Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

"Άνθρωποι και ποντίκια" του John Steinbeck

Άνθρωποι και ποντίκια-John Steinbeck
Τον τελευταίο καιρό μου έρχονται διαρκώς στο μυαλό κάποια βιβλία του John Steinbeck ... Γραμμένα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, μου φαίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ, μοιάζουν να περιγράφουν συνθήκες και εικόνες που θα αντιμετωπίσουν πολλοί άνθρωποι σήμερα, αύριο, δίπλα μας ή κι εμείς οι ίδιοι ακόμα...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια" μιλάει για όνειρα, για χαμένα όνειρα για την ακρίβεια... Όνειρα που μπορεί να είναι απλοϊκά, ματαιόδοξα, απελπισμένα αλλά στην τελική πάντα ανθρώπινα...

Ο Τζορτζ και ο Λένυ είναι δύο περιπλανώμενοι εργάτες που δεν έχουν τίποτα άλλο από τα δυο τους χέρια... Μικρόσωμος ο Τζορτζ, θηριώδης ο Λένυ αλλά αυτός που προστατεύει τον άλλο είναι ο Τζορτζ γιατί το μυαλό του Λένυ είναι "λίγο"... 

Το όνειρο του Τζορτζ είναι μια φάρμα δικιά του, το όνειρο του Λένυ είναι να χαϊδεύει όμορφα, μικρά κουνελάκια...

Στην φάρμα που πιάνουν δουλειά συναντούν κι άλλους ανθρώπους με όνειρα σαν τα δικά τους ή διαφορετικά, άλλους καλούς κι άλλους κακούς κι άλλους καταδικασμένους σε μια ζωή χειρότερη από τη δική τους λόγω του χρώματος του δέρματος τους...

Τα όνειρα τους ή η αποτυχία να τα πραγματοποιήσουν είναι αυτά που κινούν τη ζωή των πρωταγωνιστών του "Άνθρωποι και ποντίκια"  κι ενώ κάτι δείχνει να πηγαίνει καλύτερα στη ζωή του Τζορτζ και του Λένυ, έρχεται το τραγικό φινάλε όπου όλα τα όνειρα καταστρέφονται, ζωές χάνονται και ο Τζορτζ αναγκάζεται να δείξει την αγάπη του και την φροντίδα του για τον Λένυ με τον πιο σκληρό τρόπο...

Το "Άνθρωποι και ποντίκια"  είναι ένα από τα καλύτερα έργα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα και εκτός από τα όνειρα, πραγματοποιημένα ή μη, μιλάει για την μοναξιά, για την κοινωνία που καταδικάζει στο περιθώριο κάποιους ανθρώπους, μιλάει για την ανθρώπινη φύση... 

Άξιο να διαβαστεί από όλους, ένα πραγματικά κλασσικό έργο...

Χαμόγελα...

Χαμόγελα-Smile

Προχωράω στο διάδρομο, από την αντίθετη πλευρά έρχεται μία συνάδελφος... Δεν έχει πρόβλημα ο ένας με τον άλλο, απλά συνυπάρχουμε... Καθώς πλησιάζουμε οι ματιές μας διασταυρώνονται... Μου χαρίζει ένα χαμόγελο όλο δόντια, της χαρίζω ένα άλλο χωρίς δόντια... Και τα δύο μοιάζουν με γκριμάτσες αλλά έχουν παίξει τέλεια τον ρόλο τους, το κοινωνικό καθήκον ήρθε εις πέρας επιτυχώς... Συνεχίζω για την κουζίνα να βάλω καφέ, προχωράει προς το γραφείο της, αμφότεροι ανακουφισμένοι...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ένα βιβλίο που θέλω να αγοράσω...

...είναι το "Ποιος εκπαιδεύει συναισθηματικά ποιον" του Τρύφωνα Ζαχαριάδη που πραγματεύεται την αλληλεπίδραση παιδιού και γονέα σε συνάρτηση με τις οικογενειακές παραδόσεις, συμπεριφορές και προσδοκίες... Όντας παιδί μια πολύ "δεμένης" οικογένειας και πατέρας ενός γιου 8,5 μηνών, με απασχολεί πολύ να τον μεγαλώσω όσο γίνεται καλύτερα με τα λιγότερα δυνατά λάθη και η προσέγγιση που έχει ο Ζαχαριάδης στο θέμα, μου φαίνεται ότι, με βρίσκει σύμφωνο... Αναμονή μέχρι να το πάρω στα χέρια μου...

Μέχρι τότε διαβάστε μια κριτική από το Booknights...

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Διαβάστε δωρεάν βιβλία στο Read Book Online!!!

Το "Read Book Online" είναι ένα website στο οποίο μπορεί ο οποιοσδήποτε, χωρίς συνδρομή ή κάποιο registration, να διαβάσει όποιο βιβλίο θέλει δωρεάν, κατευθείαν από την οθόνη του υπολογιστή του!!! Το "Read Book Online" διαθέτει μια συλλογή από περίπου δύο χιλιάδες τίτλους στην αγγλική γλώσσα, από εκατοντάδες συγγραφείς, εκπροσώπους, κυρίως, της Αμερικανικής, της Αγγλικής και της Ιρλανδικής Λογοτεχνίας, όπως οι William Shakespeare, Mark Twain, Charles Dickens, Oscar Wilde, Robert Frost, Edgar Allan Poe, Alexander Pope, Arthur Conan Doyle,Jane Austen και άλλοι... Επίσης, πέραν της κατηγοριοποίησης των βιβλίων σε νουβέλες,ποιήματα, θεατρικά, κτλ, υπάρχουν και τρεις επιπλέον κατηγοριοποιήσεις που αφορούν βιβλία βραβευμένα με βραβεία Nobel, Pulitzer καθώς και επιλογή από τις καλύτερες νουβέλες του 20ου αιώνα...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Χαλάρωση...

Πίνω μια Boddingtons, έχω πάρει το lap top αγκαλιά κι έχω αράξει στον καναπέ, η Μ χαζεύει το CSI... Όσα περισσότερα μου συμβαίνουν τόσο λιγότερο έχω μυαλό για να γράψω στο blog... Αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά και ο χρόνος είναι λίγος, αυτό που θέλω είναι να ρίξω λίγο τις στροφές, να μειώσω το άγχος... Παρ' όλα αυτά, έχω διάθεση για δημιουργικά πράγματα, από χθες μου την κάρφωσε κι άρχισα να διαβάζω Python κι έκανα αίτηση για ένα μεταπτυχιακό!!! Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα την χρειαστώ...

Άλλη μια γουλιά μπύρα, μην γίνει και κάτουρο, και καληνύχτα με το αγαπημένο τραγούδι του Σ. μου...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

"Η Φαιά Πανούκλα" του Daniel Guerin

Η Φαιά Πανούκλα-Daniel Guerin
Η "Φαιά Πανούκλα" έφτασε στα χέρια μου ως δώρο από τον αδερφό μου για τη γιορτή μου... Αγοράστηκε μέσω internet διότι δεν μπορούσε να την εντοπίσει σε κάποιο βιβλιοπωλείο (ο ίδιος τη διάβασε on-line), είναι δυσεύρετη και η έκδοση είναι παλιά (εκδόσεις "Κείμενα"), από το 1971... Στο οπισθόφυλλο γράφει μάλιστα και την τιμή πώλησης της εποχής, "Δρχ 30"...

Η "Φαιά Πανούκλα" είναι ένα ταξιδιωτικό, πολιτικό χρονογράφημα, μια ανάλυση τους πως και του γιατί για την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου... Γράφτηκε από τον Daniel Guerin, Γάλλο δημοσιογράφο και διανοούμενο και αποτελεί το απόσταγμα των δύο ταξιδιών που έκανε στη Γερμανία κατά τη δεκαετία του '30μ το πρώτο με τα πόδια, λίγο πριν την επικράτηση του ναζισμού, και το δεύτερο με ποδήλατο όταν ο ναζισμός είχε ήδη κυριαρχήσει...

Το βιβλίο ξεκινά με ένα εισαγωγικό κείμενο όπου ο Guerin αναλύει τα ιστορικά γεγονότα της εποχής και κάνει κριτική στην στάση της γαλλικής Αριστεράς που έβλεπε τον ναζισμό να πλησιάζει αλλά αναλωνόταν σε στείρα και πολλές φορές αποπροσανατολιστική συνθηματολογία... Το δεύτερο μέρος είναι η αφήγηση του πρώτου ταξιδιού, όπου μέσα από περιγραφές σε πρώτο πρόσωπο βλέπουμε την κατάσταση που επικρατεί στην προ ναζιστική Γερμανία όπου τα πολιτικά πάθη είναι οξυμένα και η κοινωνική αναταραχή σε μέγιστο βαθμό... Το τρίτο μέρος, το οποίο ξαναγράφτηκε το 1945, με σαφώς πιο "λογοτεχνικό" ύφος περιγράφει γλαφυρά μια Γερμανία βυθισμένη πλέον στην δίνη του ναζισμού...

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και δίνει πολύ τροφή για σκέψη, το μικρό μέγεθός του (180 σελίδες) βολεύει και τον αναγνώστη που τρομάζει από τις πολλές σελίδες... Η "Φαιά Πανούκλα" αν και είναι ένα ξεκάθαρα πολιτικό βιβλίο δεν κουράζει... Είναι γραμμένο με τρόπο ζωηρό και ζωντανό καθώς περιγράφει εμπειρίες από πρώτο χέρι... Ο Guerin σκιαγραφεί με εύστοχες πινελιές τις δομές και την κατάσταση της γερμανικής κοινωνίας που άνοιξαν το δρόμο στον ναζισμό και περιγράφει την κοινωνική αναταραχή και αποσύνθεση που επικρατεί... Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες είναι οι περιγραφές από τα Kuhle Wampe, τις εργατικές κατασκηνώσεις, (εδώ το link της Wikipedia για την σχετική ταινία του 1932) και των Wild Cliques, των εφηβικών συμμοριών από ορφανά του πολέμου και φτωχά παιδιά τα οποία αργότερα κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό στελέχωσαν τις γραμμές των S.A... Ο Guerin δεν παραλείπει να κάνει κριτική στην γερμανική αριστερά για τον εφησυχασμό και την ατολμία της που έστρωσε τον δρόμο του ναζισμού... Κρούει επίσης τον κώδωνα του κινδύνου και στην αριστερά της χώρας του της Γαλλίας για τις πολιτικές αστοχίες και για τον ανερχόμενο εθνικισμό εντός των τειχών που οδήγησε στην εθνικιστική εξέγερση του 1934...

 Η "Φαιά Πανούκλα"  είναι επίκαιρη και σήμερα για την χώρα μας αν βάζοντας στην άκρη τις ιστορικές, αντικειμενικές διαφορές των δύο εποχών, του τότε και του σήμερα, σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για δύο εποχές έντονης κοινωνικής αναταραχής, με υψηλά ποσοστά ανεργίας και φτώχειας, την αριστερά κατακερματισμένη και αποπροσανατολισμένη και μια συντηρητική στροφή μεγάλου μέρους της κοινωνίας το οποίο μπορεί να μην εκφράζεται στην κάλπη (ακόμα) σε απόλυτους αριθμούς αλλά διαφαίνεται στην "κοινή γνώμη"... Προς Θεού δεν συγκρίνω τον Χίτλερ με τον Μιχαλολιάκο αλλά καλό είναι να έχουν οι φύλακες τη γνώση...

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Εγώ και ο Umberto Eco

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και τα ξαναδιαβάζεις, τα μαθαίνεις απ' έξω αλλά παρ΄όλα αυτά όταν βρίσκεις ελεύθερο χρόνο, τα ξαναπιάνεις στα χέρια σου για να διαβάσεις και πάλι εκείνο το συναρπαστικό κεφάλαιο ή για να θυμηθείς τι ακριβώς έλεγε εκείνο το quote... Πια δεν το κάνω αυτό είτε γιατί δεν έχω και πολύ ελεύθερο χρόνο είτε γιατί μεγαλώνοντας όταν διαβάζω ένα βιβλίο και μου αρέσει, δεν μπορώ να το ξαναδιαβάσω, μου αρέσει να μένω με εκείνο το αίσθημα της ικανοποίησης που είχα όταν το διάβαζα την πρώτη φορά, δεν ρισκάρω να χάσω την ανάμνηση αυτού του συναισθήματος...

Το Όνομα του Ρόδου-Umberto Eco
Τα βιβλία του Umberto Eco μου προκάλεσαν αντικρουόμενα συναισθήματα... Δεν τα έχω διαβάσει όλα, μόνο τρία και σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου... Το πρώτο που διάβασα ήταν το "Όνομα  του Ρόδου"... Ήμουν μικρός, στην πρώτη ή τη δευτέρα γυμνασίου, μόλις είχα δει την ομώνυμη ταινία του Jean-Jacques Annaud, μου είχε αρέσει πολύ, και κάποιος μου έκανε δώρο και το βιβλίο...και έπαθα πλάκα!!! Η ταινία που με είχε γοητεύσει αρχικά φάνταζε ύβρις μπροστά στο μεγαλείο του βιβλίου καθώς όχι μόνο δεν κατόρθωνε να αποτυπώσει το σύνολο του στο φιλμ (πώς θα μπορούσε άλλωστε;) αλλά είχε και διαφορετικό φινάλε, πιο...φιλικό προς τον θεατή... Το βιβλίο είχε ένα πλούτο απίστευτων περιγραφών, όπως αυτής της τοιχογραφίας στον ναό του μοναστηριού που συγκλονίζει τον νεαρό Άντσο, ιστορικά στοιχεία σχετικά με την κοινωνική κατάσταση της εποχής, τις αιρέσεις ως κοινωνικά κινήματα, φιλοσοφικές συζητήσεις πάνω στην Σχολαστική Μέθοδο και άλλα πολλά... Αμέτρητες φορές ξανά διάβασα το βιβλίο ολόκληρο ή αποσπασματικά... Το κεφάλαιο όπου ο Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ συζητά με τον Ουμπερτίνο της Καζάλε για τον Ντολτσίνο, σχεδόν το αποστήθισα... Το βιβλίο αυτό είναι "υπεύθυνο" για την αγάπη για την μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία που έχω σήμερα...

Το Εκκρεμές του Φουκώ-Umberto Eco
Τα χρόνια περνάνε και δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του Eco, δεν έτυχε... Κάποια στιγμή και αφού έχω διαβάσει τον"Κώδικα Ντα Βίντσι", με διάθεση και γι' άλλο μυστικισμό και απόκρυφες λατρείες, αγοράζω το "Εκκρεμές του Φουκώ"... Παρά τις 903 σελίδες του το διαβάζω μέσα σε λίγες μέρες και μπροστά από τα μάτια μου παρελαύνουν όλες οι μυστικές εταιρείες της Ευρώπης, χιλιάδες ονόματα και τίτλοι, αφηγήσεις που μπλέκουν την πραγματικότητα με την φαντασία σε σημείο που να μην ξεδιαλύνονται από ένα σημείο και μετά και μια δραματική κορύφωση καθώς κάτι δεν πάει καλά τελικά ... Το βιβλίο είναι πραγματικά ένας ποταμός ο οποίος σε παρασέρνει, δεν σε αφήνει ακόμα και αν εσύ το θέλεις, η ροή της πληροφορίας είναι πραγματικά χειμαρρώδης και πληθωρική κι εκεί που νομίζεις ότι απλά γίνεται απαρίθμηση ιστορικών γεγονότων τότε όλα αλλάζουν... Το βιβλίο αυτό δεν το ξαναέπιασα ποτέ στα χέρια μου... Ο χρόνος πλέον ήταν περιορισμένος και πολύτιμος, δεν χωρούσαν πια δεύτερες αναγνώσεις στο πρόγραμμά μου αλλά η αλήθεια είναι ότι ο κυριότερος λόγος είναι ότι αυτό το βιβλίο ήταν τόσο "εξαντλητικό", ζητούσε τόσα πολλά από τον αναγνώστη του για να επεξεργαστεί και να εμπεδώσει την πληροφορία που του παρέχει, που δεν είχα και πάλι το κουράγιο να τα δώσω, έστω και αποσπασματικά...

Μπαουντολίνο-Umberto Eco
Αμέσως μόλις διάβασα το "Εκκρεμές του Φουκώ"  αγόρασα τον "Μπαουντολίνο"... κι εκεί ήρθε η ανώμαλη προσγείωση... Η ιστορία του ψεύτη Μπαουντολίνο, ενός χωρικού που καταφέρνει με τα ψέματά του να συμμετάσχει και να διαμορφώσει την ιστορία, με κούρασε αφάνταστα... Καταπίεσα τον εαυτό μου να το διαβάσει μέχρι τέλους μόνο και μόνο διότι έχω σαν αρχή να τελειώνω κάθε βιβλίο που πιάνω στα χέρια μου και πραγματικά ζορίστηκα... Μου φάνηκε σαχλή αυτή η ιστορία και ξεχειλωμένη, βαρέθηκα τις αμέτρητες ιστορίες για μυθικά τέρατα και πόλεις και περιπέτειες, χωρίς νόημα, χωρίς στόχο και ουσία... Basta που λένε και στα ιταλικά, ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο... Εννοείται ότι τον "Μπαουντολίνο" όχι μόνο δεν τον ξαναέπιασα στα χέρια μου αλλά τον έκρυψα και σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης μου για να μην τον βλέπω...

Από τότε δεν ξαναδιάβασα άλλο βιβλίο του Eco, η εμπειρία του "Μπαουντολίνο"  ήταν "τραυματική" και χρειάζομαι χρόνο για να κάνω ειρήνη με τον Ιταλό καθηγητή στον οποίο όμως χρωστάω την μεγαλύτερη αναγνωστική απόλαυση της ζωής μου, το "Όνομα  του Ρόδου", οπότε δεν μπορώ να του κρατήσω κακία...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Διάλογος με το γιο μου...

Εγώ: Τι κάνεις Σ. ;
Σ: Ντα, ντα, ντα, ντα...
Εγώ: Ήσουν καλό παιδί σήμερα ή την κούρασες την μαμά σου;
Σ: Ντα, ντα, ντα, αγκ, μπλεχ...
Εγώ: Θα πάμε να παίξουμε τώρα και να φάμε την κρέμα;
Σ:  Αχχχ, ντα, ντα, εοοοοοο....

(Παράλληλα τον αλλάζω, έχει αρχίσει να βαριέται και θυμώνει...)

Σ:  (Φωνάζει) Ντα, ντα, ντα, μα, μα, μα, νι, νι, νι, νι.!!!
Εγώ: Όχι αγόρι μου εσύ έχεις δίκιο, πάντα έχεις δίκιο [*]... (τον σηκώνω αγκαλιά)


[*] Copyright της Μ.

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ο Γεώργιος Σουρής για την Οικονομία

Τα παρακάτω αποσπάσματα από ποιήματα του Γεώργιου Σουρή γράφτηκαν πριν από 120 χρόνια περίπου... Είναι λυπηρό ότι μοιάζουν σαν να γράφτηκαν σήμερα, φαίνεται τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτή την χώρα από τότε...

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;


Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

* * *

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

* * *

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

* * *

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

* * *

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

* * *

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

* * *

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

* * *

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα

* * *
  • Βιογραφικά στοιχεία για τον Γεώργιο Σουρή.
  • Διαβάστε αυτό και άλλα ποιήματα του Σουρή, εδώ.

Τώρα όλα καλά;

Μας σκότισαν τ' αρχίδια κάποιοι την προηγούμενη εβδομάδα για τις "συμφωνίες κάτω από το τραπέζι" και τις "ανίερες συμμαχίες" μεταξύ Αριστεράς και ΝΔ για να καταψηφιστούν (δήθεν) οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ στο δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών... Εχθροί της προόδου, προδότες της πατρίδας, σκουλήκια, ρεμάλια, μπλα, μπλα, μπλα...

Τώρα που το ΠΑΣΟΚ πήρε τους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας και τα 2/3 των περιφερειών, προφανώς και με ψήφους από την Αριστερά, είναι όλα καλά;

Δείτε  τι λέει και η Γαμάει και Δέρνει, τα λέει καλά....

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

"Εμείς και οι Φράγκοι" του Νίκου Τσιφόρου

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος,αμήν!
Κείνο το πρωινό, ο γαληνότατος δόγης Ενρίκο Ντάντολο, πήρε ένα δάχτυλο από τα δικά του κι έξυσε το μέτωπο του,και αυτό κατάδικο του, να κατεβάσει ιδέα. Φόραγε κι όλας το κρεμεζί το ράσο το δόγικο, αρραβωνιάρης της θάλασσας, επίσημος με δαχτυλίδι. Μύτη γαμψή και χαμογελαστός πάντα του, είχε μέσα του ριζωμένο βαθιά το δόγμα της πατρίδας του "σιάμι Βενετσιάνοι ε πόι Κριστιάνοι" που σημαίνει "πρώτα κλέφτε και μετά κάντε τον σταυρό σας καλού κακού"...

Εμείς και οι Φράγκοι-Νίκος Τσιφόρος
Αυτή είναι η πρώτη παράγραφος από το "Εμείς και οι Φράγκοι" του Νίκου Τσιφόρου, του... sequel (sic!) των "Σταυροφοριών"!!! Σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος μας εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάλυση του Βυζαντινού κράτους και την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους, την Φραγκοκρατία που διήρκεσε περίπου τρεις αιώνες μέχρι και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τον Μωάμεθ τον Β΄ και την κατάλυση του δεσποτάτου του Μυστρά...

Ο Τσιφόρος για να γράψει αυτό το βιβλίο μελέτησε πληθώρα ιστορικών πηγών και κυρίως το "Χρονικό του Μωρέος"... Το έργο του, είναι πολύ σημαντικό αν λάβει κανείς υπόψιν ότι πολύ λίγα έργα περί της περιόδου της Φραγκοκρατίας έχουν συγγραφεί από Έλληνες συγγραφείς και μελετητές...

Και σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος, συνεχίζει με το ίδιο απαράμιλλο στυλ του να περιγράφει με σπαρταριστό τρόπο τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την ελληνική και την ευρύτερη ευρωπαϊκή ιστορία... Συνεχίζει να αποδομεί τις ηρωικές φιγούρες που μας έχει παρουσιάσει η επίσημη ιστοριογραφία, "επιμένοντας" να τις ξεβρακώνει, να τις παρουσιάζει με όλα τα ανθρώπινα πάθη τους, τραβηγμένα από τα μαλλιά, διακωμοδώντας τις, παραδίδοντάς τις στην δημόσια κριτική ή ακόμα και την χλεύη καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε, η επίσημη ιστοριογραφία τείνει να εξωραΐζει ανθρώπους και καταστάσεις....

Ο Τσιφόρος αποδεικνύει το οξύ του πνεύμα για άλλη μια φορά, δείχνει ότι δεν καταπίνει το παραμύθι της "εθνικής ομοψυχίας" και του "πατριωτισμού" και παρουσιάζει τα γεγονότα ωμά και ξεγυμνωμένα... Κρατά κριτική στάση απέναντι στο σύνολο αυτού που ονομάζεται Βυζάντιο και την σχέση του με την Ελλάδα και τους Έλληνες και εξηγεί τα πως και γιατί που οδήγησαν από την Φραγκοκρατία στην Τουρκοκρατία... 

Το χιούμορ του παραμένει καυστικό και "βλάσφημο", διάλογοι σε λούμπεν αργκό αφάνταστα εμπνευσμένοι...

Δεν έχω πολλά προσθέσω για τον μεγάλο Νίκο Τσιφόρο και το έργο του... Τα γραπτά του μιλάνε μόνα τους κι έχουν πολλά να πουν, φτάνει αυτός που τα διαβάζει να έχει διάθεση να ακούσει...

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

"Το Πάρτυ" της Agatha Christie

"Το Πάρτυ" της Agatha Christie
Το αγόρασα το καλοκαίρι από το περίπτερο στον κεντρικό δρόμο της Άκολης, στο Αίγιο, που πήγαμε διακοπές, για να διαβάζω τα μεσημέρια και στην παραλία, όσο μου επέτρεπε το μωρό... Τελικά με αυτά και με αυτά, το τελείωσα στην Αθήνα διότι δεν ήταν γραφτό να το διαβάσω ξένοιαστος... Το αντίτυπο που αγόρασα ήταν σε έκδοση τσέπης από τον εκδοτικό οίκο Λυχνάρι...

Αντιγράφω την περίληψη από το site του εκδοτικού οίκου:
Η κυρία Αριάδνη Όλιβερ, η διάσημη συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, πηγαίνει στο Μάντσεστερ, για να επισκεφτεί τη φίλη της Τζούντιθ Μπάτλερ και να πρωτοστατήσει στην προετοιμασία ενός πάρτυ που διοργανώνει στην έπαυλή της, για τα παιδιά ενός σχολείου της πόλης. Διάφορα παιχνίδια περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα και βραβεία. Τα παιδιά βομβαρδίζουν την κυρία Όλιβερ με τις ερωτήσεις τους, κι ένα φλύαρο κοριτσάκι – η Τζόυς Ρέυνολντς – παραπονιέται ότι τα βιβλία της δεν έχουν «αρκετό αίμα». Το ίδιο κοριτσάκι φλυαρώντας, δηλώνει ότι έχει γίνει μάρτυς ενός φόνου, αλλά δεν το είπε πουθενά, καθώς δε συνειδητοποίησε αμέσως ότι επρόκειτο για φόνο. Κανείς δεν την προσέχει εκείνη τη στιγμή, αλλά πολλοί θα της δείξουν την αρμόζουσα προσοχή, όταν βρεθεί λίγο αργότερα πνιγμένη σ’ έναν κουβά, στη βιβλιοθήκη του σπιτιού. Η κυρία Όλιβερ θ’ αναζητήσει τη βοήθεια του περίφημου φίλου της, του διάσημου ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, για να δώσει μια λύση σ’ αυτή τη δύσκολη υπόθεση, που είναι κι απ’ τις πιο αιματοβαμμένες που έγραψε η Άγκαθα Κρίστι.
Έχω υπάρξει οπαδός της Agatha Christie στην εφηβεία μου και ειδικά των βιβλίων με ήρωα τον Ηρακλή Πουαρό και αγοράζοντας αυτό το βιβλίο έλπιζα να νιώσω πάλι εκείνη την απόλαυση που θυμόμουν όταν διάβαζα τα βιβλία της αλλά αυτή την φορά κάτι τέτοιο δεν συνέβη...

Δεν υπήρχε η ένταση και η διαρκής ροή που σε κρατά στην "τσίτα" σε άλλα της βιβλία, υπήρχε η επανάληψη κάποιων προτύπων σχετικά με τις συνήθειες του εκκεντρικού Πουαρό, την μέθοδο έρευνας που ακολουθεί αλλά και αυτή η πλοκή ακόμα ήταν άνευρη και "ρηχή", οι χαρακτήρες ατελείς και επιφανειακοί... Εδώ να συμπληρώσω ότι καθόλου δεν βοήθησε και η μετάφραση η οποία σε κάποια σημεία ήταν πολύ "φτωχή"...

Το "Πάρτυ" είναι ένα βιβλίο που σίγουρα δεν προτείνω αλλά προτείνω σε όσους δεν έχουν έρθει σε επαφή με την πένα της Agatha Christie να το κάνουν διότι έχει γράψει πολλά άλλα έργα που αξίζουν να διαβαστούν...

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Τι είναι δημοκρατία;

Η δημοκρατία είναι συνάρτηση της καλλιέργειας του καθενός...

Κάνοντας zapping πριν κανά μισάωρο στον Λαζόπουλο είδα τον Χρήστο Γιανναρά (αυτός ήταν νομίζω) να το λέει και συμφωνώ απόλυτα...

Έτσι εξηγείται και η "ποιότητα" της ελληνικής δημοκρατίας...

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

"Ένας ξένος στην πόλη" του Lee Child

Ο Lee Child είναι εγγύηση... Παίρνοντας ένα βιβλίο του στα χέρια σου ξέρεις τι θα διαβάσεις... Ωραίες περιγραφές, όμορφη ατμόσφαιρα, καλή πλοκή, έξυπνοι διάλογοι κι ένας ήρωας ιδιόρρυθμος και μοναχικός, ο σκληροτράχηλος πρώην στρατονόμος Τζακ Ρίτσερ, ο άνθρωπος που στο μυαλό του υπάρχει ρολόι ακριβείας... Το "Ένας ξένος στην πόλη" δεν διαφέρει...

Αντιγράφω από το site των εκδόσεων Bell:

Ένας ξένος στην πόλη
Δυο μικρές πόλεις στο Κολοράντο: το Χόουπ και το Ντισπέαρ. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει τίποτα, μόνο είκοσι χιλιόμετρα έρημος δρόμος. Ο Τζακ Ρίτσερ δεν βρίσκει αυτοκίνητο να τον πάρει κι έτσι πάει με τα πόδια. Μπαίνει στο Ντισπέαρ θέλοντας απλώς να πιει έναν καφέ.
Αλλά σε χρόνο μηδέν βρίσκεται αντιμέτωπος με τέσσερις αγροίκους αστυνομικούς και μια κατηγορία για αλητεία. Και πριν καλά καλά το καταλάβει τον έχουν πετάξει έξω από την πόλη.

Μεγάλο λάθος.

Δεν ήξεραν με ποιον έχουν να κάνουν. Ο Ρίτσερ είναι ένας μοναχικός, περιπλανώμενος πολεμιστής, άριστα εκπαιδευμένος, σε άψογη φόρμα. Δεν έχει δουλειά, σπίτι, αποσκευές. Δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Τίποτα να χάσει. Έχει μόνο μια επίμονη περιέργεια. Γιατί οι κάτοικοι του Ντισπέαρ διώχνουν έτσι τους ξένους περαστικούς; Τι μυστικά προσπαθούν να κρύψουν;

Η περίληψη λέει την αλήθεια... Ο Τζακ Ρίτσερ για άλλη μια φορά ξεδιπλώνει τον χαρακτήρα που αγαπήσαμε όσοι τον παρακολουθούμε στα βιβλία του Lee Child... Ήρεμος, ψύχραιμος και κυνικός που κρύβει καλά όμως κάτω από την θηριώδη εξωτερική του εμφάνιση ένα ευαίσθητο χαρακτήρα, μπορεί να γίνει εξαιρετικά βίαιος, μια φονική μηχανή, όταν προκληθεί... Η υπόθεση εκτυλίσσεται ομαλά και κορυφώνεται σταδιακά μαζί με την σκιαγράφηση των χαρακτήρων των περιφερειακών ηρώων, όπως της αστυνόμου Βον, μέχρι την τελική αναμέτρηση... Οι περιγραφές είναι μεστές και λεπτομερείς και ο Child καταφέρνει να δημιουργήσει τις εικόνες που περιγράφει στο μυαλό του αναγνώστη του βιβλίου ενώ δεν απουσιάζουν και σε αυτό το βιβλίο οι πολύ καλές περιγραφές συμπλοκών του Ρίτσερ με διαφόρους αντιπάλους όπου διαβάζοντας νομίζεις ότι περνάνε μπροστά από τα μάτια σου σε στοπ καρέ... Το βιβλίο έχει αναφορές στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή και στο δράμα που βιώνουν όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτόν, στρατιώτες, άμαχοι και οικογένειες ενώ στηλιτεύει και τον ρόλο που μπορεί να παίξει ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός σε όλα αυτά...

Το βιβλίο είναι γενικά πολύ καλό και διαβάζεται ευχάριστα, μου άφησε όμως μια αίσθηση ότι κάποια πράγματα τα είχα ξαναδιαβάσει, τα ήξερα από πριν, πριν γυρίσω την σελίδα... Έχω την εντύπωση ότι ο Lee Child έχει βρει μια μανιέρα την οποία ανακυκλώνει αλλά δεν ανανεώνει όσο συχνά έπρεπε... Από την άλλη ίσως και να φταίει το ότι έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του και ίσως απλά τον βαρέθηκα λίγο σε κάθε περίπτωση όμως το βιβλίο είναι καλό και προτείνεται...

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Προς αυτούς που δεν πρόκειται να ψηφίσουν...

Αν είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση της χώρας αλλά δεν θες να ψηφίσεις, έχει καλώς...

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος και δεν πιστεύεις στην εκλογική διαδικασία, την θεωρείς αυταπάτη αλλά δραστηριοποιείσαι με άλλους τρόπους και δείχνεις έμπρακτα τη δυσαρέσκεια σου και δεν θες να ψηφίσεις πάλι έχει καλώς...

Αν δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, είσαι δυσαρεστημένος, δεν δραστηριοποιείσαι με κανένα τρόπο αλλά και πάλι δεν θες να ψηφίσεις, να τσακιστείς να πάρεις τα πόδια σου και να σηκώσεις την κωλάρα σου από τον γαμημένο καναπέ και να πας να εξασκήσεις το τελευταίο δικαίωμα που μας έχει απομείνει και έχει ουσία και να στείλεις το μήνυμα της δυσαρέσκειάς σου... Τουλάχιστον μην γκρινιάζεις, κάτσε να σε καβαλήσουν και μην μιλάς, μην μας ζαλίζεις αφού δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα... 

Η αποχή δεν στέλνει κανένα μήνυμα, νερό στον μύλο τους ρίχνει, ξύπνα ζωντόβολο!!!

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (The Gunpowder Treason)...

Remember, remember, the 5th of November
The Gunpowder Treason and plot;
I know of no reason why Gunpowder Treason
Should ever be forgot.

Δημοφιλείς μέχρι και σήμερα μεταξύ των μικρών παιδιών, οι στίχοι αυτοί εξακολουθούν να υπενθυμίζουν στους Άγγλους γιατί το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου σε κάθε πόλη και χωριό της Βρετανίας πυροτεχνήματα λάμπουν στον αέρα. Η 5η Νοεμβρίου γιορτάζεται στη Βρετανία ως η Νύχτα του Γκάι Φωκς (Guy Fawkes Night ή Bonfire Night), σε ανάμνηση της αποτυχημένης προσπάθειας του Φωκς να ανατινάξει το Βρετανικό Κοινοβούλιο στις 5 Νοεμβρίου 1605 και να οργανώσει τη "Συνωμοσία της Πυρίτιδας" σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α' και στα σκληρά μέτρα του προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, στα προάστια της πόλης του Λονδίνου, τρεις Καθολικοί Βρετανοί συναντώνται μυστικά για να αποφασίσουν τη δράση τους. Ο βασιλιάς Ιάκωβος Α' της Αγγλίας είχε μόλις αναλάβει την εξουσία της χώρας. Παρότι είχε υποσχεθεί χαλάρωση των αντικαθολικών νόμων, φαινόταν ότι ο νέος βασιλιάς θα αποδεικνυόταν ακόμη περισσότερο αυστηρός στην εκτέλεσή τους από τον προκάτοχό του.

Οι Ρόμπερτ Κάτεσμπι, γνωστός Καθολικός του Νορθαμπτονσάιρ, ο ξάδερφός του Τόμας Ουίντουρ, και ο φίλος του Ράιγκτ, αποφάσισαν να οργανώσουν ένα σχέδιο που περιλάμβανε την ανατροπή του βασιλιά και την ανατίναξη της Βουλής των Λόρδων, κατά την έναρξη της Βουλής στις 5 Νοεμβρίου 1605, με σκοπό να προκαλέσουν μια γενική εξέγερση που θα επέτρεπε την επιστροφή του καθολικισμού στη χώρα.

Τον Μάιο του 1604, στο σχέδιο εντάχθηκε και ο Γκάι Φωκς, μισθοφόρος από το Γιορκσάιρ, ο οποίος είχε διακριθεί στον Ισπανικό Στρατό. Λόγω της εμπειρίας του, ο Φωκς θα μετατραπεί στον "εγκέφαλο" της δράσης της ομάδας, η οποία διευρυνόταν διαρκώς.

Αρχικά, ο Κάτεσμπι νοίκιασε ένα διαμέρισμα κοντά στο Παλάτι του Ουέστμονστερ και η ομάδα άρχισε τη διάνοιξη μιας σήραγγας κάτω από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Η πρόοδος, ωστόσο, ήταν αργή για τους κυρίους, οι οποίοι δεν ήταν συνηθισμένοι σε σκληρή χειρωνακτική εργασία. Τελικά, το Μάρτιο του 1605, ο Τόμας Πέρσι κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις διασυνδέσεις του στην Αυλή για να νοικιάσει ένα κελάρι κάτω από τη Βουλή των Λόρδων. Το σχέδιο του τούνελ εγκαταλείφθηκε γρήγορα και σύντομα ο Φωκς κατάφερε να γεμίσει την υπόγεια αποθήκη με περίπου 30 βαρέλια πυρίτιδας, που κρύφτηκαν κάτω από άνθρακα και κομμάτια ξύλου. Τα πάντα ήταν έτοιμα για να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο.

Ενδεχομένως να είχαν προετοιμαστεί πολύ νωρίς, διότι ορισμένα από τα μέλη άρχισαν να αμφιβάλλουν για το σχέδιο, εκφράζοντας ανησυχίες για τους Καθολικούς που θα βρίσκονταν παρόντες στο Κοινοβούλιο την ώρα της έκρηξης. Δέκα ημέρες πριν τη σχεδιαζόμενη επίθεση, ο Λόρδος Μοντίγκλ, ένας μεταρρυθμιστής Καθολικός, έλαβε ένα σημαντικό γράμμα, που τον συμβούλευε για τη δική του ασφάλεια να βρει μια δικαιολογία για να βρει μια δικαιολογία να απουσιάσει από το Κοινοβούλιο την 5η Νοεμβρίου. Ο συγγραφέας της επιστολής ουδέποτε ταυτοποιήθηκε, ωστόσο, ο Λόρδος ήταν γαμπρός του Φράνσις Τρέσμαν, μέλος της ομάδας της Πυρίτιδας.

Ο Μοντίγκλ έδειξε αμέσως το γράμμα στον Ρόμπερτ Σέσιλ, υπουργό της κυβέρνησης. Παρότι με σημαντική καθυστέρηση, οι στοές κάτω από το Κοινοβούλιο ερευνήθηκαν την 4η Νοεμβρίου και η πυρίτιδα ανακαλύφθηκε.

Μόλις ενημερώθηκαν ότι τα σχέδιά τους είχαν αποκαλυφθεί, ο Ρόμπερτ Κάτεσμπι και ο Τόμας Ουίντουρ εγκατέλειψαν το Λονδίνο και συναντήθηκαν με την υπόλοιπη ομάδα στο Ουαρουικσάιρ, χωρίς να εξασφαλίσουν την υποστήριξή της. Κατάφεραν να ταξιδέψουν, μένοντας σε φίλους και σε υποστηρικτές, αλλά τρεις μόλις ημέρες μετά συνελήφθησαν. Ο Κάτεσμπι, ο Πέρσι και ο Ράιγκτ σκοτώθηκαν, ενώ ο τραυματισμένος Ουίντουρ μεταφέρθηκε στο Λονδίνο. Οι υπόλοιποι συνελήφθησαν λίγες ημέρες αργότερα. Όλοι οι συνωμότες, εκτός από τον Τρέσμαν, εκτελέστηκαν.

Πώς μπόρεσαν αυτοί οι άνδρες να διεισδύσουν τόσο εύκολα στα άδυτα της αγγλικής κυβέρνησης; Και γιατί τα κελάρια ερευνήθηκαν τόσο καθυστερημένα; Ενδέχεται ο Ρόμπερτ Σέσιλ να είχε οργανώσει όλη τη συνωμοσία για να εκφοβίσει τον βασιλιά, ώστε να αναγνωρίσει την καθολική απειλή; Μία δημοφιλής θεωρία υποστηρίζει ότι ο Γκάι Φωκς ήταν ένας προβοκάτορας, όπως και οι άλλοι συνωμότες, όπως ο Τρέσμαν, που δρούσε ως διπλός πράκτορας. Είναι πιθανό, ωστόσο, οι πράκτορες του Σέσιλ να μην διαπίστωσαν ποτέ ότι επρόκειτο για μια ήδη σχεδιασμένη συνωμοσία. Ο τελευταίος αποκάλυψε τη συνωμοσία μόλις την τελευταία στιγμή, προσδίδοντας δραματικότερο τόνο στην επιχείρηση. Στην πραγματικότητας, ο βασιλιάς μπορεί να μην βρέθηκε καμία στιγμή σε πραγματικό κίνδυνο.

Πηγή: britannia.com

Αναδημοσίευση από TVXS

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

free-ebooks.gr - Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη

Το free-ebooks.gr είναι μια καλή προσπάθεια να συγκεντρωθούν και να είναι διαθέσιμα για downloading σε όλους, χωρίς πληρωμή ή κάποιο registration, βιβλία και συγγράμματα... 

Η θεματολογία των βιβλίων που είναι διαθέσιμα είναι ευρύτατη, υπάρχει μια "προτίμηση" στα Μαθηματικά και τις Θετικές επιστήμες αλλά η λίστα των θεματικών ενοτήτων είναι πολύ μεγάλη (Αρχαία Ελληνική Γραμματεία,Ιστορία,Λογοτεχνία,Πληροφορική,Σχολικά Βιβλία,Τέχνες και άλλα πολλά)... 

Τα βιβλία είναι διαθέσιμα είτε on line σε μορφή html σελίδων είτε για downloading σε μορφή pdf αρχείων, απευθείας από τον server που φιλοξενείται το site... Εδώ να σημειώσουμε ενημερωτικά ότι τα βιβλία που διανέμονται, κατά δήλωση των ιδιοκτητών του site, είναι νόμιμα και δεν παραβιάζουν τους κανονισμούς περί πνευματικών δικαιωμάτων...

Γενικά το free-ebooks.gr είναι μια πολύ καλή προσπάθεια και αξίζει να ψάξει κάποιος την συλλογή των βιβλίων του... Ως αρνητικό μόνο θα μπορούσα να αναφέρω το βαρετό και μονότονο (για μένα) design του site...


Οι παράπλευρες απώλειες των εκλογών...

Εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι χαρτιού στοιβάζονται σε πεζοδρόμια και παρμπρίζ, κάτω από πόρτες, μέσα σε γραμματοκιβώτια και κάδους σκουπιδιών στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές... Κανείς δεν σκέφτηκε εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης του ψηφοφόρου, η ναυαρχίδα της προεκλογική εκστρατείας παρέμεινε το φυλλάδιο, μαυρόασπρο ή έγχρωμο, ιλουστρασιόν ή ματ... Η eco-friendly αντίληψη δεν άγγιξε ούτε καν αυτή την την κυβέρνηση η οποία μάλιστα πέρυσι προεκλογικά έπαιξε πολύ το "πράσινο χαρτί"...

Δεν πιστεύω πως θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον αυτή η εικόνα... Τα κόμματα πάντα θα δαπανούν τεράστια ποσά για την εκτύπωση πολιτικών φυλλαδίων για τα οποία απαραίτητοι είναι χιλιάδες τόνοι χαρτιού... Οι πόλεις θα γεμίζουν σκουπίδια τα οποία θα παραμένουν ακόμα και μετά τις εκλογές για να θυμίζουν τους θριάμβους και τις πανωλεθρίες και κάποιοι απλά θα θρηνούν τις παράπλευρες πράσινες/eco απώλειες...

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

"Σταυροφορίες" του Νίκου Τσιφόρου

"Σταυροφορίες" του Νίκου Τσιφόρου
«Bιβλίον ιστορικώτατον άμα και αστειότατον, πραγματευόμενον περί του πώς υπήγασι οι άνθρωποι του Xριστού να ληστεύσωσι και φονεύσωσι τους ανθρώπους του Aντιχρίστου. Συγγραφέν υπό του φαιδροτάτου Tσιφόρου του Nικολάου και γελοιοποιηθέν υπό Mητροπούλου των Kωνσταντίνου».

Κάποια καλοκαίρια μετά τις διακοπές στην θάλασσα πηγαίναμε για κάποιες μέρες και στο χωριό στην ορεινή Φωκίδα... Μαζευόμασταν τα ξαδέρφια και μας κρατούσαν για κάποιες μέρες ο παππούς, η γιαγιά και ο θείος ο Χ. ... Κάθε μεσημέρι όλοι έπεφταν για ύπνο κι εγώ δεν μπορούσα να κοιμηθώ... Περνούσα τον χρόνο μου διαβάζοντας είτε την μεγάλη συλλογή από "Μίκυ Μάους" του θείου είτε κάποια από τα πολλά βιβλία του που βρίσκονταν εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι... Ο θείος ήταν και είναι μανιώδης αναγνώστης του Τσιφόρου κι έτσι τον γνώρισα κι εγώ...

Ο Τσιφόρος γράφει την ιστορία των Σταυροφοριών, παρουσιάζει τα γεγονότα που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία ως έχουν, απλά τα φιλτράρει μέσα από το δικό του προσωπικό στυλ και τα παρουσιάζει πιο...ανάλαφρα!

Τι σημαίνει αυτό;

Ο Τσιφόρος περιγράφει τους πρωταγωνιστές του με ένα τρόπο που τους αποδομεί πλήρως και ανατρέπει την εικόνα που έχουμε γι' αυτούς από την επίσημη ιστοριογραφία... Τους παρουσιάζει με πάθη και μικρότητες, σαν καθημερινούς ανθρώπους, χωρίς το φωτοστέφανο που τους φοράει η σοβαροφάνεια, με χιούμορ άναρχο, παράδοξο και χοντροκομμένο μερικές φορές (για κάποιους) ενώ διαβάζουμε σπαρταριστούς διαλόγους μεταξύ ιστορικών προσωπικοτήτων όπως ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, ο Σαλαντίν και ο Γκυ ντε Λουζινιάν σε άπταιστη μάγκικη αργκό!!! Ο Τσιφόρος δεν διστάζει να εκφράσει στο βιβλίο αυτό, όπως και σε άλλα ιστορικά του, την προσωπική του άποψη, ποια ιστορική φιγούρα  συμπαθεί και ποια όχι, ποιον θεωρεί σωστό και ποιον όχι, δεν προσπαθεί να κάνει μια "στεγνή" ιστορική καταγραφή γεγονότων, διηγείται μια ιστορία, σαν να την έχει ζήσει ο ίδιος και την περιγράφει όπως αυτός θέλει, χωρίς όμως να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια....

Προσωπικά λάτρεψα τα ιστορικά βιβλία του Τσιφόρου και πρώτο απ' όλα τις "Σταυροφορίες" που ήταν και το πρώτο που έπεσε στα χέρια μου... Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό έμαθα ιστορία με ένα ανάλαφρο και εύθυμο τρόπο και μπήκα στη διαδικασία να ψάξω και παραπέρα τα ιστορικά γεγονότα και από άλλες πηγές, γεγονός που θεωρώ ως απόλυτη επιτυχία του βιβλίου ως προς τον σκοπό συγγραφής του...

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Λίγες μέρες "ξεκούρασης"...

Λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελά...

Μπορεί η συγκεκριμένη ατάκα να ανήκει στην λίστα με τα χίλια πιο ειπωμένα κλισέ αλλά μερικές φορές περιγράφει πολύ καλά την πραγματικότητα...

Κόλλησα μια μέρα άδεια την Παρασκευή για να κάτσω τέσσερις μέρες συνεχόμενες με την Μ. και το μωρό, να περάσουμε λίγο χρόνο οι τρεις μας...

Χρόνο περάσαμε αρκετό οι τρεις μας αλλά δεν ήταν και τόσο "καλός"...

Ο μικρός αρρώστησε από το δίχως κι έβηχε σαν γαϊδούρι και είχε καταρροή κι ενώ συνεννοηθήκαμε κατευθείαν με τη γιατρό και πήρε φαρμακευτική αγωγή δεν καταφέραμε να ξεμπερδεύουμε εύκολα και γρήγορα, ο μικρός δεν καλυτέρευε και όχι μόνο αυτό αλλά φαινόταν να χειροτερεύει και να το γυρνάει σε λαρυγγίτιδα με αποτέλεσμα να τρέχω μέσα στο Σαββατοκύριακο να βρω φαρμακείο για να αγοράσω άλλα φάρμακα...

Σίγουρα η αρρώστια έπαιξε ρόλο αλλά ο μικρός αποφάσισε να εξαντλήσει τα όρια της υπομονής μας και από εκεί που ήταν το πιο ήσυχο και συνεργάσιμο μωρό του κόσμου μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγες μόνο μέρες σε ένα παιδί που δεν κάθεται στιγμή ήσυχο, ούτε στην αγκαλιά, ούτε στο κρεβάτι, ούτε στο καρότσι, κλαίει, γρυλίζει και απαιτεί να γίνεται το δικό του, δεν κοιμάται, ξυπνάει στις 4:00 τα ξημερώματα και...θέλει παιχνίδια!!!

4 μέρες μίρλας, γκρίνιας και μιζέριας με κερασάκι τον μικρό να ξυπνάει σήμερα ουσιαστικά από τις 4:00 το πρωί και να γκαρίζει σαν παλαβός κι εγώ να την κάνω από το σπίτι για τη δουλειά για να γλυτώσω από τις 6:40...

Μέσα σε όλα αυτά το Σάββατο το βράδυ περάσαμε και μια καλή λαχτάρα καθώς λόγω ενός βραχυκυκλώματος στον θερμοσίφωνα, ένα διαμέρισμα στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας μας έπιασε φωτιά και ντουμανιάσαμε, τρελαθήκαμε από την αγωνία και την ταραχή και μέχρι να ηρεμήσουμε και να μας πάρει ο ύπνος, ξημερώσαμε...

Πραγματικά αν υπάρχει μια ανώτερη δύναμη εκεί ψηλά, την παρακαλώ να αγνοήσει τα μπινελίκια που της ρίχνω με μεγάλη συχνότητα και με πολλούς τρόπους και να με αφήσει λίγο να πάρω καμιά ανάσα γιατί τελευταία με έχει πάει γαμιώντας...