Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Γιατί δεν πάω σε κηδείες...

Χθες το μεσημέρι στις 3:30, στο νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου έγινε η κηδεία του συναδέλφου Γ.Δ. ... Σχεδόν το σύνολο των συναδέλφων, πλην κάποιων που έπρεπε να παραμείνουν στον γραφείο για λειτουργικούς λόγους και αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία, τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία όπως συνηθίζεται να λέμε... Εγώ δεν πήγα, ήμουν μεταξύ αυτών που δεν ήθελαν να πάνε στην κηδεία... 

Δεν πηγαίνω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο αν είναι απολύτως απαραίτητο για να στηρίξω κάποιον δικό μου άνθρωπο που με χρειάζεται να είμαι εκεί και αυτό γίνεται με βαρύ προσωπικό κόστος... Είμαι ένας άνθρωπος με διάφορα θέματα μέσα στο κεφάλι μου οπότε δεν θέλω να ζορίζω τον εαυτό μου σε κάποια θέματα, ειδικά όταν μπορώ να το αποφύγω... Με καταρρακώνει η απόγνωση των αγαπημένων που μένουν πίσω και η απελπισία του αποχωρισμού, δεν θέλω να το βιώνω ούτε σαν παρατηρητής...

Στις κηδείες με ενοχλούν (με εξοργίζουν) και αυτοί που τις αντιμετωπίζουν σαν κοινωνικό δρώμενο, που νιώθουν την υποχρέωση να φορέσουν το λυπημένο τους πρόσωπο, τα καλά τους ρούχα και να κάνουν κλισέ σχόλια του τύπου "τι είναι ο άνθρωπος, ένα τίποτα είναι..." ... Αυτοί που υπερβάλλουν στις εκδηλώσεις του πόνου τους διότι πιστεύουν ότι "έτσι πρέπει", που συναγωνίζονται σε σπαραγμό τους πραγματικά οικείους του εκλιπόντος... Αυτοί, συνήθως ηλικιωμένοι, που επί της ουσίας πάνε στις κηδείες με μια κρυφή κι ανομολόγητη χαρά που ο Χάρος τους προσπέρασε, που την γλύτωσαν κι αυτή την φορά...

Όταν ήμουν 19 χρονών ο καλύτερος μου φίλος για όλη την παιδική κι εφηβική μου ηλικία σκοτώθηκε με μηχανάκι... Η κηδεία του ήταν από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου και ακόμα πιο δύσκολη όταν πήγα να δω την μάνα του όταν έμαθα το νέο... Έκτοτε δεν πήγα ποτέ ξανά στο νεκροταφείο, δεν ήθελα και δεν μπορούσα, είχα πει το αντίο μου και δεν μπορούσα να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία του πίσω μπρος... Από τότε έχω πάει σε δύο μόνο κηδείες, η μία ήταν όταν η (καρδιοπαθής) κουμπάρα μου, μητέρα της βαφτιστήρας μου, κήδευε την μάνα της και όταν πέθανε ο παππούς της Μ., που μου το ζήτησε σαν χάρη... Στην κηδεία του νονού μου που κηδεύτηκε στην Κύπρο δεν πήγα και μπορεί όντως να υπήρχε ένα θέμα υγείας του γιου μου του Σ. εκείνες τις μέρες και το οποίο επικαλέστηκα σαν αιτία που δεν πήγα, όμως αυτό είχε αρχίσει να βελτιώνεται, η πραγματική αιτία ήταν ότι δεν ήθελα να πάω, δεν άντεχα να μπω σε εκείνο τον κυκεώνα του πόνου και της απόγνωσης που προκάλεσε ο εντελώς απροσδόκητος θάνατός του...

Τρέμω στην σκέψη ότι θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα να κηδέψω τους γονείς μου...

2 σχόλια:

  1. Αγαπημένο Ψαροκόκαλο, σου γράφω με όλη μου τη συμπάθεια και την αγάπη που μπορεί να έχει κανείς για ένα πρόσωπο που, χωρίς να το γνωρίζει προσωπικά, επικοινωνεί μαζί του μόνο ...δι' αλληλογραφίας.

    Διαβάζω και βλέπω μέσα στα γραφόμενά σου ένα πανικόβλητο παιδί, τρομοκρατημένο στη θέα του θανάτου που θερίζει αλύπητα γύρω μας.
    Καταλαβαίνω την ανάγκη σου να το μοιραστείς, μήπως και ξορκίσεις τους φόβους σου, που μάλλον σού έχουν γίνει έμμονη ιδέα, με κάποιον τρόπο. Νομίζω όμως ότι επειδή δεν μπορείς να το διαχειριστείς (απ' ό,τι φαίνεται τουλάχιστον), ίσως χρειάζεσαι ουσιαστική βοήθεια και στήριξη.

    Δεν χρειάζεται/δεν είναι υποχρεωτικό να πηγαίνεις σε κηδείες. Ούτε να απολογείσαι γι' αυτό. Ο καθένας έχει τις απόψεις του και ολόκληρη στάση ζωής απέναντι στο θάνατο. Συνήθως, σύμφωνα με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Το θέμα είναι να συμφιλιωθείς κάπως -δεν ξέρω πώς- με την απώλεια και το θάνατο.

    Μήπως -λέω, μήπως-δεν άφησες τον εαυτό σου να πενθήσει όσο ήθελε το φίλο σου; Ή ακόμα, μήπως άφησες το πένθος, που φυσιολογικά έχει ημερομηνία λήξης, να απλωθεί σε όλη σου τη ζωή και να την καταλάβει αφού βρήκε πρόσφορο έδαφος;
    Άσε τον εαυτό σου να πει στο σωστό πρόσωπο, όσα σκέφτεσαι και αισθάνεσαι, όσο πόνο κι αν σου προκαλούν. Αυτό το πράγμα πρέπει να φύγει από πάνω σου. Να ξεκολλήσεις από το μαύρο της ζωής σου και να προχωρήσεις μπροστά. Είναι επείγον. Μην το κουκουλώνεις άλλο.

    Τα παιδιά σου είναι το μέλλον. Όχι οι γονείς σου. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή