα και την ρώτησα αν κάνουνε ποτέ καμιά βόλτα από το δήμο στις γειτονιές για να δούνε σε τι κατάσταση είναι... 

Ελπίζω, αληθινά, η κατάσταση να βελτιωθεί και να πούμε ότι οι ελλείψεις οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν έχει ρολλάρει ακόμα ο μηχανισμός του δήμου κι όχι ότι αυτή θα είναι μια πάγια κατάσταση που πρέπει να γίνει συνήθεια γιατί δεν θα γίνει και το αργότερο σε τέσσερα χρόνια θα μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Γλυκόλογα...

Την Κυριακή το μεσημέρι, είμαστε καλεσμένοι για φαγητό... Ο Σ. βαριέται, δεν έχουν έρθει οι άλλοι καλεσμένοι που έχουν παιδάκια και θέλει να δει YouTube στο κινητό μου... Εγώ προσπαθώ να το αρνηθώ διπλωματικά...

Εγώ: Δεν παίζει το YouTube  αγόρι μου, χάλασε...
Σ. : Γιατί χάλασε;
Εγώ: Δεν παίζει το Internet...
Σ. : Γιατί δεν παίζει;
Εγώ: Γιατί δεν ξέρω τον κωδικό του WiFi...
Σ. : Φτιάξτο!!!
Εγώ: Πώς να το φτιάξω αφού δεν ξέρω τον κωδικό;
Σ. : Πες του κανένα γλυκόλογο και θα φτιάξει... (!!!)

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
Το κάθε βιβλίο έχει κάτι να σου δώσει... Εγώ για παράδειγμα βρέθηκα σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα... Αξιόλογα βιβλία να περιμένουν στο κομοδίνο κι εγώ το ένα να πιάνω, το άλλο να αφήνω και όλα να τα παρατάω στην μέση... Μέχρι που μια μέρα, στο πατρικό μου, παίρνει το μάτι μου στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου το "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath... Το οπισθόφυλλο μιλάει για μια δολοφονία, για ένα αμερικανοθρεμμένο Ισλανδό αστυνομικό που επιστρέφει στην πατρίδα του κυνηγημένος από εμπόρους ναρκωτικών, για μια αρχαία σάγκα από την οποία εμπνεύστηκε την τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" ο Tolkien... Σκέφτηκα, "Γιατί όχι;"...

Το βιβλίο, αυτό καθεαυτό τελικά δεν είχε πολλά να μου προσφέρει... Μια αστυνομική ιστορία χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ή ευρηματικότητα, που προσπαθεί να "ψαρέψει" αναγνώστες από την δεξαμενή των οπαδών του  Tolkien όπως καλή ώρα εγώ... Στα ατού του ότι είναι ευκολοδιάβαστο και η υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Ισλανδικό τοπίο... Με βοήθησε να ξεπεράσω το αναγνωστικό μου μπλοκάρισμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το θυμάμαι σε ένα χρόνο από τώρα, αλλά το σημαντικότερο όφελος από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου ήταν η γνωριμία με την Ισλανδία... Μια χώρα με μια δική της λογοτεχνική παράδοση, αυτή των σάγκα, που πάει εκατοντάδες χρόνια πίσω... Εκεί που τα παιδιά δεν έχουν ποτέ το ίδιο επώνυμο με τον πατέρα τους αφού το επώνυμο του καθενός ορίζεται από το μικρό όνομα του πατέρα του... Που στον τηλεφωνικό κατάλογο η καταγραφή των ονομάτων γίνεται με βάση το μικρό όνομα και όχι το επώνυμο... Που το τοπίο είναι ένας απόκοσμος συνδυασμός από λάβα και πάγο... 

Για αυτούς τους λόγους και άλλους ακόμα, το Σκιές στον πάγο" με έκανε να πάρω μια ιδέα μέσα από τις περιγραφές για την Ισλανδία και να προσθέσω ακόμα ένα προορισμό στα ταξίδια που θέλω να κάνω μέχρι να πεθάνω... 

Πρόσημο θετικό λοιπόν...

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορία για την συγγραφή...

Η πρώτη δουλειά που έλεγα ότι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω ήταν... να φτιάχνω τραπεζάκια! Μετά ήθελα να έχω δικό μου video club... Κατόπιν είπα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας... Τότε η μαμά μου μου είπε ότι αυτό δεν είναι δουλειά κι ότι δεν μπορείς να ζήσεις από την συγγραφή και ότι πρέπει να κάνω και κάτι άλλο... Τελικά έγινα προγραμματιστής και ίσως τελικά ήταν το καλύτερο αλλά η πετριά δεν μου έφυγε εντελώς ποτέ, ίσως και γι' αυτό να έγινα blogger... 

Μεγαλώνοντας ήξερα ότι δεν το είχα... Δεν μπορούσα να δομήσω μια ιστορία, να της δώσω σάρκα και οστά, βέβαια δεν διδάχτηκα ποτέ τον τρόπο... Κατά καιρούς έκανα διάφορες απόπειρες είτε με μικρές ιστορίες οι οποίες όμως έβριθαν κλισέ και κατά κανόνα δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανένα, είτε με ποιηματάκια που άνετα θα μπορούσαν να γίνουν καψουροτράγουδα... Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα γράφτηκαν την περίοδο που ήμουν στρατιώτης για την Μ. ... Της τα διάβαζα από το τηλέφωνο και σίγουρα της φαίνονταν σαχλά αλλά δεν μου είπε ποτέ τίποτα αρνητικό... 

Η τελευταία μου "συγγραφική" απόπειρα ήταν ένα διήγημα για ένα, κάτι σαν, on line διαγωνισμό η οποία αν και με έκανε να θέλω να γράψω κάτι μετά από πάρα πολύ καιρό, εξελίχθηκε σε ένα μικρό Τιτανικό... Το διήγημα απορρίφθηκε (με ευγένεια οφείλω να πω) γιατί θεωρήθηκε ρατσιστικού περιεχομένου εξαιτίας κάποιων εκφράσεων που περιείχε... Θέλησα να εξηγήσω ότι οι συγκεκριμένες εκφράσεις δεν αντανακλούν προσωπικές μου απόψεις αλλά είναι κλισέ εκφράσεις που ενδεχομένως ένα άτομο λούμπεν καταγωγής σε κατάσταση πανικού να ξεστομίσει αλλά δεν προσπάθησα πάρα πολύ... Ξέρω ότι η πένα μου δεν γοητεύει, ότι η όποια παρανόηση συμβεί είναι ευθύνη δικιά μου κι όχι του αναγνώστη... 

Από την άλλη, όταν μου ζητήθηκε να ξαναυποβάλλω την ιστορία μου, φιλτράροντας τις επίμαχες φράσεις αρνήθηκα... Η ιστορία μου ήμουν εγώ, αν την άλλαζα δεν θα ήταν δικιά μου, έστω και αν τελικά διαβαστεί μόνο από εμένα... 

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Όταν η προβοκάτσια γίνεται τέχνη...

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Bill Drummond και ο Jimmy Cauty  μετά από διάφορα μουσικά σχήματα που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν τους KLF και περνάνε στην ιστορία καθώς το group σημειώνει τεράστια επιτυχία...Παρ' όλα αυτά η επιτυχία δεν φαίνεται να είναι αρκετή για τους δύο KLF και στις 12 Φεβρουαρίου 1992, μετά από μια αμφιλεγόμενη εμφάνιση με τους Extreme Noise Terror στην σκηνή των Brit Awards κατά τη διάρκεια της οποίας ο Drummond  άνοιξε πυρ με άσφαιρα πυρά πάνω από τα κεφάλια των θεατών, ανακοινώθηκε η αιφνιδιαστική αποχώρηση των KLF από την μουσική βιομηχανία ενώ στις 14 Μαΐου του ίδιου χρόνου ανακοινώθηκε η διαγραφή της δισκογραφίας των KLF και η διακοπή της όποιας ανατύπωσής της... Η είδηση έκανε πολλούς να απορήσουν και να εκπλαγούν καθώς οι KLF βρίσκονταν στην κορυφή της δημοτικότητας τους... 

Καθ' όλη τη σύντομη διάρκεια της ζωής του group, η πρόκληση ήταν κύριο στοιχείο των δημόσιων εμφανίσεων του... Ο αρχικός σχεδιασμός της τελευταίας τους εμφάνισης στα Brit Awards του 1992 περιλάμβανε το να περιλούσουν το κοινό με κουβάδες από αίμα ζώων, γεγονός που δεν επετράπη από την σταθερή αρνητική στάση των διοργανωτών... Παρ' όλα αυτά οι KLF δεν πτοήθηκαν ιδιαίτερα και εγκατέλειψαν ένα νεκρό πρόβατο με την επιγραφή "I died for ewe—bon appetit" στην είσοδο ενός εκ των parties που έγιναν μετά τα βραβεία... 

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν ακόμα έρθει... 

Στις 23 Αυγούστου του 1994, σε ένα νησί της Σκωτίας, οι Drummond  και Cauty, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων τους ως K Foundation πλέον, καίνε τα εναπομείναντα κέρδη που τους είχαν απομείνει από την καριέρα τους ως  KLF, γύρω στο ένα εκατομμύριο λίρες στερλίνες, και αφήνουν όλη την Βρετανία άναυδη... 

Στο παρακάτω video από τηλεοπτική εκπομπή της εποχής σχετικά με τον εμπρησμό των χρημάτων, είναι χαρακτηριστική η αδυναμία του παρουσιαστή να κατανοήσει τα κίνητρα της πράξης αυτής από την στιγμή που ο ίδιος παραδέχεται ότι οι δύο πρώην KLF δεν έκαναν καμία προσπάθεια να "εξαργυρώσουν" (οξύμωρο) την πράξη τους... Φοβερά ενδιαφέρουσα η οργή που εκφράζουν κάποιοι από τους θεατές της εκπομπής που βρίσκονται στο στούντιο που δείχνουν αληθινά προσβεβλημένοι από την "βδελυρή" βεβήλωση του χρήματος με αυτόν τον τρόπο...


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
Το πρώτο βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου είναι ουσιαστικά δύο... Είναι δύο ημερολόγια που γράφτηκαν παράλληλα την ίδια πάνω κάτω εποχή, το ένα δημοσιεύτηκε στο internet μέσα από το προσωπικό της blog και το άλλο προσωπικό, κρυφό όπως είναι συνήθως τα ημερολόγια... Στο ένα ημερολόγιο περιγράφει και σχολιάζει την καθημερινότητα που ζει μέσα από το μαγαζάκι με ψιλικά που έχει (είχε) σε κάποια γειτονιά της Νίκαιας... Στο δεύτερο ημερολόγιο περιγράφει τον προσωπικό και οικογενειακό της αγώνα ενάντια στην υπογονιμότητα, την λαχτάρα της να αποκτήσει ένα παιδί... Περιγράφει τις προσπάθειες, τα συναισθήματα, τις απογοητεύσεις, τις ελπίδες, την οικονομική επιβάρυνση, τον κοινωνικό αντίκτυπο, όλα όσα σημαίνει να θες να κάνει παιδιά και να μην μπορείς... Σε κάποια σημεία τα ημερολόγια τέμνονται, φαίνεται διαβάζοντάς τα παράλληλα ότι η διάθεση και τα συναισθήματα του δεύτερου, του κρυφού ημερολογίου, περνούν και στο πρώτο, πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά...

Η γλώσσα του βιβλίου είναι άμεση και ρέουσα, το μισό άλλωστε είναι συλλογή από posts του blog... Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε θυμωμένη περιγράφει σκηνές της ελληνικής καθημερινότητας ευτράπελες ή τραγικές, με άποψη και θέση... Το κομμάτι του βιβλίου που αφορά το κομμάτι της υπογονιμότητας έχει άλλο ύφος, λιγότερο ανάλαφρο, πιο προσωπικό... Είναι μια κατάθεση ψυχής, ένα συναισθηματικό outing που συγκλονίζει...

Διάβασα απνευστί το βιβλίο σε ένα απόγευμα (δεν είναι δα και μεγάλο, 125 σελίδες) σε ηλεκτρονική μορφή από το κινητό μου... Η Κωνσταντίνα αποφάσισε, αφού πλέον της ανήκουν τα πλήρη πνευματικά δικαιώματά του βιβλίου της, να το χαρίσει σε όλο τον κόσμο (όποιος θέλει να το κατεβάσει δωρεάν μπορεί να το κάνει από εδώ)...Το διάβασα διότι η Κωνσταντίνα είναι μια από εμάς, από αυτούς που καταθέτουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από τα blogs, διότι την παρακολουθώ αρκετά χρόνια τώρα, έχει πάντα θέση στον rss feed reader μου, όσα apllications κι αν αλλάξω, διότι μας το έδωσε  τζάμπα (να τα λέμε όλα...)... Διάβαζα την "Ψιλικατζού" περιμένοντας τον Σ. να τελειώσει την προπόνηση στο κολυμβητήριο και σκεφτόμουν ότι αυτό που εγώ έκανα εκείνη την στιγμή και στα μάτια μου έμοιαζε κομμάτι της εβδομαδιαίας οικογενειακής ρουτίνας στα μάτια των ζευγαριών που παλεύουν με την υπογονιμότητα είναι όνειρο...

Η Κωνσταντίνα έθεσε μόνο έναν όρο στο δωρεάν κατέβασμα του βιβλίου της, να πούμε όσοι το κατεβάσουμε τι έγινε μετά, και οφείλω να τον σεβαστώ... Αν και το φινάλε του βιβλίου την βρίσκει οικονομικά κατεστραμμένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά, η πραγματικότητα σήμερα μαρτυρά ότι η Κωνσταντίνα είναι αρθρογράφος και συγγραφέας, μητέρα όχι ενός αλλά δύο παιδιών, ενός κοριτσιού κι ενός αγοριού...

Ποιος είπε ότι και η ζωή δεν μπορεί να έχει κινηματογραφικά happy ends;

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Το πέρασμα στην αιωνιότητα...

Σκέψεις ελέω Αμφίπολης και παιδικού ονείρου...

Αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να θελήσει να ασχοληθεί με την αρχαιολογία πέρα από την αγάπη για την ιστορία και την μελέτη της, την επιθυμία για ανακαλύψεις κι επίλυση γρίφων είναι η ματαιοδοξία και η κρυφή ελπίδα ότι θα αποτελέσει κι ο ίδιος κομμάτι της ιστορίας, ότι θα κάνει την ανακάλυψη εκείνη που θα επιτρέψει το να περάσει το όνομά του στην αιωνιότητα... 

Στο παρακάτω βίντεο ο Μανώλης Ανδρόνικος μιλάει για την ανακάλυψη του τάφου του Φιλίππου Β΄στη Βεργίνα... Εύχομαι στην κυρία Περιστέρη να καταφέρει και αυτή να γράψει το όνομά της στην ιστορία όπως έκανε ο Μανώλης Ανδρόνικος με μια ανακάλυψη, αν όχι τόσο σημαντική όσο αυτή της Βεργίνας, επίσης σπουδαία και μεγάλη...


Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

"Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo

"Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo
Ο Ρόγκερ Μπρόουν είναι ένας κυνηγός κεφαλών κάτι που σημαίνει στον χώρο των επιχειρήσεων ότι στρατολογεί επιχειρηματικά στελέχη για λογαριασμό των πελατών του και ψάχνει τους καλύτερους... Είναι ο καλύτερος στη δουλειά του και χαίρει σεβασμού από τους πελάτες και τους συναδέλφους του... Αν και υπολείπεται σε ύψος, είναι παντρεμένος με μια πολύ όμορφη γυναίκα, της έχει ανοίξει μια γκαλερί και ζει σε ένα υπέροχο σπίτι... Τα εισοδήματα του όμως δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες του οπότε έχει αναπτύξει και μια άλλη ταυτότητα αυτή του ληστή έργων τέχνης... Όλα κυλάνε ήρεμα και υπό έλεγχο μέχρι που εμφανίζεται η ευκαιρία για μια τελευταία κλοπή που θα τον εξασφαλίσει για πάντα και θα τον απαλλάξει από τα χρέη του αλλά τα πράγματα δεν πάνε όπως ακριβώς τα έχει σχεδιάσει...

Αυτή είναι πάνω κάτω η υπόθεση του "Κυνηγοί κεφαλών" ενός βιβλίου που ο Nesbo έγραψε το 2008, κάνοντας ένα διάλειμμα από τον Χάρι Χόλε... Το βιβλίο συγκεντρώνει, φυσικά, τις αρετές των βιβλίων του Nesbo και δεν απογοητεύει... Έχει εξαιρετική πλοκή και ωραία ατμόσφαιρα, διαβάζεται ευχάριστα... Από την άλλη καθώς είναι αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τα βιβλία του Χάρι Χόλε υπολείπεται σε ποιότητα από αυτά... Οι χαρακτήρες είναι πιο flat χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχουν περιεχόμενο ενώ στο φινάλε η χιονοστιβάδα των ανατροπών αφήνει κενά καθώς κάποια πράγματα είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά... Εδώ οφείλω να χειροκροτήσω βέβαια την εξαιρετική περιγραφή της σεκάνς της τηλεοπτικής εκπομπής "Οι Ειδήσεις Σήμερα"  που είναι δεξιοτεχνική...

Το βιβλίο δεν είναι κακό, ίσα ίσα, απλά δεν κινείται στα στάνταρ άλλων βιβλίων του Nesbo που έχω διαβάσει... Αν το είχε γράψει κάποιος άλλος η κριτική μου θα ήταν διαφορετική γιατί στην τελική πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας το "Κυνηγοί κεφαλών" από τον Nesbo όμως έχω απαιτήσεις... Παρόλα αυτά το προτείνω σε όποιον θέλει να διαβάσει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα... Άλλος ένας καλός λόγος να το διαβάσει κάποιος είναι και ο παρακάτω:

...Όταν οι Κυνηγοί κεφαλών εκδόθηκαν το 2008, ο Jo Nesbo ίδρυσε το Ίδρυμα Χάρι Χόλε –έναν φιλανθρωπικό οργανισμό για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού στα παιδιά του Τρίτου Κόσμου–, το οποίο χρηματοδοτείται από τα έσοδα του βιβλίου Κυνηγοί κεφαλών και την κινηματογραφική μεταφορά...

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Εκδοχές της πραγματικότητας...

Έχω προφίλ στο Blogger, το Facebook και το Twitter, το πρώτο ανώνυμο, τα άλλα δύο επώνυμα... To προφίλ του Blogger είναι το πιο παλιό, στο "Ψαροκόκαλο" γράφω τα πάντα, στην κυριολεξία ότι μου κατέβει... Το Twitter το χρησιμοποιώ για χαβαλέ ενίοτε αλλά και για πιο τεχνικά/επαγγελματικά θέματα αλλά και ενημέρωση, στο Facebook κυρίως καυλαντίζω... 

Παρατηρώ τον εαυτό μου, όπως και άλλους, να παρουσιάζει προς τα έξω στο Facebook μια εξιδανικευμένη εικόνα της ζωής, χαρούμενη, αισιόδοξη και λαμπερή λες κι η ζωή δεν έχει μέρες με αναποδιές ή κακή διάθεση ή νεύρα... Τριγυρίζοντας στο Internet βλέπω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει κάνει αυτή τη διαπίστωση, σε τι οφείλεται όμως; 

Είναι η επωνυμία που μας δυσκολεύει να εκτιθόμαστε, να δείχνουμε μια εικόνα προς τα έξω πιο ευάλωτη  αλλά και πιο φυσιολογική στο τέλος τέλος; 

Είναι το γεγονός ότι οι "φίλοι" του Facebook μπορεί να είναι και φίλοι (ή "φίλοι") στην πραγματική ζωή άρα μας ενδιαφέρει να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας όσο γίνεται καλύτερα;

Ίσως να υπάρχουν άλλοι που να έχουν να κάνουν παρόμοιες παρατηρήσεις και με άλλα μέσα, ίσως αυτοί να είδαν μια τέτοια συμπεριφορά στο Twitter ή το Instagtram... 

Ότι και να είναι δημιουργεί μια εκδοχή της πραγματικότητας που απέχει από την πραγματική και το trick είναι να μην μπερδευτείς κάποια στιγμή για το ποια πραγματικότητα είναι η αυθεντική, αυτή που έχει σημασία και ζωή πραγματική μέσα της... Τα social media δεν είναι καλά ή κακά, θέλουν σωστή χρήση, εκεί είναι το στοίχημα που πρέπει να βάλει ο κάθε χρήστης με τον εαυτό του...

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Αίγινα - Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι...

Στο καράβι της επιστροφής την Κυριακή το απόγευμα, μετά από μίνι διακοπές τριών ημερών στην Αίγινα, ρώτησα τον Σ. που του άρεσε περισσότερο φέτος, στον Πόρο ή στην Αίγινα... 

"Στην Αίγινα", μου απάντησε χωρίς να το σκεφτεί... Από μωρό πάει κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα, στο ίδιο ξενοδοχείο, το νησί είναι το χωριό που δεν έχουμε... 

Όταν είπαμε φέτος ότι θα φύγουμε για διακοπές ρώτησε πότε θα πάμε στην Αίγινα... Δεν γινόταν να μείνει το παιδί με τον καημό ότι φέτος δεν πήγαμε στο νησάκι μας αλλά ούτε κι εμείς... 

Πήγαμε από την Παρασκευή και γυρίσαμε την Κυριακή το απόγευμα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε αυτό το καλοκαίρι και να θυμηθούμε γιατί πρέπει να επιστρέψουμε και του χρόνου...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

"Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood

"Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood
Η εξαιρετική βιβλιο-blogger και διαδικτυακή φίλη Κατερίνα Μαλακατέ είχε γράψει μια  αρκετά σκληρή κριτική για "Το τέλος του κόσμου" πριν από 1,5 μήνα... Με είχε στενοχωρήσει διότι αγαπώ πάρα πολύ τα βιβλία της Margaret Atwood αλλά δεν είχα σκοπό να μην αποκτήσω ίδια άποψη...

Η ιστορία στο "Το τέλος του κόσμου" συνεχίζεται από εκεί που σταμάτησε στην "Χρονιά της Πλημμύρας"... Η ανθρωπότητα έχει εξολοθρευτεί από την 'Ανυδρη Πλημμύρα, οι λίγοι επιζώντες προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της νέας τους ζωής και να συμβιώσουν με τα Παιδιά του Κρέικ... Ο Ζεμπ, η Τόμπι, η Ρεν, η Αμάντα, ο Χιονάθρωπος-ο-Τζίμι, οι επιζήσαντες Φρικόπλαστοι είναι οι ήρωες και αυτού του βιβλίου...Παρακολουθούμε την προσπάθεια τους να εξολοθρεύσουν την απειλή των Πονοσφαιριστών/Αλγοσφαιριστών οι οποίοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οπλισμένοι, να επιβιώσουν και να συμβιώσουν με τα νέα είδη που περιδιαβαίνουν τον πλανήτη... Παράλληλα μαθαίνουμε την ιστορία του παρελθόντος του Ζεμπ μέσα από την ίδια του την αφήγηση στην Τόμπι που καταγράφει την ιστορία...

Η Κατερίνα δεν είχε άδικο σε πολλά από αυτά που έγραφε... Το βιβλίο δεν συνεισφέρει κάτι καινούργιο στους προβληματισμούς που αναπτύσσονται στα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας, η ασυνέχεια στην μετάφραση δημιουργεί πολλές φορές χάσματα κατανόησης, η  Margaret Atwood δεν είναι σε μεγάλη φόρμα... Από την άλλη η ιστορία χρειαζόταν μια κατακλείδα, υπήρχαν ανοιχτοί λογαριασμοί από την "Χρονιά της Πλημμύρας"  που έπρεπε να κλείσουν... Ο ρυθμός δεν είναι κακός και ο αναγνώστης διαβάζει με ενδιαφέρον αλλά τίποτα δεν πρόκειται να τον εκπλήξει αν έχει διαβάσει τα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας...

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο δεν είναι αριστούργημα, διαβάζεται όμως ευχάριστα... Είναι ένα βιβλίο κυρίως για τους fans του είδους και της Atwood πιο συγκεκριμένα... Είναι από εκείνα τα βιβλία που δυσκολεύομαι να εξηγήσω γιατί μου άρεσαν διότι απλά είναι από εκείνα που μου χαρίζουν μια οικεία ικανοποίηση που θυμίζει τα παιδικά χρόνια, όπως τότε που κάποιος μας έλεγε ένα παραμύθι που αγαπούσαμε και πολλές φορές δεν είχε τόσο αξία η ιστορία όσο ο τρόπος που λεγόταν...

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Τα είδη της χειραψίας...

  • Η ψόφια: Το χέρι απλωμένο σαν κουπί, η παλάμη δεν κλείνει καλά καλά, δεν ασκεί καμία δύναμη... Μάλλον βαριέται ή είναι πολύ ντροπαλός/ή...
  • Η μακρυά κι αγαπημένοι: Γίνεται με το χέρι τεντωμένο σαν σε παρέλαση, δημιουργώντας την μέγιστη δυνατή απόσταση μεταξύ των συμμετεχόντων... Η λαβή είναι ενδεχομένως ψόφια ή και όχι... Οριοθετεί τις αποστάσεις, στέλνει μήνυμα ότι δεν θέλει πολλά πολλά, γίνεται κυρίως από γυναίκες...
  • Η στιβαρή: Είναι δυνατή χωρίς να είναι οδυνηρή, γίνεται με ελαφριά λυγισμένο τον αγκώνα, η καλύτερη εφαρμογή της γίνεται από άντρες με μεγάλες παλάμες... Προδίδει αυτοπεποίθηση, ενίοτε αλαζονεία αλλά όχι πάντα...
  • Η κοκαλοθραύστης: Είναι δυνατή και οδυνηρή... για τον άλλο... Ο αγκώνας είναι λυγισμένος και κοντά στο σώμα και σε συνδυασμό με την δυνατή λαβή αναγκάζει τον απέναντι να πλησιάσει... Συνοδεύεται από κοίταγμα στα μάτια...έντονο... Εκφράζει επιθετικότητα και απειλή, στέλνει μήνυμα για το ποιος είναι το κυρίαρχο αρσενικό... Γίνεται από άντρες (εννοείται)... Σίγουρα δεν είναι φιλική, ούτε ευγενική, συχνά είναι δείγμα τεράστιας κόμπλας και παλιμπαιδισμού... 
  • Η μπρα ντε φερ: Γίνεται όταν δύο κοκαλοθραύστες συνδυάζονται... Τα δύο αρσενικά προσπαθούν να επιβληθούν το ένα στο άλλο, μονομαχώντας για την αρχηγία του κοπαδιού... Έχει πλάκα να την παρακολουθείς...
  • Η ζεστή/ηρωική: Γίνεται από ανθρώπους που έχουν οικειότητα μεταξύ τους και χαίρονται για την μεταξύ τους συνάντηση... Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι απαραίτητο, it takes two to tango... Συνοδεύεται από επιφωνήματα ενθουσιασμού, ενίοτε εξελίσσεται σε αγκαλιά, δυναμική και με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, γίνεται κυρίως από άντρες... Όταν η χειραψία γίνεται όχι με τον ορθόδοξο τρόπο αλλά αγκαλιάζοντας με την παλάμη την παλάμη του απέναντι με άξονα τον αντίχειρα, τότε εξελίσσεται από ζεστή σε ηρωική και προδίδει εκτός από μεγάλη οικειότητα και την προτίμηση στα action movies από του συμμετέχοντες... Η ηρωική μπορεί να εξελιχθεί σε μπρα ντε φερ χωρίς όμως τον έντονο ανταγωνισμό...
  • Η Υo: Περιλαμβάνει όλες εκείνες τις χειραψίες πίσω από την πλάτη, κάτω από τα πόδια, πάνω από το κεφάλι, με την άκρη των δαχτύλων, με τα δύο χέρια, με το ένα, με τη γροθιά σφιγμένη που θα μπορούσαν να συνοδεύονται από το επιφώνημα "Yo!"...
  • Η απλή/φιλική: Ταιριάζει στο 95% των κοινωνικών εκδηλώσεων και συναισθηματικών καταστάσεων... Η λαβή δεν είναι σφιχτή ούτε και χαλαρή, εκφράζει φιλικότητα... Το μπράτσο βρίσκεται σε μέτρια έκταση, ούτε τεντωμένο ούτε μαζεμένο, τηρεί αποστάσεις χωρίς να απομακρύνει... Ταιριάζει σε επαγγελματικά δείπνα αλλά και πάρτυ με φίλους...

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

7 χρόνια γάμου...

Τα είπαμε το πρωί αλλά ξέρω ότι θα μπεις κάποια στιγμή στο "Ψαροκόκαλο" και θέλω να τα διαβάσεις κι εδώ... 

7 χρόνια γάμου σήμερα, τα 7 χρόνια της φαγούρας που λένε... 7 πολύ καλά χρόνια,με τα πάνω τους και τα κάτω τους, 7 πολύ ευτυχισμένα χρόνια... 

Σε αγαπώ πολύ, είμαι ευτυχισμένος που είσαι δίπλα μου και θέλω τόσα χρόνια κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα 1000 μαζί σου, μέχρι να γίνουμε γερόντια... 

Χρόνια μας πολλά, σε αγαπώ πολύ! 

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

"Η νυχτερίδα" του Jo Nesbo

"Η νυχτερίδα" του Jo Nesbo
Η "Νυχτερίδα" είναι το πρώτο βιβλίο που εμφανίζεται ο Χάρι Χόλε... Γράφτηκε το 1997 αλλά στην Ελλάδα κυκλοφόρησε φέτος, μετά τον "Φαντομά" και πριν την "Αστυνομία"... Είναι επίσης το τρίτο βιβλίο που διάβασα μέσα στις τρεις εβδομάδες των διακοπών μου...

Ο φόνος μιας Νορβηγίδας στο Σίδνεϊ έχει σαν αποτέλεσμα την απόσπαση του Χάρι Χόλε από το εγκληματολογικό τμήμα της αστυνομίας του Όσλο στην Αυστραλία για να βοηθήσει τις τοπικές αρχές στη διαλεύκανση της υπόθεσης... Η έρευνα ξεκινάει υπό την καθοδήγηση του Άντριου, ενός Αβορίγινα αστυνομικού, με τον οποίο ο Χάρι γίνεται γρήγορα φίλος, σύντομα όμως θα αναγκαστεί να την συνεχίσει μόνος του και να βουτήξει στα βαθιά νερά του υποκόσμου του Σίδνεϊ και να αντιμετωπίσει πολλές περίεργες κι επικίνδυνες καταστάσεις καθώς και τον ίδιο του τον εαυτό... Παράλληλα ο έρωτας θα του χτυπήσει την πόρτα στο πρόσωπο της Μπιργκίτα, μιας Σουηδής σερβιτόρας...

Το βιβλίο πέραν της μαεστρικά στημένης πλοκής του, όσον αφορά το έγκλημα και την επίλυση του, είναι κι ένα βιβλίο γνωριμίας με τον Χάρι Χόλε, ο Nesbo τον συστήνει στο κοινό, τον παρουσιάζει από την καλή και από την ανάποδη... Ο Χόλε είναι ένας χαρακτήρας αντιφατικός, τόσο ψυχρός και οργανωμένος, μεθοδικός και λογικός όσο και αυτοκαταστροφικός, έρμαιο των παθών του... Κρύβει πολλούς σκελετούς μέσα στο ντουλάπι του και με το ζόρι τους κρατάει μέσα, όταν δεν τα καταφέρνει η κατάβαση στην προσωπική του κόλαση είναι εντυπωσιακή... 

Η πλοκή όπως είπα και πιο πάνω είναι εξαιρετικά δομημένη... Εξελίσσεται σταδιακά και κορυφώνεται σε ένα φινάλε γεμάτο ένταση που κόβει την ανάσα... Ο αναγνώστης παρακολουθεί την αναζήτηση της αλήθειας από τον Χάρι, καθοδηγείται και απορρίπτει σενάρια και εκδοχές της αλήθειας μέχρι να καταλήξει στην λύση του εγκλήματος... Όπως συνέβαινε και στον "Φαντομά"  μέσα από την ιστορία της δολοφονίας ο Nesbo σχολιάζει την κοινωνία μέσα στην οποία εξελίσσεται η υπόθεση, αυτή της Αυστραλίας, κι επικεντρώνεται κυρίως στο θέμα των Αβοριγίνων... Η κουλτούρα τους, η ψυχοσύνθεσή τους, τα προβλήματα και οι παθογένειες που μαστίζουν τις κοινότητες τους, τα εγκλήματα των λευκών απέναντί τους, εγκλήματα αιτίες πολλών δεινών...

Η "Νυχτερίδα" είναι ένα εξαιρετικό ντεμπούτο για τον Χάρι Χόλε, ένα εξαίρετο δείγμα σκανδιναβικού noir αν και, αληθινά τι οξύμωρο, διαδραματίζεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από την Σκανδιναβία... Η συνέχεια των ιστοριών του Χάρι Χόλε ήταν εξίσου εντυπωσιακή με το ντεμπούτο του, όσοι δεν τον έχετε ακόμα γνωρίσει το συστήνω ανεπιφύλακτα...

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

"Joyland" του Stephen King

"Joyland" του Stephen King
Είναι φορές που ο αναγνώστης είναι άδικος με τον συγγραφέα... Είναι φορές που τον έχει τυποποιήσει τόσο πολύ στον μυαλό του που ουσιαστικά απαιτεί από αυτόν την επανάληψη μιας λογοτεχνικής μανιέρας η οποία του είναι οικεία και αγαπημένη, ασχέτως αν γκρινιάζει κατά καιρούς για την έλλειψη πρωτοτυπίας... Ο Stephen King έχει συνδέσει το όνομά του με τον τρόμο και το φανταστικό οπότε από κεκτημένη ταχύτητα κάθε βιβλίο του που πέφτει στα χέρια μου περιμένω υποσυνείδητα να κινείται σε παρόμοια πλαίσια... Το "Joyland" διαφέρει όμως διότι ακόμα και αν υπάρχει και σε αυτό το βιβλίο του  King  το υπερφυσικό στοιχείο, είναι ανεπαίσθητο και απλά γρανάζι κι όχι η μηχανή που κινεί το βιβλίο... 

Το "Joyland" είναι ένα πολύ τρυφερό και νοσταλγικό βιβλίο για τους έρωτες που πέρασαν και άφησαν τα σημάδια τους, για την φιλία, τον θάνατο, την νεότητα, για αυτά που κάνει ο άνθρωπος για να γιατρέψει την ψυχή του, για την απώλεια... Υπάρχει και η ιστορία του ανεξιχνίαστου φονικού μιας κοπέλας σε ένα λούνα παρκ κάπου στην Αμερική στις αρχές του '70 αλλά πραγματικά αυτό το γεγονός πιστεύω ότι είναι το πρόσχημα και όχι η αιτία που γράφεται αυτό το βιβλίο... Ίσως ο King να είχε στο μυαλό του ότι πρέπει  να ικανοποιήσει όλους τους αναγνώστες του και κυρίως αυτούς που περιμένουν από αυτόν αίμα, τρόμο και εκτόπλασμα αλλά από την άλλη να ήθελε να γράψει κάτι πιο προσωπικό, για τα χρόνια εκείνα που η ψυχή δεν έχει γεμίσει από τις ουλές που της χαράζει η ζωή... 

Το "Joyland" είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο που απόλαυσα όταν άφησα τον εαυτό μου να απελευθερωθεί από το κλισέ που είχε σχηματίσει για τον King και δικαιώθηκα... Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι κανένα κλισέ και καμιά μανιέρα δεν μπορούν να περιορίσουν τους πραγματικούς μάστορες των λέξεων, ένας εκ των οποίων είναι και ο συγγραφέας από το Maine...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Καλό ταξίδι, καπετάνιε μου...

Η είδηση του θανάτου του Robin Williams με ξάφνιασε και με στενοχώρησε πολύ... Ο αγαπημένος μου ηθοποιός των εφηβικών μου χρόνων και όχι μόνο, αυτοκτόνησε όπως λένε οι πρώτες ενδείξεις στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου... Ο άνθρωπος που είχε καταφέρει να χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο με το ταλέντο του δεν κατάφερε να το χαρίσει στον εαυτό του αφού υπέφερε από κατάθλιψη και είχε εισαχθεί εκούσια σε μονάδα απεξάρτησης στην Μινεσότα για να πολεμήσει το πρόβλημα του με το αλκοόλ στις αρχές του καλοκαιριού...

Οι ταινίες του σημάδεψαν τα εφηβικά μου χρόνια και τις λατρεύω ακόμα και σήμερα... Το "Dead Poets Society" είναι η πρώτη ταινία στην οποία έκλαψα στο σινεμά, η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι οι ιδέες και τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων... Το "Good Morning Vietnam" που είδα αμέσως μετά σε βιντεοκασέτα ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον "βρώμικο πόλεμο" του Βιετνάμ, μέχρι τότε δεν ήξερα καν που έπεφτε... Το "Fisher King", η αγαπημένη μου ταινία για χρόνια και μετά στο πανεπιστήμιο, και μένα και του (μετέπειτα κουμπάρου μου) φίλου μου Γιάννη, η σκηνή που προσπαθεί να αγγίξει με το... "μαγικό του ραβδί" την Mercedes Ruehl, μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε... Το "Awakenings" μια ταινία μοναδική που άντεξα να δω μόνο μια φορά αλλά ακόμα πιστεύω ότι έπρεπε να είχε πάρει το Oscar για αυτήν τόσο αυτός όσο και ο καταπληκτικός Robert De Niro... Ταινίες μοναδικές με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας αλλά και της τραγικότητας, γλυκόπικρες σαν την ίδια την ζωή...  Απόλαυσα κάθε μια από τις ταινίες του ακόμα και αυτές που δεν αναφέρω ονομαστικά και τις λιγότερο καλές και τις λιγότερο επιτυχημένες όπως το εξαιρετικό αλλά όχι τόσο επιτυχημένο "One hour photo"...

Στο μυαλό μου θα είναι πάντα συνδεδεμένος με περιόδους της ζωής μου, με σκέψεις και με συναισθήματα, ο θάνατος του όσο περίεργο και αν ακούγεται νιώθω ότι έχει πάρει μαζί του κάποιο κομμάτι από το παρελθόν μου...

Καλό σου ταξίδι καπετάνιε μου, ελπίζω πια να βρήκες τη γαλήνη...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

"Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood

"Η χρονιά της πλημμύρας" της Margaret Atwood
Επιστροφή από τις σύντομες αλλά υπέροχες διακοπές μας και review του ενός και μοναδικού που διάβασα σε αυτές αφού ο χρόνος ήταν λίγος... Γράφω στο μπαλκόνι, όλοι οι υπόλοιποι κοιμούνται, με κρύο καφέ στο ποτήρι και με μόνους περιβαλλοντικούς ήχους τον ήχο του πληκτρολογίου, τα πουλιά και τον αχό της Μεσογείων από μακρυά που δεν σταματάει ποτέ τελικά...

Το βιβλίο της αγαπημένης Margaret Atwood είναι η συνέχεια του "Όρυξ και Κρέϊκ" παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να διαβαστεί και από κάποιον που δεν έχει διαβάσει το πρώτο βιβλίο... Η ιστορία διαδραματίζεται μετά την Άνυδρη Πλημμύρα, τον ιό που εξαφανίζει σχεδόν ολοκληρωτικά το ανθρώπινο είδος από το πρόσωπο του πλανήτη... Δύο πρώην μέλη της σέκτας των Κηπουρών του Θεού, η Τόμπι και η Ρεν, καταφέρνουν να επιβιώσουν,η κάθε μια μόνη της, αγνοώντας την ύπαρξη άλλων επιζώντων... Η επιβίωση είναι εξαιρετικά δύσκολη σε ένα κόσμο που ο άνθρωπος έχει χάσει τη  θέση του στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, η μοναξιά οδηγεί στη  τρέλα... Παρακολουθούμε τις σκέψεις τους μέσα από flash backs στην προηγούμενη ζωή τους, τα γεγονότα που τις οδήγησαν στο σημείο που βρίσκονται...

Στην "Χρονιά της πλημμύρας" αναλύονται με λεπτομέρεια πολλά από τα γεγονότα που συμβαίνουν στο "Όρυξ και Κρέϊκ"... Η ιστορία επικεντρώνεται στην σέκτα των  Κηπουρών του Θεού, μια παραχριστιανική οικολογική οργάνωση η οποία προβλέπει την καταστροφή του ανθρώπινου είδους από την Άνυδρη Πλημμύρα και καλεί τους ανθρώπους να σταματήσουν να καταστρέφουν το περιβάλλον... Ο κόσμος που περιγράφεται σε αυτά τα flash backs είναι ο ίδιος με αυτόν του πρώτου βιβλίου... Περιβαλλοντική μόλυνση, βία και διαφθορά, διάλυση κάθε έννοιας κράτους, κυριαρχία των εταιρειών βιοτεχνολογίας και όχι μόνο, μια κοινωνία στηριγμένη στο άρτος και θεάματα... Ο κόσμος που περιγράφουν μέσα από τις αναμνήσεις τους η Τόμπι και η Ρεν αξίζει να καταστραφεί και να χαθεί, η Άνυδρη Πλημμύρα είναι αυτό που του αξίζει... Θεματολογικά το "Η χρονιά της πλημμύρας" κινείται στην ίδια γραμμή με το  "Όρυξ και Κρέϊκ" και θέτει τους ίδιους προβληματισμούς σχετικά με την ηθική της βιοτεχνολογίας, την ανθρώπινη φύση και τον ρόλο που παίζει πάνω στον πλανήτη, την βία... Στερείται του καταιγιστικού ρυθμού του  "Όρυξ και Κρέϊκ", σε κάποια σημεία μοιάζει να παρατραβάει κάποια θέματα όπως τον έρωτα της Ρεν για τον Τζίμυ αλλά διαβάζεται πολύ ευχάριστα χωρίς να κουράσει, προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωσή του "Η χρονιά της πλημμύρας" τόσο για την πολύ καλά δομημένη πλοκή του όσο και για το περιεχόμενό του καθώς ασπάζομαι πολλούς από τους προβληματισμούς και τις ιδέες που παρουσιάζονται σε αυτό... 

Το φινάλε αφήνει ένα αισιόδοξο συναίσθημα αλλά και τον σπόρο της αμφιβολίας... Αξίζει ο άνθρωπος μια δεύτερη ευκαιρία; 

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Ενθάδε κείται το όνειρο...

Πηγαίνοντας στη δουλειά σήμερα το πρωί, περνώντας από το Χαλάνδρι, πέρασα έξω από ένα μαγαζί που είχε κλείσει, ήταν άδειο, πάνω στη βιτρίνα υπήρχε το λογότυπο της επιχείρησης και ένα κίτρινο "Ενοικιάζεται"... Το λογότυπο ήταν ωραίο, περιποιημένο και μοντέρνο όπως ήταν και το μαγαζί όσο λειτουργούσε... 

Σκεφτόμουν τι τεράστια πίκρα πρέπει να είναι για κάποιον να έχει ξοδέψει χρήμα αλλά και χρόνο και κομμάτια από τον ίδιο του τον εαυτό για να χτίσει κάτι από το 0, να το στήσει στα πόδια του, να γίνει όπως το ονειρευόταν, να έχει επενδύσει τα πάντα πάνω στο δημιούργημα του και τα πράγματα να μην πάνε καλά... Να περνάει απ' έξω και να βλέπει το κουφάρι του ονείρου του... 

Ενθάδε κείται το όνειρο κι η ελπίδα, το "Ενοικιάζεται" είναι σαν το σταυρό πάνω στο μνήμα, το ξεχασμένο λογότυπο η φωτογραφία του μακαρίτη...

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

4 και σήμερα...

4 και σήμερα, μετράω σαν τους φαντάρους μέχρι την ημέρα που θα πάρουν το χαρτί... Έχω καταστρώσει τα πλάνα μου, έχω βρει τα βιβλία που θα με συνοδέψουν στις διακοπές (κλικ, κλικ), έχω μοιράσει στα απογεύματα της εβδομάδας τις δουλειές που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να μην αγχωθούμε και τρέχουμε την τελευταία στιγμή, είναι όλα έτοιμα... Σήμερα θα μελετήσω και τη διαδρομή την οποία δεν έχω ξανακάνει και Σαββάτο πρωί φύγαμε...

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

"Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol

"Οι δελφινάνθρωποι" του Torsten Krol
Βρισκόμαστε λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο... Ένα αεροπλάνο, χτυπημένο από μια τροπική καταιγίδα, πέφτει στην ζούγκλα του Αμαζονίου... Από το δυστύχημα διασώζεται μια οικογένεια Γερμανών, η μητέρα Εύα, οι δυο της γιοι, Έριχ και Ζέπι και ο Κλάους, θείος των παιδιών και φρέσκος, μόλις μιας ημέρας, σύζυγος της Εύας... Ο Κλάους είναι αδερφός του σκοτωμένου στο Ανατολικό Μέτωπο άνδρα της Εύας, ένας άνθρωπος με σκοτεινό παρελθόν, που προτείνει στην νύφη του να τον παντρευτεί για να την προστατέψει, αυτή και τα ανίψια του, και να τους προσφέρει ένα μέλλον μακρυά από τα αποκαΐδια της Γερμανίας και να κάνουν μια νέα αρχή στη Βενεζουέλα... Χαμένοι στη ζούγκλα εντοπίζονται από μια φυλή ιθαγενών, τους Γιαγιόμι, που ζουν ακόμα στην λίθινη εποχή, οι οποίοι λόγω ενός οράματος του σαμάνου τους τους θεωρούν δελφίνια που πήραν ανθρώπινη μορφή και τους αντιμετωπίζουν με δέος... Στον οικισμό των Γιαγιόμι συναντούν ένα Γερμανό ανθρωπολόγο, τον Γκέρχαρντ Βέντσλερ, ο οποίος ζει για δεκατρία χρόνια με τους ιθαγενείς, πλήρως αποκομμένος από τον έξω κόσμο, με στόχο να τους μελετήσει και να τους κατανοήσει... Τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα είναι καταιγιστικά και τραγικά και για τους πρωταγωνιστές του βιβλίου αυτού τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο...

Ο αφηγητής του βιβλίου είναι ο Έριχ, ο μεγάλος γιος της Εύας, δεκαέξι χρονών... Είναι ένα παιδί που έχει επιβιώσει από την κόλαση του πολέμου, που είδε το σπίτι του να βομβαρδίζεται από τους Συμμάχους, έμεινε ορφανός από πατέρα, έζησε την πείνα και την ταπείνωση της ήττας, κουβαλάει μέσα του όλα αυτά τα τραύματα αλλά και τα στερεότυπα και το μίσος που μεγάλωνε ο μέσος Γερμανός έφηβος λίγο πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου... Είναι ένα παιδί που προσπαθεί να γίνει άντρας, σπρωγμένος από την απουσία του πατέρα, για να προστατέψει την εύθραυστη μητέρα του και τον ανώριμο αδερφό του... Μεγαλώνει με βάσεις αυτά που διδάχτηκε από τον πατέρα του και τη γερμανική κοινωνία, με την αίσθηση της υπεροχής της Γερμανικής φυλής και το μίσος για τον Εβραίο... Σύντομα θα διαπιστώσει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα έχει στο μυαλό του...

Η ροή της αφήγησης θυμίζει το φυσικό περιβάλλον της ζούγκλας μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία... Άλλοτε αργή και υπνωτική σαν ζεστό μεσημέρι και άλλοτε έντονη και καταιγιστική, όπως οι τροπικές καταιγίδες που ξεσπούν και πνίγουν τα πάντα στο διάβα τους... Η επαφή των λευκών με μια κοινωνία ξεχασμένη στον χρόνο είναι αποκαλυπτική... Στην αρχή την αντιμετωπίζουν με υπεροψία, σιγά σιγά όμως συνειδητοποιούν πόσα κοινά έχουν οι πρωτόγονοι με τους "πολιτισμένους" και πόσο άγεται και φέρεται ο σύγχρονος άνθρωπος μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια ιστορίας και πολιτισμού από ιδεοληψίες και στερεότυπα, παραδομένος στα πιο ταπεινά και βάρβαρα ένστικτά του... Στο τέλος ο αναγνώστης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά δεν είναι οι Γιαγιόμι οι "άγριοι", ότι η φρίκη μπορεί να κρύβεται πίσω από γοητευτικά προσωπεία...

Το βιβλίο του  Torsten Krol  είναι μια ευθεία καταγγελία στον ρατσισμό και την προκατάληψη, μια κριτική στον δυτικό πολιτισμό και την υποκρισία του, που ενώ έχει αιματοκυλίσει τον πλανήτη εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα "υψηλά ιδεώδη" του... Η βία των Γιαγιόμι προκύπτει φυσικά από την άγνοιά τους και από τον δύσκολο τρόπο που ζούνε, ξεχασμένοι από την ιστορία και αγνοώντας τι σημαίνει τεχνολογία... Η βία του δυτικού πολιτισμού είναι βία χτισμένη πάνω στο μίσος και την πλεονεξία γι' αυτό και πολύ χειρότερη από αυτή των Γιαγιόμι...

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Το φως της ζωής...

Γυρνάω χθες το απόγευμα από τη δουλειά και βρίσκω τον Σ. μουτρωμένο, η Μ. τον έχει μαλώσει για κάτι που έκανε... Λίγο αργότερα ενώ βγάζω τα παπούτσια μου τον βλέπω στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου να με κοιτάζει με παράπονο... Τον παίρνω αγκαλιά και του εξηγώ ότι η μαμά είχε δίκιο που τον μάλωσε γιατί έκανε κάτι άσχημο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάμε αφού αυτός είναι το φως της ζωής μας... Το σκέφτεται για λίγο και μετά μου λέει :

Σ.: Μα μπαμπά, δεν έχω φάει λάμπα...
Εγώ: Τι εννοείς Σ. ;
Σ.: Είπες ότι είμαι το φως της ζωής σας, δεν έχω φάει λάμπα...

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Η δυναμική των social media / R.I.P. @Contrabbando...

Λίγες μόνο μέρες μετά την είδηση ότι ο γνωστός blogger Allu Fan Marx έφυγε από τη ζωή, ένας άλλο θάνατος έρχεται να ταράξει τα ελληνικά social media και είναι αυτός του @Contrabbando , κατά κόσμον Πάνου Οικονόμου... Η είδηση δεν ξάφνιασε ιδιαίτερα όσους γνώριζαν την μάχη που έδινε με την ασθένεια εδώ και χρόνια ο εκλιπών σίγουρα όμως σκόρπισε θλίψη και συγκίνηση σε όλους... 

Μπορεί τα social media να έχουν κατακριθεί και επικριθεί από πολλούς, δικαιολογημένα, για το γεγονός ότι πολλές φορές διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και αλλοιώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ταυτόχρονα όμως έχουν εξελίξει την αλληλεπίδραση του ανθρώπου σε άνθρωπο... Δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσεις ανθρώπους, σκέψεις και συναισθήματα ανθρώπων όχι επωνύμων, να ταυτιστείς, να συγκινηθείς, να προβληματιστείς, να εξοργιστείς μαζί τους... Πριν την εμφάνιση των social media το προνόμιο της δημόσιας έκθεσης της σκέψης τους το είχαν μόνο όσοι ήταν άνθρωποι του πνεύματος ή του "πνεύματος", άνθρωποι που ζούσαν κάτω από το φως των προβολέων, άνθρωποι ενταγμένοι σε κυκλώματα, λογοτεχνικά, πολιτικά, καλλιτεχνικά, δημοσιογραφικά... Πλέον ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας έχει τη δυνατότητα να εκθέσει την σκέψη του και τον εαυτό του και να δεχτεί την επιβράβευση, την χλεύη, την αγάπη, κάθε δυνατό συναίσθημα από όσους τον διαβάζουν... Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας γίνεται η καθημερινότητά σου και ας μην τον έχεις δει ποτέ σου, ζει στο timeline σου, στον τοίχο του Facebook σου, στο rss feed reader σου... Αν χαθεί, αφήνει ένα κενό στην καθημερινότητά σου όπως η απώλεια ενός ανθρώπου με φυσική παρουσία στο περιβάλλον σου και σου λείπει...

Τον @Contrabbando δεν τον γνώριζα καλά, τον ακολουθούσα στο Twitter μόνο λίγο καιρό... Από την ημέρα της ανακοίνωσης του θανάτου του πάρα πολλά tweets του επαναδημοσιεύτηκαν από ανθρώπους που τον ακολουθούσαν στο Twitter σαν φόρος τιμής στην μνήμη του... Από αυτά τα σπαράγματα της σκέψης του είδα ότι επρόκειτο για ένα άνθρωπο με μεγαλείο ψυχής και αφάνταστη εσωτερική δύναμη...

Καλό σου ταξίδι @Contrabbando ...

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Τα απόνερα του τελικού του Mundial...

Πολύ κουβέντα έγινε εδώ και λίγες μέρες σχετικά με το ποιον εκ των δύο φιναλίστ του Μουντιάλ "έπρεπε" να υποστηρίξουμε... Ως Έλληνες έχουμε την τάση να παθιαζόμαστε υπερβολικά με το οποιοδήποτε θέμα και φτάσανε στο σημείο κάποιοι να αντιδράσουν έντονα στο post του Σωκράτη Παπασταθόπουλου στο facebook με το οποίο "τόλμησε" να συγχαρεί τη Γερμανία και ειδικά τους συμπαίκτες του στην Μπορούσια Ντόρτμουντ για την κατάκτηση του τροπαίου...

Προσωπικά υποστήριζα την Αργεντινή και η χθεσινή της ήττα από τη Γερμανία στον τελικό του Μουντιάλ με στενοχώρησε... Ο λόγος που την υποστήριζα πέραν του γεγονότος ότι προτιμώ πολύ περισσότερο την αργεντίνικη σχολή ποδοσφαίρου από τη γερμανική είναι ότι νιώθω πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια για την Αργεντινή σαν λαό και ψυχοσύνθεση παρά για την Γερμανία... Αν θέλετε, ο τελικός του Μουντιάλ, είχε και μια διάσταση οικονομικοπολιτική, από την μια οι χρεοκοπημένοι, η άρνηση χρέους και από την άλλη το ΔΝΤ και οι δανειστές... 

Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος που είχε μια τέτοια εναλλακτική οπτική για τον τελικό του Μουντιάλ και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό... Το ποδόσφαιρο είναι ένα κοινωνικό δρώμενο και δεν μπορείς να το αποκόψεις από το ευρύτερο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο την στιγμή μάλιστα που βλέπουμε πόσο έντονα χρησιμοποιείται για πολιτικούς λόγους όχι μόνο τώρα  αλλά και παλιότερα... Από την άλλη πρέπει να "επιτρέπουμε" στους άλλους να διατηρούν μια αποκλειστικά φίλαθλη οπτική του ποδοσφαίρου, δεν είναι δυνατόν κάποιος να μέμφεται τον Παπασταθόπουλο επειδή προτίμησε την Γερμανία από την Αργεντινή στον τελικό κι επειδή τυγχάνει να έχει προσωπικές σχέσεις με Γερμανούς διεθνείς που είναι συμπαίκτες του στην Ντόρτμουντ... 

Το ποδόσφαιρο είναι κοινωνικό δρώμενο, όπως είπαμε πριν, αλλά είναι και παιχνίδι... Καλό είναι το πάθος μας να επιδεικνύεται στον στίβο της ζωής και της καθημερινότητας και όχι στα social media, για ένα παιχνίδι...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ο γκρίζος...

Το πρωί του Σαββάτου κατά τις 10 , πίνουμε οικογενειακώς καφέ στο Χαλάνδρι... Ο Σ. είναι γκρινιάρης και προσπαθεί να μας πείσει να του πάρουμε παγωτό... Η Μ. του λέει ότι δεν γίνεται να φάει παγωτό πρωί πρωί χωρίς να έχει φάει πρωινό κι ο Σ. από τα νεύρα του σφίγγει τα δόντια και μουγκρίζει...

Μ.: Μην μουγκρίζεις παιδί μου και μίλα...
Σ.: Θα σου γκρίζω όσο θέλω!

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

Όταν έπιασα για πρώτη φορά δουλειά πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, είχα την τύχη να έχω για συνάδελφο και άμεσο συνεργάτη έναν άνθρωπο, τον Β., στον οποίο οφείλω πολύ μεγάλο κομμάτι της (όποιας) επαγγελματικής μου επιτυχίας και της εξέλιξης μου σαν προγραμματιστής... Έμαθα πολλά τα χρόνια που δουλέψαμε μαζί και κυρίως έμαθα να σκέφτομαι με συγκεκριμένο τρόπο... Ήξερα ότι όπου και αν κολλούσα, ότι στραβή και να γινόταν αυτός αυτός θα έβρισκε την λύση, θα έκανε το λάθος να χαθεί, όπως και έκανε σε δεδομένη στιγμή όταν χρειάστηκε, ψύχραιμα και αβίαστα, χωρίς να αναφέρει το θέμα ξανά ποτέ από τότε... Ο άνθρωπος αυτός ήταν το δίχτυ ασφαλείας μου...

Εδώ και μισό χρόνο περίπου δεν είμαστε άμεσοι συνεργάτες, εξακολουθούμε να είμαστε συνάδελφοι αλλά πλέον δουλεύουμε σε ξεχωριστές ομάδες... Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν αρχικά συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε πανικοβλήθηκα διότι πια δεν θα ήταν εκεί ο Β. για να με στηρίζει στην στραβή, να με βοηθάει εκεί που τα έβρισκα μπαστούνια, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνος μου και μάλιστα σε μια εντελώς καινούργια και άγνωστη για μένα τεχνολογία... Είχα χάσει το δίχτυ ασφαλείας μου...

Τα πράγματα έχουν πάει πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα πριν από έξι μήνες... Βούτηξα στα βαθιά και κολύμπησα αρκετά καλά... Έμαθα και έκανα πολλά νέα πράγματα, δοκίμασα να φτιάξω πράγματα, έφαγα την μούρη μου,  ξαναδοκίμασα, άλλα τα πέτυχα, άλλα όχι... Έγινα πιο πεισματάρης και πιο μαχητικός στην προσπάθεια να βρω μια λύση για το όποιο πρόβλημα με ταλαιπωρεί... Ξέρω ότι η λύση του προβλήματος εξαρτάται από μένα, ότι δεν θα βρεθεί κανείς να απλώσει το δίχτυ του να με σώσει... Συνειδητοποιώ ότι τόσα χρόνια ήμουν αρκετά τεμπέλης κι εφησυχασμένος από την ιδέα ότι ό,τι και αν συμβεί η λύση θα βρεθεί αν όχι από μένα, από τον Β. ... Τώρα η λύση πρέπει να βρεθεί από μένα και αυτό τελικά δεν είναι τόσο κακό...

Προσπαθώ να θυμηθώ αν του έχω πει ποτέ ευθέως ένα ευχαριστώ για όση βοήθεια μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν θυμάμαι κάτι, πιστεύω πάντως ότι με τον τρόπο μου του έχω δώσει να το καταλάβει...