Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

"Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον" του Τρύφωνα Ζαχαριάδη

Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον -  Τρύφωνας Ζαχαριάδης
Όπως έλεγα σε παλαιότερο post ήταν ένα από τα βιβλία που ήθελα να αγοράσω... Τελικά το αγόρασε η Μ. και το είχαμε στην βιβλιοθήκη μας αρκετούς μήνες μέχρι να το πιάσω στα χέρια μου... Ήμουν δύσπιστος απέναντι σε βιβλία παρόμοιας θεματολογίας αλλά κάποιοι προβληματισμοί που έχουν προκύψει μετά τη γέννηση του παιδιού μου με έκαναν να αλλάξω γνώμη και σε ότι αφορά αυτό το βιβλίο έκανα πολύ καλά...

Το "Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον" επιχειρεί να προσεγγίσει και να ερμηνεύσει τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ γεννητόρων και παιδιών όπως διαμορφώνονται από την στιγμή της σύλληψης του παιδιού μέχρι και τον θάνατο των γονιών... Εξετάζει την σχέση μεταξύ παιδιών και γονιών από κάθε σκοπιά συμπεριλαμβανομένων και των κοινωνικών προτύπων αλλά και των οικογενειακών παραδόσεων όπως μεταφέρονται από γενιά σε γενιά... Νοηματοδοτεί και αποδομεί διάφορες κλισέ έννοιες όπως αυτές του "καλού παιδιού" και της "δεμένης οικογένειας" τοποθετώντας τις στην πραγματική τους διάσταση και αποκαλύπτοντας την πραγματική τους φύση χωρίς όμως να διαγράφει μηδενιστικά την έννοια της οικογένειας... Αντίθετα δίνει μεγάλη σημασία στην σωστή και αρμονική λειτουργία της οικογένειας η οποία είναι στηριγμένη στην αγάπη και την ειλικρίνεια και είναι απαλλαγμένη από τα σύνδρομα και τα απωθημένα που κουβαλάει από τις πρωταρχικές οικογένειες... Το βιβλίο περιέχει πλήθος παραδειγμάτων από την εμπειρία του συγγραφέα ως ψυχοθεραπευτή τα οποία εκτός από εξαιρετικά ενδιαφέρουσες διηγήσεις στοχεύουν ακριβώς στο "κέντρο" του κάθε θέματος που πραγματεύεται κάνοντάς το απόλυτα κατανοητό...

Θα μπορούσα να γράψω πολλά πράγματα γι' αυτό το βιβλίο, για το πως αναγνώρισα τον εαυτό μου ή την οικογένειά μου σε αρκετά από τα παραδείγματα και τις συμπεριφορές που αναλύονται στις σελίδες του αλλά δεν θέλω να προχωρήσω σε τόσες προσωπικές λεπτομέρειες... Αυτό που θέλω να πω όμως είναι ότι το βιβλίο αυτό μου έκανε τρομερή εντύπωση, σε εμένα τον απαίδευτο σε βιβλία ψυχολογίας,  μου άνοιξε τα μάτια σχετικά με συμπεριφορές και αναμνήσεις για τις οποίες έψαχνα απαντήσεις χρόνια και μου άλλαξε αρκετά τον τρόπο αντίληψης μου πάνω σε θέματα οικογένειας και ανατροφής των παιδιών... Προτείνω να το διαβάσουν όχι μόνο νυν και μέλλοντες γονείς αλλά και άνθρωποι που δεν έχουν κάνει ακόμα δική τους οικογένεια διότι θα βρουν ερμηνείες για συμπεριφορές που υπέστησαν οι ίδιοι σαν παιδιά και ίσως δεν θα τις επαναλάβουν οι ίδιο στο μέλλον ως γονείς και θα κάνουν ειρήνη με τον εαυτό τους...

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

"Duma Key" του Stephen King

Duma Key - Stephen King
Συζητούσα σήμερα με ένα συνάδελφο για τον Stephen King και μου είπε ότι, κατά την άποψή του, τα βιβλία του είναι ή αριστουργήματα ή μάπα, δεν υπάρχει μέση οδός... Εγώ δεν συμφωνώ, ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα από τον King δεν με έχει απογοητεύσει,σε κανένα του βιβλίο δεν θρήνησα τον χαμένο μου χρόνο, δεν υπάρχουν κακά βιβλία του King απλά κάποια είναι καλύτερα από τα άλλα...

Το "Duma Key" χωρίς να είναι κακό, δεν είναι αριστούργημα... Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα... Ο Έντγκαρ Φριμάντλ καταφθάνει σε ένα νησάκι στην Φλόριδα, το Duma Key, για να αναρρώσει και να επανέλθει ψυχολογικά από το ατύχημα που του συνέβη στην Μινεάπολη, όπου ζούσε, στο οποίο τραυματίστηκε σοβαρά κι έχασε το δεξί του χέρι... Στο νησί, αρχίζει να ζωγραφίζει για να περάσει την ώρα του και για να ξεπεράσει την μελαγχολία που του έχει προκαλέσει ο ακρωτηριασμός του και ο συνακόλουθος χωρισμός με τη γυναίκα του, όταν σιγά σιγά αντιλαμβάνεται ότι το ζωγραφικό του ταλέντο έχει πολλαπλές προεκτάσεις καθώς φαίνεται να μπορεί να έχει κάποιου είδους ενόραση μέσα από τα έργα του αλλά και να επηρρεάζει την πραγματικότητα ο ίδιος, με τραγικό μερικές φορές τρόπο... Το νησί φαίνεται να κρύβει πολλά μυστικά κι ένα κακό που δεν το βάζει ο νους...

Το βιβλίο είναι καλό και διαβάζεται ευχάριστα... Ο  King  έχει τρομερό ταλέντο να ζωγραφίζει εικόνες με τις περιγραφές του που πολλές φορές κόβουν την ανάσα είτε από θαυμασμό είτε από τρόμο... Μου άρεσαν πολύ οι περιγραφές των παραληρημάτων δημιουργικότητας του Έντγκαρ καθώς και των νυχτερινών επισκεπτών στο "Μεγάλο Ροζ" που άφησαν νερά στις σκάλες... Ο τρόμος δομείται αργά αργά και υπάρχει μια αίσθηση απειλής όσο προχωρούν οι σελίδες του βιβλίου... Κάτι που δεν μου άρεσε παρ' όλα αυτά ήταν οι υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες για την οικογένεια Ήστλεικ, κτηματίες του νησιού των οποίων την τελευταία απόγονο γνωρίζει ο Έντγκαρ, οι οποίες από ένα σημείο και μετά με αποσυντόνισαν και με κούρασαν ενώ βρίσκω ότι γενικότερα η κορύφωση της πλοκής κινήθηκε με αργότερους ρυθμούς από όσο χρειαζόταν... Παρ' όλα αυτά όπως είπα το βιβλίο είναι καλό και διαβάζεται ευχάριστα απλά σίγουρα δεν είναι από τα αριστουργήματα του  King ...

Υ.Γ. Η μητέρα μου αγόρασε και διάβασε ήδη τον "Θόλο"  και μου το έδωσε αλλά το μέγεθός του (1168 σελίδες!!!) δεδομένου του γεγονότος ότι διαβάζω συνήθως βιβλία που χωράνε στην τσάντα μου για να διαβάζω και σε λεωφορεία και τρένα, με κάνουν να σκέφτομαι να το κρατήσω για το καλοκαίρι...

Η κυβέρνηση κοντά στον πολίτη...

Ronald Mac GAP

Από Antista/Chef...

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Λευτεριά στον σύντροφο Ιησού!!!

Αλληλεγγύη στον συλληφθέντα στον κήπο της Γεσθημανής Ιησού Ναζωραίο!!!

Παράσταση διαμαρτυρίας για την απελευθέρωση του Ιησού που συνελήφθη μετά από ανώνυμη καταγγελία!!!

Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους!!!

Λευτεριά στον Ιησού!!!




Καλό Πάσχα... :)

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Εγώ και ο Θεός...

Η σχέση μου με τον Θεό είχε πάντα τις ιδιαιτερότητές της... Προέρχομαι από μια οικογένεια που η μητέρα πιστεύει αλλά η σχέση της με το χριστιανικό τελετουργικό είναι περιορισμένη, δεν πάει συχνά στην εκκλησία, και ο πατέρας είναι επί της ουσίας άθεος αλλά δεν το παραδέχτηκε ποτέ, ούτε καν στον εαυτό του... Δεν πήγα ποτέ κατηχητικό και οι παππούδες γκρινιάζανε που δεν πηγαίναμε εγώ και ο αδελφός μου εκκλησία... Ειδικά αν πηγαίναμε το Πάσχα στο χωριό και δεν πηγαίναμε εκκλησία ήταν σίγουρο ότι θα μούτρωναν...

Μεγαλώνοντας η σχέση μου με την θρησκεία ήταν μάλλον εθιμοτυπική αλλά στηριζόταν στον φόβο που είχα (και έχω) για τον θάνατο και το "μετά"... Όντας μάλλον ορθολογιστής, δεν μπορούσα να δώσω λογική εξήγηση σε κάποια πράγματα τα οποία περιέχονται στην χριστιανική πίστη γι' αυτό και είχα αποφασίσει να απομονώσω τα θετικά, κατ' εμέ, κομμάτια της χριστιανικής διδασκαλίας και να τα χρησιμοποιήσω για να δομήσω το δικό μου προσωπικό δόγμα... Η πίστη μου στην ύπαρξη του θείου στηριζόταν επίσης στο γεγονός ότι έχω μια μεταφυσική πίστη για την ύπαρξη κάτι άλλου πέρα από τον υλικό κόσμο, την οποία δεν μπορώ να αιτιολογήσω, και στο γεγονός ότι πάντοτε ζήλευα τους ανθρώπους που πιστεύουν δυνατά σε κάτι χωρίς αμφιβολίες, που έχουν την πολυτέλεια/κατάρα να έχουν βεβαιότητες και μπούσουλες στη ζωή τους...

Η γέννηση του παιδιού μου πίστευα ότι θα με έφερνε πιο κοντά στον Θεό, ίσως λόγω της μοναξιάς που νιώθει ο νέος γονιός όταν συνειδητοποιεί την ευθύνη του να βοηθήσει ένα πλάσμα που είναι ζωντανό κομμάτι του να ζήσει και να μεγαλώσει με υγεία και ευτυχία, ένα αποκούμπι είναι χρήσιμο, η βεβαιότητα ότι κάτι άλλο ανώτερο από σένα έχει απλώσει προστατευτικά τις φτερούγες του από πάνω σου... Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ακριβώς έτσι... 

Κάποια προβλήματα υγείας του μπέμπη και μια γενικότερη περίοδος αναθεώρησης και εσωτερικών διεργασιών με απομάκρυναν πολύ από αυτό που λέγεται σχέση με το Θείο... Η σιωπή που ακούω από το υπερπέραν είναι εκκωφαντική και πραγματικά υπήρξαν στιγμές που ήθελα πάρα πολύ να ακούσω έστω και ένα ψίθυρο... Θα μου πει κάποιος, συνήγορος του Θεού, ότι ίσως δεν είχα τα αυτιά ανοιχτά για να ακούσω... Ίσως να είναι και έτσι... Από την την άλλη όμως περιμένεις από αυτή την πέρα από τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά δύναμη να σταθεί στο πλάι σου όταν την χρειαστείς χωρίς να είναι απαραίτητο να προηγηθεί ο όλεθρος, να σε συντρέξει άμεσα όπως θα συντρέξει ο γονιός το παιδί του... 

Σήμερα ξεκινάει η Μ. Εβδομάδα κι εγώ νιώθω πιο άθεος παρά ποτέ... Δεν είμαι σίγουρος για κάτι απόλυτα αλλά ξέρω ότι η απόσταση μου με τον Θεό μεγαλώνει...

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Έχει και η χυδαιότητα τα όριά της...

...αλλά φαίνεται δεν αποτελεί κανόνα για όλους... Χθες το βράδυ στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΙ προβλήθηκε ρεπορτάζ το οποίο με αφορμή την επίθεση σε ελεγκτή λεωφορείου έκανε αναφορά στη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού προβάλλοντας εικόνες από τα επεισόδια που συμβαίνουν εδώ και 4 μήνες στην Κερατέα αλλά και από τις κινητοποιήσεις του κινήματος "Δεν Πληρώνω"... 

Προφανώς για τον κύριο Αλαφούζο και τον ΣΚΑΙ η επίθεση με πυροβόλο όπλο εναντίον ελεγκτή των αστικών συγκοινωνιών που μπορεί να έγινε για χίλιους διαφορετικούς λόγους, ταυτίζονται, είναι ίδιας σπουδαιότητας και σημασίας με τις λαϊκές κινητοποιήσεις που αφορούν αιτήματα του απλού ανθρώπου απέναντι σε μια ανάλγητη κυβέρνηση... 

Προφανώς για τον κύριο Αλαφούζο και τον ΣΚΑΙ η μη δουλική υποταγή στις εντολές μιας απαξιωμένης κυβέρνησης μαριονέτας αποτελεί σημείο κοινωνικής παθογένειας και απόδειξη διάρρηξης του κοινωνικού ιστού... 

Ντροπή... Τίποτε άλλο...

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Ουκ εν τω πολλώ το ευ...

Συμβαίνει κάτι περίεργο κι ενδιαφέρον... Ενώ το post rate μου έχει πέσει κατά κόρον, η επισκεψιμότητα του blog γνωρίζει πρωτόγνωρη αύξηση... Συμβαίνουν δύο τινά... Είτε η ποιότητα των posts μου είναι αντιστρόφως ανάλογη του post rate, είτε έχει γίνει (ακούσια) καλύτερη επιλογή στα keywords του κάθε post με αποτέλεσμα το "ανέβασμα" στα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης...

Σε κάθε περίπτωση, χαίρομαι που περισσότεροι άνθρωποι διαβάζουν αυτά που έχω να πω και να μοιραστώ μαζί τους, τι είναι άλλωστε το blogging αν όχι να μοιράζεσαι σκέψεις, γνώσεις, νέα και συναισθήματα; 

Μπορεί το post rate μου να έχει μειωθεί είμαι όμως πάντα εδώ, δεν σκοπεύω να "αποσυρθώ", διαβάζω, ενημερώνομαι και συμμετέχω όπου και όπως μπορώ... Η απουσία μου έχει να κάνει είτε με έλλειψη χρόνου, είτε με το γεγονός ότι πλέον προτιμώ να γράφω κάτι όταν έχω κάτι να πω, πολλά πράγματα τα λένε καλύτερα και νωρίτερα άλλοι πριν από μένα..."Ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν το ευ το πολύ", που λέγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι... 

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Δοκιμάζοντας τα "e-Drugs" του Θοδωρή Καραγεωργίου

e-Drugs - Θοδωρής Καραγεωργίου
Δεν αγαπώ ιδιαίτερα το διήγημα... Η μικρή του φόρμα και η σύντομη διάρκειά του δεν μου επιτρέπει να "μπω" στον κόσμο που πλάθει ο συγγραφέας, πάνω εκεί που βυθίζομαι μέσα στη διήγηση αυτό τελειώνει κι εγώ πρέπει να προετοιμαστώ για μια καινούργια γνωριμία με το επόμενο διήγημα... Παρ' όλα αυτά δεν μπορούσα να αγνοήσω την πρόσκληση που μου έγινε από τον Θοδωρή Καραγεωργίου να πάρω μια γεύση από τα "e-Drugs" του, την συλλογή διηγημάτων που έγραψε και κυκλοφορεί από τον Κέδρο... Αιστάνθηκα μεγάλη τιμή που κάποιος άνθρωπος μου ζήτησε τη γνώμη μου για το πνευματικό του παιδί και δεν μπορούσα να πω όχι, έτσι διάβασα online τη δέκατη ιστορία του "e-Drugs" η οποία διατίθεται δωρεάν στο scribd ...

Η ιστορία της Φρίντα είναι μια ιστορία διαδικτυακής "τρέλας"... Ο Καραγεωργίου περιγράφει με αδρές πινελιές μέσα στις λίγες σελίδες του διηγήματος τα προσωπικά και άλλα αδιέξοδα μιας φαινομενικά επιτυχημένης σαραντάρας την οποία οι ανασφάλειες, τα συναισθηματικά αδιέξοδα και η έλειψη επικοινωνίας οδηγούν να βυθιστεί στον κόσμο του διαδικτύου γεγονός που της επιφυλάσσει μια δυσάρεστη έκπληξη...

Το διήγημα είναι μοντέρνο και ασχολείται με ένα θέμα πολύ φρέσκο, αυτό της e-εξάρτησης σε συνάρτηση με την αποξένωση από τους γύρω και τον ίδιο μας τον εαυτό... Ο ρυθμος του είναι καλός, κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη χωρίς να πλατιάζει σε περιγραφές, ακολουθεί την ροή ενός χρονικού συμβάντων... Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον και ομολογώ ότι με εξέπληξε ευχάριστα... Οφείλω να ομολογήσω ότι με έκανε να νιώσω σαν να κοιτούσα μέσα από μια κλειδαρότρυπα, ότι παρακολουθούσα τη ζωής της Φρίντα με μια περιέργεια αντίστοιχη με αυτή που με/μας κάνει να διαβάζω/διαβάζουμε προσωπικά blogs, νοσηρή και ανθρώπινη ταυτόχρονα...

Πολύ καλές εντυπώσεις μου άφησε στο σύνολο η ανάγνωση του διηγήματος αυτού και φαίνεται να είναι καλή η προσπάθεια του (νεαρότατου) Θοδωρή Καραγεωργίου, τα "e-Drugs" του οποίου φαίνεται να είναι εθιστικά και δεν θα έλεγα όχι σε συνέχιση της "χρήσης" τους...

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

"Ο μικρός Πέρσης" της Mary Renault

Ο μικρός Πέρσης - Mary Renault
Αγαπώ πολύ το ιστορικό μυθιστόρημα γιατί συνδυάζει δυο μεγάλες μου αγάπες, την ιστορική μελέτη και τη μαγεία του παραμυθιού/μυθιστορήματος... Όταν ένα τέτοιο μυθιστόρημα είναι καλό μπορεί ο αναγνώστης να "μάθει" χωρίς κόπο, διασκεδάζοντας, όταν είναι κακό χάνει τον χρόνο του και ίσως παραπληροφορείται...

Γνωρίζω την Mary Renault από παλιότερα όταν είχα διαβάσει το καταπληκτικό βιβλίο της "Ο βασιλιάς πρέπει να πεθάνει", για το οποίο θα μιλήσω κάποια στιγμή στο μέλλον... Παρά το γεγονός ότι "Ο μικρός Πέρσης" αναπαυόταν για χρόνια στη βιβλιοθήκη μου, δεν τον είχα διαβάσει και εκ του αποτελέσματος, είχα κάνει λάθος...

Το βιβλίο αυτό έχει την μορφή της αυτοβιογραφίας... Παρακολουθούμε την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο της ζωής του Βαγώα, του Πέρση ευνούχου ο οποίος έγινε υπηρέτης και σύντροφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την μάχη στα Γαυγάμηλα μέχρι και το τέλος της ζωής του... Ο Βαγώας, γέρος πλέον στην αυλή του Πτολεμαίου στην Αλεξάνδρεια, αφηγείται τη ζωή του από τα παιδικά του χρόνια, τα γεγονότα που τον καταδίκασαν στη ζωή του ευνούχου, τη δυστυχία της σκλαβιάς και κατόπιν πως περνάει στην υπηρεσία (και το κρεβάτι) του Δαρείου και κατόπιν του Αλέξανδρου μέχρι και το τέλος της ζωής του στρατηλάτη...

Η Mary Renault μέσα από τα ιστορικά γεγονότα κάνει μια καταγραφή της αλληλεπίδρασης των πολιτισμών που συνέβη λόγω της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μας παρουσιάζει στοιχεία των κοινωνιών της εποχής... Παράλληλα βλέπουμε το ξεδίπλωμα των προσωπικοτήτων τόσο του Βαγώα όσο και του Αλέξανδρου και εστιάζει στο μεγαλείο του χαρακτήρα του Μακεδόνα στρατηλάτη χωρίς να παραλείπει να παρουσιάζει την ανθρώπινη πλευρά του με τις αδυναμίες του και το συναίσθημά του... Βασικός άξονας που κινεί τις ζωές τους είναι η αναζήτηση της αγάπης...

Μην σας "τρομάζει" ή σας κάνει δύσπιστους και σκεπτικούς το θέμα του ομοφυλοφιλικού έρωτα που παρουσιάζεται στο βιβλίο... Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για άλλες κοινωνίες με διαφορετικούς ηθικούς κώδικες από τη δική μας και μεγαλύτερη ανεκτικότητα στην ερωτική επιλογή... Η ουσία του βιβλίου είναι η αναζήτηση της αγάπης και αυτό είναι δικαίωμα όλων των πλασμάτων... 

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Πάρ' το αλλιώς...

Το τελευταίο χρονικό διάστημα περνάω μια φάση που έχω στρέψει το βλέμμα μου προς τα μέσα, προς εμένα και με εξετάζω εξονυχιστικά... Αυτά που εντοπίζω και παρατηρώ δεν είναι πάντα ευχάριστα, ούτε τα αντιμετωπίζω χωρίς κόπο αλλά είναι ωραίο να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου χωρίς αυταπάτες... 

Συνειδητοποίησα ότι για πολύ καιρό καταπίεζα την προσωπική μου άποψη, τη γνώμη μου γιατί κάποιες φορές μπορεί να μην ταίριαζε με τον εκάστοτε ρόλο που έχω αναλάβει να υποδυθώ, εκούσια ή ακούσια, και που είχε να κάνει με όλες τις πλευρές της ανθρώπινης δραστηριότητας, είτε αυτός ο ρόλος λέγεται, πατέρας, φίλος, γιος, εργαζόμενος, οπαδός του Ολυμπιακού, πολιτικό ον κ.ο.κ... Οχυρωνόμουν και προέβαλλα την "γραμμή" και την άποψη που ορίζει η συνήθεια, ο καθωσπρεπισμός, η καθεστηκυία άποψη του κάθε ρόλου και υπέκυπτα στον να υιοθετώ και να υπερασπίζομαι ως  "άποψή μου" κάποιους μαλακισμένους δογματισμούς... 

Γιατί το έκανα; Μάλλον πήρα υπερβολικά σοβαρά κάποιους ρόλους που υποδύομαι ή πάλι ίσως μπορεί απλά να μην εμπιστευόμουν τον εαυτό μου, ότι αυτό που έχω στο μυαλό είναι άξιο να ειπωθεί, ότι έχει βαρύτητα και υπόσταση... 

Η ουσία είναι ότι πλέον εδώ και κάποιους λίγους μήνες δεν το κάνω πια αυτό... Σκέφτομαι αλλιώς και πράττω αλλιώς... και η πλάκα είναι ότι πλέον μιλάω πολύ λιγότερο από πριν... Ίσως γιατί η αλήθεια και η σαφήνεια του καθενός δεν χρειάζονται πολλές φιοριτούρες και επαναλήψεις για να γίνουν και κατανοητά και αποδεκτά...