Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Μετακομίζω αλλά δεν χωρίζω...

Όταν έφυγα για πρώτη φορά από το πατρικό μου νόμιζα ότι έκανα μετακόμιση... Τότε είχα μεταφέρει απλά τα ρούχα μου, τα βιβλία μου και τα προσωπικά μου αντικείμενα, τα έπιπλα, οι ηλεκτρικές συσκευές και η οικοσκευή ήταν καινούργια και είχαν έρθει κατευθείαν από τα καταστήματα στο σπίτι... Είχα θεωρήσει εκείνη τη διαδικασία δύσκολη και κουραστική αλλά είχα κάνει λάθος γιατί δεν ήξερα τι σημαίνει πραγματικά μετακόμιση...

Από το Πάσχα και μετά η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει την πρωινή μου εργασία για τουλάχιστον 8 ώρες και το απόγευμα μέχρι το βράδυ πακετάρισμα/κουβάλημα/ξεμοντάρισμα/πάλι κουβάλημα για την μετακόμιση... Κούραση... Πολλή κούραση...

Η μετακόμιση γίνεται διότι στο σπίτι που τώρα ζω το ενοίκιο είναι υψηλό, τα εισοδήματά μας μειώθηκαν αλλά η ιδιοκτήτρια δεν θεωρεί συμπεριλαμβανομένης της γενικότερης κατάστασης ότι υπάρχει κάποιος λόγος να μειώσουμε το μίσθιο... Επιπλέον, η συμπεριφορά της ήταν τόσο προσβλητική που ακόμα και αν τελικά συμφωνούσε σε μείωση του ενοικίου θα έπρεπε εμείς να φύγουμε καθαρά και μόνο από αξιοπρέπεια...

Μου ήταν δύσκολο στην αρχή να χωνέψω ότι θα έπρεπε να φύγω από το σπίτι που ζούσα 5 χρόνια, που έχω τόσες αναμνήσεις, που γεννήθηκε το παιδί μου, που έκανε τα πρώτα του βήματα... "Μην δένεσαι με τα ντουβάρια", μου είπε η μάνα μου σε κάποια φάση που το συζητούσαμε αλλά δεν είναι τα ντουβάρια με τα οποία δένεσαι αλλά οι αναμνήσεις... Το καινούργιο σπίτι είναι αντικειμενικά καλύτερο από αυτό που ζούμε (και φθηνότερο μην ξεχνιόμαστε) αλλά ακόμα δεν έχει αναμνήσεις και εμπειρίες, είναι απλά ένα ωραίο... ντουβάρι... Η συνήθεια είναι μεγάλη υπόθεση, δύσκολα την αποκτάς ακόμα πιο δύσκολα την ξεκόβεις... 

Προσπαθώ να μην γκρινιάζω, να βλέπω την όλη υπόθεση σαν μια καινούργια αρχή, μια ανανέωση στη ζωή μας συνολικά σαν οικογένεια... Θα τα καταφέρω καλύτερα όταν όλος αυτός ο πανικός της μετακόμισης θα έχει τελειώσει και θα ξεκουραστώ λίγο... 

Το Σάββατο λέμε να καλέσουμε την μεταφορική να μεταφέρει όσα δεν μπορούμε να μεταφέρουμε εμείς... Ελπίζω μέχρι την Πρωτομαγιά να έχει τελειώσει κάθε εκκρεμότητα...

6 σχόλια:

  1. γεια χαρα...είναι μόνο κούραση και τίποτα άλλο. Και σε καλύτερο και σε φθηνότερο σπίτι πάς..οπότε μπορείς να τα αφήσεις όλα πίσω στο παρελθόν. Να αγχωθείς μόνο (όσο πρέπει δηλαδή) για τα ντουβάρια που μια μερα θα είναι ολοδικά σου. Για τα ντουβάρια των άλλων ....ξυδάκι! Keep it up και καλή αρχή!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, θα τα αφήσω πίσω, θέλοντας και μη... Απλά, είπαμε, η συνήθεια, κόβεται δύσκολα... Από εκεί και πέρα τα ντουβάρια τους οι άλλοι ας τα καταχωνιάσουν σε συγκεκριμένα μέρη της ανατομίας τους μπας και βρουν λίγη χαρά...

      Σε ευχαριστώ για το κουράγιο που μου δίνεις! :)

      Διαγραφή
  2. κακά τα ψέμματα ο χώρος ποτίζει από τη ζωή μας κι είναι ζόρι όταν φεύγουμε από ένα χώρο όπου ζήσαμε πράγματα...από την άλλη κάνεις μια νέα αρχή κι αυτό από μόνο του έχει μια όμορφη μαγεία ! καλή αρχη και καλορίζικο Χιονόμπαλε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι όπως τα λες είναι πεφτάγγελε...
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  3. Επιπλέον, η συμπεριφορά της ήταν τόσο προσβλητική που ακόμα και αν τελικά συμφωνούσε σε μείωση του ενοικίου θα έπρεπε εμείς να φύγουμε καθαρά και μόνο από αξιοπρέπεια...

    Τὴν μαλάκω! Τώρα νὰ δῶ, πόσο θὰ τὸ νοικιάσῃ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλει να μείνει μέσα η κάργια διαφορετικά θα το έβαζε στον πάτο της το ρημάδι...

      Την τιμή που της δίναμε δεν την πιάνει με τίποτα άσε που θα πρέπει να βγάλει και ενεργειακό πιστοποιητικό...

      Διαγραφή