Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Tο μήνυμα των Anonymous για την Ελλάδα...

Πολιτικοί, ΜΜΕ, αστυνομία και τραπεζίτες της Ελλάδας, προσοχή. Σας παρακολουθούμε να καταλύετε και τα τελευταία ίχνη δημοκρατίας στην Ελλάδα. Σας παρακολουθούμε να υπογράφετε τραγικά σχέδια λιτότητας και συμβάσεις δανείων με το ΔΝΤ. Σας παρακολουθούμε να ξεπουλάτε τις ψυχές των ανθρώπων για να κρατήσετε χαρούμενους τους φίλους σας στις τράπεζες.

Σας παρακολουθούμε να χρησιμοποιείτε την καθεστωτική αστυνομία για να προκαλέσετε βία με τους ειρηνικούς διαδηλωτές. Σας παρακολουθούμε να βάζετε την αστυνομία να ρίχνει στους πολίτες δακρυγόνα και επικίνδυνα χημικά, να πετά πέτρες και να ρίχνει κροτίδες για να διαλύσει τους πολίτες. Σας παρακολουθήσαμε στην έξαρση αυτής της βίας, που άφησε τουλάχιστον 500 τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους ηλικιωμένους και γυναίκες.

Απορρίψατε συμφωνίες που θα είχαν σώσει την Ελλάδα στο άψε - σβήσε, με αραβικές χώρες, Ρωσία και Κίνα. Απορρίψατε το αίτημα για επιστροφή των αποζημιώσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τους Γερμανούς. Αποδεχθήκατε και εφαρμόζετε μέτρα του ΔΝΤ που εξακολουθούν να σας πιέζουν να αγοράζετε πολεμικά όπλα. (...) Δώσατε τη χαριστική βολή στην οικονομία, αποδεχόμενοι ακόμα ένα δάνειο παρά την αντίδραση του ελληνικού λαού». Συγχαρητήρια, κερδίσατε την προσοχή των Anonymous. Τώρα είστε ένας στόχος στην παγκόσμια πληροφόρηση και τον κυβερνοχώρο. Είμαστε οι Anonymous. Οι Anonymous είναι ο καθένας. Είμαστε παντού. Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε. Να μας περιμένετε...

Ρεπορτάζ από TVXS

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Δεν είμαι εγώ ρατσιστής...

...αυτοί φταίνε που είναι αράπηδες... Αυτό το παλιό αστείο μου θύμισε η χθεσινή μας συζήτηση... Η πλάκα είναι ότι μου φάνηκε ότι σε πείραξε κιόλας που σε είπα "ρατσιστή"... Φάνηκε να σε απασχολεί περισσότερο η ταμπέλα παρά η ουσία αλλά αν άκουγες πραγματικά αυτά που έλεγες σαν τρίτος ακροατής δεν θα μπορούσες να δώσεις άλλη στον εαυτό σου... Σκέψου μόνο αυτά που έλεγες αντικαθιστώντας όπου μαύροι κάποιους άλλους, τους Σέρβους που τους συμπαθείς ας πούμε, κι έλα να το ξανασυζητήσουμε...

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

"Οι Ρυθμιστές" του Stephen King ως Richard Bachman

Οι ρυθμιστές - Stephen King ως Richard Bachman
Το promotion των βιβλίων χρησιμοποιεί κάποιες φορές σλόγκαν και σχήματα τα οποία μπορεί να είναι βαρύγδουπα και εντυπωσιακά και να αιχμαλωτίζουν την προσοχή του πιθανού, μελλοντικού αναγνώστη ο οποίος βολτάρει μπροστά στα ράφια του βιβλιοπωλείου ή ξεφυλλίζει τις βιβλιοκριτικές αλλά μερικές φορές προκαλούν λανθασμένες εντυπώσεις και μπορεί να φουρκίσουν ή να στενοχωρήσουν τον αναγνώστη (πλέον)  όταν οι προσδοκίες του καταρριφθούν... Σύμφωνα με το σημείωμα του εκδότη ο Richard Bachman χαρακτηρίστηκε ως "Stephen King χωρίς συνείδηση"... Και μόνο αυτή η φράση μπορεί να εξάψει την φαντασία του αναγνώστη και να πιστέψει ότι θα διαβάσει κάτι τόσο ανομολόγητα κολασμένο και φρικιαστικό που θα του προκαλεί εφιάλτες τις νύχτες...τύφλα να έχει ο Stephen King... Διαβάζοντας τους "Ρυθμιστές" συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι χωρίς να σημαίνει αυτό ότι το βιβλίο δεν ήταν καλό, το αντίθετο, απλά ήταν διαφορετικά απ' ότι τα περίμενα γεγονός που μπορεί να αποθαρρύνει τον νέο αναγνώστη... Τέλος πάντων...

Οι "Ρυθμιστές" γράφτηκαν την περίοδο που γράφτηκε και το "Desperation" , στα δύο βιβλία μάλιστα εμφανίζονται κοινοί χαρακτήρες, όπως ο Κόλι Εντράτζιαν και ο Τζόνι Μάρινβιλ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ρόλος που παίζουν ή η κατάληξή τους είναι ίδια και στα δυο βιβλία και φυσικά και στα δύο πρωταγωνιστεί ο Τακ, η δαιμονική, άυλη, προαιώνια ύπαρξη που σπέρνει τον τρόμο και τον θάνατο... Στους "Ρυθμιστές", ο Τακ ο οποίος έχει εισβάλλει και κατοικεί μέσα στο μυαλό ενός αυτιστικού αγοριού, του Σεθ Γκάριν, αντλεί δυνάμεις από τον πόνο και τον θάνατο και υλοποιεί μέσα σε ένα θύλακα του χώρου και του χρόνου όλες τις παιδικές φαντασιώσεις του Σεθ, που του αρέσουν τα γουέστερν και οι "Motocops", με ένα γκροτέσκο και φρικιαστικό τρόπο με απώτερο στόχο να γίνει ακόμα πιο ισχυρός...

Το "Desperation"  ήταν εξαιρετικά τρομακτικό και το ίδιο περίμενα για τους "Ρυθμιστές"... Τα ρίγη που μου προκάλεσαν τελικά δεν ήταν ίδια αλλά το βιβλίο κινείται σε υψηλά επίπεδα... Ο King "χτίζει" τον κόσμο/χρόνο του Τακ με εκπληκτική μαεστρία και δεξιοτεχνία και η φαντασία που επιδεικνύει στον να πλάθει αλλόκοτα πλάσματα (όπως τα κογιότ με τα ανθρώπινα δάχτυλα) σε κάνουν να αμφισβητείς την ισορροπία της ψυχική του υγείας :-P... Δεν δίνει ιδιαίτερο βάρος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων πλην του Τζόνι Μάρινβιλ και της Όντρεϊ, της οποίας τις καταγραφές στο ημερολόγιο κρυφοκοιτάζουμε, αν και κάποιοι, όπως η Κιμ Γκέλερ και η Κάμι Ριντ σκιαγραφούνται με μερικές μόνο αλλά χαρακτηριστικές πινελιές... Όσοι έχουμε διαβάσει πρώτα το "Desperation"  "κλέβουμε" λίγο καθώς ξέρουμε κάποια βασικά πράγματα για τους πρωταγωνιστές πριν ανοίξουμε καν τους "Ρυθμιστές" :-) ... Δεν είναι νομίζω τυχαίο το γεγονός ότι ο κόσμος του Τακ και οι φαντασιώσεις του Σεθ έχουν ως σκηνικό την Άγρια Δύση και τις ερήμους της αμερικανικής ενδοχώρας... Έχοντας διαβάσει για τον "Μαύρο Πύργο" αλλά όχι τον "Μαύρο Πύργο", και στους "Ρυθμιστές" και το "Desperation" αλλά και στα βιβλία που έγραψε ο  Stephen King με τον Peter Straub δίνεται μια ιδέα του τι μορφή μπορεί να έχει αυτό το σύμπαν που δημιούργησε ο King και στο οποίο κάποια στιγμή θα μαζέψω το θάρρος μου και θα χωθώ...

Μέχρι τότε υπάρχουν πολλά καλά βιβλία για να διαβάσεις όπως οι "Ρυθμιστές"...

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Αχ, κύριε πρέσβη...

...κανονικά σήμερα θα έπρεπε να σε μουρλάνω στην καζούρα αλλά δεν θα το κάνω... Όχι γιατί δεν σου αξίζει ούτε γιατί δεν σου έχω κρατημένα από παλιά... Δεν σε καζουράρω γιατί να σου πω την αλήθεια δεν μου καίγεται καρφί... Το αποτέλεσμα το έμαθα σήμερα το πρωί διαβάζοντας τα feeds του reader, δεν ήξερα καν ότι χθες ήταν ευρωπαική βραδιά... Δεν ασχολούμαι ούτε καν με την ομάδα μου, δεν ξέρω τι μεταγραφές έχει κάνει... 

Δεν βαρέθηκα το ποδόσφαιρο αν και πλέον έχω λίγο χρόνο για να το παρακολουθήσω... Βαρέθηκα το ελληνικό ποδόσφαιρο, την μίρλα, την μιζέρια του, την σαπίλα του, την αισθητική του και τους οπαδούς του... Τις παράγκες, τα στημένα, τους αδιάφθορους, τους παντελονάτους, τους πολυμετοχικούς, τις εφημερίδες, τις οπαδικές και τις "αντικειμενικές", τους έτσι, τους γιουβέτσι... Δεν μπορώ να δω το ποδόσφαιρο σαν εκτόνωση, ποτέ δεν το έκανα, και σίγουρα δεν μπορώ να το δω σαν διασκέδαση, το θέαμα που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι για τον πέο... Με έδιωξες από το γήπεδο κύριε πρέσβη, εσύ και οι όμοιοί σου και η ομάδα μου μέσα, προτίμησες τους χειροκροτητές, τους υπαλλήλους και τους οπαδικούς στρατούς... Εγώ δεν μπορώ να χειροκροτήσω ούτε Μαρινάκηδες ούτε Τζίγκερ, έχω απαιτήσεις, θέλω θέαμα, θέλω ευγενή άμιλλα, θέλω στοιχειώδη πολιτισμό και ευπρέπεια... Δεν τα βρίσκω στο ελληνικό ποδόσφαιρο οπότε...

Δεν σου λέω ότι δεν θα ξανασχοληθώ μαζί σου κύριε πρέσβη, ούτε ότι δεν θα χαρώ αν η ομάδα μου πάει καλά στην Ευρώπη και φέρει επιτυχίες... Το έχω ακόμα το σκουλήκι μέσα μου και έχει πλάκα η κοντρίτσα μας... Σήμερα όμως δεν θα σε τσιγκλήσω... Την ξέρω κι εγώ αυτή την πίκρα... Στην τελική με ξένα κόλλυβα δεν κάνεις κηδεία, τέλος...

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

33...

Όσα τα χρόνια του Χριστού και του Μεγάλου Αλεξάνδρου... Ευελπιστώ εγώ να ζήσω πολλά περισσότερα... :-)

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Τα σύνορα...

Διαβάζοντας σήμερα τα feeds του reader μου έπεσα πάνω στην είδηση του θανάτου του Μιχρί Μπελί, του "Καπετάν Κεμάλ"... Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμά από το βιβλίο του, "Καπετάν Κεμάλ: Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο" το οποίο διάβασα στο ρεπορτάζ του TVXS και μου άρεσε πολύ...

Τα σύνορα

Με τον Λασσάνη ξανασυναντήθηκα ελάχιστες φορές. Δεν είχαμε τα ίδια καθήκοντα. Εκείνος, ως διοικητής, βρισκόταν πιο πολύ στην Ανατολική Μακεδονία, ενώ εγώ στη Θράκη. Τον πρώτο καιρό ξαναβρεθήκαμε μαζί σε μια πορεία, αυτή τη φορά με μια μεγάλη ομάδα ανταρτών. Τη μέρα είχε ήλιο και έκανε ζέστη. Τη νύχτα φύσαγε παγωμένο αγιάζι. Φορούσα τα πολιτικά ρούχα και δεν με ζέσταιναν. Ο Λασσάνης φορούσε χοντρή στρατιωτική στολή και χλαίνη. Ήρθε η ώρα να κοιμηθούμε. «Ελαφρά είσαι ντυμένος» είπε, «να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, η χλαίνη φτάνει και για τους δύο». Έτσι κάναμε. Το «πλάτη με πλάτη» είχε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά τι να σου κάνει μία χλαίνη, δεν έφτανε να σκεπαστούν καλά δύο άνθρωποι. Το κρύο δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Σηκώθηκα κι έκοβα βόλτες. Ο Λασσάνης τον είχε πάρει. Έσκυψα και άγγιξα τον γύψο στο χέρι του. Ήταν παγωμένος. Τον σκέπασα καλά με την χλαίνη. Ξάπλωσα ξανά με την πλάτη μου στην πλάτη του. Μια-δυο φορές που με πήρε λίγο ο ύπνος και ξύπνησα, είδα τη χλαίνη πάνω μου. Την έριξα με τρόπο πάνω του. Αυτό επαναλήφθηκε κάμποσες φορές. Τον σκέπαζα με την χλαίνη και, μόλις το 'παιρνε είδηση, την έριχνε στη δική μου πλάτη. Στο τέλος υπερίσχυσα εγώ ή, τουλάχιστον, έτσι νόμισα. Η χλαίνη, πάντως, δεν ήταν πάνω μου. Χάραξε η μέρα. Σηκωθήκαμε. Είδα τη χλαίνη: ένα κουβάρι ανάμεσά μας. «Σε κάτι χρησίμεψε, δεν μπορείς να πεις, χάραξε τα σύνορα ανάμεσά μας» είπε γελώντας ο Λασσάνης».

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Επιστροφή στη δουλειά...

Επιστροφή στη δουλειά σήμερα μετά από τρεις εβδομάδες χορταστικής και απολαυστικής άδειας... Πέρασα καταπληκτικά και ξεκουράστηκα πραγματικά, ίσως για πρώτη φορά μετά από περίπου δυο χρόνια... Αν και η άδεια ποτέ δεν είναι αρκετή φέτος δεν έχω μελαγχολήσει που επέστρεψα στη δουλειά ίσως ακριβώς επειδή πέρασα τόσο όμορφα που "φούλαρα τις μηχανές μου" για τα καλά για την χρονιά που έρχεται... Το μόνο κακό της ημέρας ότι σήμερα το πρωί φόρεσα κλειστό παπούτσι για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 1 μήνα (αν εξαιρέσεις 2-3 φορές) και τα πόδια μου ήδη με πονάνε...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Αίγινα - The extended version...

Είναι πολύ ωραίο πράγμα να εκπλήσσεσαι θετικά, όταν κάτι, κάποιος ή μια κατάσταση, ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και σου δίνουν πολλά περισσότερα από ότι περίμενες... Κάτι τέτοιο συνέβη με τις φετινές διακοπές στην Αίγινα από τις οποίες γυρίσαμε χθες το μεσημέρι με τις καλύτερες εντυπώσεις και μια μελαγχολία...

Η Αίγινα επελέγη διότι θέλαμε ένα μέρος που δεν είχαμε πάει εγώ και η Μ., που θα είχε κάποια αξιοθέατα να δούμε, που θα ήταν "parent friendly", δεν θα μας ταλαιπωρούσε δηλαδή τόσο το ταξίδι όσο και η μετακίνηση εκεί... Επίσης η χαμηλή τιμή των εισιτηρίων από και προς το νησί έπαιξε και αυτή τον ρόλο της...

Η επιλογή του ξενοδοχείου έγινε με το ίδιο σκεπτικό και με τη διάθεση να κακομάθουμε λίγο τον εαυτό μας... Επιλέξαμε το καλύτερο... Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι κάνω διαφήμιση... Έχουν δίκιο... Κάνω διαφήμιση γιατί οι Φιστικιές είναι το πιο όμορφο, πιο καθαρό, πιο βολικό ως προς το σημείο που βρίσκεται, με τους πιο συμπαθητικούς εργαζομένους και διεύθυνση που έχω συναντήσει... Τα λεφτά που κόστισε η διαμονή μας είναι από τα πιο καλοξοδεμένα λεφτά της ζωής μου... Όσοι πρόκειται να πάτε Αίγινα, σκεφτείτε τη διαμονή στις Φιστικιές και δεν θα το μετανιώσετε... Ένας από τους λόγους των τόσο καλών αναμνήσεων από την Αίγινα είναι και αυτό το ξενοδοχείο...

Η παρέα ήταν πολύ καλή και με ποικιλία... Τις πρώτες μέρες η οικογένεια ενός παιδικού μου φίλου, η έγκυος γυναίκα του και η κόρη του, και τις δύο τελευταίες ο αδερφός της Μ. με την κοπέλα του... Το πρόγραμμα ήταν απόλυτο χαλαρωτικό... Ύπνος, θάλασσα/πισίνα, φαγητό... Μια συνηθισμένη μέρα ξεκινούσε με πρωινό ξύπνημα, θάλασσα μέχρι το μεσημέρι, φαγητό έξω ή πίσω στο ξενοδοχείο, ύπνο και μετά όλο το απόγευμα μπάνιο στην πισίνα μέχρι το βράδυ οπότε και κατεβαίναμε στην πόλη για βόλτα... Όταν επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο τα παιδιά έπεφταν για ύπνο και οι μεγάλοι άραζαν στην πισίνα για κουβέντα... Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με όλες τις παρέες μας όπως και τις μέρες που ήμασταν μόνο οι τρεις μας...

Οι διακοπές αυτές έκαναν εξαιρετικά καλό σε μένα και την Μ. που τις χρειαζόμασταν πάρα πολύ μετά την εξαιρετικά δύσκολη περσινή χρονιά και το περσινό καλοκαίρι με όλα όσα τραβήξαμε... Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά και περάσαμε πολύ χρόνο με τον κύριο Σ. ο οποίος ήταν ξετρελαμένος από την χαρά του και μας τρέλανε κι εμάς εντελώς με τα καμώματά του...

Η Αίγινα έχει μέτριες παραλίες αλλά είναι πάρα πολλές και καθαρές... Για την ακρίβεια, σχεδόν σε όλη την ακτογραμμή μπορείς να κολυμπήσεις... Εμείς επισκεφτήκαμε αρκετές, κυρίως αυτές της δυτικής πλευράς του νησιού και καταλήξαμε στου Σαρπά, η οποία είναι μάλλον η καλύτερη... Για μπάνιο πηγαίναμε νωρίς και λόγω των παιδιών αλλά και λόγω ότι δεν αρέσει ούτε σε εμάς η πολλή ζέστη οπότε συνήθως επικρατούσε γαλήνη στην παραλία... Φυσικά όσο περνούσαν οι μέρες και ερχόταν περισσότερος κόσμος στο νησί αυτό δεν ίσχυε και τόσο...

Οι Αιγινήτες είναι εξαιρετικά ευγενικοί... Δεν υπήρξε μαγαζί, περίπτερο, εστιατόριο που να μην ήταν όλοι ευγενικοί και καλοσυνάτοι χωρίς όμως ίχνος δουλικότητας...

Η Χώρα της Αίγινας είναι πολύ όμορφη με παραδοσιακά κτίσματα και γραφικά σοκάκια... Είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο μέρος να μείνεις στο νησί αλλά όχι στο κέντρο της, καλύτερα προς τα έξω (όπως είναι οι Φιστικιές ) διότι έχει αρκετή ζέστη... Τα υπόλοιπα παραλιακά χωριά του νησιού είναι συμπαθητικά μικρά ψαροχώρια με καλύτερο όλων την Πέρδικα, όπου και εκεί αξίζει να μείνει κάποιος... Η Σουβάλα, η Βαγία και ο Μαραθώνας είναι πιο ήσυχα από τα δικά μας γούστα... Μεγάλη απογοήτευση η Αγία Μαρίνα, η οποία αν και το πιο τουριστικό μέρος του νησιού, έχει την αισθητική Φαληράκι/Λαγανάς και η θάλασσά της είναι τόσο ρηχή που νομίζεις ότι πλατσουρίζεις σε γούρνα... Στο εσωτερικό το νησί είναι καταπράσινο και στα ορεινά του σημεία έχει πλούσιο πευκοδάσος... Επισκεφτήκαμε τον Ναό της Αφαίας καθώς και τον Άγιο Νεκτάριο, αμφότερα εντυπωσιακά, με το αρχαίο κάλλος να κλέβει την παράσταση...

Όπου πήγαμε φάγαμε εξαιρετικά... Είτε ψάρια είτε κρέας, είτε στην Αίγινα είτε σε χωριά παντού φάγαμε τρομερά... Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά στην περίπτωσή μας σίγουρα πέτυχε... Μέχρι και πίτσα που φάγαμε ένα βράδυ από τοπική πιτσαρία, όχι pizza fun και τέτοια, ήταν εξαιρετική... Οι τιμές ήταν επίσης μια χαρά καμία σχέση με αυτά που άκουγα από πολλούς πριν πάω στο νησί ότι η Αίγινα είναι ακριβή στο φαΐ...

Ο γιος μου έλαμψε στην Αίγινα... Μέσα σε λίγες μέρες έγινε ο σταρ του ξενοδοχείου και του νησιού ολόκληρου... Τα γκαρσόνια στις ταβέρνες τον χαιρετούσαν και ξεκαρδίζονταν με το πόσο έτρωγε, η μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά τον κερνούσε τα ζαρζαβατικά του, στο ξενοδοχείο όλοι τρέχανε να παίξουν μαζί του όταν κατεβαίναμε στην πισίνα... Όταν φεύγαμε και πήγαμε να χαιρετήσουμε, ο κύριος Μιχάλης ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είπε: "Και τώρα πώς θα ξεκαλοκαιριάσουμε χωρίς Σ. ;"...

Τα καλύτερα έχω να θυμάμαι από αυτές τις διακοπές στην Αίγινα, το ίδιο και η Μ. ... Λέγαμε μάλιστα ότι όταν με το καλό κάνουμε δεύτερο παιδί, το πρώτο καλοκαίρι με το καινούργιο μωρό θα ξαναπάμε διακοπές στην Αίγινα και τις Φιστικιές ...

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

"Ο τελευταίος φύλακας" του Jeff Grubb

Ο τελευταίος φύλακας - Jeff Grubb
Οι διακοπές προσφέρονται για διάβασμα και χαλάρωση... Το βιβλιαράκι αυτό μου κράτησε πολύ καλή παρέα στην Αίγινα σε στιγμές χαλάρωσης μετά το μπάνιο στην θάλασσα ή λίγο πριν τον ύπνο...Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν έχουν και σημασία για εκείνους που δεν έχουν επαφή με το Fantasy και τον κόσμο του Warcraft... Για τους κατέχοντες την γνώση (:-P) το βιβλίο περιγράφει τα γεγονότα εκείνα που οδήγησαν στην εισβολή των Ορκ από τον Ντράινορ στο Άζεροθ, τον ρόλο που έπαιξε ο Μεντίβ, ο τελευταίος και πιο αμφιλεγόμενος Φύλακας του Τίρισφαλ και την τραγική επέμβαση των δαιμονικών δυνάμεων...

Το βιβλίο είναι καλό με σφιχτοδεμένη πλοκή που κορυφώνεται σταδιακά... Ο Jeff Grubb έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο χτίσιμο των χαρακτήρων ενώ ο τρόπος που κορυφώνει το σασπένς και η περιγραφή της τελικής αναμέτρησης είναι εξαιρετικά δυνατά... Το βιβλίο αυτό όπως και τα προηγούμενα που έχω περιγράψει σε αυτό το blog έχουν (ίσως όχι τόσο ο "Πολέμαρχος των Ορκ") έχουν ένα βασικό μειονέκτημα, ότι αποτελούν κομμάτια ενός παζλ που συνθέτουν το σύμπαν του Warcraft και "προαπαιτούν" κάποιες βασικές γνώσεις για να έχεις πλήρη αντίληψη του τι διαβάζεις... Παρόλα αυτά ο "Τελευταίος φύλακας"  είναι ένα πολύ καλό Fantasy βιβλίο και δεν θα απογοητεύσει τους λάτρεις του είδους...

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Aίγινα...

Ανταπόκριση από το φυστικονήσι... Οι διακοπές συνεχίζονται και οι εντυπώσεις από το νησί είναι κάτι παραπάνω από θετικές... Φαΐ εξαιρετικό, άνθρωποι ευγενικοί, όμορφη φύση,αξιοθέατα και πολύ όμορφη χώρα...Μειονέκτημά της οι παραλίες που γενικά δεν δρέπουν δάφνες αλλά το ξεπερνάς αν σκεφτείς τα πλεονεκτήματά της συν το γεγονός ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα... Περισσότερα όταν επιστρέψουμε στη βάση μας...