Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Για τους 300...

Αναδημοσιεύω δύο κείμενα που διάβασα σήμερα σε δύο διαφορετικά blogs και αφορούν και τα δύο τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας... Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι... Ανεξαρτήτως των απόψεων του καθενός για την μετανάστευση είναι και ηθικό και δίκαιο να ζητάς την νομιμοποίησή σου σε μια χώρα που έζησες κι εργάστηκες για χρόνια...

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Από τις 25 Ιανουαρίου τριακόσιοι μετανάστες, που ζουν και εργάζονται για χρόνια στη χώρα μας, θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης και κοινωνικού αποκλεισμού, ξεκίνησαν απεργία πείνας, διεκδικώντας το δικαίωμα σε μια ανθρώπινη ζωή. Αγωνίζονται με το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει, με το ίδιο τους το σώμα, για τη νομιμοποίησή τους.

Την εποχή αυτή της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, οι τριακόσιοι δείχνουν με τη στάση τους ότι υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι έτοιμοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμη για ηθικές αξίες.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο συγκλονιστικό τους αγώνα.Καλούμε την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την αναλγησία και την αδιαλλαξία της και να δώσει άμεση λύση στα προβλήματά τους, προτού να είναι πολύ αργά.

Η κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Ήδη πάνω από πενήντα έχουν μεταφερθεί στα νοσοκομεία με σοβαρές επιπλοκές, που οι γιατροί προειδοποιούν ότι είναι μη αναστρέψιμες. Η ζωή τους πλέον κρέμεται από μια κλωστή.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μέγεθος μη συμψηφισμό με κανέναν επικοινωνιακό, πολιτικό ή νομικό υπολογισμό. Ο θάνατος του πρώτου μετανάστη, ο οποίος κάθε στιγμή που περνάει γίνεται όλο και πιο πιθανός, θα είναι μια κηλίδα ανεξίτηλη για την ελληνική κοινωνία, για όλους μας.

Από Ιχνηλασίες

«…Για τους δικούς σου, από την ώρα που φεύγεις μετανάστης είσαι ήδη σαν νεκρός, στρώνουν κάθε βράδυ τραπέζι κι εσύ λείπεις. Τους είπα να με κλάψουν 40 μέρες, κι αυτό ήταν. Κι εμείς αν πεθάνουμε, θα κοιμόμαστε για πάντα ήσυχοι. Όμως, αυτοί που δε μας δίνουν μια σφραγίδα δε θα κοιμούνται ήσυχοι ποτέ. Θέλω να πω και μια κουβέντα στους Έλληνες φίλους που έκανα: μπήκατε στην καρδιά μου. Ζήσαμε ευτυχισμένοι. Και σε όλους αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα, μας έφαγαν λεφτά: σας τα χαρίζω, σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Αντίο σας».

Χασάν
Ένας από τους 300 εργάτες μετανάστες απεργούς πείνας

«Νερό κι αλάτι»

Σαράντα μέρες κλάψε με πατέρα,
ρημάξανε τον τόπο μας, θα φύγω.
Ανθρώπινη ζωή θα πάω να χτίσω,
τους φράχτες και τις νάρκες θ’ αψηφήσω.

Στη φτώχεια που γεννήθηκα η ανάγκη με παιδεύει.
Αδιέξοδες οι μέρες μου κι οι νύχτες μου συντρίμμια.
Δουλέμποροι σταθήκανε μπροστά μου,
σε μαύρα σαπιοκάραβα με ρίξαν.

Με φόρτωμα της γης τους κολασμένους
στα άγρια τα πελάγη ξανοιχτήκαν.
Στο κύμα που λυσσομανά η ανάσα μας κομμένη,
να κρέμεται απ’ το βλέμμα μας μια τόση δα ελπίδα.

Σε τούτα εδώ τα χώματα που ήρθα,
στ’ αμπέλια, στις ελιές, μέσα στους κάμπους
αβγάτιζα το βιος του αφεντικού μου,
φωνή δεν είχα, μαύρη η δουλειά μου.
Κλεισμένος σ’ εργοτάξια, θαμμένος σε υπόγεια,
να τρέφονται απ’ τη σάρκα μου αχόρταγα θηρία.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο ιδρώτας μου κυλούσε μες στις πόλεις,
σε δρόμους, εργοστάσια, ναυπηγεία.
Τα χέρια μου πληγιάζαν στους χειμώνες
που μάτωνα για ξένα μεγαλεία.
Και στήριγμα στους γέροντες που απόβλητοι σωπαίναν.
Στο άδειο προσκεφάλι τους μια στάλα από φροντίδα.

Αυτοί που νόμιμα μ’ απομυζούσαν
λαθραία ονομάσαν τη ζωή μου,
να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω,
μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου.
Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε.
Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο θάνατος πια δε θα με τρομάξει,
πεθαίνω τώρα πλάι σε συντρόφους.
Πατρίδα μου είναι η σφιχτή γροθιά μου
κι ο αγώνας για της τάξης μου τα δίκια.
Ζωή να χτίσω πάλεψα κι αυτοί με πολεμάνε.
Αυτοί που όλο το μόχθο μας δικό τους τον κρατάνε.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Αντίο σας.

Αμπντούλ, Νορντίν, Αχμέντ,
Εργάτη μετανάστη
Χαμίντ, Χασάν.
αδερφέ μου.

ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ
24/2/2011

Από Antista/Chef


1 σχόλιο: