Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Το νόημα της ζωής...

Το νόημα της ζωής είναι να βρεις τα σημαντικά πράγματα, αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο και σε γεμίζουν, και να τους δώσεις απόλυτη προτεραιότητα και όλα τα υπόλοιπα να τα βάλεις στην αναμονή ή στην απόρριψη... Συνταγή για το ποια είναι τα σημαντικά πράγματα της ζωής δεν υπάρχει, ο καθένας πρέπει να τα βρει μόνος του, να σκεφτεί τι μετράει γι' αυτόν και τι τον γεμίζει και να εστιάσει εκεί... Πρόσωπα και καταστάσεις που δεν ανήκουν στα σημαντικά πρέπει να μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ή να αγνοούνται... Ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν αντέχει να αντιμετωπίζει τα πάντα ως critical... Τέλος...

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Κακή αρχή...

Τέτοια είναι αυτή που έχει κάνει η νέα δημοτική αρχή στην Αγία Παρασκευή... Δεν έφτανε το αφάνταστο μπάχαλο που προκλήθηκε με τις επιλογές των παιδιών που γράφτηκαν στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς το οποίο αναστάτωσε ολόκληρη την πόλη με τον παραλογισμό που επικράτησε και τον γελοίο τρόπο που τελικά πήγαν να το μπαλώσουν...
 
Την Παρασκευή το απόγευμα πήγα τα παιδιά στην πλατεία να παίξουν, την κεντρική πλατεία της πόλης, αυτή με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής πάνω στη Μεσογείων, τη βιτρίνα της πόλης... Ήταν γεμάτη σκουπίδια και σπασμένα γυαλιά παντού, αναγκάστηκα να απαγορεύσω στον Σ. να κάνει ποδήλατο για να μην χτυπήσει ή να σκίσει τα λάστιχά του... Καταμεσής της πλατείας, μπροστά στο θεατράκι για όποιους γνωρίζουν, ήταν πεταμένο μέχρι κι ένα τάπερ! Το συντριβάνι δεν λειτουργούσε, ως συνήθως, το νερό του είχε ένα χρώμα βαθύ πράσινο, κλαδιά και σκουπίδια ήταν πεταμένα μέσα, σκέτη χαβούζα... Η παιδική χαρά της πλατείας ήταν γεμάτη σκουπίδια (τι πρωτότυπο ε;), κούνιες ήταν σπασμένες, παγκάκια ήταν ξηλωμένα...Η πλάκα είναι ότι είχε περάσει συνεργείο του δήμου για να κάνει απογραφή παγίων (αυτοκόλλητα απογραφής ήταν κολλημένα πάνω σε κάθε πάγιο της παιδικής χαράς), δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να αναφέρει την κατάσταση που επικρατεί; Οι κούνιες είναι σπασμένες εδώ και καιρό, από το καλοκαίρι, δεν τις έχει δει κανείς; 

Καλές οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η νέα δημοτική αρχή αλλά δεν μπορεί να παραμελούνται βασικές υποχρεώσεις και κυρίως όσα έχουν να κάνουν με καθαριότητα και παιδιά... Πολύ θετικό ότι υπάρχει πλέον τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας των πολιτών με το δήμο, την οποία χρησιμοποίησα σήμερα πρωί πρωί για να ενημερώσω για την κατάσταση της πλατείας αλλά από την άλλη μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι η υπάλληλος που κατέγραφε την μαρτυρία μου έδειχνε να εκπλήσσεται για όσα της έλεγα σε σημείο που δεν άντεξα και την ρώτησα αν κάνουνε ποτέ καμιά βόλτα από το δήμο στις γειτονιές για να δούνε σε τι κατάσταση είναι... 

Ελπίζω, αληθινά, η κατάσταση να βελτιωθεί και να πούμε ότι οι ελλείψεις οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν έχει ρολλάρει ακόμα ο μηχανισμός του δήμου κι όχι ότι αυτή θα είναι μια πάγια κατάσταση που πρέπει να γίνει συνήθεια γιατί δεν θα γίνει και το αργότερο σε τέσσερα χρόνια θα μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Γλυκόλογα...

Την Κυριακή το μεσημέρι, είμαστε καλεσμένοι για φαγητό... Ο Σ. βαριέται, δεν έχουν έρθει οι άλλοι καλεσμένοι που έχουν παιδάκια και θέλει να δει YouTube στο κινητό μου... Εγώ προσπαθώ να το αρνηθώ διπλωματικά...

Εγώ: Δεν παίζει το YouTube  αγόρι μου, χάλασε...
Σ. : Γιατί χάλασε;
Εγώ: Δεν παίζει το Internet...
Σ. : Γιατί δεν παίζει;
Εγώ: Γιατί δεν ξέρω τον κωδικό του WiFi...
Σ. : Φτιάξτο!!!
Εγώ: Πώς να το φτιάξω αφού δεν ξέρω τον κωδικό;
Σ. : Πες του κανένα γλυκόλογο και θα φτιάξει... (!!!)

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath

"Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath
Το κάθε βιβλίο έχει κάτι να σου δώσει... Εγώ για παράδειγμα βρέθηκα σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα... Αξιόλογα βιβλία να περιμένουν στο κομοδίνο κι εγώ το ένα να πιάνω, το άλλο να αφήνω και όλα να τα παρατάω στην μέση... Μέχρι που μια μέρα, στο πατρικό μου, παίρνει το μάτι μου στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου το "Σκιές στον πάγο" του Michael Ridpath... Το οπισθόφυλλο μιλάει για μια δολοφονία, για ένα αμερικανοθρεμμένο Ισλανδό αστυνομικό που επιστρέφει στην πατρίδα του κυνηγημένος από εμπόρους ναρκωτικών, για μια αρχαία σάγκα από την οποία εμπνεύστηκε την τριλογία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" ο Tolkien... Σκέφτηκα, "Γιατί όχι;"...

Το βιβλίο, αυτό καθεαυτό τελικά δεν είχε πολλά να μου προσφέρει... Μια αστυνομική ιστορία χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις ή ευρηματικότητα, που προσπαθεί να "ψαρέψει" αναγνώστες από την δεξαμενή των οπαδών του  Tolkien όπως καλή ώρα εγώ... Στα ατού του ότι είναι ευκολοδιάβαστο και η υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Ισλανδικό τοπίο... Με βοήθησε να ξεπεράσω το αναγνωστικό μου μπλοκάρισμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα το θυμάμαι σε ένα χρόνο από τώρα, αλλά το σημαντικότερο όφελος από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου ήταν η γνωριμία με την Ισλανδία... Μια χώρα με μια δική της λογοτεχνική παράδοση, αυτή των σάγκα, που πάει εκατοντάδες χρόνια πίσω... Εκεί που τα παιδιά δεν έχουν ποτέ το ίδιο επώνυμο με τον πατέρα τους αφού το επώνυμο του καθενός ορίζεται από το μικρό όνομα του πατέρα του... Που στον τηλεφωνικό κατάλογο η καταγραφή των ονομάτων γίνεται με βάση το μικρό όνομα και όχι το επώνυμο... Που το τοπίο είναι ένας απόκοσμος συνδυασμός από λάβα και πάγο... 

Για αυτούς τους λόγους και άλλους ακόμα, το Σκιές στον πάγο" με έκανε να πάρω μια ιδέα μέσα από τις περιγραφές για την Ισλανδία και να προσθέσω ακόμα ένα προορισμό στα ταξίδια που θέλω να κάνω μέχρι να πεθάνω... 

Πρόσημο θετικό λοιπόν...

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορία για την συγγραφή...

Η πρώτη δουλειά που έλεγα ότι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω ήταν... να φτιάχνω τραπεζάκια! Μετά ήθελα να έχω δικό μου video club... Κατόπιν είπα ότι θέλω να γίνω συγγραφέας... Τότε η μαμά μου μου είπε ότι αυτό δεν είναι δουλειά κι ότι δεν μπορείς να ζήσεις από την συγγραφή και ότι πρέπει να κάνω και κάτι άλλο... Τελικά έγινα προγραμματιστής και ίσως τελικά ήταν το καλύτερο αλλά η πετριά δεν μου έφυγε εντελώς ποτέ, ίσως και γι' αυτό να έγινα blogger... 

Μεγαλώνοντας ήξερα ότι δεν το είχα... Δεν μπορούσα να δομήσω μια ιστορία, να της δώσω σάρκα και οστά, βέβαια δεν διδάχτηκα ποτέ τον τρόπο... Κατά καιρούς έκανα διάφορες απόπειρες είτε με μικρές ιστορίες οι οποίες όμως έβριθαν κλισέ και κατά κανόνα δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανένα, είτε με ποιηματάκια που άνετα θα μπορούσαν να γίνουν καψουροτράγουδα... Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα γράφτηκαν την περίοδο που ήμουν στρατιώτης για την Μ. ... Της τα διάβαζα από το τηλέφωνο και σίγουρα της φαίνονταν σαχλά αλλά δεν μου είπε ποτέ τίποτα αρνητικό... 

Η τελευταία μου "συγγραφική" απόπειρα ήταν ένα διήγημα για ένα, κάτι σαν, on line διαγωνισμό η οποία αν και με έκανε να θέλω να γράψω κάτι μετά από πάρα πολύ καιρό, εξελίχθηκε σε ένα μικρό Τιτανικό... Το διήγημα απορρίφθηκε (με ευγένεια οφείλω να πω) γιατί θεωρήθηκε ρατσιστικού περιεχομένου εξαιτίας κάποιων εκφράσεων που περιείχε... Θέλησα να εξηγήσω ότι οι συγκεκριμένες εκφράσεις δεν αντανακλούν προσωπικές μου απόψεις αλλά είναι κλισέ εκφράσεις που ενδεχομένως ένα άτομο λούμπεν καταγωγής σε κατάσταση πανικού να ξεστομίσει αλλά δεν προσπάθησα πάρα πολύ... Ξέρω ότι η πένα μου δεν γοητεύει, ότι η όποια παρανόηση συμβεί είναι ευθύνη δικιά μου κι όχι του αναγνώστη... 

Από την άλλη, όταν μου ζητήθηκε να ξαναυποβάλλω την ιστορία μου, φιλτράροντας τις επίμαχες φράσεις αρνήθηκα... Η ιστορία μου ήμουν εγώ, αν την άλλαζα δεν θα ήταν δικιά μου, έστω και αν τελικά διαβαστεί μόνο από εμένα...