Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Απολογισμός 2011 - Οι στόχοι μου για την χρονιά που έρχεται...


Δεν κατάφερα να ξανακόψω το τσιγάρο, ο στόχος ανανεώνεται και για την νέα χρονιά...

Ξεκίνησα karate, έχασα πολλά μαθήματα διότι ο Δεκέμβρης ήταν εξαιρετικά δύσκολος μήνας και δεν υπήρχε χρόνος αλλά συνεχίζω κανονικά...

Η διατροφή μου έχει διορθωθεί, έχει τις καλές της μέρες και τις κακές αλλά είναι καλή γενικά...

Ελάττωσα το άγχος, έγινα πιο ψύχραιμος, πιο επίμονος, πιο υπομονετικός, μπράβο μου (εγκάρδιο χτύπημα επιβράβευσης στην πλάτη)...

Λεφτά παραπάνω έβγαλα, αφού δούλεψα αυτό τον χρόνο περισσότερο από κάθε άλλο... Το κακό είναι ότι τα λεφτά αυτά δεν κάνανε τη διαφορά, ούτε αντικατοπτρίζουν την κούραση και την προσπάθεια αυτής της χρονιάς...

Το βιβλίο της Python δεν το τέλειωσα ποτέ... Έκανα πολλές απόπειρες μέσα στην χρονιά να εμβαθύνω σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού, πέρα από τις στενές απαιτήσεις της δουλειάς μου, αλλά δεν τα κατάφερα... Δεν έχω καταφέρει ακόμα να βρω αυτό που μου ταιριάζει και μάλλον δεν έχω την υπομονή αλλά ούτε και τον χρόνο που χρειάζεται να επενδύσω για να μάθω κάτι νέο...

Διάβασα πολλά ωραία βιβλία, είδα πολλές ωραίες ταινίες και πολλές ωραίες σειρές... Τελευταία, την παρακολουθώ αυτές τις μέρες, το καταπληκτικό, "Game Of Thrones"...

Ταξίδι στο εξωτερικό, δυστυχώς, δεν κάναμε... Θες η οικονομική αβεβαιότητα, θες ο φόβος του να μην ταλαιπωρηθούμε εμείς και το παιδί, δεν πήραμε την απόφαση... Δεν ξέρω αν θα την πάρουμε μέσα στο 2012, το ελπίζω... Ελπίζω επίσης, το ταξίδι, εφόσον γίνει, να είναι μετ' επιστροφής και όχι one way (βλέπε μετανάστευση)...

Σε γενικές γραμμές το 2011 ήταν μια δύσκολη χρονιά, τόσο προσωπικά όσο και γενικότερα, σε προσωπικό επίπεδο όμως, το πρόσημό της ήταν θετικό... Ειπώθηκαν αλήθειες, βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα, αλλάξανε πολλά πράγματα, επαναπροσδιορίστηκαν σχέσεις, άλλες προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο, η αλήθεια είναι συγκρουσιακή πολλές φορές... Από το 2011 δεν θα ξεχάσω ποτέ το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου και την απόλυτη ευτυχία που ένιωσα τις μέρες των διακοπών μας... Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ άλλοτε έτσι, εκείνες τις μέρες έζησα πραγματικά τον παράδεισο...

Για τους στόχους της νέας χρονιάς φέτος δεν θα φτιάξω λίστα... Το 2012 θέλω να συνεχίσω να περπατάω στο δρόμο που ανοίχτηκε το 2011... Η αλήθεια, το θάρρος της γνώμης, η κατάργηση πάσης φύσεως εξαρτήσεων που με κρατούν πίσω συναισθηματικά, η ζωή μου που ορίζω εγώ και κανένας άλλος, η επιμονή, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, αυτά που έμαθα να εφαρμόζω το 2011, αυτά είναι οι στόχοι μου και για την νέα χρονιά... Αν όλα αυτά επιτευχθούν, ή έστω κάποιο μέρος τους, όλα τα υπόλοιπα, τα επιμέρους, θα έρθουν μόνα τους...

Καλή χρονιά, με υγεία, να έχουμε όλοι, μακάρι το 2012 να είναι καλύτερο από το 2011!!!

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Πρωτοσέλιδο θράσος...

Αυριανή - 28/12/2011

Τι μας λέει το σημερινό πρωτοσέλιδο της "Αυριανής"; Ότι οι εργαζόμενοι του ALTER είχαν το θράσος και την απαίτηση να... πληρώνονται για την εργασία τους για 9 ολόκληρα χρόνια!!! Ότι υπήρχαν μισθοί των 100.000 Ευρώ που προφανώς η διοίκηση του σταθμού τους έδινε (όταν τους έδινε) επειδή της είχε βάλει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό... Ότι το ALTER πλήρωνε και Εφορία, άκουσον, άκουσον!!! Μήπως πλήρωνε και εισφορές στο ΙΚΑ;;; Δεν θα αντέξω τέτοια συγκίνηση, τόσο αλτρουισμό... Τέλος, για κερασάκι, μαθαίνουμε ότι άδικα κυνηγάνε τον γέροντα Εφραίμ, σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να πλήξουν την σχέση μας με το ξανθό γένος...

Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, εφημερίδες σαν την "Αυριανή" που στήριξαν το κρατικό/παρακρατικό οικοδόμημα για δεκαετίες, συνεχίζουν να κυκλοφορούν πουλώντας τρέλα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη Δύση και ότι τα κοκόρια μας γεννάνε... Έχουν φτάσει σε σημείο να διαστρεβλώνουν τόσο αναίσχυντα την αλήθεια που φτάνουνε στα όρια του σουρεαλισμού... Όσο εμείς όμως εξοργιζόμαστε ή ξεκαρδιζόμαστε με τις απίθανες ανοησίες της "Αυριανής", οι εργαζόμενοι του ALTER εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι, χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική... Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από τον εργαζόμενο που έχει εργαστεί και δεν έχει πληρωθεί για την εργασία του... Δεν είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης να πουλάνε τρέλα ανενόχλητοι... 

Αλήθεια, αυτός που συνέταξε αυτό το πρωτοσέλιδο, μπορεί να κοιταχτεί στον καθρέφτη; Για όσους δεν το γνωρίζουν και στην "Αυριανή" οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες...

Δείτε και αυτό, όσοι δεν το ξέρετε : Blog εργαζομένων ALTER.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία...

Μεγάλωσα στην πολυκατοικία που έχτισε ο παππούς μου... Στο ισόγειο το μαγαζί, στον πρώτο όροφο η θεία μου, στον δεύτερο εμείς, στον τρίτο ο θείος μου με τους παππούδες... Υπήρχαν και άλλα διαμερίσματα στην πολυκατοικία, εκτός από αυτά που μέναμε το σόι, τα οποία ενοικιάζονταν από τον παππού, το σύνολο έξι...

Κάθε χρόνο λέγαμε τα κάλαντα μαζί με τα ξαδέρφια μου, τα παιδιά της θείας μου από τον πρώτο όροφο και οι πρώτοι "πελάτες" που τα ακούγανε ήταν όσοι μένανε στην πολυκατοικία... Χτυπούσαμε τις πόρτες των διαμερισμάτων, των δικών μας και των νοικάρηδων, όλοι άνοιγαν, όλοι ακούγανε τα κάλαντα και όλοι μας έδιναν χαρτζιλίκι, άλλος λίγο άλλος πολύ, ότι μπορούσε ο καθένας...

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι εκτός των περιπτώσεων των ανθρώπων που δουλεύανε εκείνη την μέρα, οπότε δεν υπήρχε κανείς να ανοίξει την πόρτα, η πόρτα άνοιγε πάντα στο χτύπημα του κουδουνιού μας και όλοι είχαν πάντα διάθεση να ακούσουν τα κάλαντα από εμάς... Ούτε ένας , ούτε μια φορά δεν μας είπε, "Μας τα 'παν, άλλοι"... Ίσως επειδή είμαστε τα εγγόνια του ιδιοκτήτη και δεν ήθελαν να τον "δυσαρεστήσουν"...

Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές και χρόνια πολλά σε όλους με υγεία!!!
Μακάρι όλα να πάνε καλά για όλους μας...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτικά ορθές μαλακίες...

Έχω ένα θέμα με την πολιτική ορθότητα, μου την σβουρίζει διότι πιστεύω ότι κατά βάση είναι ένας εύσχημος τρόπος να καμουφλαριστεί η υποκρισία... Υπάρχουν δύο πολιτικά ορθές εκφράσεις που με εκνευρίζουν αφάνταστα...

Η πρώτη είναι ο "έγχρωμος" όταν αναφέρεται κάποιος σε άνθρωπο μη-λευκό / Καυκάσιο και ειδικά σε μαύρους... Τι πάει να πει έγχρωμος, για άνθρωπο μιλάμε όχι για τηλεόραση... Υπάρχουν λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, γιατί τους λευκούς τους λέμε λευκούς και τους υπόλοιπους έγχρωμους; Για να μην φανούμε ρατσιστές; Από πότε είναι ρατσιστικό να λες την αλήθεια; Είναι ντροπή να λες ότι κάποιος είναι μαύρος; Το τραγούδι του James Brown και μετέπειτα moto της Black Power έλεγε "Say it loud, i 'm black and i 'm proud" δεν έλεγε "Say it loud, i 'm coloured and i 'm proud"... Το να αποκαλείς κάποιον μη-λευκό έγχρωμο δεν επιδεικνύει ευαισθησία και σεβασμό στη διαφορετικότητα αλλά τύψεις που ενδεχόμενα νιώθει ο λευκός για ότι του έχει κάνει και μια υποκριτική, τάχα μου ανθρωπιστική στάση, "να δείτε με, σέβομαι όλους τους ανθρώπους, σέβομαι το διαφορετικό, δεν τους λέω μαύρους τους λέω έγχρωμους"... Μη χέσω...

Η δεύτερη πολιτικά ορθή έκφραση που με εκνευρίζει είναι το να ονομάζεις τους ανθρώπους με αναπηρία, "άτομα με ειδικές ικανότητες"... Ok, καλή η θετική σκέψη αλλά το να βαφτίζεις το ψάρι κρέας, δεν καλυτερεύει κάτι στις ζωές αυτών των ανθρώπων... Υπάρχουν άνθρωποι που είτε γεννήθηκαν έτσι είτε τους συνέβη να έχουν κάποια αναπηρία, είναι υποχρέωση της κοινωνίας μας να τους αποδεχτεί και να τους βοηθήσει να ενταχθούν σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, στην εκπαίδευση, την εργασία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό... Το να προσπαθείς να λειάνεις τις γωνίες τις αναπηρίας ονομάζοντάς την "ειδική ικανότητα" είναι σκέτη υποκρισία, ένα όνομα δεν κάνει τη διαφορά, ησυχάζει απλά τον τρόμο που νιώθουν οι υπόλοιποι, μη - ανάπηροι, στο άκουσμα ή στην θέα ενός ανάπηρου ανθρώπου και τις τύψεις για την κρυφή, άγρια χαρά που νιώθουν γιατί δεν συνέβη σε αυτούς και τους αγαπημένους τους, στη ζωή του πραγματικά ενδιαφερόμενου δεν αλλάζει κάτι... Είμαι σίγουρος ότι ένας ανάπηρος θα προτιμούσε να έχει συμπολίτες που σέβονται την ύπαρξή του, δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια πάνω στις ράμπες διέλευσης αμαξιδίων, ούτε παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ ειδικά για αυτόν στα πολυκαταστήματα και ένα κράτος που δεν είναι αδιάφορο, για να μην πω εχθρικό, απέναντί του, που δεν τον αντιμετωπίζει σαν στατιστική και σαν βάρος του συστήματος υγείας... Είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε όλα αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τίτλο "άτομο με ειδικές ικανότητες"... όπως είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε τις "ειδικές ικανότητες" του εν μια νυκτί για να έχει την υγεία του και την αρτιμέλεια του... Αν είχε περιεχόμενο το ενδιαφέρον και ο ανθρωπισμός, οι λέξεις δεν θα έπαιζαν ρόλο...

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Περί γεύσης...

Αν μας ρώταγε κάποιος ποια αίσθηση δεν θα θυσιάζαμε με τίποτα, σίγουρα όλοι θα επιλέγαμε μεταξύ της όραση και της ακοής και δεν θα είχαμε άδικο, η απώλειά τους είναι φοβερό χτύπημα για κάθε άνθρωπο... Τι θα γινόταν όμως αν χάναμε την γεύση; Στο πρώτο άκουσμα δεν ακούγεται και τόσο τραγικό αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι... Δεν είναι μόνο ότι χάνεις την απόλαυση ενός φαγητού ή ενός ποτού... Όλα στη ζωή έχουν γεύση... Το φαγητό, το ποτό, το τσιγάρο, τα συναισθήματα έχουν γεύση, ο φόβος, το άγχος, η χαρά, ο έρωτας, όλα έχουν γεύση... Φαντάσου μια ζωή χωρίς γεύση, πουθενά, το φαΐ και το ποτό να είναι μηχανικές συνήθειες που εξασφαλίζουν την επιβίωση, ένα κόσμο που δεν θα υπάρχει λόγος να δεις τους φίλους σου και την οικογένειά σου γύρω από στρωμένο τραπέζι...Μια ζωή που τα συναισθήματα δεν θα περιγράφονται με γευστικές εναλλαγές, όπου η χαρά δεν θα φέρνει γλύκα, το άγχος και ο φόβος πίκρα στα χείλη και ο έρωτας δεν...θα είναι έρωτας... Τι άνοστη και μισή ζωή θα ήταν αυτή...

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

T.G.I.F. ...

Δύσκολη εβδομάδα, πολύ δουλειά για μένα και την Μ., ατέλειωτα ωράρια, σήμερα μπήκα στο σπίτι στις 7:30, η Μ. θα δουλεύει και την Κυριακή... "Ο γιος μας μεγαλώνει μόνος του", είπα στην Μ. (αστειευόμενος) στο τηλέφωνο... Η άδειά μου που θα ξεκινούσε τη Δευτέρα παίρνει αναβολή για την Τρίτη και βλέπουμε... Πρώτη φορά μου κόβεται άδεια, δεν μου έχει ξανατύχει... Ευτυχώς απόψε είναι Παρασκευή... 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Μποστανάκι στο μπαλκόνι...

Πριν από μερικούς μήνες η Μ. είχε αγοράσει μια πιπεριά σε γλάστρα που την βάλαμε στο μπαλκόνι... Έκανε κόκκινες, καυτερές πιπερίτσες τις οποίες κόψαμε και κρεμάσαμε στο μπαλκόνι από μια κλωστή για να ξεραθούν... Πριν καμιά 10 μέρες έφτιαξα ωραιότατο, καυτερό μπούκοβο που μπήκε σε βαζάκι για να καρυκεύσει τις φασολάδες, τις μακαρονάδες και τις μαρινάδες του χειμώνα... Έχουμε και μια γλαστρούλα με δεντρολίβανο στο μπαλκόνι, το πήραμε κυρίως γιατί είναι ανθεκτικό σαν φυτό, το δεντρολίβανο το τρώμε μόνο στην ρεβιθάδα... Σκέφτομαι τώρα τον Φλεβάρη, που είναι η εποχή του φυτέματος,  να πάρω μια ζαρντινιέρα και να φυτέψω πατατούλα... Έχω διαβάσει ότι δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα και η επιτυχία είναι σχεδόν εγγυημένη... Λέω να βάλω και κανένα κρεμμυδάκι... Έχει βάλει η μάνα μου στο μπαλκόνι της και πιάσανε κάργα, την Κυριακή που ήμασταν στο πατρικό μου φάγαμε μαρουλοσαλάτα με κρεμμυδάκι παραγωγής της...

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Cloud9 IDE...

Cloud9 IDE
Έψαχνα να βρω κανένα free editor με intellisense για Javascript για να τον εγκαταστήσω στο laptop της Μ. έτσι ώστε να μπορώ να δουλεύω και στα δύο μηχανήματα που έχω στο σπίτι και ψάχνοντας βρήκα το Cloud9...

Το Cloud9 είναι ένας on line editor για CSS, HTML και Javascript αλλά υποστηρίζει και αρκετές άλλες γλώσσες (PHP, Ruby,etc)... Προσφέρει integration με GitHub, Bitbucket και FTP (έστω και σε beta) από όπου μπορείς να σηκώσεις τα projects σου και να δουλέψεις από οποιοδήποτε υπολογιστή, φτάνει να έχει browser... Επίσης δίνει τη δυνατότητα να προστεθούν και άλλοι χρήστες που θα μπορούν να βλέπουν και να δουλεύουν το ίδιο project παράλληλα...

Δεν έχω σηκώσει κάτι στο GitHub ή το Bitbucket οπότε δοκίμασα το FTP και οφείλω να ομολογήσω ότι παίζει μια χαρά... Το μόνο πρόβλημα που εντόπισα είναι ότι για κάποιο λόγο, που μπορεί να φταίω κι εγώ, έχει πρόβλημα με τους ελληνικούς χαρακτήρες, βγάζει "κινέζικα"...

Το Cloud9 υπάρχει και σαν extension του Chrome στο Chrome Web Store...

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Για φούρνους που δεν γκρεμίστηκαν...

Μου αρέσουν οι φούρνοι... τα αρτοποιεία εννοώ... Πρέπει να παίζει ρόλο το γεγονός ότι το πατρικό μου είναι πάνω από φούρνο, τα παλιά τα χρόνια ήταν του μπάρμπα μου... 

Θυμάμαι διάφορες σκηνές από όταν ήμουν μικρός, τα καλάθια που έμπαινε το ψωμί καυτό όπως έβγαινε από τον φούρνο, τον κοφτό ήχο του ξύλινου φτυαριού όπως ξεφόρτωνε τις λαμαρίνες, τα ταψιά με το φαΐ που φέρνανε τις Κυριακές για ψήσιμο... Η μυρωδιά του ψωμιού τι ωραία που είναι, να φανταστείς ότι για χρόνια, δεν το έτρωγα, σπάνια το έβαζα στο στόμα μου και μόνο όταν το τράβαγε το φαΐ, σάλτσες και τέτοια... 

Τα παλιά τα χρόνια που η Μαραθώνος ήταν κατσικόδρομος και το να πας για μπάνιο στην Νέα Μάκρη, ταξίδι κανονικό, όταν πηγαίναμε με την Μ. για μπάνιο σταματάγαμε σε ένα μεγάλο Βενέτη που έχει στη διαδρομή για να πάρουμε εφόδια, καφέ και κάτι σαντουιτσάρες που έκανε με όλου του κόσμου τα καλά...  Ωραίος φούρνος, από τους πρώτους "μοντέρνους" που θυμάμαι εγώ, αυτός και ο Βενέτης στην Κηφισιά, με αμέτρητα πράγματα, αλμυρά, γλυκά, που σου χόρταιναν πρώτα το μάτι και μετά το στομάχι...

Στην Κύπρο θυμάμαι χαρακτηριστικούς φούρνους και παραδοσιακούς και μοντέρνους... Ο φούρνος του χωριού της μάνας μου, παραδοσιακός, πουλούσε μόνο ψωμί, εκείνα τα μεγάλα, χοντρά, χωριάτικα καρβέλια... Χρόνια μετά, όταν υπηρετούσα την θητεία μου σε ένα χωριό έξω από την Λεμεσό, το Sunfresh στο round about της Αγίας Φύλας, 24-ωρης λειτουργίας, σκέτος παράδεισος, ξεφούρνιζε φρέσκα ψωμιά, κουλούρια, τυρόπιτες και αλμυρά ακόμα και στις 2:00 το πρωί...

Στην αγαπημένη μου Αίγινα, πέρσι το καλοκαίρι, ο φούρνος που πηγαίναμε κάθε πρωί , Κρητικός νομίζω λεγόταν, για να πάρουμε ψωμί, τυρόπιτες, κουλούρια για το πρωινό μας και όχι μόνο... Κρατούσα τον Σ. μου αγκαλιά για να είναι ψηλά και να διαλέξει το κουλούρι που ήθελε...

Αν με ρωτήσεις τι είδους φούρνος είναι ο αγαπημένος μου, δεν θα απαντήσω βάση της ικανοποίησης του ουρανίσκου μου αλλά του πόσο δυνατή είναι η ανάμνηση που τον συνοδεύει...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Για το ίδρυμα...

Τώρα ειλικρινά πιστεύουν πραγματικά εκεί στον ΣΚΑΙ ότι το "Ίδρυμα" είναι η απάντηση, το αντίπαλο δέος να πούμε στην "Ελληνοφρένεια"; Στα σοβαρά;;;;;

Είχα εδώ και καιρό την άποψη ότι το "Ίδρυμα" είναι εντελώς ΓΤΠ, ακούγοντας την ραδιοφωνική εκπομπή, κάνοντας αγωνιώδεις προσπάθειες να καταλάβω πού ακριβώς κρυβόταν το χιούμορ ή η κοινωνική σάτιρα αλλά δυσκολευόμουν αφάνταστα... Χθες το βράδυ είδα και την τηλεοπτική version, σε επανάληψη, και απέγινε το κακό... Ηλίθιες πρόζες μέσα σε ένα δήθεν μου ευρύτερο concept (το about στο site τους λέει: "Το Ίδρυμα είναι στη χώρα σας για να σας βοηθήσει να εξελιχθείτε από πιθηκάνθρωπους Ελληναράδες σε υπεύθυνους πολίτες. Ακολουθήστε Το Ίδρυμα και εκπαιδευτείτε. Το Ίδρυμα πιστεύει ότι βαθιά μέσα σας υπάρχει ένας πολιτισμένος άνθρωπος.") που προφανώς έχει στόχο να μετατρέψει άπαντες σε Πορτοσάλτε και δύο (τόσα άντεξα να δω) άνοστα και ξενέρωτα σκετς όπου στο ένα ούτε λίγο ούτε πολύ μας παρουσίαζαν τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που κάνανε την κατάληψη στη Μεσογείων ως κοινούς τραμπούκους και στο δεύτερο, όπου υποτίθεται ότι γινόταν σάτιρα στον ΠΑΟ και τις πριγκιπικές περιπέτειες του όπου ακούστηκε το πετυχημένο ότι η εξωτερική εμφάνιση, η εμφάνιση μανάβη συγκεκριμένα, καθορίζει την σοβαρότητα του συνομιλητή...

Μη μου πει κανένας, "Εντάξει πλάκα κάνουν οι άνθρωποι, μην τα παίρνεις στα σοβαρά"... Μπααα, σοβαρά; Τα σοβαρότερα πράγματα λέγονται στα αστεία που λέει και το άσμα και έχει απόλυτο δίκιο... Άσε που μέσα από τον ΣΚΑΙ περνάει πολλάκις φοράκις η θέση της εξέλιξης του Έλληνα από πιθηκάνθρωπο που λέει και το "Ίδρυμα"  σε κάτι πιο "εκλεπτυσμένο", "πολιτισμένο", "ευρωπαϊκό", σε  ...Πορτοσάλτε εν ολίγοις...

Επίλογος για να μην μακρυγορούμε.... Αν στον ΣΚΑΙ πιστεύουν ότι το "Ίδρυμα"  είναι το αντίπαλο δέος της "Ελληνοφρένειας", είναι για το ίδρυμα...

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

...ποιόν άραγε να πιστέψω; Τον tracker μου που μου λέει ότι έχω 30 επισκέψεις κατά μέσο όρο την ημέρα ή τα statistics του blogspot που δείχνουν ότι τουλάχιστον 200 άτομα την ημέρα έρχονται να λουστούν στην πηγή της γνώσης (μου); Ο πρώτος μου καταρρακώνει την ψυχολογία, με απογοητεύει και με θλίβει, μου κόβει τα φτερά... Ο δεύτερος με εμψυχώνει, με κάνει να νιώθω φωτεινός αστήρ της διανόησης και του internet αλλά μπορεί και να μου καλλιεργεί φρούδες ελπίδες, πάνω στην άμμο να μου χτίζει παλάτια που ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια, κομμάτια... Πού κρύβεται άραγες η αλήθεια;

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

"Η Γέννηση της Ορδής" της Christie Golden

Η Γέννηση της Ορδής - Christie Golden
Διαβάζω fantasy γιατί μου αρέσουν τα παραμύθια... Δεν πιστεύω ότι η ανάγνωση ενός fantasy βιβλίου θα διευρύνει τους πνευματικούς μου ορίζοντες, αναζητώ την πρωταρχική συγκίνηση και την αδρεναλίνη που μπορεί να σου προσφέρει μια καλογραμμένη ιστορία... Όταν ο συγγραφέας καταφέρνει να περάσει και κάτι άλλο, πιο βαθύ, μέσα από την ιστορία του, ακόμα καλύτερα, η ανάγνωση γίνεται ακόμα πιο απολαυστική...

Η Christie Golden παρουσιάζει την ιστορία της γέννησης της Ορδής, του αφανισμού των Ντρενέι και της καταστροφής του Ντράινορ, την απαρχή των γεγονότων που καθορίζουν την μοίρα του Άζεροθ και της φυλής των ανθρώπων... Η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από την καταγραφή των γεγονότων που κάνει ο Θραλ, ο σαμάνος/πολέμαρχος της Ορδής στο παρόν του WoW, την ιστορία του οποίου διαβάσαμε στο βιβλίο της ίδιας συγγραφέα,  "Ο Πολέμαρχος των Ορκ"...  

Η "Γέννηση της Ορδής", όπως και το προηγούμενο βιβλίο, είναι εξαιρετική... Η δράση είναι καταιγιστική αλλά η Golden δεν μένει μόνο σε αυτή την παράμετρο και δομεί την ιστορία με κεντρική ιδέα την καταστροφή που μπορεί να φέρει η άρνηση της διαφορετικότητας του άλλου, την μισαλλοδοξία και το μίσος που προκύπτει από αυτή την άρνηση, μίσος το οποίο είναι τελικά καταστρεπτικό για όλους... Δεν παραλείπει να περάσει κι ένα μήνυμα για το πόσο σημαντικό είναι το περιβάλλον και η αρμονική συμβίωση όλων των όντων, ένα μήνυμα που γενικά δεν απουσιάζει σε κανένα από τα βιβλία της σειράς WoW που έχω διαβάσει αλλά και σε πιο κλασσικά fantasy αναγνώσματα όπως τα βιβλία του Tolkien...

Η "Γέννηση της Ορδής" είναι ένα εξαιρετικό δείγμα fantasy λογοτεχνίας και η Christie Golden φαίνεται να είναι η πιο "δυνατή" εκπρόσωπος του είδους στο σύμπαν του WoW... Προτείνεται ανεπιφύλακτα...

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Ενδεικτική δημοκρατία...


Η δήλωση του πρωθυπουργού συμβαδίζει πλήρως με την ελληνική πραγματικότητα... Ενδεικτικοί μισθοί, ενδεικτικές συντάξεις, ενδεικτική εργασία, ενδεικτική δημόσια παιδεία, ενδεικτική δημόσια υγεία, ενδεικτική ζωή, ενδεικτική δημοκρατία, τώρα και ενδεικτική ημερομηνία προκήρυξης εκλογών, όλα πλέον κουμπώνουν μεταξύ τους, υπάρχει απόλυτη αρμονία...

Το μόνο που ξενίζει είναι ότι ακόμα δεν ακούμε τις ερπύστριες στην άσφαλτο αλλά ας κάνουμε λίγο ακόμα υπομονή...

tanks

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Οι "πολιτικά ορθοί" γονείς...

Αν υπάρχει μια κατηγορία γονέων που με εκνευρίζει εξίσου με αυτή εκείνων των γονέων που δεν λένε να πάρουν απόφαση ότι έχουν γίνει γονείς και ότι το παιδί έχει ανάγκες και συνήθειες διαφορετικές από αυτές ενός ενήλικα, είναι οι πολιτικά ορθοί γονείς... Είναι οι γονείς εκείνοι οι οποίοι σε συζητήσεις με άλλους γονείς θεωρούν χρέος τους να υποκριθούν τους απόλυτα αφοσιωμένους στην ευτυχία των παιδιών τους τόσο που καμιά κατάσταση και καμιά κούραση δεν τους κάνει να βαρυγκομήσουν... μέχρι να αντιληφθούν ότι και ο απέναντι έχει παιδιά και κουράζεται και βαρυγκομάει καμιά φορά οπότε ξεσπαθώνουν, δειλά στην αρχή αλλά με ανακούφιση στην συνέχεια... 

Είναι οι γονείς εκείνοι που "ντρέπονται" να πουν ότι κουράζονται, ότι ίσως θα ήθελαν να έχουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους και χτίζουν μια περσόνα γονιού/Δαλάι - Λάμα/οσιομάρτυρα ο οποίος υπομένει/κάνει τα πάντα για το παιδί του αγόγγυστα... Η περσόνα αυτή καλύπτει όλα τα στερεότυπα του γονιού-θυσία με τα οποία μεγαλώσαμε οι περισσότεροι από εμάς και προσπαθεί να χώσει κάτω από το χαλί τις όποιες ανασφάλειες και τύψεις έχει ο πολιτικά ορθός γονιός για την επάρκεια του ρόλου που έχει αναλάβει...  Επί της ουσίας δεν καταφέρνει τίποτα, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, πρώτα απ' όλους το καταλαβαίνουν τα ίδια τα παιδιά και το μόνο που μένει είναι η απογοήτευση και ενίοτε η αμηχανία...

Όσοι πήραμε την απόφαση να κάνουμε παιδιά, κάναμε μια επιλογή η οποία άλλαξε τη ζωή μας από τα θεμέλια... Η αγάπη και η ευτυχία που μας έχουν χαρίσει τα παιδιά μας δεν σημαίνει ότι δεν συνοδεύονται και από την πλήρη ανατροπή αυτού που ονομάζαμε καθημερινότητα και προσωπικές συνήθειες καθώς και από πολύ κούραση [*] .... Το παιδί θέλει φροντίδα, θέλει τρέξιμο και χρόνο που θα τον περάσεις μαζί του γιατί το χρειάζεται και αυτό και εσύ... Οι αντοχές του ανθρώπου είναι πεπερασμένες, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ να παραδεχθείς πως κουράστηκες, πως πονάνε τα πόδια σου, πως μπαΐλντισες...

Το καλοκαίρι στην Αίγινα, κάθε απόγευμα ο Σ. μου μετά το μπανάκι στην πισίνα, ήθελε να κόβουμε βόλτες μέσα στον κήπο του ξενοδοχείου... Το "περιπολάκι" κράταγε τουλάχιστον μια ώρα κάθε μέρα, το έκανα κάθε μέρα με την καρδιά μου αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν μου κόβονταν τα πόδια να κυνηγάω τον μπόμπιρα πάνω κάτω σε σκάλες και μέσα στα χώματα, ούτε ότι μπορεί εκείνη την ώρα εγώ να προτιμούσα να αράξω στην σεζ λονγκ με ένα παγωμένο καφέ στο χέρι... 

Κάθε επιλογή που κάνει ο καθένας στη ζωή του έχει ένα κόστος, το να υποκρινόμαστε ότι αδιαφορούμε για το κόστος αυτό, ενώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, δεν τιμά την επιλογή μας κι ούτε προστατεύει κανέναν, είτε μιλάμε για τον γονιό είτε για το παιδί... Το μόνο που χρειάζονται και οι δύο είναι η αλήθεια... Το παιδί, και μιλάω ακόμα και για τα μωρά, δεν θα πάθει κάτι αν καταλάβει ότι ο μπαμπάς και η μαμά δεν είναι μηχανές, ότι κουράζονται κι ότι μπορεί να είναι κακόκεφοι ή αγχωμένοι... Αντίστοιχα ο γονιός αν δεν κρύβει την αλήθεια μέσα του, έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να μην κάνει την κλασσική μαλακία να πει πάνω σε καυγά σε ανύποπτο χρόνο στο παιδί του, "Ξέρεις τι θυσίες έχω κάνει εγώ για σένα;" .... 

Ας μην τις έκανες ρε μεγάλε, μην μας σκοτίζεις...

Υ.Γ. Το post προέκυψε έπειτα από συνομιλία με γνωστό μου την προηγούμενη εβδομάδα, όπου ξεκίνησε να μου περιγράφει τα πρώτα βήματα του χρονιάρικου γιου του... Όταν σχολιάζοντας του είπα την εμπειρία από τον γιο μου ο οποίος δεν είχε αναπαμό και ήθελε να περπατάει διαρκώς εξουθενώνοντας εμένα και την μάνα του, έσπευσε να δηλώσει ότι η εικόνα του γιου του να περπατάει είναι απόλαυση και ότι τον ξετρελαίνει... Όταν του ανταπάντησα ότι, ok κι εγώ ξελιγωνόμουν όταν έβλεπα το γιο μου να περπατάει αλλά είχα ξεποδαριαστεί εκείνη την περίοδο, μου παραδέχτηκε δειλά ότι τον έχει πεθάνει η μέση του από το διαρκές σκύψιμο για να κρατάει τον μπέμπη από το χεράκι και να περπατάει...


[*] Δεδομένου ότι την ανατροφή των παιδιών δεν την έχουν αναλάβει επί 24-ώρου βάσεως παππούδες και γιαγιάδες...

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Ο φετιχισμός του ασύλου...

Κανένα άσυλο δεν προστάτεψε τους φοιτητές του Πολυτεχνείου και της Νομικής το 1973, δεν υπήρχε άσυλο... Αυτό δεν τους εμπόδισε να καταλάβουν τις σχολές τους σε εποχές δυσκολότερες και πιο επικίνδυνες από τις σημερινές... Αναγάγουμε το άσυλο σε τοτέμ ενώ η ουσία της αγωνιστικής κινητοποίησης δεν περιλαμβάνει καβάντζες ούτε κι αυταπάτες... Φαντάζεται κανένας ότι η εξουσία, αν βρεθεί στην ανάγκη, θα εμποδιστεί από το όποιο άσυλο για να επιβάλλει την θέλησή της; Η ιστορία αποδεικνύει το αντίθετο... Είμαι αντίθετος στην κατάργησή του αλλά δεν καταλαβαίνω και τον φετιχισμό του πανεπιστημιακού ασύλου... Άσε που κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει και η κουβέντα για το πόσα έκανε και πόσα δεν έκανε το κίνημα για να φτάσουμε στο σημείο να μπουκάρουν οι διμοιρίες των ΜΑΤ στο ΑΠΘ για γεγονότα, αντικειμενικά ασήμαντα, συγκριτικά με άλλες χρονιές...

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

"61 ώρες" του Lee Child

61 ώρες - Lee Child
Το "61 ώρες" είναι ένα εξαιρετικό noir μυθιστόρημα.... Είναι λίγο οξύμωρο αυτό αν σκεφτείς ότι διαδραματίζεται στο σκεπασμένο με χιόνι, παγωμένο Μπόλτον της Νότιας Ντακότα αλλά είναι όντως έτσι... Μια παγοθύελα, ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μια φυλακή από την οποία ζει μια ολόκληρη πόλη, μια υπόθεση ναρκωτικών, μια μάρτυρας υπό προστασία, ένας ναρκωβαρώνος από το Μεξικό μεγέθους... small και ο Ρίτσερ... Ο ιδιόρρυθμος ήρωας των βιβλίων του Lee Child επιστρέφει και μπλέκεται στην μέση για να αποτελέσει γι άλλη μια φορά τον καταλύτη της υπόθεσης μόνο που αυτή την φορά δεν μένει εκεί καθώς ο Child αποφασίζει να αποδομήσει τον ήρωά του, να αφαιρέσει λίγο το λούστρο και την αγριάδα και να τον κάνει πιο τρωτό, πιο ανθρώπινο αλλά και πιο βίαιο, ρίχνοντας παράλληλα ματιές στο παρελθόν του...

Το χιόνι που σκεπάζει τα πάντα και το αφόρητο κρύο που δυσκολεύει ακόμα και την αναπνοή αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο σχεδιάζει ο Child την πλοκή του βιβλίου...Η απειλή του άγνωστου δολοφόνου που ψάχνει την ευκαιρία να χτυπήσει μέσα στην σιωπηλή παγωνιά και ένα ρολόι που μετράει αντίστροφα εντείνουν την αγωνία... Ενδιάμεσα μια αποκάλυψη για τα βρώμικα μυστικά που μπορεί να κρύβονται εκεί που δεν τα περιμένεις... Δεν θα πω κάτι παραπάνω διότι θα πρέπει να αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής...

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Lee Child και δεν πίστευα ότι μπορούν να με συναρπάσουν πια οι ιστορίες του Τζακ Ριτσερ... Χαίρομαι που διαψεύστηκα καθώς οι  "61 ώρες" ίσως και να είναι το καλύτερο, μέχρι τώρα, βιβλίο του Lee Child...

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση σε δύο λεπτά...

video


Η Ευρωπαϊκή οικονομική κρίση όπως την βλέπουν οι Clarke and Dawe από την μακρινή Αυστραλία...

Το video αλιεύθηκε από το Videoman.gr

Επιτέλους...

Εδώ και πολύ καιρό αναρωτιόμουν και μαζί με μένα φαντάζομαι κι άλλοι, πού βρισκόταν ο πνευματικός κόσμος της χώρας μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων... Επιτέλους κάτι κινείται...

Ζητούν να ενωθεί η Αριστερά κατά της «δημοκρατικής εκτροπής»

Ενενήντα εννιά καλλιτέχνες συνυπογράφουν κείμενο-παρέμβαση, με τίτλο «Η Αριστερά και η υπεράσπιση της Δημοκρατίας», ζητώντας «ενιαίο αριστερό μέτωπο συνεργασίας» για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών που έχουν καταλυθεί. «Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, η εκτροπή από τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι πλέον "επίσημη" και πραγματοποιείται κυνικά στο όνομα της "σωτηρίας" της οικονομίας. Ενώ ο κίνδυνος για περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου είναι ορατός, καθώς απειλούνται με άμεσο κλείσιμο εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης, μέσω της άρνησης δανειοδότησής τους από τις τράπεζες».

Για όλα αυτά οι 99 καλλιτέχνες απαιτούν «από τους πολιτικούς φορείς όλου του φάσματος της Αριστεράς» να κάνουν «το αυτονόητο χρέος τους»: «Να συνεργαστούν και να αναλάβουν άμεσα συγκεκριμένη ενωτική πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών ενάντια στο φασισμό των αγορών και τον κυνισμό των πολιτικών αντιπροσώπων τους ».

Μεταξύ των 99 καλλιτεχνών είναι οι: Μηνάς Χατζησάββας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Εύα Στεφανή, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Αχιλλέας Κυριακίδης, Γιάννης Λεοντάρης, Γιάννης Μαυριτσάκης, Νίκος Διαμαντής, Αντζελα Μπρούσκου και Αγγελική Παπαθεμελή.

ΙΩ.Κ.
Από Enet.gr

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Φλασιά...

Γέννησε σήμερα η ξαδέρφη μου ένα γλύκα μπέμπη και όταν με πήρανε τηλέφωνο να μου το πούνε γιατί εγώ ήμουνα στη δουλειά, μου ήρθε φλασιά όταν πριν από 20 χρόνια και βάλε, μας έπαιρναν οι γονείς μου εμένα, τον αδερφό μου, την ξαδέρφη μου και τον ξάδερφο μου και πηγαίναμε διακοπές στη Ζάκυνθο, τότε ακόμα που δεν είχε γίνει προάστιο του Μπράιτον... Τότε λοιπόν είχαμε ένα τεράστιο φουσκωτό που ήταν λέει νησί με φοίνικα και μπανάνες κανονικά, όλα κομπλέ, που ήταν τόσο μεγάλο που ανεβαίναμε και οι τέσσερις επάνω και γινόταν τεράστιο σόου στην παραλία... Όταν φεύγαμε, επειδή μέναμε κοντά στην θάλασσα κι επειδή βαριόμασταν το φούσκωνε-ξεφούσκωνε το μεταφέραμε όπως ήταν φουσκωμένο κι αν μας έβλεπε κάποιος από μακρυά έβλεπε ένα φουσκωτό φοίνικα να μετακινείται στην άκρη του δρόμου... Κοίτα τώρα που πέρασαν τα χρόνια και κάναμε δικά μας παιδιά...

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

The Levellers (από το Λεβιάθαν στο Λοβέρδο)

Κάντε ένα κόπο να διαβάσετε αυτό το άρθρο  ----->  The Levellers (από το Λεβιάθαν στο Λοβέρδο) ...

Είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση της επικαιρότητας και των πολιτικών τεχνασμάτων που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες...

Αναδημοσιεύω από τον //ΠαραλληλοΓράφο// που αναδημοσιεύει από τον TechieChan...

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια χώρα...

Τις τελευταίες μέρες, με όλες αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο, γυρνάει στο μυαλό μου η τελευταία σκηνή από την υπέροχη ταινία "Underground" του Emir Kusturica...


Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Keny Arkana - La rage

Το "La rage" ήταν ένα από τα soundtrack των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008... Εγώ δεν το είχα ακούσει, το γνώριζα μόνο ως τίτλο από διάφορα σχόλια, θετικά ή αρνητικά... Μεγάλη κομματάρα, με ωραίους στίχους (το βίντεο είναι υποτιτλισμένο στα ελληνικά), εξαιρετικά επίκαιρη και πάλι, περιέχει δε εικόνες που έχουμε δει και είμαι σίγουρος ότι θα ξαναδούμε στην Ελλάδα...


Πληροφορίες για την Keny Arkana στο official site και στη wikipedia...

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Φύγε, άνθρωπε μου...

Ο Γεώργιος Β', ο Ολίγιστος, ο Ακαταλληλότερος, ο Ασυνάρτητος, ο πολυχρονεμένος μας πατισάχ, έκανε πάλι το θαύμα του... Με μια λογική παιδικής εμμονής ("δημοψηφίσματα κάνουν και στην Σουηδία") και κομματικής επιβίωσης, επιχειρεί με τρικ/εκβιασμούς να κερδίσει πολιτικό χρόνο για... τι άραγε; Λίγους μήνες ακόμα στην εξουσία; 

Η φαεινή ιδέα του δημοψηφίσματος παίζει να είναι η χειρότερη πολιτική ζαριά που έχει γίνει από καταβολής ελληνικής δημοκρατίας... Δεν θα συζητήσω το αν είναι αντισυνταγματικό ή όχι, το αν εκθέτει την χώρα στους δανειστές της, το αν είναι εκβιαστικό και διχαστικό για τον ελληνικό λαό, το τι συνέπειες θα έχει στα χρηματιστήρια, το ποιο θα είναι το ερώτημα που θα διατυπωθεί στο δημοψήφισμα κτλ, κτλ, τα αναλύουν άλλοι καλύτερα από εμένα σε πολλά sites σήμερα... Το ζήτημα είναι ότι η κυβέρνηση συλλήβδην και ο πρωθυπουργός συγκεκριμένα φαίνεται να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν που καμιά σχέση δεν έχει με αυτό που ζούμε οι υπόλοιποι και ότι είναι πραγματικά επικίνδυνοι γιατί τζογάρουν την μοίρα της χώρας και των Ελλήνων με φτηνά πολιτικά τεχνάσματα... 

Οι εκλογές είναι ΑΜΕΣΗ αναγκαιότητα και πρέπει να γίνουν χθες!!!

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Τα καλύτερα δώρα...

Φέτος, για τη γιορτή μου, σχεδόν όλοι, λες και ήταν συνεννοημένοι, μου πήραν για δώρο βιβλία... Βιβλία που ήθελα και άλλα που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα σκίζοντας το χαρτί του περιτυλίγματος και είχα απλά ακουστά και  ένα που ήδη είχα και θα το αλλάξω... Το ράφι γέμισε και το διάβασμα ξεκινάει...


Wordl of Warcraft: Η γέννηση της Ορδής - Christie GoldenGame of Thrones: Το Παιχνίδι του Στέμματος - George R.R. MartinΕίναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε - Νίκος Μπογιόπουλος Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους - Ian Rankin Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος - Aldous Huxley
[*] Ο "Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος" θα αλλαχτεί καθώς βρίσκεται ήδη στη βιβλιοθήκη μου και το έχω διαβάσει εδώ και χρόνια...




Update: Ο "Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος" αλλάχτηκε και την θέση του πήραν οι "Επικυρίαρχοι" του Arthur C. Clark και ο "Εκλεκτός" του Thomas Mann...

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Είμαστε όλοι "φασίζουσα μειοψηφία"...

Για τον "κύριο" Παπουτσή οι πολίτες σε όλη την Ελλάδα που εκδήλωσαν την οργή και την αγανάκτησή τους για την κατάντια της χώρας και της ζωής τους, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 28ης Οκτωβρίου, είναι "φασίζουσες μειοψηφίες"... Προφανώς ο "κύριος" Παπουτσής προτιμά τις "δημοκρατικές πλειοψηφίες" που παραμένουν στα σπίτια τους κλειδωμένες και παρακολουθούν σιωπηλά τις ζωές τους να καταστρέφονται... Ο "κύριος" Παπουτσής αγνοεί προφανώς ότι τα γρανάζια της ιστορίας τα κινούν συνήθως "φασίζουσες μειοψηφίες" όπως αυτές που κατέβασαν την σβάστικα από την Ακρόπολη, που πήραν τα όπλα και βγήκαν στο βουνό, που μπήκαν στο Πολυτεχνείο κτλ...

Η μόνη φασίζουσα μειοψηφία είναι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει  ο "κύριος" Παπουτσής η οποία παρά την πλήρη πολιτική και κοινωνική της απομόνωση, παρά τη λαϊκή οργή και απαξίωση, με μοναδικό της σύμμαχο τα ΜΜΕ και το Κεφάλαιο, έχει αγκιστρωθεί στην εξουσία και δεν εννοεί να την εγκαταλείψει... Μια εξουσία που κατέλαβε εξαπατώντας τον ελληνικό λαό, λέγοντας ψέματα για να κερδίσει την ψήφο του  για να εφαρμόσει τελικά οτιδήποτε άλλο πλην των προεκλογικών της εξαγγελιών... Είναι επιτακτική ανάγκη πλέον να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να προκηρυχθούν εκλογές το αποτέλεσμα των οποίων πρέπει να ορίσει ένα νέο ξεκίνημα για την πολιτική κατάσταση της χώρας, να δοθεί ένα τέλος στο πολιτικό σύστημα τη χώρας, όπως το γνωρίζουμε μέχρι τώρα......

Όσον αφορά τα γεγονότα που συνέβησαν τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια οι εορταστικές εκδηλώσεις απέκτησαν ένα πραγματικά ουσιαστικό νόημα και δεν παρέμειναν απλά στα εθιμοτυπικά... Τα ιστορικά μηνύματα που μας στέλνουν οι εθνικές μας επέτειοι δεν είναι νεκρά σχήματα και σήμερα τα είδαμε να παίρνουν σάρκα και οστά με τον λαό να εκφράζει την αντίδρασή του και να λέει ΟΧΙ σε αυτούς που του κηρύσσουν τον πόλεμο, με αποκορύφωμα την λαϊκή παρέλαση που έγινε σήμερα στην Σύρο....

Για το τέλος θα ήθελα να πω αυτό... Δεν πιστεύω ότι ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, είναι προδότης... Θα ήθελα όμως ο πρόεδρος να κάτσει να σκεφτεί μήπως με την στάση του, την σιωπή και την απουσία του,  επικυρώνει και ενισχύει τις πολιτικές εκείνες που οδηγούν τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση... Επίσης να του υπενθυμίσω, χωρίς να αμφισβητώ τους αγώνες που έδωσε στο παρελθόν, ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Παλικαρίσια, αντρίκια συμπεριφορά...

Οι άνδρες των ΜΑΤ με γενναιότητα και παλικαριά αντιμετωπίζουν υπέρτερες, αριθμητικά, δυνάμεις, προστατεύοντας τη δημοκρατία και τους θεσμούς, με κίνδυνο της ζωής τους...

Εμπρός, παλικάρια μου!!!

Φωτογραφία από Enet

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Σύντροφοι, καλύτερα χώρια...

Όταν ανακοινώθηκε προ ημερών η περικύκλωση της βουλής από το ΠΑΜΕ την ημέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου σκέφτηκα ότι ήταν μια θετική εξέλιξη... Το ίδιο είχαν επιχειρήσει οι "Αγανακτισμένοι" το καλοκαίρι κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου αλλά δεν είχαν καταφέρει να αποτρέψουν/επηρεάσουν την ψηφοφορία... Η σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ σε κινητοποιήσεις (μου) υποσχόταν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα...

Χθες το πρωί, όπως και σήμερα, δεν πήγα στην δουλειά, όχι γιατί απεργούσα (δυστυχώς οι συνθήκες στη δουλειά μου δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο ή εγώ είμαι πολύ χέστης, και οι δύο δικαιολογίες έχουν μεγάλη δόση αλήθειας) αλλά γιατί ήμουν άρρωστος, οπότε θρονιάστηκα από το πρωί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τα γεγονότα... Παρακολούθησα την άφιξη των μπλοκ του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τη γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μπροστά στον φραγμό της Βασιλίσσης Σοφίας, όπου απλά... σταμάτησαν!!! Υπέθεσα ότι περίμεναν να μαζευτεί η κύρια μάζα των διαδηλωτών για πιο δυναμικές ενέργειες αλλά η μέρα περνούσε και τίποτε δεν συνέβαινε, απλά πλήθαινε ο κόσμος...

Προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα έχει να στέκονται απλώς απ' έξω και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα επηρεάσουν αυτό που γινόταν μέσα στη βουλή... Υποτίθεται ότι η περικύκλωση της βουλής θα εμπόδιζε την είσοδο των βουλευτών και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αυτό που παρακολουθούσα όμως ήταν η περιφρούρησή της από το ΠΑΜΕ, ώστε όλα να κυλήσουν "ομαλά"... Μήπως η παρουσία του ΠΑΜΕ αποτελούσε κυματοθραύστη και βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των διαδηλωτών;... Θεός φυλάξει...

Η εικόνα των συγκρούσεων μεταξύ των διαδηλωτών χθες ήταν θλιβερή... Το ΚΚΕ εννοεί να αντιμετωπίζει άπαντες πλην των μελών των μπλοκ του ως εν δυνάμει προβοκάτορες/φασίστες/πράκτορες της ασφάλειας... Διαχωρίζει πλήρως την θέση του με το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα επιδεικνύοντας από την μια ελιτισμό και καχυποψία και από την άλλη καθεστωτική νοοτροπία... Τι δουλειά είχε χθες το ΠΑΜΕ να υποκαταστήσει την αστυνομία; Μπορεί το ΚΚΕ και οι εκπρόσωποί του να διατείνονται σε όλους τους τόνους από χθες το βράδυ στα κανάλια ότι στόχος του ΠΑΜΕ ήταν η προστασία των μελών του αλλά ποιο ήταν τελικά το αποτέλεσμα αν όχι η προστασία της ίδιας της βουλής, το ραχάτι των ανδρών των ΜΑΤ και τελικά η σύγκρουση των διαδηλωτών μεταξύ τους; Τι φοβόταν το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ χθες; Μην μπουκάρει ο κόσμος στη βουλή και γίνουν έκτροπα;

ΚΑΙ;;;

Πώς είναι δυνατόν να δηλώνεις επαναστατικό κόμμα και να πιστεύεις ότι θα μπει η οργή σε καλούπι και αν βγει αυτή η οργή από το καλούπι να ταμπελώνεις με τίτλους όπως προβοκάτορες και φασίστες και πράκτορες της ασφάλειας; Δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει λάθος; Δεν καταλαβαίνεις ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και οι αντικειμενικές συνθήκες για πολλούς συμπολίτες μας και ότι δεν γίνεται να προσπαθείς να αναλύσεις τα πάντα με συνταγές του παρελθόντος; Αν ο στόχος σου είναι τα εκλογικά ποσοστά έχει καλώς αλλά ας υπάρχει μια τιμιότητα και μια ειλικρίνεια μεταξύ μας... Δεν με ενδιαφέρει κύριε η , όποια, επανάσταση, με ενδιαφέρει να προσελκύσω όλους εκείνους που απλά ψάχνουν μια εναλλακτική λύση, όχι απαραίτητα την επανάσταση...

Πραγματικά πώς νιώθει το ΚΚΕ με τον πρωθυπουργό να εξαίρει την ψύχραιμη στάση του και τον Άδωνη Γεωργιάδη να δηλώνει ότι με το ΠΑΜΕ έξω από την βουλή ένιωθαν σιγουριά; Και αλήθεια ποιος ο λόγος να γελοιοποιείται βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και των... Νεφελίμ προσπαθώντας να επιρρίψει αλλού ευθύνες και να αποπροσανατολίσει την προσοχή από πάνω του ενώ στην ουσία "στρώνει την μπάλα" στον κάθε Άδωνη;

Από την άλλη πλευρά είναι οι υπόλοιποι διαδηλωτές και οι "γνωστοί άγνωστοι"... Το έχω πει πολλές φορές ότι διαφωνώ κάθετα με την λογική και την πρακτική του αντιεξουσιαστικού χώρου... Κάποια στιγμή αυτός ο χώρος πρέπει να κάνει, κατά την άποψη μου, μια βαθειά αυτοκριτική και ένα ξεκαθάρισμα σε βάθος για να πετάξει από μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία (αποδεδειγμένα) εξυπηρετούν άλλους σκοπούς και άλλους αφεντάδες... Επίσης πρέπει να καταλάβει ότι η τακτική του πετροπόλεμου και του αντάρτικου από ομάδες των 200-300 ατόμων δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα πλην του σχετικού "ξεκαυλώματος"...

Τόσο η στάση του ΠΑΜΕ όσο και αυτή των "γνωστών αγνώστων" κατάφερε να πετύχει αυτό που ευχόταν η κυβέρνηση... Τη διάλυση της συγκέντρωσης έξω από τη βουλή και την ανενόχλητη υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου... Τα πλάνα με την άδεια Βασιλίσσης Αμαλίας κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, μιλούσαν από μόνα τους... Εν ολίγοις μηδέν εις το πηλίκο για τον διαμαρτυρόμενο λαό...

Μέσα σε όλα αυτά είχαμε κι ένα νεκρό εργαζόμενο μέλος του ΠΑΜΕ που σύμφωνα με το ρεπορτάζ υπέστη ανακοπή καρδιάς... Ας είναι ελαφρύ το χώμα...

Θέλω να κλείσω λέγοντας αυτό: Η ενότητα της Αριστεράς είναι όνειρο για πολλούς, ουτοπία για άλλους... Είμαι κι εγώ μεταξύ αυτών που την θεωρούν ουτοπία και πιστεύω ότι αν είναι να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων εικόνων όπως οι χθεσινές καλύτερα η Αριστερά να πορεύεται χώρια, ο καθένας μόνος του...



Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Δεν παίρνει το μήνυμα...

Προσπαθώ αλλά δεν θυμάμαι άλλη κυβέρνηση τόσο πολύ κοινωνικά και πολιτικά απαξιωμένη όσο η σημερινή... Ακόμα και οι απριλιανοί (δυστυχώς) χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, πράγμα που είναι κατόρθωμα, όπως και να το δεις... Παρ' όλα αυτά όμως και όλη αυτή την αγανάκτηση η κυβέρνηση είναι αγκιστρωμένη στην εξουσία και δεν λέει να πάρει το μήνυμα και να ξεκουμπιστεί... Να δούμε αν μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχουμε εξελίξεις...  

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται...

Μα πόσο μαλάκες...

iphone junkies
ΗΠΑ: Στην ουρά στήθηκαν από νωρίς το πρωί της Παρασκευής οι φανατικοί φίλοι του iPhone, προκειμένου να αποκτήσουν το νέο iPhone 4S, που μόλις κυκλοφόρησε σε επτά χώρες


Φωτογραφία από Enet.gr

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Εξαθλίωση...

Καταγγελίες από εκπαιδευτικούς για λιποθυμίες παιδιών από ασιτία σε σχολεία

Δραματική και σοκαριστική η κατάσταση που περιγράφει στο δελτίο τύπου ο Α' Σύλλογος Εκπαιδευτικών Αθηνών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στα σχολεία αφού, όπως αναφέρει, υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύει η Lifo, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών, γονέων και κατοίκων στην περιοχή Αμπελοκήπων – Ερυθρού – Πολυγώνου διοργανώνουν εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 15 Οκτωβρίου, στις 11:00 το πρωί στην πλατεία Πανόρμου για να διαμαρτυρηθούν.
Όλη η είδηση στο tvxs

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Lady in red...

Sexy Aleca

Stencil που βρίσκεται στην έξοδο της Κηφισίας προς την Παπανικολή, κάτω από τη γέφυρα... Η φωτογραφία τραβήχτηκε από μένα, με το κινητό μου, όταν ήμουν σταματημένος στο φανάρι...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

30 φορές την ημέρα...

Την Παρασκευή το απόγευμα ανεβαίνω, εγώ η Μ. και ο κύριος Σ., με το αυτοκίνητο από Κηφισιά προς Κεφαλάρι... Στην Κολοκοτρώνη, στη διασταύρωση με την Χλόης, νομίζω, βλέπω ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα να είναι ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο... Σταματάω το αυτοκίνητο και τον κοιτάζω, γυρίζει το κεφάλι και με κοιτάζει κι αυτός...(?) Επειδή έρχονταν αυτοκίνητα από πίσω πάω 10 μέτρα πιο πάνω, βάζω το αυτοκίνητο στην άκρη και κατεβαίνω να δω τι γίνεται ενώ η Μ. παίρνει τηλέφωνο το 166... 

Πλησιάζω και βλέπω ότι ένας περαστικός έχει ήδη σηκώσει τον πεσμένο νεαρό, ο οποίος φαίνεται να χαίρει άκρας υγείας... Ο δε περαστικός, μάλλον κάτοικος της περιοχής, δείχνει να μην έχει θορυβηθεί από το συμβάν... Επιστρέφω στο αυτοκίνητο να διηγηθώ στην Μ. τι έγινε η οποία μου λέει κατευθείαν να φύγουμε... Την ρωτάω τι έγινε απορημένος και μου περιγράφει την συνομιλία της με το τηλεφωνικό κέντρο του 166...

Μ. : Καλησπέρα, υπάρχει ένας νεαρός άντρας ξαπλωμένος στην άσφαλτο στην Κηφισιά, διασταύρωση Κολοκοτρώνη και Χλόης...
166: Πρόκειται για ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα;
Μ. : (???)... Ναι...
166: Μην ανησυχείτε, ο (ας πούμε ότι τον λένε) Ψαλίδας είναι , το κάνει 30 φορές την ημέρα, ξαπλώνει μέσα στην μέση του δρόμου και περιμένει να του δώσει κανένας περαστικός κανένα δίευρω για να σηκωθεί... Σήμερα δεν ξέρω πόσες κλήσεις μας έχουν κάνει γι' αυτόν... Πάντως, ευχαριστούμε πολύ που καλέσατε να αναφέρετε το συμβάν...

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"Μείνετε πεινασμένοι...Κάντε την τρέλα σας..."

Δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα από τα προϊόντα που κατασκευάζει η εταιρεία του... Έχω έντονες ενστάσεις για το hype που τα συνοδεύει και το marketing που επελέγη για την προώθησή τους παγκοσμίως καθώς και για την τιμολογιακή πολιτική που ακολουθεί η Apple... Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω όμως ότι ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος με όραμα και επιμονή... Διαβάζοντας τον παρακάτω λόγο/αυτοβιογραφία που έβγαλε το 2005 στην τελετή αποφοίτησης του Stanford μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το τι άνθρωπος ήταν ο Steve Jobs ο οποίος πέθανε σε ηλικία 56 ετών χθες από καρκίνο... Καλό ταξίδι, κύριε Jobs...

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλα αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μου ξαναήρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Έκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα:

Μείνετε πεινασμένοι. Κάντε την τρέλα σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Πηγή tvxs

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

"Μπλέηζ" του Stephen King ως Richard Bachman

Μπλέηζ - Stephen King ως Richard Bachman
Το "Μπλέηζ" είναι μια ιστορία που ο Stephen King έγραψε πριν το "Carrie" αλλά δεν του έμελε να δημοσιευτεί παρά πολλά χρόνια αργότερα... Ο ίδιος θεωρούσε ότι παραείναι μελό... Η ιστορία αφορά τον Μπλέηζ, ένα γιγαντόσωμο μικροεγκληματία με νοητική στέρηση, λόγω ενός ατυχήματος όταν ήταν παιδί, και την προσπάθειά του να κάνει την μεγάλη "μπάζα"... Παράλληλα παρακολουθούμε με flashback την ιστορία της ζωής του από όταν ήταν παιδί μέχρι το παρόν...

King, πίσω από τον τρόμο και την φαντασία κρύβει ένα βαθιά τρυφερό χαρακτήρα... Η ιστορία του Μπλέηζ είναι στενάχωρη, είναι ένας άνθρωπος που η μοίρα του επιφυλλάσει μόνο πόνο, θάνατο και απώλεια με τον πιο σαδιστικό τρόπο... Δεν μπορείς να αντιπαθήσεις τον Μπλέηζ, όχι γιατί δεν είναι σοβαρά τα εγκλήματά του αλλά γιατί νιώθεις ότι ο Μπλέηζ δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, παίζει απλά ένα παιχνίδι που είναι προδιαγεγραμμένο από πριν και αυτός δεν μπορεί να κάνει κάτι για να αλλάξει τις παραμέτρους του...

Μου άρεσε πολύ το "Μπλέηζ" αλλά δεν βρίσκω κάτι άλλο να γράψω για αυτό... Ίσως να είχε δίκιο ο King ότι παραείναι μελό αλλά καμιά φορά και το μελό χρειάζεται...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

"Παιχνίδι" ρόλων...

Αν κάτι συντέλεσε καταλυτικά στο να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, τόσο σαν χώρα όσο και σαν μονάδες, είναι το γεγονός ότι σαν κοινωνία κι εγώ προσωπικά, επιλέξαμε τους ρόλους που θα παίξουμε στη ζωή μας αγνοώντας ή παραμελώντας εσκεμμένα, γιατί έτσι μας βόλευε, κάποιους άλλους ρόλους... Επιλέξαμε να παίξουμε τους ρόλους που θέλαμε, που πιστεύαμε ότι μας ταίριαζαν, του πατέρα, του φίλου, του συντρόφου, του επαγγελματία αλλά αμελήσαμε να παίξουμε τον ρόλο του ενεργού πολίτη... Είτε γιατί δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε, είτε γιατί φοβόμασταν τις ευθύνες που απορρέουν από τον ρόλο μας, τις παραδώσαμε εκούσια ή ακούσια στα χέρια επιτήδειων, σαφώς πιο συνειδητοποιημένων από εμάς στο τι θέλουν και πώς να το αποκτήσουν, πιστεύοντας/ελπίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά,ότι θα μας φροντίσουν, θα μας προσέξουν...Όταν αυτό δεν συνέβη αλλά αντίθετα τα πράγματα έφτασαν σε απελπιστικό σημείο, ο κόσμος γκρεμίστηκε κι εμείς μείναμε να κοιτάμε τα συντρίμμια αποχαυνωμένοι...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Η εθνική μας κατάθλιψη...

Συζητώντας πριν μερικές μέρες με μια γνωστή,στην ερώτηση τι κάνει και πώς τα περνάει μου απάντησε ότι είναι καλά αν εξαιρέσεις την "εθνική μας κατάθλιψη" που δεν την αφήνει ανεπηρρέαστη... Η "εθνική μας κατάθλιψη"... Προσπαθώ να καταλάβω γιατί η αγανάκτηση αντί να εξελιχθεί σε οργή έχει οδηγήσει στην παραίτηση και την μεμψιμοιρία... Είναι ο φόβος; Είναι οι ενοχές ("Μαζί τα φάγαμε"); Υπάρχει ακόμα λίπος να καεί ή μήπως παρακολουθούμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα;

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Μέτρα, μέτρα, μέτρα...

... κι άλλα μέτρα, βουίζει το κεφάλι μου... Και stress, πολύ stress... Τα όνειρα για κάτι καλύτερο είναι απαγορευμένα, όνειρο θα είναι να διατηρήσεις τη ζωή σου, όσο γίνεται περισσότερο, στα επίπεδα και τα στάνταρ που είναι σήμερα...

Πρέπει να σταματήσω να βλέπω ειδήσεις, με επιβαρύνουν φοβερά... Τις είχα κόψει για πολύ καιρό αλλά  τον τελευταίο καιρό παρακολουθούσα και πάλι... Λάθος... Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι κάθε φορά ... Παράδειγμα προχθές το βράδυ ο Άρης Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ αγανάκτησε που οι μαθητές που διαδήλωσαν έξω από τη βουλή για το χάλι της παιδείας πέταξαν DVD στον άγνωστο στρατιώτη διότι "απαξιώνουν το μέσο και την τεχνολογία"... Μα δεν μας χέζεις ρε Ρανταπλάν Άρη.... Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ#@νί χτενίζεται... Πάλι καλά που δεν άρχισε τίποτε κορώνες περί ανακύκλωσης των DVD...

Κι εμείς καθόμαστε και ανεχόμαστε... Κυβερνήσεις, κανάλια, δημοσιογράφους... Δεν είναι δυνατόν να συγκεντρώνουν κοντά στο 50% τα κόμματα εξουσίας στις δημοσκοπήσεις... Είναι πια τόσο μεγάλοι οι στρατοί των κομματόσκυλων ή είναι τόσο πρόβατο και μαλάκας ο Έλληνας; Τίποτα δεν μάθαμε τόσα χρόνια από όσα μας έκαναν; Οι εφημερίδες, τα κανάλια που μας φλομώνουν στον τρόμο και στο παραμύθι... Σταματήστε να τις αγοράζετε, βγάλτε τις συχνότητές τους από την τηλεόραση, κάντε τους κακό με τον τρόπο που καταλαβαίνουν, μέχρι να γίνει επανάσταση με τα όπλα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τιμωρηθούν όλοι αυτοί...

Σκέφτομαι πολλές φορές ότι έχουμε κάνει λάθος... Επιλέξαμε να σκύψουμε το κεφάλι για να μην "ενοχλήσουμε", για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας αλλά το μόνο που καταφέραμε είναι να χάνουμε τα κεκτημένα μας λίγα-λίγα και να ζούμε σε ένα καθημερινό άγχος, κάθε πρωί που ξυπνάμε να σκεφτόμαστε τι άλλο θα μας βρει... 

Δεν αξίζει... Το λέω για να το ακούσω πρώτα απ' όλους εγώ...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Karate kid...(?)

Karate σίγουρα... Για kid δεν νομίζω, έχω καβαλήσει τα 33...

Έκανα χθες την πρώτη μου προπόνηση στο karate... Ψαχνόμουν εδώ και καιρό να βρω κάτι να κάνω για να αθληθώ... Δεν είμαι τύπος του γυμναστηρίου, πάντα το βαριόμουνα, οι πολεμικές τέχνες πάντα μου φαινόντουσαν πιο ενδιαφέρουσες αν και δεν είχα δοκιμάσει ποτέ να κάνω... Στην πρίζα με έβαλε ο eriol78 ο οποίος έχει ξεκινήσει kung fu πριν από το καλοκαίρι... Ο eriol78 έχει την ίδια ηλικία με μένα και είναι full time  εργαζόμενος και πατέρας δύο παιδιών... "Αφού προλαβαίνει και τα καταφέρνει αυτός γιατί όχι κι εγώ", σκέφτηκα...

Έψαξα πολύ τις σχολές πολεμικών τεχνών της περιοχής μου, από το internet αλλά κι ο ίδιος, και τελικά κατέληξα στο karate στην συγκεκριμένη σχολή που γράφτηκα η οποία ήταν αυτή που πληρούσε τις περισσότερες προϋποθέσεις που είχα θέσει... Χθες, εν μέσω νεροποντής έκανα το πρώτο μου μάθημα και οι εντυπώσεις, αν και αρχή, είναι κάτι παραπάνω από θετικές και ήδη ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα...

Μέχρι τότε (για να αντιγράψω το closing line του eriol78 στο αντίστοιχο post του) ... Oss!

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς μπορεί;

Πριν από λίγες μέρες, εξαιτίας ενός post, μου ρώτησε κάποιος πώς μπορώ να βλέπω και να δίνω σημασία στη δυστυχία γύρω μου την στιγμή που έχω μια γυναίκα που αγαπώ και με αγαπά, ένα γιο που είναι αστέρι και μια δουλειά που ακόμα θεωρείται σταθερή και προνομιακή... Αλήθεια, πώς μπορεί κάποιος να ΜΗΝ τη βλέπει, να κλείνει τα μάτια σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να επικεντρώνεται απλά στον μικρόκοσμό του...;