Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Κεφτεδάκι ετών 2...

2 χρόνια πριν τέτοια μέρα, γύρω στις 9 το πρωί, γεννήθηκες... Στις πρώτες μας κοινές φωτογραφίες φοράω χειρουργική μάσκα γιατί ήμουν λίγο άρρωστος και φοβόμουν ότι θα σε κολλήσω... Σαν μωράκι ήσουν το πιο ήσυχο μωρό του κόσμου, καθόσουν στην αγκαλιά ή στο καρεκλάκι με τις ώρες και δεν ακουγόσουν, μόνο ύπνο, φαΐ και γέλιο... 

Τώρα έχεις μεγαλώσει κι είσαι ένα παιδάκι/κεφτεδάκι γεμάτο ζωή κι ενέργεια που όλοι ξέρουν κι αγαπούν, είσαι η μασκότ του παιδικού σταθμού, ένας "αήτης μεγάλος"(=αλήτης μεγάλος), η χαρά της ζωής, της δική μου, της μαμάς σου, του αδελφού σου που υπεραγαπάς περισσότερο απ' όλους σε αυτό τον κόσμο... 

Σε αγαπώ πολύ, Θ. μου, χρόνια σου πολλά!

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Το έγκλημα ως προϊόν της κοινωνίας...

«...όλοι εσείς, αστυνομικοί, δικαστές, δικηγόροι, φύλακες, γιατροί, επιτροπές, συγγραφείς, ενώσατε της δυνάμεις σας προσπαθώντας να βρείτε τη γιατρειά για το έγκλημα, τα αίτια και τα αποτελέσματά του. Με όλη αυτή τη συσσωρευμένη γνώση και τη δύναμη που διαθέτετε, δεν καταφέρατε απολύτως τίποτα, εκτός –ίσως- από το να κάνετε τα πράγματα χειρότερα. Η κοινωνία είναι αυτή που δημιουργεί το έγκλημα, η κοινωνία είναι αυτή που το διαιωνίζει. Είμαι 36 χρονών και υπήρξα εγκληματίας όλη τη ζωή μου. Έχω 11 καταδικαστικές αποφάσεις. Έχω περάσει 20 χρόνια από τη ζωή μου στις φυλακές. Γνωρίζω γιατί είμαι εγκληματίας. Είμαι επειδή γνώρισα τη βία του ισχυρού από πολύ νωρίς. Και προτίμησα να γίνω εγώ ο ισχυρός. Έχω παραβιάσει κάθε νόμο που έχει υπάρξει, θα παραβίαζα και άλλους τόσους αν υπήρχαν...»
Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Carl Panzram ενός ανθρώπου απειλή για οποιονδήποτε περπάτησε ποτέ σε αυτή τη γη... Οι πράξεις του και τα εγκλήματά του ήταν ιδιαίτερα ειδεχθή και ασυγχώρητα διαβάζοντας όμως λεπτομέρειες της ζωής που έζησε μπορείς τουλάχιστον να καταλάβεις, ως ένα βαθμό, γιατί έγινε αυτό που έγινε... Εννοείται πως παίζει πάντα πρωτεύοντα ρόλο η προσωπική ευθύνη και οι προσωπικές επιλογές αλλά κάποιες καταστάσεις και εμπειρίες μπορούν να σε κάνουν να περάσεις την γραμμή που διαχωρίζει την λογική από την αποκτήνωση...

Αν θέλετε να διαβάσετε την ιστορία του Carl Panzram, εκτός από το λήμμα της Wikipedia, μπορείτε να διαβάσετε το αφιέρωμα που είχε κάνει το μακρινό 2009 το πολύ καλό blog "Έγκλημα και Τιμωρία" σε τέσσερις συνέχειες (1, 2, 3, 4)...

Την ιστορία του Carl Panzram, μου την θύμισε αυτό το άρθρο...

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Μικρά και μεγάλα...

  • Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα στην πράξη ότι το να μιλάς χαμηλόφωνα με σταθερό τόνο φωνής εκπέμπει μια ηρεμία η οποία είναι μεταδοτική... Το δοκιμάζω και στα παιδιά μου τις τελευταίες μέρες και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι επιδρά θετικά στην συμπεριφορά τους... 

  • Σκέφτομαι ήδη ταξίδια και διακοπές, έξω από το παράθυρο ο ήλιος λάμπει κι εγώ σκέφτομαι το πόσο θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια παραλία και να πίνω τον καφέ μου...

  • Οι υποχρεώσεις έχουν μαζευτεί η μια πάνω στην άλλη τον τελευταίο καιρό και ο χρόνος είναι είδος πολυτελείας... Ο λόγος είναι ότι τα μαθήματα που παρακολουθώ on line για να πάρω ένα δίπλωμα εξειδίκευσης απαιτούν προσπάθεια και χρόνο... Νιώθω σαν ξεφούσκωτο λάστιχο (πάλι), νομίζω ότι θα πατήσω λίγο φρένο, ας καθυστερήσει η απόκτηση του διπλώματος, δεν χάθηκε κι ο κόσμος...(;)

  • Αλήθεια, δεν χάθηκε; Δεν θα χαθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου; Θα πτωχεύσει η χώρα ή θα την σώσει ο Γιάνης με το ένα ν; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, πάντα βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή... Τι είχες Γιάνη, τι είχα πάντα;

  • Ο Σ. έχει καρδιά αγκινάρα... Φέτος από την αρχή της χρονιάς είχε προτίμηση σε μια συμμαθήτριά του στον παιδικό σταθμό , την Μ. ... Το Σάββατο γνώρισε την Η. σε ένα μεζεδοπωλείο που βρεθήκαμε και έπαιζαν όλη την ώρα μαζί... Την επομένη μου δήλωσε ότι δεν είναι πια τόσο αγαπημένος με την Μ. και ότι τώρα πια αγαπάει την Η. ... Το Σάββατο δε προσπαθούσε να βγάλει selfie μαζί με την Η. ...

  • Η Μ. θα λείψει στην Θεσσαλονίκη για δυο μέρες λόγω δουλειάς, επιστρέφει Σάββατο πρωί... Θα είμαστε οι τρεις άντρες μόνοι στο σπίτι, για πρώτη φορά... Ελπίζω όλα να πάνε καλά, κυρίως σκέφτομαι ότι πρέπει να κρατήσω την ψυχραιμία μου γιατί σίγουρα θα γκρινιάξουν αφού θα τους λείψει η μαμά τους, ειδικά ο Θ. ...

  • Διαβάζω ένα πολύ ωραίο βιβλίο αυτές τις μέρες, το "Οι σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων" του Amin Maalouf ... Είναι φοβερά ενδιαφέρον το πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορούν να έχουν τα ίδια γεγονότα... Επίσης είναι ενδιαφέρον να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν το πόσα εγκλήματα έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ιστορίας στον βωμό των θρησκειών και άλλων υψηλών ιδανικών...

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

"Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø

"Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø Τι γίνεται όταν μια κοινωνία εξωραΐζει το παρελθόν της και κρύβει τις βρωμιές της κάτω από το χαλί; Τι γίνεται όταν ένας άνθρωπος αρνείται εκούσια ή ακούσια να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του κατά πρόσωπο; Το μόνο σίγουρο είναι ότι η έκρηξη που θα επαναφέρει στο προσκήνιο διογκωμένο κάθε πρόβλημα και μυστικό του παρελθόντος, θα είναι σφοδρή...

Στο τρίτο κατά σειρά βιβλίο του Jo Nesbø με πρωταγωνιστή τον Harry Hole, o Νορβηγός συγγραφέας ξεκινά την αποδόμηση του σκανδιναβικού ονείρου που συνέχισε και σε μεταγενέστερα βιβλία του... Πυρήνας της υπόθεσης είναι η εν πολλοίς αποσιωπημένη εθελοντική συμμετοχή πολλών Νορβηγών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Ναζί και η προσπάθεια να καθαριστεί αυτός ο λεκές στην ιστορία της Νορβηγίας, μεταπολεμικά, γρήγορα και αθόρυβα... Παράλληλα παρακολουθούμε τον έρωτα μιας Αυστριακής νοσοκόμας κι ενός Νορβηγού τραυματία πολέμου στη βομβαρδιζόμενη από τους Συμμάχους Βιέννη... Επιστρέφοντας στο παρόν συναντάμε και πάλι τον Harry Hole να προσπαθεί να επιβιώσει παλεύοντας καθημερινά με τους δαίμονες του, τον έρωτα, το αλκοόλ και την απώλεια σε ένα Όσλο που οι νεοναζί κάνουν αισθητή την παρουσία τους και ενώ ένα πολύ σπάνιο όπλο που εισάγεται παράνομα στην χώρα φαίνεται ότι θα χρησιμοποιηθεί για κάτι πολύ κακό...

Και σε αυτό το βιβλίο ο Jo Nesbø επιδεικνύει τις αρετές εκείνες που κέρδισαν την αγάπη του αναγνωστικού κοινού ενώ ο χαρακτήρας του Harry Hole εξελίσσεται και είναι συμπαγέστερος από τα προγενέστερα βιβλία... Το βιβλίο κινείται διαρκώς σε δύο χρονικές περιόδους, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τις αρχές του έτους 2000, συμπληρώνοντας και ενισχύοντας την πλοκή μέχρι που οι δύο αφηγηματικές ροές τέμνονται στο εκρηκτικό φινάλε... Πέραν του σχολιασμού πάνω στην νορβηγική κοινωνία, όπως είπαμε νωρίτερα, το βιβλίο έχει να επιδείξει υπέροχες αρετές αστυνομικού βιβλίου, καθηλώνει τον αναγνώστη και δεν τον αφήνει να το αφήσει από τα χέρια του... Το μόνο το οποίο με δυσαρέστησε ήταν η επανάληψη του μοτίβου ψυχολογικής κατάρρευση του Harry σε κάποιο σημείο του βιβλίου, το κύλισμα στο αλκοόλ και η επακόλουθη ανάδυση από το προσωπικό του τέλμα το οποίο κατά πως φαίνεται είναι μια μανιέρα που αναπαράγεται αν όχι σε όλα, σε πολλά βιβλία του ίδιου ήρωα... 

Σε κάθε περίπτωση το "Ο κοκκινολαίμης" είναι ένα βιβλίο που δεν θα απογοητεύσει κανένα αναγνώστη, μπορεί κιόλας να ενθουσιάσει κάποιους, με εμένα το κατάφερε σε αρκετά μεγάλο βαθμό και με ξεκόλλησε από την αναγνωστική πενία στην οποία είχα ξεπέσει πάνω από 2 μήνες...

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Ένα χαμένο πρωινό...

Βρέθηκα εκεί από μια παρεξήγηση και παρέμεινα από περιέργεια...

Είδα θλιβερές φιγούρες να προσπαθούν να σε πείσουν ότι κρατάνε το μυστικό για τα πλούτη και άλλες εξίσου θλιβερές να ακούνε με προσοχή, είτε εξαιτίας της αφέλειας είτε εξαιτίας της ανάγκης... Μια ρουτίνα που φαίνεται να έχει επαναληφθεί πολλές φορές...

Αισθάνθηκα άσχημα που παρακολουθούσα αποστασιοποιημένος χωρίς να συμμετέχω παρά μόνο με την φυσική μου παρουσία... Αισθάνθηκα άσχημα που η παρουσία μου και η στάση μου ίσως να δημιουργούσε τρύπες στο όνειρο που κάποιοι φαινόντουσαν ότι ήθελαν να πιστέψουν, γιατί αν δεν το πίστευαν τους περίμενε η απελπισία...

Έφυγα στην μέση της παρουσίασης ενώ οι οικοδεσπότες μας ανέλυαν το πως ζουν και βγάζουν λεφτά από τη δραστηριότητά τους, χωρίς να καταφέρνουν όμως να κρύψουν την αγωνία από τα μάτια τους...

Ένα χαμένο πρωινό...

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Παράσημο...

Σήμερα σε μια συζήτηση που είχα για την σχέση μου με τα παιδιά μου μού είπαν ότι είναι πολύ τυχερά που με έχουν πατέρα... 

Σπάνια έχω νιώσει πιο περηφανος από εκείνη την στιγμή που ειπώθηκε αυτη η κουβέντα, ούτε παράσημο να μου είχαν καρφιτσώσει στο στήθος...