Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!!

My New Year Resolutions...

  1. Να (ξανά) κόψω το τσιγάρο...
  2. Να αρχίσω, επιτέλους, να γυμνάζομαι...
  3. Να διορθώσω την διατροφή μου... Δεν έχω παχύνει αλλά τρώω άτσαλα και ανθυγιεινά...
  4. Να ελαττώσω το άγχος, δεν πάει άλλο...
  5. Να είμαι πιο επίμονος, πιο υπομονετικός και πιο ψύχραιμος...
  6. Να βγάλω κανένα φράγκο παραπάνω...
  7. Να τελειώσω, επιτέλους, αυτό το ρημάδι το βιβλίο της Python που έχω ξεκινήσει και αφήσει στην μέση...
  8. Να διαβάσω πολλά ωραία βιβλία και να δω πολλές ωραίες ταινίες...
  9. Να καταφέρουμε, αν το επιτρέπει ο μπέμπης και η οικονομική μας κατάσταση, να κάνουμε ένα ταξίδι στο εξωτερικό... Έχουν περάσει 2 χρόνια από το τελευταίο... :(
Θα είναι ενδιαφέρον στο τέλος του 2011 να δω τι τελικά από αυτά πέτυχα...

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

"Ο Νευρομάντης" του William Gibson

Ο Νευρομάντης-William Gibson
Ο "Νευρομάντης" είναι μια ματιά σε ένα σκοτεινό, υπερτεχνολογικό μέλλον... Εκεί τα κράτη δεν υφίστανται πλέον, ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο μέγιστο σημείο ανάπτυξής του και τον κόσμο ελέγχουν τεράστιες εταιρικές κοινοπραξίες... Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σύνθετα βιοναρκωτικά, τοποθετούν ηλεκτρονικά εμφυτεύματα στο σώμα τους και σερφάρουν στο διαδίκτυο συνδέοντας τους εγκεφάλους τους απευθείας με τον κυβερνοχώρο ενώ η ζώσα συνείδηση ενός νεκρού μπορεί να διατηρηθεί μέσα σε μια μονάδα μνήμης ROM...

Μέσα σε αυτό το σύμπαν εξελίσσεται η ιστορία του Case, ενός ναρκομανούς, cowboy του διαδικτύου, ο οποίος προσλαμβάνεται από κάποιον πρώην στρατιωτικό για τις εξειδικευμένες τεχνικές του υπηρεσίες, γεγονός που θα τον μπλέξει σε μια περιπέτεια που διαδραματίζεται σε πολλά σημεία του πλανήτη και τέλος στο διάστημα στο διαστημικό σταθμό Freeside, ιδιοκτησία της πανίσχυρης οικογένειας Tessier-Ashpool, όπου η ιστορία κορυφώνεται και αποκαλύπτεται ποιος ή τι κρύβεται τελικά πίσω από όλα αυτά...

Ο Gibson με τον "Νευρομάντη", το πρώτο μέρος της τριλογίας του Sprawl, δημιουργεί έναν κόσμο από την αρχή και τον περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια... Φανερά επηρεασμένος από τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής περιγράφει ένα υπερτεχνολογικό μέλλον το οποίο όμως βυθίζεται σε μια σήψη και μια παρακμή που θυμίζει ζούγκλα, αποκαλύπτοντας τον σκεπτικισμό του συγγραφέα πάνω στην αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας και την πλήρη ανάπτυξη του καπιταλισμού...  Ο Gibson είναι προφητικός σχετικά με πράγματα τα οποία σήμερα θεωρούμε δεδομένα, όπως το internet και αλλού παρουσιάζει εικόνες οι οποίες φαίνονται ανησυχητικά οικείες αν και ακόμα "μακρινές"... Παρουσιάζει μια εμμονή με την Ιαπωνία αλλά δικαιολογείται να σκεφτεί κανείς πόσο "μπροστά" φαινόταν η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου στις αρχές της δεκαετίας του '80...

Πέρα όμως από όλα αυτά ο Gibson γράφει μια ωραία ιστορία... Καταφέρνει να δώσει ψυχή και νόημα στους χαρακτήρες του ακόμα και σε αυτές τις τεχνητές νοημοσύνες, κρατάει τον αναγνώστη κολλημένο με το βιβλίο, να ψάχνει να βρει απαντήσεις για το τι θα γίνει στην επόμενη σελίδα... 

Αυτό τελικά έχει σημασία, μια καλή ιστορία...

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Τα κεφάλια μέσα...

Επιστροφή στη δουλειά μετά από 10 μέρες, επίπονη και βαρετή... Η δουλειά με περιμένει κι εγώ δεν θέλω να την βλέπω... Ο Σ. απλά και μόνο για να μου βγάλει τη γλώσσα αποφάσισε να ξυπνήσει σήμερα στις 7:30 ενώ όλες τις υπόλοιπες μέρες της άδειας τα εγερτήρια ξεκινούσαν από τις 5:30... Μακάρι να ήμουν στο σπίτι και ας με είχε ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα...

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

"Χριστούγεννα στην σπηλιά" του Φώτη Κόντογλου - Καλά Χριστούγεννα!!!

Έψαχνα να βρω κάποιο ωραίο χριστουγεννιάτικο παραμύθι για το ευχετήριο post, ένεκα η ημέρα αλλά έπεφτα διαρκώς πάνω στα ίδια και τα ίδια έτσι αποφάσισα να αναδημοσιεύσω μια χριστουγεννιάτικη ιστορία του Φώτη Κόντογλου, έτσι για αλλαγή για να μας θυμίσει ότι Χριστούγεννα για την Ελλάδα δεν είναι μόνο έλατα, έλκηθρα και στρουμπουλοί (γλυκύτατοι δεν διαφωνώ) κοκκινοφορεμένοι άγιοι...

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και ειδικά για τους βιβλιόφιλους με πολλά καλά βιβλία!!!

Χριστούγεννα στη σπηλιά

Χριστούγεννα παραμονές. Χριστούγεννα και χιονιάς πάντα πάνε μαζί. Μα εκείνη τη χρονιά οι καιροί ήτανε φουρτουνιασμένοι παρά φύση. Χιόνι δεν έριχνε. Μοναχά που η ατμόσφαιρα ήτανε θυμωμένη, και φυσούσανε σκληροί βοριάδες με χιονόνερο και μ' αστραπές. Καμμιά βδομάδα ο καιρός καλωσύνεψε και φυσούσε μια τραμουντάνα που αρμενιζότανε. Μα την παραμονή τα κατσούφιασε. Την παραμονή από το πρωΐ ο ουρανός ήτανε μαύρος σαν μολύβι, κ' έπιασε κ' έρριχνε βελονιαστό χιονόνερο.

Σε μια τοποθεσία που τη λέγανε Σκρόφα, βρισκότανε ένα μαντρί με γιδοπρόδατα, απάνω σε μια πλαγιά του βουνού που κοίταζε κατά το πέλαγο. το μέρος αυτό ήτανε άγριο κ' έρημο, γεμάτο αγριόπρινα, σκίνους και κουμαριές, που ήτανε κατακόκκινες από τα κούμαρα. το μαντρί ήτανε τριγυρισμένο με ξεροτρόχαλο [=ξερολιθιά].

Οι τσομπάνηδες καθόντανε μέσα σε μια σπηλιά που βρισκότανε παραμέσα και πιο ψηλά από τη μάντρα και που κοίταζε κατά τη νοτιά. Μεγάλη σπηλιά, με τρία - τέσσερα χωρίσματα, κι αψηλή ως τρία μπόγια. Τα ζωντανά σταλιάζανε κάτω από τις χαμηλές σάγιες, που έσκυβες για να μπεις μέσα. Σωροί από κοπριά στεκόντανε εδώ κ' εκεί, και βγάζανε μια σπιρτόζα μυρουδιά. Χάμω, το χώμα ήτανε σκουπισμένο και καθαρό, γιατί οι τσομπάνηδες ήτανε μερακλήδες, και βάζανε τα παιδιά και σκουπίζανε ταχτικά με κάτι σκούπες κανωμένες από αστοιβιές.

Αρχιτσέλιγκας ήτανε ο Γιάννης ο Μπαρμπάκος, ένας άνθρωπος μισάγριος, γεννημένος ανάμεσα στα γίδια και στα πρόβατα. Ήτανε μαύρος, μαλλιαρός, με γένεια μαύρα κόρακας, σγουρά και σφιχτά σαν του κριαριού. Φορούσε σαλβάρια κοντά ως το γόνατο, σελάχι στη μέση του, ζουνάρι πλατύ, βαριά τζεσμέδια στα ποδάρια του. το κεφάλι του το είχε τυλιγμένο μ' ένα μεγάλο μαντίλι σαν σαρίκι, κ' οι μαρχαμάδες [= τα κρόσια] κρεμόντανε στο πρόσωπό του. Αρχαίος άνθρωπος!
Είχε δυο παραγυιούς, τον Αλέξη και τον Δυσσέα, δυο παλληκαρόπουλα ως είκοσι χρονών. Είχε και τρία παιδιά, που τους βοηθούσανε στ' άρμεγμα και κοιτάζανε το μαντρί νά 'ναι καθαρό. Αυτές οι έξι ψυχές εζούσανε σε κείνο το μέρος, κρυφά από τον Θεό. Ανάρια βλέπανε άνθρωπο.

Η σπηλιά ήτανε καπνισμένη κι ο βράχος είχε μαυρίσει ως απάνω από την καπνιά που έβγαινε από το στόμα της σπηλιάς. Εκεί μέσα είχανε τα γιατάκια τους, σαν μεντέρια, στρωμένα με προβιές. Στους τοίχους της σπηλιάς είχανε μπήξει παλούκια μέσα στις σκισμάδες του βράχου, και κρεμόντανε καρδάρες, τυροβόλια, μαγιές, τουφέκια και μαχαίρια, λες κ' ήτανε λημέρι των ληστών. Απ' έξω φυλάγανε οι σκύλοι, όλοι άγριοι σαν λύκοι.

Η ακροθαλασσιά βρισκότανε ως ένα τσιγάρο απόσταση από τη μάντρα. Ήτανε έρημη, κι άλλο δεν ακουγότανε εκεί πέρα παρά μοναχά ο αγκομαχητός του πελάγου, μέρα - νύχτα. Με τον βοριά απάγκιαζε, και καμμιά φορά πόδιζε κανένα καΐκι. Αλλιώς δεν έβλεπες βάρκα πουθενά. Από το μαντρί αγνάντευε κανένας το πέλαγο ανάμεσα στα δέντρα, και το μάτι ξεχώριζε καθαρά τα βουνά της Μυτιλήνης.

Την παραμονή τα Χριστούγεννα, είπαμε πως ο καιρός χάλασε, κι άρχισε να πέφτει χιονόνερο. Οι τσομπάνηδες είχανε μαζευτεί στη σπηλιά κι ανάψανε μια μεγάλη φωτιά και κουβεντιάζανε. Τα παιδιά είχανε σφάξει δυο αρνιά και τα γδέρνανε. Ο Αλέξης έβαλε απάνω σ' ένα ράφι μυτζήθρες και τυρί ανάλατο μέσα στα τυροβόλια, αγίζι και γιαούρτι. Ο Δυσσέας είχε μια παλιά Σύνοψη, κ' επειδή γνώριζε λίγο από ψαλτικά κ' ήξερε και πέντε γράμματα, διάβαζε τις Κυριακάδες κι όποτε ήτανε γιορτή κανένα τροπάρι και λιγοστά από τον Εξάψαλμο. Εκείνη την ώρα φυλλομετρούσε τη Σύνοψη, για να δει τι γράμματα ήτανε να πει.

Θά 'τανε ώρα σπερινού. Κείνη την ώρα ακούσανε κάτι τουφεκιές. Καταλάβανε πως θά 'τανε τίποτα κυνηγοί. το ένα παιδί, που είχε πάγει να φέρει ξύλα με τον γάϊδαρο, είπε πως το πρωΐ είχε ακούσει τουφεκιές κατά την από μέσα θάλασσα, κατά την Άγια-Παρασκευή. Οι σκύλοι πιάσανε και γαβγίζανε όλοι μαζί και πεταχτήκανε όξω από τη μάντρα.

Σε λίγο φανερωθήκανε από πάνω από τη σπηλιά δυό άνθρωποι με τουφέκια, και φωνάζανε τους τσομπάνηδες να μαζέψουνε τα σκυλιά, που χυμήξανε απάνω τους. Ο Σκούρης άφησε τους ανθρώπους κι άρπαξε ένα από τα ζαγάρια πού 'χανε οι κυνηγοί και το ξετίναζε να το πνίξει. Ο κυνηγός έρριξε απάνου του, και τα σκάγια τον πόνεσανε και γύρισε πίσω, μαζί με τ' άλλα μαντρόσκυλα, που πηγαίνανε πισώδρομα όσο κατεβαίνανε οι κυνηγοί. Τέλος πάντων, εβγήκε ο Μπαρμπάκος με τους άλλους και πιάσανε τον Σκούρη και τον δέσανε, διώξανε και τ' άλλα σκυλιά.

«Ώρα καλή, βρε παιδιά!» φώναξε ο Παναγής ο Καρδαμίτσας, ζωσμένος με τα φυσεγκλίκια, με το ταγάρι γεμάτο πουλιά.

Ο άλλος, που ήτανε μαζί του, ήτανε ο γυιός του ο Δημητρός.
«Πολλά τα έτη!» αποκριθήκανε ο Μπαρμπάκος κ' η συντροφιά του. «Καλώς ορίσατε!»
Τους πήγανε στη σπηλιά.
«Μωρέ, τ' είν' εδώ; Παλάτι! Παλάτι με βασιλοπούλες!» είπε ο μπάρμπα-Παναγής, δείχνοντας τις μυτζήθρες που αχνίζανε.

Τους βάλανε να καθήσουνε, τους κάνανε καφέ. Οι κυνηγοί είχανε κονιάκι. Κεραστήκανε.
«Βρε αδερφέ», έλεγε ο μπάρμπα-Παναγής, «ποιος να τό 'λεγε, χρονιάρα μέρα, πως θα κάνουμε Χριστούγεννα στο σπήλαιο που εγεννήθη ο Χριστός! Εχτές περάσαμε στην Άγια - Παρασκευή, να κυνηγήσουμε λίγο. Ε, δικός μας είναι ο ηγούμενος, κοιμηθήκαμε στο μοναστήρι, και σήμερα την αυγή βγήκαμε στο κυνήγι. Βλέποντας πως φουρτούνιασε ο καιρός, είπαμε πως δε θα μπορέσουμε να περάσουμε το μπουγάζι με τη σαπιόβαρκα του μπάρμπα-Μανώλη του Βασιλέ. Κ' επειδή ξέραμε απ' άλλη φορά το μαντρί, και με το κυνήγι πέσαμε σε τούτα τα σύνορα, είπαμε νά 'ρθουμε στ' αρχοντικό σας... Μωρέ, τι σκύλο έχετε; Αυτό είναι θηρίο, ασλάνι και καπλάνι!
Μπρε, μπρε, μπρε! το ζαγάρι το πετσόκοψε! Για κοίταξε τι χάλια το 'κανε!»

Και γύρισε σε μια γωνιά της σπηλιάς, που κλαμούριζε το σκυλί κ' έτρεμε σαν θερμιασμένο.
«Έλα δω, Φλοξ! Φλοξ!»
Μα η Φλοξ από την τρομάρα της τρύπωνε πιό βαθιά.
Άμα ήπιανε δυό-τρία κονιάκια, ο μπάρμπα-Παναγής άρχισε να μασά τα μουστάκια του, και στο τέλος έπιασε να τραγουδά:

Καλήν εσπέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας,
Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ' αρχοντικό σας.

Ύστερα ο Δυσσέας έψαλε το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε».
Εκείνη την ώρα ακούσανε πάλι τα σκυλιά να γαβγίζουνε. Στείλανε τα παιδιά να δούνε τι είναι. Ο αγέρας είχε μπουρινιάσει κ' έρριχνε παγωμένο νερό. Κρύο τάντανο!

Σε λίγο πάψανε τα σκυλιά, και γυρίσανε πίσω τα παιδιά. Από πίσω τους μπήκανε στη σπηλιά τρεις άντρες, που φαινόντανε πως ήτανε θαλασσινοί, και δυό καλόγεροι, βρεμένοι όλοι και ξυλιασμένοι απ' το κρύο. Τους καλωσορίσανε, τους βάλανε και καθήσανε.

Μόλις πήγε κοντά στη φωτιά ο πρώτος, ο καπετάνιος, τον γνώρισε ο Μπαρμπάκος κ' έβγαλε μια χαρούμενη φωνή. Ήτανε ο καπετάν-Κωσταντής ο Μπιλικτσής, που ταξίδευε στην Πόλη. Είχε περάσει κι άλλη φορά από τη Σκρόφα, κ' είχανε δέσει φιλία με τον Μπαρμπάκο, που δεν ήξερε τι περιποίηση να τους κάνει. οι άλλοι δυό ήτανε γεμιτζήδες κι αυτοί, άνθρωποι του καϊκιού του.

Ο ένας από τους καλόγερους, ένας σωματώδης με μαύρα γένεια, ομορφάνθρωπος, ήτανε ο πάτερ-Σιλβέστρος Κουκουτός, καλογερόπαπας. Ο άλλος ήτανε λιγνός, με λίγες ανάριες τρίχες στο πηγούνι, σαν τον Άγιο Γιάννη τον Καλυβίτη. Τον λέγανε Αρσένιο Σγουρή.

Ο καπετάν-Κωσταντής ερχότανε από την Πόλη και πήρε στο καΐκι τον πάτερ-Σίλβεστρο, που είχε πάγει στην Πόλη από τ' Άγιον Όρος για ελέη, κ' ήθελε να κάνει Χριστούγεννα στην πατρίδα του. Ο πάτερ-Αρσένιος είχε ταξιδέψει μαζί του από τη Μονή του Παντοκράτορας στο Όρος, κ' ήτανε από τη Θεσσαλία.

Ταξιδέψανε καλά. Μα σαν καβατζάρανε τον Κάβο-Μπαμπά, ο αγέρας μπουρίνιασε, κι όλη τη μέρα αρμενίζανε με μουδαρισμένα πανιά και με τον στάντζο, ως που φτάξανε κατά το βράδυ απ' έξω από το Ταλιάνι. Ο καιρός σκύλιαξε κι ο καπετάνιος δεν μπόρεσε να 'μπει στο μπουγάζι, να κάνουνε Χριστούγεννα στην πατρίδα.
Αποφάσισε λοιπόν να ποδίσει, και πήγε και φουντάρισε στ' απάγκειο, πίσω από έναν μικρόν κάβο, από κάτω από το μαντρί. Κ' επειδή θυμήθηκε τον φίλο του τον Μπαρμπάκο, πήρε τους γέροντες και τους δυο άλλους νοματέους και τραβήξανε για το αγίλι [=μαντρί]. Στο τσερνίκι είχανε αφήσει τον μπαρμπ' - Απόστολο με τον μούτσο.

Σάν είδανε πως στη σπηλιά βρισκότανε κι ο κυρ-Παναγής με τον κυρ-Δημητρό, γίνηκε μεγάλη χαρά και φασαρία.

«Μωρέ να δεις», έλεγε ο κυρ-Παναγής, «τώρα ψέλναμε το τροπάρι, κι απάνω που λέγαμε «εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο...», φτάξατε κ' εσείς οι μάγοι με τα δώρα! Γιατί βλέπω μια νταμιζάνα κρασί, βλέπω λακέρδα, βλέπω χαβιάρια, βλέπω παξιμάδια, μπακλαβάδες, «σμύρναν, χρυσόν και λίβανον»!
Χα! Χα! Χα!» - γελούσε δυνατά ο κυρ-Παναγής, μισομεθυσμένος και ψευδίζοντας, και χάϊδευε την κοιλιά του, γιατί ήτανε καλοφαγάς.

Στο μεταξύ ο πάτερ - Αρσένιος ο Σγουρής ζωντάνεψε ο καϊμένος, κ' είπε σιγανά χαμογελώντας και τρίδοντας τα χέρια του:

«Δόξα σοι ο θεός, Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, που μας ελύτρωσες εκ του κλύδωνος!» κ' έκανε τον σταυρό του.

Ο πάτερ - Σίλβεστρος είπε να σηκωθούνε όρθιοι, κ' είπε λίγες ευχές, το «Χριστός γεννάται», κ' ύστερα με τη βροντερή φωνή του έψαλε:
«Μεγάλυνον, ψυχή μου, την τιμιωτέραν και ενδοξοτέραν των άνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον. Ουρανόν το σπήλαιον, θρόνον χερουβικόν την Παρθένον, την φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος Χριστός ο Θεός, ον ανυμνούντες μεγαλύνομεν.»

Ύστερα καθήσανε στο τραπέζι. Τέτοιο τραπέζι βλογημένο και χαρούμενο δεν έγινε σε κανένα παλάτι. Τρώγανε και ψέλνανε. Και του πουλιού το γάλα είχε απάνω, από τα μοσκοβολημένα τ' αρνιά, τα τυριά, τα μανούρια, τις μυτζήθρες, τις μπεκάτσες και τ' άλλα πουλιά του κυνηγιού, ως τη λακέρδα και τ' άλλα τα πολίτικα που φέρανε οι θαλασσινοί, καθώς και κρασί μπρούσικο.

Όξω φυσομανούσε ο χιονιάς, και βογγούσανε τα δέντρα κ' η θάλασσα από μακριά. Ανάμεσα στα βουΐσματα ακουγόντανε και τα κουδούνια από τα ζωντανά που αναχαράζανε. Μέσα από τη σπηλιά έβγαινε η κόκκινη αντιφεγγιά της φωτιάς μαζί με τις ψαλμωδίες και με τις χαρούμενες φωνές. Κι ο κυρ-Παναγής έκλεβε κάπου-κάπου λίγον ύπνο, ρουχάλιζε λιγάκι κ' ύστερα ξυπνούσε κ' έψελνε μαζί με τη συνοδεία.

Αληθινά, από τη Γέννηση του Χριστού δεν έλειπε τίποτα. Όλα υπήρχανε: το σπήλαιο, οι ποιμένες, οι μάγοι με τα δώρα, κι ο ίδιος ο Χριστός ήτανε παρών με τους δύο μαθητές του, που ευλογούσανε «την βρώσιν και την πόσιν».

Φώτη Κόντογλου

Αναδημοσίευση από το paidika.gr

Καλά Χριστούγεννα!!!

Ο καιρός δεν λέει να μας θυμίσει Χριστούγεννα, χθες έπινα καφέ στο Θησείο καθισμένος έξω... Η διάθεση δεν είναι η καλύτερη αλλά και τι σκατά να φας, πρέπει να σταθείς όρθιος, "tomorrow will be another day", που έλεγε και η Scarlett, όχι η Johansson, η άλλη η προπολεμική...

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε, να περάσουμε όλοι όσο καλύτερα μπορούμε, υγεία, ευτυχία και κανένα φράγκο δεν θα ήταν άσχημο...

Ακολουθεί η φωτογραφία του πακέτου που έφερε ο πατέρας μου στον εγγονό του (έχει λαλήσει, ο παππούς όχι ο εγγονός) ο οποίος ψάχνει διαρκώς τρόπους να του κάνει δώρα...

Το πακέτο του παππού!!!

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας...

Υπέρ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ήταν ο δίσκος που κυκλοφόρησε μέσα στην εκκλησία χθες το πρωί της Κυριακής όταν πήγαμε για την πρώτη μετάληψη του Σ. (δεν φταίω εγώ, η Μ και οι παππούδες φταίνε)... Όπως μας ενημέρωσε ο παπάς από άμβωνος, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας κάνει μεγάλη φιλανθρωπική και ιεραποστολική δουλειά στις χώρες του Τρίτου Κόσμου... 

Τι  περίεργο πάτερ, πώς δεν έχει δραστηριοποιηθεί ακόμα το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και στην Ελλάδα; 

Χώρα του Τρίτου Κόσμου δεν είναι κι αυτή; Ok, ακόμα δεν βλέπουμε παιδάκια με τυμπανισμένες κοιλιές στους δρόμους αλλά πού θα πάει, θα το πετύχουμε...

"Το Άρωμα του Ονείρου" του Tom Robins

Το Άρωμα του Ονείρου-Tom Robins
Υπάρχουν κάποια βιβλία τα οποία σε κερδίζουν από τις πρώτες σελίδες, σε κρατάνε τσιτωμένο, δεν θες να τα αφήσεις από τα χέρια σου, κάθε μέρα ζεις για την ώρα που θα τελειώσουν όλες οι υπόλοιπες ενοχλητικές αλλά υποχρεωτικές ενασχολήσεις σου (όπως η εργασία και οι κοινωνικές συναναστροφές) και θα μπορέσεις να αφοσιωθείς σε αυτά...

Το  "Άρωμα του Ονείρου" δεν ήταν ένα από αυτά... Για την ακρίβεια με δυσκόλεψε πολύ να το συνηθίσω και όταν τα κατάφερα είχα φτάσει βαρυγκομώντας στην μέση του βιβλίου, στο τέλος όμως το "πρόσημο" του βιβλίου ήταν θετικό...

Η πλοκή διαδραματίζεται σε ένα εύρος χιλίων ετών, από την μεσαιωνική Ευρώπη μέχρι σήμερα, ένα σπουδαίο άρωμα είναι ο πυρήνας του βιβλίου και όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν... Ο Αλομπάρ και η Κούδρα, ένα ζευγάρι αιώνια αγαπημένο, ο Μπάνυ Λεφέβρ με την σπουδαία μύτη και την μάσκα της φάλαινας, η Πρισίλα που κυνηγάει το όνειρο της επιτυχίας, ο Ντάνυμπου Γουίγκς που κυνηγάει την αθανασία, η Μαντάμ Ντεβαλιέ που κυνηγάει να αναβιώσει ένα ένδοξο παρελθόν... Στο "Άρωμα του Ονείρου" παρακολουθούμε το αέναο κυνήγι του ανθρώπου για την αθανασία είτε αυτή είναι κυριολεκτική είτε μεταφορική... Βλέπουμε πώς ο άνθρωπος προσπαθεί να εξυψωθεί πάνω από τους περιορισμούς που του επιβάλλει η κοινωνική του θέση, το χρώμα του δέρματος του και η διάρκεια ζωής των κυττάρων του...

Το βιβλίο είναι καλό, είναι πραγματικό καλό... Καταφέρνει να αγγίξει τόσα πολλά θέματα, συνυφασμένα με την ανθρώπινη φύση τα οποία σε άλλη περίπτωση , άλλοι συγγραφείς θα με είχανε κάνει να κοιμηθώ πάνω στις σελίδες τους, ο Robins όμως έχει ένα όντως μοναδικό στυλ, καταφέρνει ενώ μπορεί να σου αναλύει την φύση της ανθρωπότητας να το κάνει με τρόπο ανάλαφρο και πολλές φορές χιουμοριστικό... Απλά είναι τόσο σουρεάλ καμιά φορά που δυσκολεύεσαι να τον πάρεις στα σοβαρά και μερικές φορές (μέχρι να τον συνηθίσεις) αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να τον διαβάζεις... Εν τέλει φυσικά και έχει απλά καμιά φορά ο Tom το παρακάνει στο κυνήγι της επόμενης "γαμάτης" ατάκας...

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

"Οι Μυστικές Εταιρείες" του Νίκου Τσιφόρου

Οι Μυστικές Εταιρείες-Νίκος Τσιφόρος
Υπήρχε μια εποχή πολύ πριν τον "Κώδικα Ντα Βίντσι", τον Λιακόπουλο και τους Νεφελίμ που ο μυστικισμός, η μεταφυσική και η συνωμοσιολογία δεν ήταν τόσο της μόδας... Τότε λοιπόν πριν από πολλά χρόνια, τις λίγες μέρες που περνούσαμε στο χωριό, ξόδευα τα άγρυπνα μεσημέρια μου διαβάζοντας τα βιβλία του μπάρμπα μου του Χ. ... Ένα από αυτά ήταν οι "Μυστικές Εταιρείες"...

Σε αυτό το βιβλίο ο Νίκος Τσιφόρος εγκαταλείπει το γνωστό ειρωνικό/σαρκαστικό στυλ του και κάνει μια βουτιά στον κόσμο των Μυστικών Εταιρειών πάσης φύσεως, θρησκευτικών, πολιτικών,εγκληματικών, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.... Όπως λέει και ο ίδιος περιγράφοντας το βιβλίο του:

Υπάρχουν δυο θέματα μέσα στις Μυστικές Εταιρείες: η αλήθεια η ιστορική και η αρλούμπα, το παραμύθι, όπως αρέσουν να πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Διαβάζοντας τις "Μυστικές Εταιρείες" ο αναγνώστης θα βρει πολλές πληροφορίες και πλήθος στοιχείων για οργανώσεις/αιρέσεις/ομάδες που ακούει τα ονόματά τους και ίσως δεν ξέρει τι είναι ή ίσως θέλει να μάθει κάτι επιπλέον, πώς και γιατί ξεκίνησαν, πως εξελίχθηκαν και άλλα... Ενδεικτικά, μερικές από τις Εταιρείες που παρουσιάζονται είναι η Καμμόρα, η ΚΚΚ, οι Πεφωτισμένοι (Illuminati), οι Γνωστικοί, οι Ροδόσταυροι και άλλες πολλές, όρεξη να έχει...

Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον και κάνει μια ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη προσέγγιση όλων αυτών των μυστικών ή όχι και τόσο μυστικών, οργανώσεων οι οποίες σημάδεψαν κατά καιρούς την ιστορία ή έδωσαν υπόσταση στην αιώνια αναζήτηση του ανθρώπου για εξουσία, σοφία και αθανασία... Είναι μια καλή πηγή πληροφοριών για κάποιες πτυχές της ιστορίας την ανθρωπότητας που πολλές φορές η ίδια θέλει να ξεχνά και για πράγματα που είναι θολά αν όχι άγνωστα στον μέσο αναγνώστη...

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Για την απεργία της 15ης Δεκεμβρίου...

Απεργία 15 Δεκέμβρη
Ξεκίνησα να γράφω για τον Χατζηδάκη αλλά κατάλαβα ότι έκανα μαλακία και το έσβησα... Χθες έγινε απεργία, έγινε πορεία, συγκρoύστηκε ο κόσμος με την αστυνομία, διαδήλωσε την αντίδρασή του στο μνημόνιο και όσα του στερούν την αξιοπρέπειά του... Με αυτά πρέπει να ασχοληθούμε, αυτά είναι τα πρωτεύοντα... Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη άλλωστε έγινε πρώτο θέμα από όλες τις εφημερίδες που ασχολούνται με την υγεία του πρώην υπουργού και αγνοούν τα χθεσινά γεγονότα, δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε κι εμείς στα blogs... Εμείς ας πούμε τίποτε άλλο, πιο ουσιαστικό...

Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά υφίστανται απίστευτη βία κάθε μορφής, είτε φυσική είτε ψυχολογική καθώς κάποιοι με πρόσχημα τη διάσωση μιας απροσδιόριστης πατρίδας τους στερούν το μέλλον αλλά τα ΜΜΕ επιμένουν είτε να αποκρύπτουν την αλήθεια είτε να την παρουσιάζουν με τρόπο ακίνδυνο, στρογγυλεμένο και ενίοτε γραφικό... Δεν μπορούμε να εγκλωβιστούμε σε μια comme il faut αντίληψη της πραγματικότητας η οποία πλασάρεται από τα κανάλια που αξιολογούν την αντίδραση του κόσμου με βάση κάποιο μέτρο που προφανώς αυτοί διαθέτουν... Δεν ζούμε σε comme il faut εποχές, τίποτα δεν είναι normal, πώς απαιτούν από τον κόσμο να επιδείξει "αυτοσυγκράτηση" και "πολιτισμό"; Πώς απαιτούν από τον κόσμο να αγνοήσει το συναίσθημα της αδικίας και της απόγνωσης που νιώθει; Αυτοί που τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, ας περιμένουν και τις συνέπειες...Συνέπειες που θα είναι σίγουρα οδυνηρές για όλους...

Φωτορεπορτάζ  και σχολιασμός για τις χθεσινές απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις:

Προσέξτε το άρθρο στο Free Voice Network για το τι μετέδωσε το BBC, το κουκούλωμα και το μαγείρεμα των ειδήσεων συμβαίνει παντού...

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

"Το Λάθος" του Αντώνη Σαμαράκη

Το Λάθος-Αντώνης Σαμαράκης
Το "Λάθος" είναι το πρώτο και μοναδικό βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη που έχω διαβάσει... Όχι γιατί με απογοήτευσε, κάθε άλλο, αλλά γιατί όποτε βρισκόμουν σε βιβλιοπωλείο και αναζητούσα κάποια από τα άλλα βιβλία του, έπεφτα μονίμως πάνω στις συλλογές διηγημάτων του, πάντα προτιμούσα τα μυθιστορήματα από τα διηγήματα...

Πού βρίσκεται το  "Λάθος" ή μάλλον τι είναι το  "Λάθος"; Το  "Λάθος" είναι η λανθασμένη εντύπωση που έχει η εξουσία ότι μπορεί να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, να την κοντρολάρει και να την κατευθύνει... Μπορεί να τα καταφέρνει κάποιες φορές αλλά στο τέλος αποτυγχάνει, η ψυχή και το συναίσθημα δεν μπαίνουν σε καλούπια, δεν περπατάνε με το βήμα της χήνας...

Ο Σαμαράκης πλέκει μια εφιαλτική, καφκική ατμόσφαιρα... Σε μια χώρα που δεν έχει όνομα, ένα απολυταρχικό καθεστώς ελέγχει και καταπιέζει τους πάντες.... Ο ύποπτος για αντικαθεστωτική δράση δεν ανακρίνεται, δεν φυλακίζεται αλλά έχει αποκτήσει έναν συνοδό, έναν Ανακριτή που τον "συντροφεύει" παντού, στην παραλία, στο ξενοδοχείο, στο ζαχαροπλαστείο και περιμένει από τον ύποπτο να κάνει την κίνηση εκείνη που θα αποδείξει την ενοχή του... Όταν αυτή η κίνηση γίνεται όμως ο Ανακριτής συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει ένα σοβαρό λάθος...

Ο Σαμαράκης δεν δίνει όνομα σε κανένα χαρακτήρα του βιβλίου όπως δεν ονοματίζει και την χώρα... Ότι διαβάζει ο αναγνώστης μπορεί να συμβεί, μπορεί να συμβαίνει, παντού... Η εικόνα της χώρας φαίνεται φυσιολογική... Τα ζαχαροπλαστεία γεμάτα, στις παραλίες το αδιαχώρητο, ανέμελο σουλάτσο στους δρόμους αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, απλά η βιτρίνα είναι καλή... Στο  "Λάθος" ο Σαμαράκης εξηγεί στον αναγνώστη ότι ο απολυταρχισμός και η καταπίεση δεν συνοδεύονται πάντα από τανκς στους δρόμους, στρατό και απαγόρευση πληροφορίας, μπορεί να έχουν την μορφή και μια όμορφης, ήσυχης, ευημερούσας κοινωνίας όπου όμως όλοι και όλα παρακολουθούνται και η εξουσία είναι παρούσα για να τιμωρήσει αμείλικτα τυχόν "παραστρατήματα"...

Το  "Λάθος" παραμένει και σήμερα επίκαιρο, που η έννοια δημοκρατία ξεχειλώνει και παραμορφώνεται στο όνομα ενός στρεβλού κι επιλεκτικού πατριωτισμού και η αντίθετη άποψη είτε αποσιωπάται είτε περιθωριοποιείται είτε ποινικοποιείται... 

Το βιβλίο κλείνει με μια αχτίδα αισιοδοξίας να αχνοφαίνεται... Όποια και όση και αν είναι η καταπίεση της εξουσίας, η ψυχή του ανθρώπου παραμένει αδούλωτη...

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

"Τα Σταφύλια της Οργής" του John Steinbeck

Τα Σταφύλια της Οργής-John Steinbeck
Ο Tom Joad αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο πατρικό του στην Oklahoma... Στο δρόμο συναντά τον Jim Casy, πρώην ιερέα, γνωστό από παλιά και ταξιδεύουν μαζί, όταν όμως φτάνουν στην φάρμα των Joads την βρίσκουν έρημη...

Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία που περιγράφει ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας John Steinbeck στο αριστούργημά του, "Τα Σταφύλια της Οργής"... Είναι η ιστορία όχι μόνο της αγροτικής οικογένειας των Joads που χάνει την φάρμα της από τις τράπεζες και αναγκάζεται να μεταναστεύσει στην California για να ζήσει... Είναι η ιστορία χιλιάδων Αμερικανών που βίωσαν την φτώχια, την απανθρωπιά και την εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης... Είναι η ιστορία χιλιάδων ανθρώπων από όλες τις χώρες του κόσμου, από την αρχή του χρόνου μέχρι και σήμερα...

Οι Joads δεν έχουν τίποτα, το μόνο τους περιουσιακό στοιχείο είναι τα χέρια τους και αυτά πάνε να "πουλήσουν" στους οπωρώνες της California... Εκεί τα πράγματα δεν είναι όμως όπως τα περίμεναν καθώς δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο την πείνα που τους κυνήγησε μακρυά από την Oklahoma αλλά και την αστυνομική βαναυσότητα, τους μπράβους των μεγαλοκτηματιών και την εχθρότητα των μικροκαλλιεργητών που υποφέρουν από την διαρκή πτώση των τιμών των προιόντων...

Γρήγορα αποδεικνύεται ότι η ζωή στην California είναι χειρότερη από αυτήν που αφήσαν πίσω στην Oklahoma, ο Tom γίνεται φυγάς και το βιβλίο κορυφώνεται με την σκηνή της πλημμύρας όπου η Rose θηλάζει από το στήθος της έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την πείνα, αφήνοντας τον αναγνώστη με μια πικρή γεύση στο στόμα αλλά και μια σπίθα αισιοδοξίας στην καρδιά, ότι τελικά η ζωή και ο άνθρωπος θα νικήσουν...

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Φοβάμαι...

Χθες το πρωί, μέσα σε ένα ήλιο με δόντια βαφτίσαμε τον Σ. μου... Μετά το νταβαντούρι στην εκκλησία, οι λίγοι καλεσμένοι μας ήρθαν από το σπίτι να πιούμε ένα ποτήρι κρασί για τον μπέμπη... Πέρασα αρκετά καλά, ο Σ. μου ήταν ήσυχος, η διάθεση ήταν καλή, ο καιρός μας την χάρισε και μπορούσαμε έστω φορώντας το παλτό να καθίσουμε στη βεράντα να κάνουμε κι ένα τσιγάρο...

Το πρόβλημα είναι ότι δυσκολεύομαι να χαρώ αυτόν τον καιρό γιατί φοβάμαι.... Φοβάμαι αυτό που έρχεται αύριο και δεν μπορώ να το κουμαντάρω, δεν μπορώ να το προβλέψω... Κάποτε υπήρχαν σταθερές στο μυαλό και στη ζωή μου (μας) τώρα όλα είναι στον αέρα...  Δεν ξέρω τι λεφτά θα παίρνω τον επόμενο μήνα, πόσος θα είναι ο μισθός μου, αν θα έχω μισθό, αν θα μπορώ να πληρώσω το νοίκι... Πάω στο βενζινάδικο και στο super market και καταθέτω μικρές περιουσίες για να ψωνίσω τι ρε γαμώτο; Κοιτάζω τον Σ. και δεν ξέρω τι ζωή θα μπορέσω και θα με αφήσουν να του προσφέρω, δεν ξέρω αν θα μπορέσει να ζήσει όπως έζησα εγώ στα παιδικά χρόνια που ήταν καλά χωρίς να είναι πλούσια...

Χθες, εκεί στο μπαλκόνι του τσιγάρου, όλοι αυτό συζητούσαμε, για την μαυρίλα που μας έχει πλακώσει όλους.... Ο αδερφός μου άνεργος εδώ και καιρό, ο Γ. φρέσκος άνεργος, του μήνα, όχι ότι δούλευε  πριν κανονικά, για το χαρτζιλίκι δούλευε, απλά για τον ΟΑΕΔ η υποαπασχόληση είναι εργασία... Ο Σ. με τα 4 παιδιά, ο Κ. που δουλεύει τρεις δουλειές και πάλι με το ζόρι την παλεύει και οι άλλοι που ακόμα το μαχαίρι δεν μας έχει μπει εντελώς στον λαιμό αλλά νιώθουμε ήδη την κόψη του να μας αγγίζει και περιμένουμε... 

Τι περιμένουμε;  Δεν ξέρω... Ίσως κάποιον να μας σώσει, να μας πει ότι όλα είναι καλά, ίσως κάποιον να μας ξυπνήσει  και να μας πει ότι βλέπουμε όνειρο... Μαλακίες... Μόνο εμείς μπορούμε να μας σώσουμε αλλά ακόμα φοβόμαστε πολύ ή δεν έχουμε ζοριστεί ακόμα τόσο πολύ που να μην μας νοιάζει τίποτα... Σκεφτόμαστε ακόμα, το νοίκι, το παιδί, τις μικρές απολαύσεις που έχουμε επιτρέψει ακόμα στον εαυτό μας να έχει και λουφάζουμε, μην τα χάσουμε κι αυτά, γιατί είναι καλύτερο να έχεις κάτι από το να έχεις τίποτα αλλά αυτή η ιστορία δεν σταματάει, θα μας πρεσάρουν μέχρι να φτάσουμε στο τίποτα και μετά τι;

Μετά έρχεται η λύτρωση, ο σκλάβος δεν έχει να χάσει τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες του, σωστό και ψέμα μαζί, ας χάσω και τις αλυσίδες μου, τον Σ. μου όμως πώς να τον στερηθώ και τι να του στερήσω; Από την άλλη μόνος σου μπορεί και να υπομείνεις πράγματα, να συμβιβαστείς με την δυστυχία, για το παιδί που εξαρτάται από εσένα, που ζει λόγω εσού, συμβιβάζεσαι; Όχι, δεν συμβιβάζεσαι, ίσα ίσα, εξοργίζεσαι περισσότερο... Τι θα κάνεις; Θα δείξει...

Στο τσιγαρομπάλκονο δεν είπαμε μόνο αυτά, είπαμε και για τον Θρύλο, μαλώσαμε για τη διαιτησία, πειράξαμε τον Δ. για τον Ταυλανδό γιο του (εσωτερικό αστείο που σηκώνει επεξήγηση αλλά δεν είναι της παρούσης), είπαμε κι άλλα, γελάσαμε... Το γέλιο ξορκίζει κάπως την μαυρίλα, δεν είναι αντιβίωση αλλά παυσίπονο, κάνει και αυτό την δουλειά του,  είναι απαραίτητο... Είμαι σίγουρος ότι το φοβούνται, δεν το θέλουν, δεν είναι τυχαίο ότι το δαιμονοποιήσαν παπάδες και πολιτικοί... Αν δεν τους πάρεις στα σοβαρά, είναι ανίσχυροι, δεν υπάρχουν, θέλει μόνο μια κίνηση για να τους στείλεις στο διάολο... Πότε όμως;


Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Μεσογειακοί Αγώνες 2013

...μισθοί μειώνονται, η ανεργία αυξάνεται, η χώρα είναι καταχρεωμένη μέχρι τον λαιμό, σε λίγο καιρό πολύς κόσμος θα ζει από την φιλανθρωπία και τα δημόσια συσσίτια, πιστεύει κανείς ότι είναι καλή ιδέα να ξοδευτούν λεφτά για τη διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων; Είναι καιρός για λούσα και ταρατατζούμ; Στην τελική αν υπάρχουν λεφτά για τη διοργάνωση των αγώνων, να δοθούν για να ανακουφιστούν οι χαμηλόμισθοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι που δοκιμάζονται να πιάσουν και τόπο...

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

"1984" του George Orwell

Big Brother is watching you!
Διάβασα το "1984" στα 19 μου, μου το δάνεισε ο Σ., συμφοιτητής μου από τα Τρίκαλα, το βιβλίο ήταν της μάνας του, παλιά έκδοση που ούτε καν θυμάμαι... Το διάβαζα μέρα και νύχτα ασταμάτητα, όποτε είχα ελεύθερο χρόνο... Το λάτρεψα... Έχω μια μανία να έχω στην κατοχή μου τα βιβλία τα οποία μου αρέσουν πολύ αλλά όλως περιέργως αυτό ακόμα δεν υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου...

Προσπάθησα να γράψω μια περιγραφή και ανάλυση του βιβλίου πολλές φορές αλλά έσβησα όλες μου τις απόπειρες... Όλες μου φαινόντουσαν βαρετές και πλατειασμένες...Αν θέλετε να διαβάσετε μια καλή ανάλυση του βιβλίου δείτε το πολύ καλό λήμμα της Wikipedia για το "1984"...

Αφού δεν κατάφερα να γράψω κάτι με δικά μου λόγια θα προσπαθήσω να δώσω μια ιδέα του αριστουργηματικού αλλά και τόσο εφιαλτικού μυθιστορήματος του George Orwell παραθέτοντας κάποια quotes από το βιβλίο, μια ιδέα αυτής της κοινωνίας του απόλυτου καταναγκασμού και ελέγχου που μοιάζει όμως ανησυχητικά πολύ σε κάποια σημεία με τη δικιά μας...

Ο Μεγάλος Αδερφός σε παρακολουθεί!!!
(Λεζάντα σε προπαγανδιστική αφίσα του Ingsoc)

Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Αυτός που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον.
Αυτός που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν.
(Σύνθημα του Ingsoc)

Ο σύντροφος Ogilvy, που δεν υπήρχε στο παρόν, τώρα υπήρξε στο παρελθόν και όταν η πλαστογραφία θα έχει πια ξεχαστεί, η ύπαρξή του θα είναι το ίδιο αυθεντική και βασισμένη στα ίδια στοιχεία όπως αυτή του Καρλομάγνου ή του Ιούλιου Καίσαρα.
(Μέρος πρώτο, Κεφάλαιο 4)

Δεν καταλαβαίνεις ότι ο κύριος λόγος ύπαρξης της Newspeak είναι να περιοριστεί το εύρος της σκέψης; Στο τέλος το έγκλημα σκέψης θα γίνει κυριολεκτικά αδύνατο καθώς δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσουν.
Syme  μιλάει στον Winston για τη Newspeak)

Γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα στου υπονόμους, αρχίζουν τη δουλειά στα δώδεκα, περνούν μια σύντομη περίοδο ομορφιάς και αυξανόμενης σεξουαλικής επιθυμίας, παντρεύονται στα είκοσι, είναι μεσήλικες στα τριάντα και πεθαίνουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, στα εξήντα. Σκληρή χειρωνακτική δουλειά, φροντίδα για το σπίτι και τα παιδιά, μικρο καυγάδες με τους γείτονες, ταινίες, ποδόσφαιρο, μπύρα και πάνω απ' όλα ο τζόγος ορίζουν το εύρος του πνευματικού τους ορίζοντα.
Winston για τους Proles)

Η μυρωδιά των μαλλιών της, η γεύση του στόματός της, η αίσθηση του δέρματος της, ήταν σαν να είχαν εισχωρήσει μέσα του ή στον αέρα γύρω του. Του είχε γίνει απαραίτητη.
Winston για την Julia)

Δεν τους είχε απομείνει τίποτα εκτός από οδύνη για ότι είχαν κάνει και αγάπη για τον Μεγάλο Αδελφό. Ήταν συγκινητικό το πόσο τον αγαπούσαν. Παρακαλούσαν να τους εκτελέσουν γρήγορα έτσι ώστε να προλάβουν να πεθάνουν όσα τα μυαλά τους ήταν ακόμα καθαρά.
(Για τους ανακρινόμενους στο Miniluv.)

Κάνε το στην Julia! Κάνε το στην Julia! Όχι σε μένα! Στην Julia! Δεν με νοιάζει τι θα της κάνεις. Γδάρε της το πρόσωπο, ξεγύμνωσε το μέχρι τα κόκαλα. Όχι σε μένα. Στην Julia. Όχι σε μένα.
Winston παρακαλάει τον O' Brien κατά τη διάρκεια της ανάκρισης)

Κοίταξε το τεράστιο πρόσωπο. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να μάθει τι είδους χαμόγελο κρυβόταν κάτω από το σκούρο μουστάκι. Ω σκληρή, αχρείαστη παρεξήγηση!!! Ξεροκέφαλη, αυτοεξορία από την αγαπημένη αγκαλιά!!! Δύο δάκρυα που μύριζαν τζιν έτρεξαν στα πλάγια της μύτης του. Όμως ήταν καλά, όλα ήταν καλά, ο αγώνας είχε τελειώσει. Είχε κερδίσει την μάχη με τον εαυτό του. Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό...
(Winston - τελευταίο κεφάλαιο.)

Μπορείτε να διαβάσετε το "1984" στα αγγλικά, free και online, εδώ.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Δημόσιοι υπάλληλοι...

Δημόσιοι υπάλληλοι

Υπάρχουν καλοί και κακοί...

Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλούς, δούλεψε στη ΔΕΗ 35 χρόνια ενσυνείδητα χωρίς λούφα, χωρίς κατάχρηση της θέσης του, χωρίς "λαδώματα" (ενώ θα μπορούσε), χωρίς τίποτα... Η μάνα της φίλης μου της Θ. ήταν άλλη μια... Δουλειά κανονικά από το πρωί μέχρι την λήξη του ωραρίου και όταν δεν έφτανε και αυτό, δουλειά στο σπίτι μέσα στην νύχτα...

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι βέβαια, όπως αυτοί που συνάντησε η Μ. χθες στο ΙΚΑ Αγ. Παρασκευής, οι οποίοι ταλαιπωρούν τον κόσμο αφάνταστα, εξυπηρετούν 4 νούμερα σε 2,5 ώρες, λυγίζουν και τεντώνουν τον νόμο κατά πως τους καπνίσει και αναλόγως από ποια πλευρά ξύπνησαν το πρωί, αγνοούν τις εγκυκλίους, συμπεριφέρονται σαν αφέντες στους δουλοπάροικους, είναι αγενείς και ψεύτες, σαδιστές που ικανοποιούνται με την ταλαιπωρία του άλλου και άνθρωποι τέτοιου ήθους που γυρνάνε να πουν σε μια γυναίκα με μωρό στο χέρι ότι:

Όσο είμαι εγώ εδώ πέρα εσύ δεν πρόκειται να πληρωθείς...

Για τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους καμία ταξική αλληλεγγύη δεν νιώθω, καθόλου δεν λυπάμαι για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών που έχουν υποστεί, υποκύπτω στα ταπεινότερα των συναισθημάτων και εύχομαι να πάρετε τα αρχίδια μου ακόμα περισσότερο...

Υ.Γ. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε πόσο μάλλον τώρα  μπροστά στο καβλί που έρχεται αλλά αυτές οι συμπεριφορές με βγάζουν από τα ρούχα μου και θα έπρεπε να καταγγέλλονται πρώτα απ' όλα από τα ίδια τα συνδικάτα... Θα ήθελα να δω πάντως την αλληλεγγύη των συνδικάτων του δημοσίου και να δω αν θα προκηρύξουν απεργία για να μας συμπαρασταθούν...