Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Σκέψου καλά...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και θυμηθείτε το όταν ξαναβρεθείτε για έξοδο στο Νέο Ηράκλειο...

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Στις 23 Μαρτίου του 2012, ο Λάμπρος Σ., μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, απολύεται εκδικητικά από το ρακάδικο «Το Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο. Η απόλυση αυτή ήρθε μετά από μια μακρά σειρά γεγονότων αυθαιρεσίας και ασυδοσίας από την πλευρά των αφεντικών της επιχείρησης.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν ο συνάδελφος και μέλος του σωματείου Ν.Μ. που εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διεκδίκησε αυτά που δικαιούταν. Τα αφεντικά δεν αρκέστηκαν στην απόλυσή του, αλλά κατηγόρησαν τον εργαζόμενο για «κλοπή». Σε αυτή την υπόθεση «κλοπής», ένας από τους εργοδότες προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση και τη σύμπνοια των εργαζομένων, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αφεντικών σχετικά με την «κλοπή» των χρημάτων.

Ο Λάμπρος Σ. και ένας ακόμα εργαζόμενος, όχι μόνο δε δέχτηκαν να κατηγορήσουν τον απολυμένο συνάδελφο τους, αλλά στάθηκαν στο πλευρό του στις διεκδικήσεις του. Ο Λάμπρος Σ. θα κατέθετε και ως μάρτυρας υπεράσπισης στο εργατικό δικαστήριο του απολυμένου συναδέλφου, όμως λίγες μέρες πριν τη δίκη, του ανακοινώνεται η απόλυση του. Ο τρίτος εργαζόμενος απολύεται λίγες μέρες μετά το δικαστήριο και αφού είχε καταθέσει ένορκη βεβαίωση υπέρ του απολυμένου Ν.Μ. Τα αφεντικά από την πλευρά τους, με σκοπό να εκφοβίσουν και να εκδικηθούν για δεύτερη φορά τους συναδέλφους, μήνυσαν τους δύο από τους τρεις απολυμένους(!) ποινικοποιώντας έτσι την αντίσταση και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Εκτός από όλα αυτά, οι συνθήκες εργασίας στο «Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο ήταν παρόμοιες με αυτές που επικρατούν στα περισσότερα μαγαζιά του κλάδου του επισιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο Λάμπρος Σ. δούλεψε στην επιχείρηση για περίπου τρία χρόνια ως σερβιτόρος, ενώ τα αφεντικά του κολλούσαν ένσημα βοηθού σερβιτόρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το μαγαζί δεν εμφάνισε ποτέ στα ένσημα ούτε έναν σερβιτόρο (βαρέα ένσημα και μεγαλύτερες απολαβές) αλλά όλοι ήταν δηλωμένοι σαν βοηθοί σερβιτόρου, κάτι που αποτελεί πάγια τακτική των αφεντικών μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και παρ’ όλα αυτά, ο Λάμπρος και ενώ ακόμα εργαζόταν, δε δίστασε να δείχνει με όλους τους τρόπους τη συναδελφική του αλληλεγγύη, να εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά και να αντιστέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απαιτήσεις των αφεντικών του. Γνώριζε και διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ενημέρωνε τους συναδέλφους του ανέπτυσσε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Μετά τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλλουν μέσω των μηνύσεων, ο συνάδελφος Λάμπρος Σ. προχώρησε στο επόμενο βήμα, να συλλογικοποιήσει δηλαδή τον αγώνα του με τη στήριξη και αλληλεγγύη του σωματείου μας και να διεκδικήσει όσα δικαιούται για το διάστημα που εργάστηκε στο μαγαζί.

Η περίπτωση εργαζομένων αλλά και αφεντικών στο «Ελαϊκόν» είναι χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε, γιατί δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μας θέλουν τα αφεντικά: διαιρεμένους, τρομοκρατημένους, ρουφιάνους και ατομιστές. Δείχνει όμως ξεκάθαρα και την άλλη επιλογή που έχουμε ως μοναδικό μας όπλο πλέον: την αναζήτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και της εργατικής μας συνείδησης. Στην κανιβαλική επιλογή του “ο καθένας για την πάρτη του”, η μόνη εναλλακτική είναι το χτίσιμο συλλογικής ταξικής συνείδησης μεταξύ μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε αναχώματα στη σύγχρονη επέλαση του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που έχουν προωθήσει τα αφεντικά.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ “ΕΛΑΙΚΟΝ”

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ Σ.


Αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

4 σχόλια:

  1. καθάρματα...αλλά δεν φταίνε αυτοί...φταίει το "σοσιαλιστικό κράτος"...
    για αυτά τα σιχάματα, που έχουν δει τους ανθρώπους σαν σκλάβους στις φυτείες, μόνο κρεμάλα τους χρειάζεται...
    για όσους δουλεύουν εκεί έξω χρόνια, αυτά είναι (δυστυχώς) δεδομένα...δεν θα έπρεπε να είναι έτσι ρε πούστη μου...
    αλλά ας όψονται όλα αυτά τα καθάρματα οι πολιτικοί που προστατεύουν όλους αυτούς αντί να τους διαπομπεύουν και να τους κλείνουν τις επιχειρήσεις...
    έχω γνωρίσει μάτσο τέτοιους...ιδιοκτήτες και μαντρόσκυλά τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ζήτημα είναι ότι η ζούγκλα και ο νόμος της είναι ο κανόνας εκεί έξω και ναι γνωρίζω ότι αυτά συμβαίνανε πάντα αλλά αυτά που συνμβαίνουν στις μέρες μας εγώ τουλάχιστον δεν τα έχω ξαναζήσει...

      Διαγραφή
  2. ξύνεις πληγές τώρα...Έχω γράψει και στο δικό μου μπλογκ ότι αυτή που πήρε τη θέση μου μετά την απόλυση μου είναι η πιο ρουφιάνα της εταιρείας. Δε χρειάζεται να δουλεύει σ' ένα συνοικιακό εστιατόριο, ακόμη και στις κυριλέ εταιρείες έτσι λειτουργούν πια. Καλά έκανες και τα έγραψες πάντως, αν και δε συχνάζω προς τα εκεί, ωστόσο είναι καλό να γνωρίζουμε για κάτι τέτοια τυπάκια, για να κλείσουν τα μπουρδέλα τους μια και καλή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το έχω διαβάσει το post σου... Η ρουφιανιά παρεπιδημεί παντού, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα έπεσα θύμα της και σημείωσε δεν δουλεύω σε κανένα μαγαζάκι... Πάντα ήταν έτσι τα πράγματα απλά στους καιρούς των παχιών αγελάδων τους ρουφιάνους ή τις πουστιές των αφεντικών είτε δεν τα παίρανμε χαμπάρι, είτε τα προσπερνούσαμε...

      Ούτε εγώ συχνάζω προς τα εκεί αλλά πρέπει να το μάθουν όσο γίνεται περισσότεροι... Αφού δεν υπάρχει κράτος να ασχοληθεί με αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να ασχοληθούμε οι ίδιοι και ο καλύτερος τρόπος είναι ναμην πηγαίνουμε στακωλάδικά τους και να τους ακουμπάμε τα λεφτά μας...

      Διαγραφή