Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Με την ψυχή στο στόμα...

Κάθε πρωί στον σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας βλέπω ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν την ανταπόκριση του προαστιακού ή του λεωφορείου... Μεγάλοι ή μικροί, νέοι ή γέροι, λεπτοί ή χοντροί τους βλέπω να αγκομαχάνε και να ιδρώνουν τρέχοντας... 

Με καταθλίβει αυτή η εικόνα, κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος στην ζωή μας για να κουβαλάμε τόσο άγχος με την τσίμπλα στο μάτι... Δεν μπορείς να είσαι ήρεμος και να περάσεις μια καλή ημέρα όταν κάνεις αγώνα δρόμου πριν καλά καλά ξυπνήσεις, εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ, με πιάνει νευρικότητα που κρατάει όλη την ημέρα... 

Ξυπνάω κάθε μέρα από τα άγρια χαράματα και φεύγω από το σπίτι μου όσο είναι ακόμα σκοτάδι φτάνει να μπορέσω να πάω στη δουλειά μου χωρίς να τρέχω και να αγχώνομαι... 

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

To follow or not to follow...

Οι bloggers που παρακολουθώ, που βρίσκονται στο blogroll μου και στο feedly μου, δεν είναι "αγαπημένοι" μου, όχι με την κλασσική έννοια τουλάχιστον... 

Ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες, άλλοι γράφουν πράγματα που με ενδιαφέρουν πολύ, άλλοι γράφουν πράγματα που με κάνουν να γελάω, πράγματα που συμφωνώ και πράγματα που διαφωνώ... Άλλους τους διαβάζω φανατικά και καθημερινά και άλλους μπορεί να τους επισκέπτομαι στην χάση και στην φέξη, να βαριέμαι τα περισσότερα posts τους από τις πρώτες αράδες... 

Ο λόγος που όλοι τους βρίσκονται στα αγαπημένα μου είναι ότι όλοι κατά καιρούς, άλλοι συχνά και άλλοι λιγότερο συχνά, γράφουν κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, που μου κάνει κλικ και με ενθουσιάζει... Αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να μου καλλιεργήσουν την προσμονή και την ανυπομονησία για το επόμενο γαμάτο post τους και αυτό για μένα είναι επιτυχία...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

A night to remember...

Όπως ίσως θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog, δουλεύω στον τραπεζικό κλάδο, είμαι προγραμματιστής... Στα αρκετά χρόνια εμπειρίας που έχω, οι στιγμές που μου άφησαν "σημάδια" ήταν αυτές που έζησα κατά τη διάρκεια των δύο projects πιστωτικού ελέγχου στα οποία συμμετείχα, στον έλεγχο των κυπριακών τραπεζών από την Pimco το 2012 και στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την Black Rock το 2013... Ειδικά ο έλεγχος της Pimco ήταν μια εξοντωτική τρίμηνη σχεδόν εμπειρία με 18ωρες βάρδιες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες, απίστευτο άγχος, πίεση και ένταση... Συζητούσα χθες με μια συνάδελφο με την οποία δουλεύαμε μαζί στα εν λόγω projects και της έλεγα χαριτολογώντας ότι αν ποτέ γράψω τα απομνημονεύματά μου σίγουρα ο έλεγχος της Pimco και ειδικά το παρακάτω περιστατικό θα έχει θέση σε αυτά:

Το project του ελέγχου από την Pimco διαρκούσε ήδη περίπου δυο μήνες και μετά από πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες και πολλά δοκιμαστικά exports των δεδομένων είχε έρθει η ώρα για την παράδοση του πρώτου επίσημου παραδοτέου στην ελεγκτική εταιρεία... Η ομάδα στην οποία ανήκα είχε αναλάβει και το consolidation των δεδομένων από όλα τα διαφορετικά συστήματα της τράπεζας πριν τους τελικούς υπολογισμούς και το export αλλά επειδή τα δεδομένα ακόμα και στο σημείο στο οποίο βρισκόμασταν δεν είχαν μια απόλυτα ενιαία δομή για να μην σκάνε τα προγράμματα έπρεπε να φορτώνονται και να τροποποιούνται on the fly ένα - ένα... Αυτό ήταν ένα task που είχα αναλάβει εγώ και όπως είναι κατανοητό ήταν απόλυτα σημαντικό να μην γίνει κανένα απολύτως λάθος στην φόρτωση των δεδομένων διότι η μοίρα της τράπεζας (και η δική μας) εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του ελέγχου, όπως οδυνηρά επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά...

Η ώρα είχε πάει 2:30 π.μ. και δόθηκε το ok απ' όλα τα συστήματα να ξεκινήσει η διαδικασία φόρτωσης των δεδομένων και παραγωγής των τελικών αρχείων, η δουλειά μου ξεκινούσε... Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το άγχος, η κούραση, η ανυπομονησία είχαν χτυπήσει κόκκινο, όλα όμως έπρεπε να γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί... Προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός και ψύχραιμος, να ολοκληρώνω κάθε task όπως το είχα προγραμματίσει, να μην γίνει κανένα λάθος, καμιά απροσεξία, δυστυχώς όμως υπήρχαν παράγοντες που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στη δουλειά... 

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους και πλέον περίμεναν το export, μαζεύονταν στον χώρο που βρισκόταν το γραφείο μου, μια μεγάλη αίθουσα με γραφεία που είχε στηθεί το στρατηγείο του project... Όλοι ήταν άυπνοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι και χρειάζονταν να βγάλουν την πίεση που ένιωθαν... Άρχισαν να μιλούν και να αστειεύονται μεταξύ τους, να γελάνε δυνατά, να κάνουν θόρυβο και όλα αυτά πάνω από το κεφάλι μου... Κάποιοι, ειδικά μια συγκεκριμένη συνάδελφος, ερχόντουσαν και με ρωτούσαν διαρκώς αν τα δικά τους δεδομένα ήταν εντάξει, αν όλα πήγαιναν καλά, μην καταλαβαίνοντας πόσο πολύ με ζόριζαν, πόσο περισσότερο δυσκόλευαν την προσπάθειά μου να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Το άγχος συσσωρευόταν, η πίεση μου προκαλούσε πονοκέφαλο και γύρω μου γινόταν πανηγύρι ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω... 

Ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω από τα νεύρα όταν ξαφνικά μια συνάδελφος (η ίδια με την οποία συζητούσα χθες για τα...απομνημονεύματά μου) έβαλε σε όλους την φωνή και τους ζήτησε να βγάλουν τον σκασμό και να με αφήσουν να δουλέψω απερίσπαστος για να μην γίνει κάποιο λάθος... Κανένας δεν αντέδρασε και όλοι σώπασαν, απλά ήθελαν να ξεδώσουν, δεν το έκαναν επίτηδες... Περιττό να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη για αυτή την παρέμβαση που έσωσε την ψυχική μου ηρεμία και μου επέτρεψε να ολοκληρώσω τη δουλειά μου χωρίς λάθη εκείνη την νύχτα... 

Δυστυχώς όλος αυτός ο κόπος δεν έπιασε τόπο και σε μερικούς μήνες η τράπεζα, η κυπριακή οικονομία και όλοι εμείς οι εργαζόμενοι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που έφερε τα πάνω κάτω αλλά αυτά είναι ήδη γνωστά...

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

"Ταχύτητα" του Dean Koontz

"Ταχύτητα" του Dean Koontz
Δεύτερο μυθιστόρημα του Dean Koontz, μέσα στο 2014, τα αποθέματα από την τελευταία καταδρομική στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου εξαντλούνται αλλά τουλάχιστον οι επιλογές που έκανα με δικαιώνουν σε ικανοποιητικό ποσοστό...

Ο Μπίλι Γουάιλς είναι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει πολλές τραγωδίες στη ζωή του και γι' αυτό το λόγο έχει επιλέξει μια ζωή όσο πιο μοναχική και απομονωμένη γίνεται, μακρυά από τον κόσμο... Η ζωή του ανατρέπεται όμως όταν βρίσκει ένα σημείωμα στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του το οποίο του θέτει ένα αποτρόπαιο δίλημμα:

"Αν δεν πας αυτό το σημείωμα στην αστυνομία… θα σκοτώσω μια όμορφη ξανθιά δασκάλα… Αν πας… θα σκοτώσω μια ηλικιωμένη γυναίκα που ασχολείται με φιλανθρωπίες. Έχεις έξι ώρες για να αποφασίσεις. Η επιλογή είναι δική σου."
Από εκεί και πέρα η ζωή του αλλάζει για πάντα και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα μαεστρικά στημένο θρίλερ, αντάξιο της φήμης που συνοδεύει τον συγγραφέα του... Ο αναγνώστης μπαίνει στο σύμπαν τρόμου και αγωνίας που έχει μετατραπεί η ζωή του Μπίλι και βιώνει μαζί του όλα τα συναισθήματα τρόμου, καχυποψίας και αγωνίας που τον κατακλύζουν... Κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στο περιβάλλον του Μπίλι μπορεί να είναι ο δολοφόνος...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα βιβλίο για τους λάτρεις του θρίλερ, εγγυάται την συγκίνηση και την αγωνία... Ο Μπίλι (όπως και ο Τιμ Κάριερ του "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος") είναι ένας άνθρωπος που το παρελθόν του τον έχει καθορίσει σε βαθμό τραγικό... Έχει χτίσει ένα κόσμο μοναξιάς και απομόνωσης για να προστατεύσει τον εαυτό του αλλά ο κόσμος αυτός γίνεται τελικά μια δίνη μέσα στην οποία στροβιλίζεται χωρίς να υπάρχει ελπίδα από πουθενά παρά μόνο από μέσα του... 

Όπως είπαμε και πιο πάνω, ο Dean Koontz χτίζει μια κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παρασέρνει τον αναγνώστη... Η πλοκή του δομείται με βάση κάποιες κεντρικές "σεκάνς" οι οποίες αποτελούν τον σκελετό του βιβλίου... Χαρακτηριστικές αυτές τις βεράντας και της επίσκεψης της αστυνομίας στο σπίτι του Μπίλι ή αυτή της νυχτερινής επίσκεψης στην αβαθή τρύπα πίσω από το σπίτι του Λάνι όπου την αγωνία μπορείς να την νιώσεις... Το φινάλε επιφυλάσσει μια εντυπωσιακή ανατροπή που κλείνει το βιβλίο όπως του αξίζει...

Η "Ταχύτητα" είναι ένα βιβλίο που προσφέρει συγκινήσεις λιγότερο εκλεπτυσμένες από αυτές που ενδεχομένως προσφέρει η πιο "σοβαρή" λογοτεχνία αλλά απευθύνεται σε αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν την ανατριχίλα που προσφέρει μια καλογραμμένη ιστορία μυστηρίου...

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

5 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

Πριν από 5 χρόνια το "Ψαροκόκαλο" γεννήθηκε, με άλλο όνομα και άλλο url από το σημερινό, και ξεκίνησε το ταξίδι του στο ελληνικό internet... Έχει αλλάξει ύφος και χαρακτήρα, προσανατολισμό και κατεύθυνση από αυτόν που είχε στα "νιάτα" του, είναι, πιστεύω, πια πιο προσωπικό και πιο αληθινό από ποτέ... Είναι ένα παράθυρο προς τον κόσμο μέσα μου αλλά και προς τον κόσμο εκεί έξω, πότε έτσι και πότε αλλιώς, ανάλογα τη διάθεση και την εποχή... Ελπίζω να είμαστε καλά για άλλα 5 χρόνια "Ψαροκόκαλου"...

Υ.Γ. Σήμερα το πρωί βαφτίσαμε τον Θ. μου και περάσαμε υπέροχα... :)

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Τα 100 καλύτερα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (κι εγώ)...

Ολοκληρώθηκε η έρευνα που διεξήγαγε το bookpress.gr και το βιβλιοπωλείο "Πολιτεία" για την ανάδειξη των 100 καλύτερων βιβλίων της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τους τελευταίους δύο αιώνες (1813-2013)... Η έρευνα διεξήχθη με την βοήθεια 120 Ελλήνων συγγραφέων από τους οποίους ζητήθηκε να υποδείξουν ο καθένας μια λίστα με τα 20 καλύτερα βιβλία κατά την προσωπική του άποψη... Η λίστα με τα 100 καλύτερα βιβλία καθώς και πλήρες άρθρο για την έρευνα, εδώ...

Παρατηρώντας την λίστα, συνειδητοποιώ ότι έχω διαβάσει μόνο 5 [*] από τα 100 βιβλία ενώ η λίστα περιέχει τίτλους και συγγραφείς που θα ήθελα και θα "έπρεπε" να έχω διαβάσει... Από την άλλη με εντυπωσιάζει ότι από την λίστα απουσιάζει ο πολύ αγαπημένος σε μένα Χρόνης Μίσσιος ή ονόματα που περίμενα ίσως να δω σε μια τέτοια λίστα όπως αυτό του Μενέλαου Λουντέμη... Ένας σημαντικός λόγος που το ποσοστό μου ανάγνωσης βιβλίων της εκατοντάδας είναι τόσο χαμηλό, είναι πιστεύω η καχυποψία που έχω απέναντι στην ελληνική λογοτεχνία λόγω της πλημμυρίδας των ευπώλητων ρομάντζων που κυριαρχούν στις ελληνικές εκδόσεις, αδικαιολόγητη διότι κάθε ένα από τα 5 βιβλία της λίστας που έχω διαβάσει ήταν μια πραγματική αναγνωστική απόλαυση...


[*] (Αντρέας Καρκαβίτσας "Ο Ζητιάνος", Στρατής Μυριβήλης "Η Ζωή Εν Τάφω", Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης "Η Φόνισσα"Αντώνης Σαμαράκης "Το Λάθος", Διδώ Σωτηρίου "Τα Ματωμένα Χώματα")

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

"Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα

"Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα
Γνώρισα την Μαρούλα Κλιάφα όταν πριν πολλά χρόνια δανείστηκα και διάβασα από τη βιβλιοθήκη του σχολείου μου το "Ένα δέντρο στην αυλή μας"... Οι εντυπώσεις που μου άφησε ήταν πολύ καλές και η κυρία Κλιάφα κατέκτησε την εκτίμησή μου... Παρ' όλα αυτά ο χαρακτηρισμός της σαν συγγραφέα εφηβικής λογοτεχνίας με έκανε να αντιμετωπίσω με δυσπιστία το "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" όταν κατέφθασε σαν δώρο Χριστουγέννων, όχι γιατί είχε σβήσει η εκτίμησή μου για την Τρικαλινή συγγραφέα αλλά γιατί έχω ξεπεράσει την περίοδο της εφηβείας περίπου κατά 20 χρόνια... Ευτυχώς διαψεύστηκα...

Το "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" της Μαρούλας Κλιάφα αγγίζει ένα θέμα που η επίσημη ιστοριογραφία δεν έχει θίξει όσο θα έπρεπε και προτιμά να κάνει πως δεν γνωρίζει, αυτό του δωσιλογισμού κατά τη διάρκεια της Κατοχής και συγκεκριμένα των οργανώσεων ΕΕΕ (Εθνική Ένωση Ελλάς) και ΕΑΣΑΔ (Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως)... Η ανάμνηση μιας φυγής μέσα στην νύχτα και ενός άντρα με γερμανική στολή που καταγράφεται σε ένα ξεχασμένο ημερολόγιο της νεκρής μητέρας της, ωθεί την ηρωίδα να επισκεφτεί την πόλη των Τρικάλων, από όπου καταγόταν η μητέρα της, και να ψάξει να βρει την ταυτότητα αυτού του άντρα... Στην αναζήτηση αυτή θα συναντήσει πολλούς επιζώντες εκείνης της περιόδου, θα μάθει πολλά για εκείνα τα χρόνια αλλά και για τον εαυτό της ενώ δεν θα λείψουν οι εκπλήξεις και οι ανατροπές...

Το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα άμεσο και γρήγορο ύφος χωρίς περιπλοκές... Στο μεγαλύτερο μέρος του περιέχει μαρτυρίες επιζώντων εκείνης της περιόδου που αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο τις εμπειρίες τους είτε από την πλευρά του θύματος είτε από την πλευρά του θύτη... Η δύναμη του βιβλίου κρύβεται σε αυτές τις μαρτυρίες (πολλές εκ των οποίων είναι πραγματικές) που σκιαγραφούν πολύ ρεαλιστικά την κατάσταση της εποχής εκείνης... Ο κεντρικός αντι-ήρωας του βιβλίου, ο Χρίστος Μαντούρας, σκιαγραφείται σφαιρικά από όλες τις πλευρές χωρίς όμως οι όποιες ανθρώπινες πλευρές του να τον εξιλεώνουν για την ζωή του και τις πράξεις του...Το "Ο άντρας με τη γερμανική στολή" είναι ευκολοδιάβαστο αλλά όχι εύπεπτο, το διάβασα μέσα σε μιάμιση μέρα... Αυτό που μου έλειψε από αυτό ήταν να εμβαθύνει περισσότερο στους χαρακτήρες, όπως της ηρωίδας ή του Λουκά, η περιγραφή των οποίων, πλην του Μαντούρα ίσως, μου φάνηκε ελλιπής... 

Σε κάποιο σημείο του βιβλίου ο Μαντούρας λέει ότι το να σκαλίζεις το παρελθόν είναι επώδυνο και μερικές φορές επικίνδυνο... Φυσικά και έχει απόλυτο δίκιο πλην όμως είναι επιβεβλημένο να σκαλίζεις το παρελθόν διότι μόνο τότε έχεις την ελπίδα να κλείσεις οριστικά τους λογαριασμούς που έχεις μαζί του... Η Ελλάδα σαν χώρα δεν το έκανε ποτέ γι' αυτό και έχει ακόμα και σήμερα ανοιχτές πληγές...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Μοναχικό παιχνίδι...

Χθες το απόγευμα στο Public του Mall ένας πιτσιρικάς γύρω στα 15 με 16 έπαιζε σε μια κονσόλα PS3 που έχουν στήσει για το κοινό... Κρατούσε ένα χειριστήριο χωρίς καλώδια, μια λαβή με μια φωτεινή σφαίρα στην κορυφή και έπαιζε εικονικό τένις, οι κινήσεις του αντανακλούνταν στις κινήσεις του παίκτη του στην οθόνη... Πάσχιζε στα σερβίς, επιχειρούσε δυνατά ρεβέρ, προσπαθούσε σκληρά να κατακτήσει τον κάθε πόντο ενώ παράλληλα απειλούσε να χτυπήσει (άθελά του) τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού που κινούνταν κοντά του... 

Είναι αλήθεια θαύμα το τι επιτεύγματα έχει επιτύχει η τεχνολογία αλλά είναι γελοίο και ίσως και λίγο μελαγχολικό να βλέπεις κάποιον να χτυπιέται μπροστά σε μια οθόνη... Το ξέρω ότι είναι απλά ένα παιχνίδι για να σκοτώνεις την ώρα σου αλλά η συγκεκριμένη εικόνα, ειδικά για κάποιον που μπορεί να μην έχει προσέξει κατευθείαν την οθόνη μπροστά στον "παίχτη", θύμιζε μεθυσμένο ή κάποιον άνθρωπο με σοβαρά προβλήματα... 

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

"Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" του Dean Koontz

"Ένας Συνηθισμένος Ανθρωπος" του Dean Koontz
Το πρώτο post για το 2014 ανήκει στην κατηγορία "Βιβλίο"... Καλή χρονιά να έχουμε, υγεία, χωρίς στενοχώριες και να διαβάσουμε πολλά ωραία βιβλία...

Το "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" είναι το πρώτο βιβλίο του Dean Koontz που πέφτει στα χέρια μου... Είναι μια περιπέτεια γεμάτη ένταση και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα...

Ο Τιμ Κάριερ είναι ένας απλός άνθρωπος, οικοδόμος στο επάγγελμα, που ζει μια πολύ συνηθισμένη ζωή... Όταν ένα βράδυ στο μπαρ που συχνάζει τον πλησιάζει ένας άγνωστος που τον μπερδεύει με κάποιον άλλον και του δίνει ένα φάκελο με χρήματα και τη φωτογραφία μιας γυναίκας την οποία πρέπει να σκοτώσει η κατάσταση περιπλέκεται... Γίνεται ακόμα χειρότερη όταν σε λίγο εμφανίζεται στο μπαρ ο πραγματικός δολοφόνος, κάθεται δίπλα στον Τιμ και βλέποντας τον φάκελο στα χέρια του, υποθέτει ότι είναι αυτός που τον έχει προσλάβει... Τώρα πλέον ο Τιμ, τρέχει να σώσει την άγνωστη γυναίκα, ρισκάροντας όλα όσα αγαπά και έχει...

Ο Dean Koontz δεν χάνει καθόλου χρόνο και η πλοκή παίρνει φωτιά ήδη από τις πρώτες σελίδες... Γρήγορη εξέλιξη, κινηματογραφική, ο αναγνώστης μπαίνει στην "τσίτα"... Αν και περιπέτεια και δεν περιμένεις απαραίτητα κάτι τέτοιο, ο Koontz χτίζει τους χαρακτήρες του σταδιακά, δίνοντας μια σφαιρική και αρκετά εις βάθος εικόνα τους... Εδώ να σημειώσω ότι το "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" έχει να παρουσιάσει ένα από τους πιο ολοκληρωμένους χαρακτήρες "κακών" που έχω διαβάσει ποτέ... Ο Κρέιτ είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, ένας ψυχοπαθής δολοφόνος με σαδιστικές τάσεις που απολαμβάνει τον φόνο και θεωρεί τον εαυτό του υπέρτερο του ανθρώπινου είδους, ικανός να τρομάξει και το πιο σκληρό καρύδι... Στα μείον του βιβλίου οι σε κάποια σημεία εξυπνακίστικοι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών που αποσυντόνιζαν από το κλίμα της έντασης και της αγωνίας που κυριαρχεί...

Πρόσημο θετικό για το "Ένας Συνηθισμένος Άνθρωπος" , ένα ευχάριστο βιβλίο που θα μπορούσε να γίνει και ευχάριστη ταινία, πορεία που έχουν ήδη διαγράψει πολλά άλλα βιβλία του Dean Koontz...