Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Αν περνούσε από το χέρι μου...

Σε ένα σύμπαν παράλληλο που ορίζω εγώ τις τύχες του, δεν ζω στην Αθήνα, ζω κάπου παραθαλάσσια σε ένα σπίτι μονοκατοικία με κήπο... Ο κήπος μου έχει δέντρα, ζαρζαβατικά και λουλούδια και τον φροντίζω εγώ... Στον κήπο αυτό τρέχει ένα σκυλάκι και παίζει με τα παιδιά μου τα οποία τρέχουν και γελούν φορώντας μακό σορτσάκια και σκονισμένα πεδιλάκια ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα... 

Το σπίτι είναι μια ανάσα από την θάλασσα και κολυμπάω όποτε θέλω, πρωί και βράδυ, το καλοκαίρι φοράω διαρκώς το μαγιό... Μεσημέρι και βράδυ τρώμε στη βεράντα, οι άντρες του σπιτιού χωρίς μπλούζες λόγω της ζέστης, σαλάτες και λαχανικά από τον κήπο μας και ψάρια φρέσκα... Το σπίτι είναι πάντα ανοιχτό και γεμάτο με φίλους και τα παιδιά τους, ακούγονται φωνές και γέλια... Τα βράδυα τελειώνουν πάντα με κουβέντες και γέλια πάνω από ουζοπότηρα και άδεια πιατάκια από μεζέδες... 

Η δουλειά μου μπορεί να γίνει από το σπίτι, χωρίς ωράριο συγκεκριμένο, χωρίς dress code, φτιάχνω όμορφα πράγματα που διασκεδάζουν και βοηθούν τους άλλους...  Κάνω τις δουλειές μου με τα πόδια ή με το ποδήλατο, το αυτοκίνητο μαζεύει σκόνη, παρκαρισμένο έξω από τον κήπο...

Όταν χειμωνιάζει, οι παρέες και τα γέλια μεταφέρονται μέσα στο σπίτι, γύρω από το αναμμένο τζάκι... Τα πρωινά όταν χαράζει, χαζεύω την θέα της θάλασσας, με τον αέρα να φυσάει και τον μολυβένιο ουρανό από πάνω... Χωμένος μέσα στο μπουφάν, κάνω την παρασπονδία και καπνίζω στα όρθια ένα τσιγάρο χαζεύοντας τον καπνό που τον σκορπάει ο αέρας όπως βγαίνει από το στόμα μου... Με μελαγχολεί η μουντίλα του χειμώνα και η κλεισούρα στο σπίτι αλλά με αποζημιώνει η ανθρώπινη επαφή, τα ζεστά χαμόγελα των αγαπημένων μου και η προσμονή της λιακάδας που θα ξαναζωντανέψει τον κήπο μας...

6 σχόλια:

  1. Αυτό είναι που λέω εγώ αισθητική. Και όσο έχεις αυτό καμία σαβούρα δεν μπορεί να σε αγγίξει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι η εικόνα που θα είχαν τα όνειρα αν γινόντουσαν πραγματικότητα... Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, καλώς ήρθες στο Ψαροκόκαλο...

      Διαγραφή
  2. ρε φίλε με ταξίδεψες μα την Παναγία... με τρέλανε αυτό το ποστ σου... και προσωπικά το θεωρώ το Κορυφαίο σου ever!
    θες και κάτι άλλο? και έτσι ντόμπρα στο λέω: ΜΠΟΡΕΙΣ να το κάνεις!!! και μόνο το ότι το ΘΕΛΕΙΣ, και μόνο το ότι το ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΚΕΣ για μένα όχι λέει, αλλά ΕΙΝΑΙ πολλά...
    να μου είσαστε όλοι καλά!
    Υ.Γ. σα να ακούω τα ποτήρια να τσουγκρίζουν ρε φίλε, και το σούρουπο να πέφτει...
    μπράβο ρε φίλε, μπράαααβο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα αν το βάλω στόχο μπορώ να το κάνω αλλά δεν είναι εύκολο... Υπάρχουν πολλά μικρά ή μεγάλα εμπόδια για να πραγματοποιηθεί το όνειρο με κυριότερο το θέμα της δουλειάς...

      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια (για άλλη μια φορά :) ), καλημέρα!

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σενάριο χρειάζεται οπωσδήποτε ένα παράκτιο μπαρ κάπου στην Πολυνησία. Επίσης τα παιδιά να έχουν μεγαλώσει και να υπάρχουν καρύδες, πελώρια μουστάκια και ύποπτες χορεύτριες.

    Αλλά γενικά, σε νοιώθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν το σενάριο εξελισσόταν στην Πολυνησία δεν θα μπορούσα ποτέ να καπνίσω εκείνο το τσιγάρο στα κλεφτά διότι ο άνεμος που θα σκόρπαγε τον καπνό από το στόμα μου θα ήταν της τάξεως των 11 μποφόρ και θα ξεκόλλαγε φοινικόδεντρα από την γη...

      Κατά τ' άλλα, δεν είναι καθόλου κακή η παραλλαγή που προτείνεις... :)

      Διαγραφή