Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές 2013...

Ο χρόνος τελειώνει κι εγώ είμαι στη δουλειά και βλέπω το inbox μου να γεμίζει με email αποχωρήσεων... Από την Τετάρτη τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά και το μέλλον σίγουρα θολό...

Δεν μπορώ να κάνω κάτι αυτή την στιγμή, προσπαθώ να σταματήσω να σκέφτομαι την χρονιά που έρχεται διότι μπαίνω σε ένα loop κακών σκέψεων και άγχους... Όλα είναι αβέβαια και δυσοίωνα αλλά πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να την παλέψουμε αν όχι για μας αλλά γι' αυτούς που αγαπάμε...

Καλή χρονιά με υγεία εύχομαι σε όλους... Μακάρι το 2013 αν δεν μπορεί να μας χαρίσει περισσότερες χαρές από το 2012, να μας χαρίσει τουλάχιστον περισσότερη ελπίδα...

Στον εαυτό μου εύχομαι να συνεχίσει να περπατάει στο μονοπάτι που έχει ήδη ανοίξει και που μακάρι να γίνει δρόμος...

Καλά να είμαστε όλοι!

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Τα βιβλία του 2012...

Τα βιβλία του 2012!!!
Το 2012 ήταν μια γεμάτη, αναγνωστικά, χρονιά από κάθε άποψη... Διάβασα 20 βιβλία, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, κάποια αριστουργήματα και κάποιες απογοητεύσεις... Τα διάβασα σε λεωφορεία, μετρό, ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, κάποιες φορές στην παραλία και κάποιες σε αίθουσες αναμονής πάσης φύσεως... Μου κράτησαν παρέα, τις περισσότερες φορές καλή, με συνάρπασαν, με συγκίνησαν, με μελαγχόλησαν, με διασκέδασαν, με κάνανε να προβληματιστώ και κάποιες φορές με τσάντισαν ή με έκαναν να βαρεθώ... Επιχειρώντας μια κατηγοριοποίηση τους καταλήγω στα παρακάτω:


Τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς
  1. "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura
  2. "Το χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα
  3. "Ο βασιλιάς των αρουραίων" του James Clavell

Τα χειρότερα βιβλία της χρονιάς
  1. "Σκοτεινή Παλίρροια" του A.Roseberg
  2. "Πέρα από την Σκοτεινή Πύλη" των A.Rosenberg και C.Golden
  3. "Ο Εκλεκτός" του Thomas Mann

Ευχάριστη έκπληξη


Μεγαλύτερη απογοήτευση


Ελπίζω και το 2013 να είναι ένας καλός χρόνος για διαβάσματα, να διαβάσω τόσα και άλλα τόσα και να είμαι και πάλι εδώ στο τέλος του για να κάνω τον απολογισμό μου...

Καλή αναγνωστική (και όχι μόνο) χρονιά να έχουμε όλοι!!!

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Δώρα...

Τα χριστουγεννιάτικα δώρα μου!

Φέτος υπήρξε συνεννόηση μεταξύ της Μ. και των δικών μου και αγοράστηκε η τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών", να καλύψω επιτέλους αυτό το τεράστιο κενό που είχα στα fantasy αναγνώσματα μου....

Το άλλο βιβλίο είναι πολιτικά και τεχνολογικά επίκαιρο, ειδικά τώρα που μελετάω την Python... (μου χα χα!!!)

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Καλά Χριστούγεννα με μια εικόνα...

Σκεφτόμουν ότι θα ήταν ωραίο μαζί με τις ευχές μου να μπορούσα να έκανα κι ένα δωράκι σε όσους διαβάζουν αυτό το blog, για το καλό, μήπως έβρισκα κάποιο freebie ή κάποιο γουστόζικο video από το You Tube αλλά δεν ήξερα τι.... Το δώρο μου τελικά είναι μια εικόνα και ένα συναίσθημα... 

Κατά τις 8:00 απόψε, ετοιμάζω hot dogs στην κουζίνα για να φάμε μαζί με τον αδερφό της Μ. (και νονό του Σ. ) και την κοπέλα του... Ο Σ. παίζει με τον νονό του, την μαμά του και την Κ. στο δωμάτιό του όταν τον ακούω να τραγουδάει τον "Ρούντολφ το ελαφάκι" με την αδέξια μισομωρουδιακή, μισοπαιδική φωνούλα του, να θυμάται όλους τους στίχους απ' έξω και να χοντραίνει την φωνή του όταν ο Άη Βασίλης μιλάει στον Ρούντολφ... Μπήκα στο δωμάτιο του και τον είδα να κάθεται στο καρεκλάκι του και να απολαμβάνει την λατρεία στα μάτια των υπολοίπων στο δωμάτιο, τον αγκάλιασα και του έδωσα δυο φιλιά στα μάγουλα, προσέχοντας να μην τον γρατζουνίσω με τα γένια μου καθώς έχω αρκετές μέρες αξύριστος και ήμουν ευτυχισμένος...

Εύχομαι σε όλο τον κόσμο να είναι ευτυχισμένος μαζί με αγαπημένους ανθρώπους...

Καλά Χριστούγεννα, χρόνια πολλά με υγεία!

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

"Το χαστούκι" του Χρήστου Τσιόλκα

Το χαστούκι - Χρήστος Τσιόλκας
Ένα barbeque σε ένα σπίτι με κήπο μια ηλιόλουστη μέρα... Ετερόκλητοι άνθρωποι μαζί με τα παιδιά τους μαζεμένοι, συζητούν, πίνουν και τρώνε... Όλα φαίνονται φυσιολογικά και τετριμμένα μέχρι που κάποιος καλεσμένος χαστουκίζει ένα ξένο παιδί... Το γεγονός προκαλεί αναστάτωση, αμηχανία, οργή και αποτελεί τον καταλύτη για την αλυσιδωτή αντίδραση των γεγονότων που ακολουθούν...

Αυτή είναι εν τάχει η υπόθεση του βιβλίου του Χρήστου Τσιόλκα, "Το χαστούκι" αλλά σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό... Δεν κατάφερα να το συμπαθήσω από την αρχή αλλά κλείνοντας την τελευταία σελίδα του με είχε κερδίσει ολοκληρωτικά... Επειδή λογικά αυτό θα είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάζω μέσα στο 2012, χαίρομαι που αυτός ο καλός (από την αναγνωστική πλευρά) χρόνος κλείνει με ένα εξαιρετικό βιβλίο...

Αρχικά όπως είπα δεν κατάφερα να το συμπαθήσω... Η κοφτερή γλώσσα του Τσιόλκα και οι συνεχείς αναφορές σε σκηνές σεξ και οι βωμολοχίες με έκαναν να θεωρώ ότι προβοκάρει απλά χωρίς να έχει τίποτα να πει... Σιγά σιγά κατάλαβα ότι απλά με σόκαρε το γεγονός ότι απλά παρουσίαζε τα πράγματα ωμά και αληθινά κάτι που αντιτίθεται στον μικροαστικό καθωσπρεπισμό μου... 

Το "Χαστούκι" είναι ένα πολύ σκληρό βιβλίο... Ανατέμνει την σύγχρονη αστική ζωή και τοποθετεί ένα καθρέφτη μπροστά στην κοινωνία και την αναγκάζει να δει τα μούτρα της όπως είναι απαλλαγμένη από τις συμβάσεις της και την υποκρισία... Εστιάζει ιδιαίτερα στην οικογένεια και τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτήν... Φυσικά λόγω της καταγωγής του συγγραφέα η ελληνική οικογένεια είναι στο επίκεντρο και γι' αυτό κάποιοι απ΄τους χαρακτήρες είναι ιδιαίτερα οικείοι... 

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι καταπληκτική, ένα κέντημα, όπως είπε χαρακτηριστικά η Μ. όταν συζητούσαμε για το βιβλίο... Κανένας δεν είναι αθώος, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, υπάρχουν άνθρωποι πραγματικοί, όχι στερεοτυπικοί, συναισθηματικά διαφανείς στον αναγνώστη... Όλοι τους παλεύουν με τα θέλω και τα πρέπει τους, τους προσωπικούς τους δαίμονες και τις απογοητεύσεις τους, προσπαθούν να βρουν την ισορροπία χωρίς να το καταφέρνουν πάντα ή μάλλον σχεδόν ποτέ... 

Το "Χαστούκι" παρέχει τη δυνατότητα για μια διεισδυτική ματιά στην Αυστραλέζικη κοινωνία, μια κοινωνία που περπατάει πάνω σε τεντωμένο σχοινί... Ρατσισμός, μισαλλοδοξία, ναρκωτικά, περιθωριοποίηση είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που πρέπει να λύσει, όπως και πολλές άλλες, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής... 

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω διάφορα για το "Χαστούκι" αλλά δεν έχει νόημα... Από την μια προσπαθώ να αποφύγω τα spoilers και από την άλλη προσπαθώ να περιγράψω ένα βιβλίο που πιστεύω ότι πρέπει να το διαβάσεις για να το καταλάβεις γιατί είναι δυνατό σαν συναίσθημα και πόσο καλά μπορείς να περιγράψουν τα λόγια ένα συναίσθημα; 

Διαβάστε το...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Λίστα πεσόντων...

Έμαθα χθες ότι ένας γνωστός από τον Ταύρο πέθανε από κάποια αρρώστια, πιθανότατα καρκίνο... Ο εκλιπών ήταν άρρωστος οπαδός της ΑΕΚ, την ακολουθούσε παντού, γνωστός στους οπαδικούς κύκλους... Κάποτε, αν τα θυμάμαι σωστά, του την είχαν πέσει αντίπαλοι οπαδοί, παναθηναϊκοί ήταν νομίζω, και τον σάπισαν στο ξύλο... Όταν τον αφήσανε, σηκώθηκε πάνω κουτσά στραβά, κρατώντας ακόμα το κασκόλ της ΑΕΚ και είπε : "Μουνόπανα, δεν μου το πήρανε το κασκόλ"... Η ατάκα έμεινε και συζητιόταν στον Ταύρο για χρόνια...

Σκεφτόμουν ότι είμαι μόλις 34 αλλά ξέρω πάρα πολλούς νεκρούς και δεν μιλάω για παππούδες, γιαγιάδες και γονείς αλλά για ανθρώπους που θα είχαν πάνω κάτω την ηλικία μου σήμερα... Για την ακρίβεια δεν ξέρω και κανέναν άλλο άνθρωπο, πλην Ταυριωτών της ηλικίας μου, που να ξέρει κι αυτός τόσους νεκρούς... Αυτοκινητιστικά, ναρκωτικά, αρρώστιες έχει απ' όλα ο κατάλογος... Οι αναμνήσεις μου περιέχουν λίστα πεσόντων...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

"Σύγκρουση Βασιλέων" του George R.R. Martin

Σύγκρουση Βασιλέων - George R.R. Martin
Κλείνοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου, άλλος ένας αναγνωστικός μαραθώνιος είχε φτάσει στο τέλος του... Το δεύτερο βιβλίο του George R.R. Martin για την saga του "A song of Ice and Fire" είναι ένα βιβλίο γνώριμο σε ύφος και ήθος για όσους έχουν διαβάσει και το πρώτο και εξίσου καλό... Ένα βιβλίο που ξεκινάει αργά, σχεδόν νωχελικά και πώς να μην το κάνει όταν το συνολικό του μέγεθος εκτείνεται σε 940 σελίδες μεγάλου μεγέθους, το οποίο "ζωντανεύει" όσο αυξάνεται ο αριθμός των σελίδων και κορυφώνεται στο φινάλε...

Σε αυτό το βιβλίο παρακολουθούμε την ιστορία να συνεχίζεται από εκεί που την αφήσαμε στο πρώτο μέρος της ιστορίας... Η μάχη για τον Σιδερένιο Θρόνο κορυφώνεται, το Westeros φλέγεται καθώς αντίπαλες στρατιές αλληλοεξοντώνεται σκορπίζοντας τον τρόμο και τον θάνατο... Παράλληλα υπάρχει η σκιά της απειλής που έρχεται από το βορρά και κρύβεται στους παγωμένους βόρειους ανέμους...

Αν η κινητήριος δύναμη που κινούσε τα πάντα στο "Παιχνίδι του Στέμματος" ήταν η τιμή, στη "Σύγκρουση Βασιλέων" είναι η αγάπη, η έντασή της ή και η έλλειψή της... Κεντρικά πρόσωπα που ξετυλίγουν με τις πράξεις τους το κουβάρι της ιστορίας και σημαδεύουν τις σελίδες του βιβλίου είναι η βασίλισσα Σέρσευ, η λαίδη Κάτλυν, ο Θήον και φυσικά ο Τύριον... Κάνουν τα πάντα για την αγάπη, των παιδιών τους, του πατέρα, του συντρόφου και τις περισσότερες φορές δεν ακολουθούν κανένα κανόνα... Ο κυνισμός και η σκληρότητα μπλέκονται με τα πιο τρυφερά συναισθήματα... 

Το βιβλίο είναι σκληρό και οι περιγραφές έντονες... Περιγράφει ένα κόσμο που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει σημασία, που η εναλλαγή των αρχόντων και των αφεντάδων στην εξουσία δεν έχει καμιά διαφορά για τους απλούς ανθρώπους καθώς η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένα κακή με όλους...  Στη "Σύγκρουση Βασιλέων"  ο μεταφυσικός τρόμος o οποίος εμφανίζεται στο τέλος στο "Παιχνίδι του Στέμματος" παίρνει σάρκα και οστά με πολλούς τρόπους και κάνει πιο έντονη την παρουσία του...

Για το τέλος θέλω να προσθέσω κάτι σχετικά με την τηλεοπτική σειρά... Όπως είχα πει, το "Παιχνίδι του Στέμματος" είναι η πιστότερη τηλεοπτική μεταφορά βιβλίου που είχα δει, δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με την "Σύγκρουση Βασιλέων" όπου στην οθόνη εμφανίζονται αρκετές ανακρίβειες ή και παραλείπονται χαρακτήρες όπως οι Μπόλτον... Όχι τίποτε άλλο αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαίωσε αυτές τις αλλαγές...

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Ο αντιναζισμός του κώλου και η φαιά απειλή...

Η Αριστερά φώναζε εδώ και χρόνια αλλά όλοι νόμιζαν ότι επρόκειτο για γραφικές εμμονές, τώρα όμως που οι φασίστες έχουν μπουκάρει για τα καλά στον δημόσιο βίο, όσοι δεν τους χειροκροτάνε έχουν καταλάβει ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά... 

Κάπου εδώ, το πτώμα που βρωμάει και ζέχνει από την σήψη (το ΠΑΣΟΚ) μπουκάρει στο προσκήνιο τρεκλίζοντας σαν ζόμπι και πουλάει αντιφασισμό μπας και θυμίσει την ύπαρξή του... 

Τι ειρωνεία...

Το ΜΠΑΤΣΟΚ των χημικών, των ανοιγμένων κεφαλιών, των γέρων που ζούνε πολύ και δεν πεθαίνουν, των μνημονίων και των συνταγματικών παραβάσεων να μιλάει για αντιναζιστικό αγώνα... Αυτή η απέχθεια που προκαλεί στους περισσοτέρους το ΜΠΑΤΣΟΚ και η έμφυτη αντιδραστική φύση του χαρακτήρα του Έλληνα είναι που με τρομάζουν... 

Φοβάμαι ότι θα υπάρξει κόσμος που θα συμπαθήσει την Χρυσή Αυγή μόνο και μόνο επειδή μίλησε εναντίον της το ΠΑΣΟΚ  και ο Βενιζέλος...  Φοβάμαι γιατί παράγινε η ιστορία με τους φασίστες, δεν υπάρχουν πια περιθώρια ...  Όσο περνάει ο καιρός αυτοί αποθρασύνονται, η αστυνομία κοιτάει από την άλλη και το νταηλίκι τους κερδίζει πόντους μεταξύ των εξαθλιωμένων... 

Μόνη λύση, η δυναμική απάντηση με όρους που καταλαβαίνουν... Έχει συμβεί και στο παρελθόν, μπορεί να ξαναγίνει... Ψάξτε να βρείτε και να δείτε το "Antifa: Chasseurs de skins", δείχνει τον τρόπο... Εδώ, παλαιότερο, σχετικό post μου για την ταινία...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ο γάμος είναι cool... !!!

Μια συνάδελφος μου έλεγε ότι διάβασε κάπου μια μελέτη που έλεγε ότι οι σύγχρονοι ρυθμοί της ζωής "ευνοούν" την εργένικη ζωή, τους ανθρώπους να ζουν χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς να κάνουν οικογένεια... 

Δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι όντως έτσι είναι... 

Αν κοιτάξω ένα γύρω τον κοινωνικό μου περίγυρο, τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι, όλο και περισσότεροι καθυστερούν την απόφαση του "νοικοκυρέματος" ή την αναβάλλουν επ' αόριστον... Είναι ατομιστική η εποχή μας, οι άνθρωποι νοιάζονται κυρίως για το τομάρι τους αλλά εδώ που τα λέμε έχουν επιχειρήματα όσοι "φοβούνται" να κάνουν οικογένεια... 

Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν θα έχεις αύριο δουλειά και μέλλον, σε μια χώρα που θεωρεί τα παιδιά τεκμήριο φορολόγησης και σε εκδικείται που τα έχεις κάνει, σε μια χώρα που τα εισοδήματα άνω των 30.000 Ευρώ τον χρόνο (σιγά τα λεφτά...) έχει προταθεί να φορολογούνται με 45%, σε αυτή την χώρα είναι αρκετά λογικό να το διπλοσκέφτεσαι να κάνεις οικογένεια και παιδιά...

Έχει πλάκα όλο αυτό όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σαν ριζοσπάστη και αντικονφορμιστή διότι παντρεύτηκα πιτσιρικάς, στα 29 μου, και έκανα οικογένεια και παιδάκι και ετοιμάζομαι και για δεύτερο, διότι τόλμησα να κάνω αυτό που οι πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν, κόντρα στο ρεύμα, περήφανος (αλλά και σε απόγνωση ενίοτε) νοικοκύρης... :)