Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Η δημοκρατία στις πλατείες....(;)

Η Κρίση έκανε σαφές στον Έλληνα ότι το μοντέλο πάνω στο οποίο είχε χτίσει την ζωή του απέτυχε...Οι σταθερές της ζωής του κατέρρευσαν μία-μία και απέμεινε να τις κοιτάζει αποσβολωμένος...Όλα όσα πίστευε, όλα όσα του έλεγαν τόσα χρόνια ήταν μπούρδες... Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80 θυμάμαι περισπούδαστες μελέτες και δημοσιογραφικές αναλύσεις που περιέγραφαν πόσο tres banal και βλαχοβαλκάνιο ήταν το γεγονός ότι ο Έλληνας παθιαζόταν τόσο με τα κοινά... Ο Έλληνας αποφάσισε ότι δεν ήταν βλαχοβαλκάνιος και κλείστηκε στο σπίτι του, άφησε τους Πρετεντέρηδες να του σχηματίζουν γνώμη και πλακώθηκε στα δάνεια... Οι πλατείες τότε ήταν για μετανάστες και για πιτσιρικάδες που άραζαν πίνοντας μπύρες...  Τώρα απελπισμένος από τη ζωή του που έχει έρθει τούμπα ξαναβγαίνει στην πλατεία... Είναι σημάδι αυτό της αναβίωσης του αληθινού νοήματος της δημοκρατίας;Μπορεί και ναι αλλά μπορεί και όχι....

Δεν πιστεύω στον "άγιο λαό"... 

Δεν πιστεύω ότι έχει πάντα δίκιο, ότι τα έχει όλα καλώς καμωμένα... Έχει τις ευθύνες του για ότι του συμβαίνει γιατί μπορεί μαζί να μην τα φάγαμε αλλά η ανοχή μοιράζει σε όλους κομμάτι της πίτας της ευθύνης... 

Οι Αγανακτισμένοι καλά έκαναν και βγήκαν στους δρόμους... Από την απομόνωση του καναπέ και τα ιδιωτικά γαμώσταυρα μπροστά στην τηλεόραση καλύτερα στο δρόμο μαζί με άλλους... Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ με δόση κακίας ότι τόσα χρόνια, που γεννούσαν και τα κοκόρια μας, υπήρχαν πάρα πολλοί λόγοι να αγανακτείς αλλά αυτοί που το έκαναν αντιμετωπίζονταν  από τους περισσότερους σαν κολλημένοι και γραφικοί... Λες και δεν ήταν ικανός λόγος να αγανακτείς η αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, το πάρτυ των προμηθειών και της Ολυμπιάδας, η ασυδοσία των Τραπεζών, τα εργατικά ατυχήματα και τόσα άλλα... Τώρα λοιπόν που έφτασε ο κόμπος στο χτένι για πολλούς, αποφάσισαν να αγανακτήσουν... Κάλλιο αργά παρά ποτέ...

Είναι τελικά η δημοκρατία παιδί της ανέχειας; Για μένα όχι, δεν πρέπει τουλάχιστον να είναι... Η δημοκρατία πρέπει να είναι συνειδητή επιλογή μιας κοινωνίας, όχι μόνο όταν λιμοκτονεί, που υπεύθυνα επιλέγει την συμμετοχή, την ισότητα, την αξιοκρατία, όχι γιατί της το επιβάλλουν οι συνθήκες αλλά γιατί αυτό είναι το σωστό... Μια τέτοια επιλογή προϋποθέτει υψηλό επίπεδο πολιτικής συνείδησης της κοινωνίας καθώς και υψηλό αίσθημα υπευθυνότητας χαρακτηριστικά τα οποία δεν πιστεύω ότι διαθέτει η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο μέρος της...

Ο Έλληνας αγανάκτησε όταν έφτασε η κατάσταση στο νυν και αεί και... όταν ένιωσε ότι του την "λένε" οι Ισπανοί... Τότε ξύπνησε μέσα του η εθνική του υπερηφάνεια και όρμησε στις πλατείες... Η παρουσία του κόσμου στις πλατείες είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή από την άλλη όμως και συγνώμη αν είμαι πολύ πικρόχολος, έχω την εντύπωση ότι πολύς από αυτόν τον κόσμο θα ξεχνούσε τα πάντα και θα γύριζε χωρίς δεύτερη σκέψη σπίτι του αν βρισκόταν κάποιος να τον καθησυχάσει ή αν του έδινε μερικά κεφάλια στο πιάτο για να ικανοποιήσει το άχτι του... Κάτι τέτοιο όμως δεν θα άλλαζε κάτι, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι δομικό, συστημικό, δεν είναι θέμα προσώπων... Όσο οι δράσεις των Αγανακτισμένων δεν κλιμακώνονται, δεν αποκτούν συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο είναι καταδικασμένες να εκφυλιστούν και να καταλήξουν σε απλές καταμετρήσεις like στο Facebook... Το νόημα της δημοκρατίας είναι όχι μόνο να γκρεμίσεις κάτι αλλά να έχεις να προτείνεις κάτι άλλο που θα φτιαχτεί στην θέση του... Το να φωνάζεις "Κλέφτες.κλέφτες" είναι εύκολο,μετά από αυτό όμως πρέπει να υπάρξει μια άλλη πρόταση και ακόμα εγώ δεν την έχω διακρίνει...

Αναβιώνει λοιπόν η δημοκρατία στις μέρες μας; Σίγουρα τα πάει καλύτερα από ότι πριν από λίγους μήνες... Όποια και αν είναι η έκβαση αυτής της ιστορίας είναι πολύ σημαντικό ότι ένας κόσμος που δεν είχε καμία επαφή με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και αυτοοργάνωση, είδε ότι υπάρχει και άλλος τρόπος πολιτικής έκφρασης από αυτόν που γνώριζε μέχρι τώρα και αυτό είναι οπωσδήποτε κέρδος... Από την άλλη για να ισχυριστεί κάποιος ότι η δημοκρατία αναγεννήθηκε στην Ελλάδα θα πρέπει να αφήσει ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα να περάσει για να μπορέσει να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα, η απόκτηση πολιτικής συνείδησης και υπευθυνότητας είναι μια διαδικασία σε συνεχή εξέλιξη... Δεν πρέπει να φετιχοποιούμε το πλήθος, και το 2004 χιλιάδες βγήκαν στο δρόμο να πανηγυρίσουν το Ευρωπαϊκό, το ζήτημα είναι το περιεχόμενο του πλήθους και όχι το μέγεθός του...

Αναβιώνει λοιπόν η δημοκρατία στις μέρες μας;

Η απάντηση είναι, το μέλλον θα δείξει...


*** Το post αυτό αποτελεί την συμμετοχή του "Ψαροκόκαλου" στο δι-ιστολογικό αφιέρωμα "Η δημοκρατία στις πλατείες" : 

"Η πλατεία, δημόσιος χώρος συνάθροισης, ανέκαθεν χώρος πολιτικής αντιπαράθεσης και κομματικής επίδειξης, τα τελευταία χρόνια είχε απαξιωθεί από τους πολίτες, που ιδιώτευαν στα "κλουβιά" τους. Οι πλατείες αυτές τις μέρες θυμούνται την παλιά τους χρήση: γίνονται χώροι, όπου οι άνθρωποι συνομιλούν και πολιτεύονται πάλι, διεκδικούν και διώκονται, διαμαρτύρονται και οργανώνουν. Η Κρίση μας γυρίζει πίσω στον κοινό χώρο; Η δημοκρατία επιστρέφει στις ρίζες της;"

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν τα ιστολόγια:
***

16 σχόλια:

  1. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο αυτό το η δημοκρατία ως "συνειδητή επιλογή" και εκτός λιμοκτονίας. Απόλυτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένας λαός που βλέπει τη δημοκρατία ως την τελευταία λύση μπορεί κάλλιστα να θεωρήσει ως ακόμα καλύτερη λύση την παράδοση άνευ όρων της εξουσίας και της τύχης του σε "πεφωτισμένους" αρχηγούς που θα του υποσχεθούν παρηγοριά στα προβλήματά του με ένα μικρό κόστος για αντάλλαγμα, τις προσωπικές του ελευθερίες ας πούμε... :[

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω πως αυτό, η παράδοση ανευ όρων σε "πεφωτισμένους" γινόταν ήδη τόσο καιρό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (είτε αυθεντίες-εγκυροι δημοσιογράφοι, είτε αναδειξη πολιτικων προσώπων λόγω ονόματος), αλλά ο κόσμος, σίγουρα όχι όλος μια καλή "μαγιά" 'όμως σίγουρα ναι, πλεόν απόλυτα και με πεισματικό τρόπο φωνάζει για το αντίθετο. Εμένα αυτό με κάνει και ελπίζω... πολύ...

    Ωραία ανάρτηση με ψυχραιμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν έχεις άδικο, παράδοση γινόταν μέχρι τώρα, απλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω μην πληθύνουν οι φωνές που απαξιώνουν συνολικά τη δημοκρατία, που πιστεύουν ότι όλοι είναι ίδιοι, όλοι έχουν την ίδια ευθύνη, που μακαρίζουν τους συνταγματάρχες, τότε που κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες...

    Η ελπίδα όμως είναι ζωντανή αυτή είναι η αλήθεια, ζωντανότερη από ότι εδώ και πολύ καιρό... Η ψυχραιμία μου ίσως να έχει να κάνει και με την ανικανότητα να αφεθώ να με παρασύρει το momentum και έχω πάντα δεύτερες σκέψεις...

    Καλώς ήρθες... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μωρέ και τρίτες και τέταρτες και πέμπτες και καλά κάνεις από μια άποψη.

    Αλλά έλα που έχουμε και εκείνη την τόσο μεγάλη ανάγκη να πιστέψουμε γαμώτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "το περιεχόμενο του πλήθους και όχι το μέγεθός του"
    Συμμερίζομαι απολύτως τον προβληματισμό σου. Νομίζω ότι η υπευθυνότητα και η δέσμευση προκύπτουν από μικρά πλήθη μεταξύ οικείων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @ Vlaxos

    Φυσικά κι έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε, γι' αυτό και το συζητάμε ακόμα...

    @ Riski

    Χωρίς να διαφωνώ μαζί σου, κρύβονται παγίδες και σε αυτή την θεώρηση, να καταλήξεις σε ένα στείρο ελιτισμό και μια ατελείωτη σνομπαρία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για πες... Από πού προκύπτει αυτός ο κίνδυνος; Έχει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά το πλήθος των ανθρώπων μιας γειτονιάς σε σχέση με το πλήθος μιας πόλης ή μιας χώρας; Νόμιζα ότι την ίδια ποικιλία ιδεών και συμπεριφορών συναντάμε σε όλα τα σύνολα και ότι το πλεονέκτημα του μικρού πλήθους βρίσκεται μόνο στην αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται την καθημερινότητά τους και γνωρίζονται καλά, έτσι ώστε να μπορούν και να θέλουν να δεσμευτούν ο ένας απέναντι στον άλλο. Έτσι δεν αναπτύσσεται η συνειδητότητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όταν προτάσσεις την ποιότητα έναντι της ποσότητας κινδυνεύεις να θεωρήσεις εαυτόν καλύτερο των άλλων άρα και ικανότερο να σκέφτεται και να παίρνει αποφάσεις...

    Το μικρό πλήθος προσφέρει ευελιξία και προσωποποίηση της συμμετοχής μέσω της έντονης αλληλεπίδρασης το παιχνίδι όμως παίζεται στο κατά πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να περάσει σε μεγαλύτερα πλήθη χωρίς να χάσει τη δυναμική του...

    Δεν διαφωνούμε, απλά απαριθμώ τους (κατ' εμέ) κινδύνους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καμιά φορά οι λέξεις παίζουν το δικό τους παιχνίδι. :)
    Άλλο πράγμα είχε καθένας μας στο μυαλό του σ' αυτή την κουβέντα. Εγώ μιλούσα για περιεχόμενο, ούτε μια φορά δεν χρησιμοποίησα τη λέξη "ποιότητα". Ωστόσο, υπό όρους, ο κίνδυνος που λες, πράγματι υπάρχει, οπότε ναι, δεν διαφωνούμε. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με ανάλογες σκέψεις όλες αυτές τις μέρες και εν αναμονή του μέλλοντος...

    (και φυσικά ζήτω οι πλατείες!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μετά και τις τελευταίες κωμικοτραγικές εξελίξεις νομίζω ότι ήρθε πλέον η ώρα, περισσότερο από ποτέ, να καθορίσουμε το μέλλον και όχι απλά να το περιμένουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η επανάσταση γίνεται κάθε ημέρα και αφορά μικρά μικρά κομμάτια της ζωής. Στο τέλος της ημέρας διαπιστώνουμε ότι δεν καταβάλαμε ούτε την μισή προσπάθεια από τα παιδιά των special Olympics. H καθημερινότητα είναι που κάνει την διαφορά αλλά εμείς επιμένουμε να περιμένουμε τσεγκεβαρομεσσίες και ληγμένες επαναστάσεις, μια επανάσταση για τον καθένα μας, όπως την επιθυμεί ο καθένας μας. Αύριο θα είναι αργά! Ξεκίνα μόνος σου τώρα.

    http://sabotaz33.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Gorilla, έχεις απόλυτο δίκιο απλά να προσθέσω ότι η προσωπική δραστηριοποίηση δεν αναιρεί την συλλογική, οφείλουν να συμβαδίζουν οι δύο δράσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή