Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις...

Τι άλλο είναι το παρελθόν εκτός από ένα κολάζ αναμνήσεων; Έχω ζήσει μια καλή ζωή γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, δόξα τον Θεό...  Αν προσπαθούσα να περιγράψω τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις, αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, θα μιλούσα για δυο συγκεκριμένες...

Η πρώτη  χρονικά είναι από το πρώτο πρωινό του γαμήλιου ταξιδιού μας... Ξύπνησα πολύ πρωί γύρω στις 6:30, κάθισα στο παράθυρο και χάζεψα τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον Τάγο και τον Βοτανικό Κήπο... Χωρίς να την καταλάβω, η Μ. ξύπνησε, ήρθε από πίσω μου και με αγκάλιασε...Η ευτυχία εκείνων των στιγμών είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου το οποίο και να ήθελα δεν μπορούσα να αφαιρέσω...

Η δεύτερη ανάμνηση είναι αυτή της πρώτης μας συνάντησης με τον νεογέννητο γιο μου... Έχω περιγράψει παλιότερα αυτή την συνάντηση, η εμπειρία ήταν σχεδόν μεταφυσική... Ο κόσμος όλος είχε παγώσει, είχε μπει σε slow motion, τίποτα δεν υπήρχε εκτός από εμένα και αυτόν... Το συναίσθημα της στιγμής ήταν φοβερά δυνατό, σίγουρα ευτυχία αλλά κυρίως συγκίνηση και δέος για αυτό το πλασματάκι που έκλαιγε πασαλειμμένο ακόμα με αίματα, ζωντανό κομμάτι του εαυτού μου και της Μ. ...

2 σχόλια:

  1. Καλημέρα.Είναι ωραίες στιγμές.Καλό είναι να τις θυμόμαστε και να μην γκρινιάζουμε για μικροπράγματα.Καλή συνέχεια και εύχομαι και άλλες τέτοιες στιγμές να έρθουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ... :)

      Το post προέκυψε από μια συζήτηση που γινόταν σε ένα φόρουμ περί αναμνήσεων...

      Μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τις πιο έντονες αναμνήσεις μου και είπα να τις μεταφέρω κι εδώ...

      Διαγραφή