Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επικαιρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επικαιρότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Περί ACTA, SOPA, PIPA...

Πολύς λόγος γίνεται για τις καταιγιστικές αλλαγές που συμβαίνουν στο πως αντιλαμβανόμαστε το internet και το πως θα είναι από εδώ και πέρα ή μάλλον πως το θέλουν κάποιοι να είναι από εδώ και πέρα... Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα στο freestuff.gr το οποίο περιέχει ένα μεγάλο αριθμό links σε εξίσου ενδιαφέροντα άρθρα τα οποία κάνουν "λιανά" το πώς και το γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει...

Στο χέρι μας είναι να αντιδράσουμε αν διαφωνούμε με ότι πάει να γίνει και η πρόταση των Anonymous για αποχή από τις αγορές προϊόντων πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ένα σωστό πρώτο βήμα...

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία του διαδικτύου;

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία (για άλλους αναρχία, για άλλους απόλυτη δημοκρατία) του διαδικτύου



Αν θέλουμε ένα ελεύθερο διαδίκτυο, θα πρέπει να απαιτήσουμε οι επιλογές φίλτρων και η ροή πληροφοριών και δεδομένων, να γίνονται από εμάς τους χρήστες χωρίς καμία παρακολούθηση και όχι από ηλεκτρονικούς μπάτσους και αυτοματοποιημένα φίλτρα που τα ορίζουν κάποιοι βάση των δικών τους συμφερόντων.


Όσο ακόμα μας τα προσφέρει το διαδίκτυο μας: Ενημερωθείτε. Ψαχτείτε. Διαβάστε. Αντιδράστε.


Νομοσχέδια, προτάσεις, συνθήκες που στην ουσία περιορίζουν τα δικαιώματα των χρηστών στο διαδίκτυο:


Ποιοί "βολεύονται" με τις πληροφορίες που ανεβαίνουν στο διαδίκτυο:

Ποιοί "βολεύονται" με τους περιορισμούς:

Γνωστές εταιρείες και sites που κάνουν περιορισμούς και αλλαγές στους όρους τους:

Χώρες που περιορίζουν την πρόσβαση στο παγκόσμιο δίκτυο ή φτιάχνουν δικά τους:

Διαμοιρασμός αρχείων, File sharing:

Αντιδράσεις:
  • Anonymous: Καλούν σε αποχή από τα προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)...

Όσο αργές και στατικές ήταν οι ταινίες του τόσο απότομος και γρήγορος ήταν ο θάνατός του... 

Δεν τον γνωρίζω καλλιτεχνικά, έχω δει μόνο τον "Θίασο", το είδος του σινεμά που υπηρέτησε δεν ήταν το καλύτερό μου... 

Αυτό που θα μου λείψει είναι η ψωροπερηφάνια που ένιωθα όταν άκουγα και διάβαζα για την εκτίμηση που του είχαν στο εξωτερικό, για τον θαυμασμό του Κουροσάβα στο πρόσωπό του, για τον Χρυσό Φοίνικα, λες και λίγη λάμψη από αυτά τα επιτεύγματα την μοιραζόμουν κι εγώ...

Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι η πνευματική ερημιά στην οποία βουλιάζει ακόμα περισσότερο η χώρα, μετά τον θάνατό του...

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Να σώσει την συνταξούλα του...

Αναδημοσιεύω από την Αυγή ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα διαχρονικό...Η ποιότητα των κυβερνόντων ή "δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις"... Η υπογράμμιση δική μου...

Για μία από τις πολλές συντάξεις του!

Ψάχνοντας διάφορα στο Διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια ερώτηση του Γιάννη Βαρουφάκη προς τον κ. Λουκά Παπαδήμο. Συγκεκριμένα: “Αν ο κ. Παπαδήμος πραγματικά πιστεύει ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να δράσουμε με γενναιότητα, αποδεσμευόμενοι από τα κεκτημένα μας, τον καλώ να δώσει το παράδειγμα. Πώς; Παραιτούμενος από τη θέση του καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα μου, σε κατάσταση αναστολής για πάνω από δέκα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε έναν νέο επιστήμονα για να διδάσκει τους φοιτητές μας. Μπορεί να χάσει ένα ευτελές μέρος της σύνταξής του, όμως με αυτή την κίνηση θα καθιστούσε πειστικότερες τις προτροπές του προς τους υπόλοιπους.”

Επειδή το θέμα ήταν σοβαρό, τηλεφώνησα στον κ. Βαρουφάκη για να διασταυρώσω την ακρίβεια της πληροφορίας που είχα εντοπίσει. Μου την επιβεβαίωσε και με πληροφόρησε πως τελικά ο κ. Παπαδήμος συνταξιοδοτήθηκε εφέτος, κρατώντας τη θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κενή για 13 ολόκληρα χρόνια, ώστε να εξασφαλίσει τη σύνταξη, μία από τις πολλές συντάξεις που θα έχει όταν με το καλό αποσυρθεί. Είχαν δίκιο τελικά αυτοί που κατοικούσαν στα χώματα που πατάμε πριν 2.500 χρόνια, όταν έλεγαν πως χωρίς την ανδρεία (με την έννοια της γενναιότητας) καμία άλλη αρετή δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον άνθρωπο.

Δ.Χ.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Ενδεικτική δημοκρατία...


Η δήλωση του πρωθυπουργού συμβαδίζει πλήρως με την ελληνική πραγματικότητα... Ενδεικτικοί μισθοί, ενδεικτικές συντάξεις, ενδεικτική εργασία, ενδεικτική δημόσια παιδεία, ενδεικτική δημόσια υγεία, ενδεικτική ζωή, ενδεικτική δημοκρατία, τώρα και ενδεικτική ημερομηνία προκήρυξης εκλογών, όλα πλέον κουμπώνουν μεταξύ τους, υπάρχει απόλυτη αρμονία...

Το μόνο που ξενίζει είναι ότι ακόμα δεν ακούμε τις ερπύστριες στην άσφαλτο αλλά ας κάνουμε λίγο ακόμα υπομονή...

tanks

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Επιτέλους...

Εδώ και πολύ καιρό αναρωτιόμουν και μαζί με μένα φαντάζομαι κι άλλοι, πού βρισκόταν ο πνευματικός κόσμος της χώρας μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων... Επιτέλους κάτι κινείται...

Ζητούν να ενωθεί η Αριστερά κατά της «δημοκρατικής εκτροπής»

Ενενήντα εννιά καλλιτέχνες συνυπογράφουν κείμενο-παρέμβαση, με τίτλο «Η Αριστερά και η υπεράσπιση της Δημοκρατίας», ζητώντας «ενιαίο αριστερό μέτωπο συνεργασίας» για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών που έχουν καταλυθεί. «Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, η εκτροπή από τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι πλέον "επίσημη" και πραγματοποιείται κυνικά στο όνομα της "σωτηρίας" της οικονομίας. Ενώ ο κίνδυνος για περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου είναι ορατός, καθώς απειλούνται με άμεσο κλείσιμο εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης, μέσω της άρνησης δανειοδότησής τους από τις τράπεζες».

Για όλα αυτά οι 99 καλλιτέχνες απαιτούν «από τους πολιτικούς φορείς όλου του φάσματος της Αριστεράς» να κάνουν «το αυτονόητο χρέος τους»: «Να συνεργαστούν και να αναλάβουν άμεσα συγκεκριμένη ενωτική πρωτοβουλία για την υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών ενάντια στο φασισμό των αγορών και τον κυνισμό των πολιτικών αντιπροσώπων τους ».

Μεταξύ των 99 καλλιτεχνών είναι οι: Μηνάς Χατζησάββας, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Κεχαγιόγλου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Εύα Στεφανή, Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, Αχιλλέας Κυριακίδης, Γιάννης Λεοντάρης, Γιάννης Μαυριτσάκης, Νίκος Διαμαντής, Αντζελα Μπρούσκου και Αγγελική Παπαθεμελή.

ΙΩ.Κ.
Από Enet.gr

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια χώρα...

Τις τελευταίες μέρες, με όλες αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο, γυρνάει στο μυαλό μου η τελευταία σκηνή από την υπέροχη ταινία "Underground" του Emir Kusturica...


Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Φύγε, άνθρωπε μου...

Ο Γεώργιος Β', ο Ολίγιστος, ο Ακαταλληλότερος, ο Ασυνάρτητος, ο πολυχρονεμένος μας πατισάχ, έκανε πάλι το θαύμα του... Με μια λογική παιδικής εμμονής ("δημοψηφίσματα κάνουν και στην Σουηδία") και κομματικής επιβίωσης, επιχειρεί με τρικ/εκβιασμούς να κερδίσει πολιτικό χρόνο για... τι άραγε; Λίγους μήνες ακόμα στην εξουσία; 

Η φαεινή ιδέα του δημοψηφίσματος παίζει να είναι η χειρότερη πολιτική ζαριά που έχει γίνει από καταβολής ελληνικής δημοκρατίας... Δεν θα συζητήσω το αν είναι αντισυνταγματικό ή όχι, το αν εκθέτει την χώρα στους δανειστές της, το αν είναι εκβιαστικό και διχαστικό για τον ελληνικό λαό, το τι συνέπειες θα έχει στα χρηματιστήρια, το ποιο θα είναι το ερώτημα που θα διατυπωθεί στο δημοψήφισμα κτλ, κτλ, τα αναλύουν άλλοι καλύτερα από εμένα σε πολλά sites σήμερα... Το ζήτημα είναι ότι η κυβέρνηση συλλήβδην και ο πρωθυπουργός συγκεκριμένα φαίνεται να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν που καμιά σχέση δεν έχει με αυτό που ζούμε οι υπόλοιποι και ότι είναι πραγματικά επικίνδυνοι γιατί τζογάρουν την μοίρα της χώρας και των Ελλήνων με φτηνά πολιτικά τεχνάσματα... 

Οι εκλογές είναι ΑΜΕΣΗ αναγκαιότητα και πρέπει να γίνουν χθες!!!

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Είμαστε όλοι "φασίζουσα μειοψηφία"...

Για τον "κύριο" Παπουτσή οι πολίτες σε όλη την Ελλάδα που εκδήλωσαν την οργή και την αγανάκτησή τους για την κατάντια της χώρας και της ζωής τους, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 28ης Οκτωβρίου, είναι "φασίζουσες μειοψηφίες"... Προφανώς ο "κύριος" Παπουτσής προτιμά τις "δημοκρατικές πλειοψηφίες" που παραμένουν στα σπίτια τους κλειδωμένες και παρακολουθούν σιωπηλά τις ζωές τους να καταστρέφονται... Ο "κύριος" Παπουτσής αγνοεί προφανώς ότι τα γρανάζια της ιστορίας τα κινούν συνήθως "φασίζουσες μειοψηφίες" όπως αυτές που κατέβασαν την σβάστικα από την Ακρόπολη, που πήραν τα όπλα και βγήκαν στο βουνό, που μπήκαν στο Πολυτεχνείο κτλ...

Η μόνη φασίζουσα μειοψηφία είναι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει  ο "κύριος" Παπουτσής η οποία παρά την πλήρη πολιτική και κοινωνική της απομόνωση, παρά τη λαϊκή οργή και απαξίωση, με μοναδικό της σύμμαχο τα ΜΜΕ και το Κεφάλαιο, έχει αγκιστρωθεί στην εξουσία και δεν εννοεί να την εγκαταλείψει... Μια εξουσία που κατέλαβε εξαπατώντας τον ελληνικό λαό, λέγοντας ψέματα για να κερδίσει την ψήφο του  για να εφαρμόσει τελικά οτιδήποτε άλλο πλην των προεκλογικών της εξαγγελιών... Είναι επιτακτική ανάγκη πλέον να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να προκηρυχθούν εκλογές το αποτέλεσμα των οποίων πρέπει να ορίσει ένα νέο ξεκίνημα για την πολιτική κατάσταση της χώρας, να δοθεί ένα τέλος στο πολιτικό σύστημα τη χώρας, όπως το γνωρίζουμε μέχρι τώρα......

Όσον αφορά τα γεγονότα που συνέβησαν τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια οι εορταστικές εκδηλώσεις απέκτησαν ένα πραγματικά ουσιαστικό νόημα και δεν παρέμειναν απλά στα εθιμοτυπικά... Τα ιστορικά μηνύματα που μας στέλνουν οι εθνικές μας επέτειοι δεν είναι νεκρά σχήματα και σήμερα τα είδαμε να παίρνουν σάρκα και οστά με τον λαό να εκφράζει την αντίδρασή του και να λέει ΟΧΙ σε αυτούς που του κηρύσσουν τον πόλεμο, με αποκορύφωμα την λαϊκή παρέλαση που έγινε σήμερα στην Σύρο....

Για το τέλος θα ήθελα να πω αυτό... Δεν πιστεύω ότι ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, είναι προδότης... Θα ήθελα όμως ο πρόεδρος να κάτσει να σκεφτεί μήπως με την στάση του, την σιωπή και την απουσία του,  επικυρώνει και ενισχύει τις πολιτικές εκείνες που οδηγούν τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση... Επίσης να του υπενθυμίσω, χωρίς να αμφισβητώ τους αγώνες που έδωσε στο παρελθόν, ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Παλικαρίσια, αντρίκια συμπεριφορά...

Οι άνδρες των ΜΑΤ με γενναιότητα και παλικαριά αντιμετωπίζουν υπέρτερες, αριθμητικά, δυνάμεις, προστατεύοντας τη δημοκρατία και τους θεσμούς, με κίνδυνο της ζωής τους...

Εμπρός, παλικάρια μου!!!

Φωτογραφία από Enet

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Σύντροφοι, καλύτερα χώρια...

Όταν ανακοινώθηκε προ ημερών η περικύκλωση της βουλής από το ΠΑΜΕ την ημέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου σκέφτηκα ότι ήταν μια θετική εξέλιξη... Το ίδιο είχαν επιχειρήσει οι "Αγανακτισμένοι" το καλοκαίρι κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου αλλά δεν είχαν καταφέρει να αποτρέψουν/επηρεάσουν την ψηφοφορία... Η σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ σε κινητοποιήσεις (μου) υποσχόταν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα...

Χθες το πρωί, όπως και σήμερα, δεν πήγα στην δουλειά, όχι γιατί απεργούσα (δυστυχώς οι συνθήκες στη δουλειά μου δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο ή εγώ είμαι πολύ χέστης, και οι δύο δικαιολογίες έχουν μεγάλη δόση αλήθειας) αλλά γιατί ήμουν άρρωστος, οπότε θρονιάστηκα από το πρωί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τα γεγονότα... Παρακολούθησα την άφιξη των μπλοκ του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τη γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μπροστά στον φραγμό της Βασιλίσσης Σοφίας, όπου απλά... σταμάτησαν!!! Υπέθεσα ότι περίμεναν να μαζευτεί η κύρια μάζα των διαδηλωτών για πιο δυναμικές ενέργειες αλλά η μέρα περνούσε και τίποτε δεν συνέβαινε, απλά πλήθαινε ο κόσμος...

Προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα έχει να στέκονται απλώς απ' έξω και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα επηρεάσουν αυτό που γινόταν μέσα στη βουλή... Υποτίθεται ότι η περικύκλωση της βουλής θα εμπόδιζε την είσοδο των βουλευτών και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αυτό που παρακολουθούσα όμως ήταν η περιφρούρησή της από το ΠΑΜΕ, ώστε όλα να κυλήσουν "ομαλά"... Μήπως η παρουσία του ΠΑΜΕ αποτελούσε κυματοθραύστη και βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των διαδηλωτών;... Θεός φυλάξει...

Η εικόνα των συγκρούσεων μεταξύ των διαδηλωτών χθες ήταν θλιβερή... Το ΚΚΕ εννοεί να αντιμετωπίζει άπαντες πλην των μελών των μπλοκ του ως εν δυνάμει προβοκάτορες/φασίστες/πράκτορες της ασφάλειας... Διαχωρίζει πλήρως την θέση του με το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα επιδεικνύοντας από την μια ελιτισμό και καχυποψία και από την άλλη καθεστωτική νοοτροπία... Τι δουλειά είχε χθες το ΠΑΜΕ να υποκαταστήσει την αστυνομία; Μπορεί το ΚΚΕ και οι εκπρόσωποί του να διατείνονται σε όλους τους τόνους από χθες το βράδυ στα κανάλια ότι στόχος του ΠΑΜΕ ήταν η προστασία των μελών του αλλά ποιο ήταν τελικά το αποτέλεσμα αν όχι η προστασία της ίδιας της βουλής, το ραχάτι των ανδρών των ΜΑΤ και τελικά η σύγκρουση των διαδηλωτών μεταξύ τους; Τι φοβόταν το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ χθες; Μην μπουκάρει ο κόσμος στη βουλή και γίνουν έκτροπα;

ΚΑΙ;;;

Πώς είναι δυνατόν να δηλώνεις επαναστατικό κόμμα και να πιστεύεις ότι θα μπει η οργή σε καλούπι και αν βγει αυτή η οργή από το καλούπι να ταμπελώνεις με τίτλους όπως προβοκάτορες και φασίστες και πράκτορες της ασφάλειας; Δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει λάθος; Δεν καταλαβαίνεις ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και οι αντικειμενικές συνθήκες για πολλούς συμπολίτες μας και ότι δεν γίνεται να προσπαθείς να αναλύσεις τα πάντα με συνταγές του παρελθόντος; Αν ο στόχος σου είναι τα εκλογικά ποσοστά έχει καλώς αλλά ας υπάρχει μια τιμιότητα και μια ειλικρίνεια μεταξύ μας... Δεν με ενδιαφέρει κύριε η , όποια, επανάσταση, με ενδιαφέρει να προσελκύσω όλους εκείνους που απλά ψάχνουν μια εναλλακτική λύση, όχι απαραίτητα την επανάσταση...

Πραγματικά πώς νιώθει το ΚΚΕ με τον πρωθυπουργό να εξαίρει την ψύχραιμη στάση του και τον Άδωνη Γεωργιάδη να δηλώνει ότι με το ΠΑΜΕ έξω από την βουλή ένιωθαν σιγουριά; Και αλήθεια ποιος ο λόγος να γελοιοποιείται βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και των... Νεφελίμ προσπαθώντας να επιρρίψει αλλού ευθύνες και να αποπροσανατολίσει την προσοχή από πάνω του ενώ στην ουσία "στρώνει την μπάλα" στον κάθε Άδωνη;

Από την άλλη πλευρά είναι οι υπόλοιποι διαδηλωτές και οι "γνωστοί άγνωστοι"... Το έχω πει πολλές φορές ότι διαφωνώ κάθετα με την λογική και την πρακτική του αντιεξουσιαστικού χώρου... Κάποια στιγμή αυτός ο χώρος πρέπει να κάνει, κατά την άποψη μου, μια βαθειά αυτοκριτική και ένα ξεκαθάρισμα σε βάθος για να πετάξει από μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία (αποδεδειγμένα) εξυπηρετούν άλλους σκοπούς και άλλους αφεντάδες... Επίσης πρέπει να καταλάβει ότι η τακτική του πετροπόλεμου και του αντάρτικου από ομάδες των 200-300 ατόμων δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα πλην του σχετικού "ξεκαυλώματος"...

Τόσο η στάση του ΠΑΜΕ όσο και αυτή των "γνωστών αγνώστων" κατάφερε να πετύχει αυτό που ευχόταν η κυβέρνηση... Τη διάλυση της συγκέντρωσης έξω από τη βουλή και την ανενόχλητη υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου... Τα πλάνα με την άδεια Βασιλίσσης Αμαλίας κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, μιλούσαν από μόνα τους... Εν ολίγοις μηδέν εις το πηλίκο για τον διαμαρτυρόμενο λαό...

Μέσα σε όλα αυτά είχαμε κι ένα νεκρό εργαζόμενο μέλος του ΠΑΜΕ που σύμφωνα με το ρεπορτάζ υπέστη ανακοπή καρδιάς... Ας είναι ελαφρύ το χώμα...

Θέλω να κλείσω λέγοντας αυτό: Η ενότητα της Αριστεράς είναι όνειρο για πολλούς, ουτοπία για άλλους... Είμαι κι εγώ μεταξύ αυτών που την θεωρούν ουτοπία και πιστεύω ότι αν είναι να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων εικόνων όπως οι χθεσινές καλύτερα η Αριστερά να πορεύεται χώρια, ο καθένας μόνος του...



Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Δεν παίρνει το μήνυμα...

Προσπαθώ αλλά δεν θυμάμαι άλλη κυβέρνηση τόσο πολύ κοινωνικά και πολιτικά απαξιωμένη όσο η σημερινή... Ακόμα και οι απριλιανοί (δυστυχώς) χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, πράγμα που είναι κατόρθωμα, όπως και να το δεις... Παρ' όλα αυτά όμως και όλη αυτή την αγανάκτηση η κυβέρνηση είναι αγκιστρωμένη στην εξουσία και δεν λέει να πάρει το μήνυμα και να ξεκουμπιστεί... Να δούμε αν μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχουμε εξελίξεις...  

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Εξαθλίωση...

Καταγγελίες από εκπαιδευτικούς για λιποθυμίες παιδιών από ασιτία σε σχολεία

Δραματική και σοκαριστική η κατάσταση που περιγράφει στο δελτίο τύπου ο Α' Σύλλογος Εκπαιδευτικών Αθηνών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στα σχολεία αφού, όπως αναφέρει, υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύει η Lifo, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών, γονέων και κατοίκων στην περιοχή Αμπελοκήπων – Ερυθρού – Πολυγώνου διοργανώνουν εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 15 Οκτωβρίου, στις 11:00 το πρωί στην πλατεία Πανόρμου για να διαμαρτυρηθούν.
Όλη η είδηση στο tvxs

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"Μείνετε πεινασμένοι...Κάντε την τρέλα σας..."

Δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα από τα προϊόντα που κατασκευάζει η εταιρεία του... Έχω έντονες ενστάσεις για το hype που τα συνοδεύει και το marketing που επελέγη για την προώθησή τους παγκοσμίως καθώς και για την τιμολογιακή πολιτική που ακολουθεί η Apple... Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω όμως ότι ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος με όραμα και επιμονή... Διαβάζοντας τον παρακάτω λόγο/αυτοβιογραφία που έβγαλε το 2005 στην τελετή αποφοίτησης του Stanford μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το τι άνθρωπος ήταν ο Steve Jobs ο οποίος πέθανε σε ηλικία 56 ετών χθες από καρκίνο... Καλό ταξίδι, κύριε Jobs...

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλα αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μου ξαναήρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Έκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα:

Μείνετε πεινασμένοι. Κάντε την τρέλα σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Πηγή tvxs

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Μέτρα, μέτρα, μέτρα...

... κι άλλα μέτρα, βουίζει το κεφάλι μου... Και stress, πολύ stress... Τα όνειρα για κάτι καλύτερο είναι απαγορευμένα, όνειρο θα είναι να διατηρήσεις τη ζωή σου, όσο γίνεται περισσότερο, στα επίπεδα και τα στάνταρ που είναι σήμερα...

Πρέπει να σταματήσω να βλέπω ειδήσεις, με επιβαρύνουν φοβερά... Τις είχα κόψει για πολύ καιρό αλλά  τον τελευταίο καιρό παρακολουθούσα και πάλι... Λάθος... Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι κάθε φορά ... Παράδειγμα προχθές το βράδυ ο Άρης Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ αγανάκτησε που οι μαθητές που διαδήλωσαν έξω από τη βουλή για το χάλι της παιδείας πέταξαν DVD στον άγνωστο στρατιώτη διότι "απαξιώνουν το μέσο και την τεχνολογία"... Μα δεν μας χέζεις ρε Ρανταπλάν Άρη.... Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ#@νί χτενίζεται... Πάλι καλά που δεν άρχισε τίποτε κορώνες περί ανακύκλωσης των DVD...

Κι εμείς καθόμαστε και ανεχόμαστε... Κυβερνήσεις, κανάλια, δημοσιογράφους... Δεν είναι δυνατόν να συγκεντρώνουν κοντά στο 50% τα κόμματα εξουσίας στις δημοσκοπήσεις... Είναι πια τόσο μεγάλοι οι στρατοί των κομματόσκυλων ή είναι τόσο πρόβατο και μαλάκας ο Έλληνας; Τίποτα δεν μάθαμε τόσα χρόνια από όσα μας έκαναν; Οι εφημερίδες, τα κανάλια που μας φλομώνουν στον τρόμο και στο παραμύθι... Σταματήστε να τις αγοράζετε, βγάλτε τις συχνότητές τους από την τηλεόραση, κάντε τους κακό με τον τρόπο που καταλαβαίνουν, μέχρι να γίνει επανάσταση με τα όπλα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τιμωρηθούν όλοι αυτοί...

Σκέφτομαι πολλές φορές ότι έχουμε κάνει λάθος... Επιλέξαμε να σκύψουμε το κεφάλι για να μην "ενοχλήσουμε", για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας αλλά το μόνο που καταφέραμε είναι να χάνουμε τα κεκτημένα μας λίγα-λίγα και να ζούμε σε ένα καθημερινό άγχος, κάθε πρωί που ξυπνάμε να σκεφτόμαστε τι άλλο θα μας βρει... 

Δεν αξίζει... Το λέω για να το ακούσω πρώτα απ' όλους εγώ...

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς μπορεί;

Πριν από λίγες μέρες, εξαιτίας ενός post, μου ρώτησε κάποιος πώς μπορώ να βλέπω και να δίνω σημασία στη δυστυχία γύρω μου την στιγμή που έχω μια γυναίκα που αγαπώ και με αγαπά, ένα γιο που είναι αστέρι και μια δουλειά που ακόμα θεωρείται σταθερή και προνομιακή... Αλήθεια, πώς μπορεί κάποιος να ΜΗΝ τη βλέπει, να κλείνει τα μάτια σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να επικεντρώνεται απλά στον μικρόκοσμό του...;

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Το χρονικό του έπους της φωτοτυπίας...

Πολιτικές αποφάσεις και εκπαίδευση στα χρόνια του Μνημονίου... Κάποιες λεπτομέρειες που αφορούν άμεσα και την "προσπάθεια να σωθεί η χώρα" αλλά και χρονικό του έπους της φωτοτυπίας, μιας ιστορίας γελοιότητας, ανικανότητας, σκοπιμότητας και γνήσιας ελληνικής τρέλας...

Οι φωτοτυπίες 5 φορές ακριβότερες από τα βιβλία!

Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

Ακόμη μία γκάφα, κόστους πολλών εκατομμυρίων, από την ίδια την κυβέρνηση και τις ευφυείς κεφαλές που έχουν αναλάβει την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, αποδεικνύεται η υπόθεση της καθυστέρησης των σχολικών βιβλίων για τη φετινή χρονιά.

Το ψάρι πάντα βρομάει από το κεφάλι και αυτή η υπόθεση άρχισε να μυρίζει από την αρχή της χρονιάς με την καθυστέρηση της έγκρισης του προϋπολογισμού του ΟΕΔΒ για το 2011, που οδήγησε στο τύλιγμα ενός τεράστιου κουβαριού από στάσεις πληρωμών, πλήθος συνταξιοδοτήσεων, παύση προσλήψεων, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και εν τέλει την καταβολή εκατοντάδων εκατομμυρίων σε ιδιωτικές εταιρείες (για παροχή προσωπικού και προμήθεια χαρτιού) ώστε να τείνουν επειγόντως χείρα βοηθείας. Αποτέλεσμα; Το κόστος της παραγωγής των φετινών βιβλίων εκτοξεύτηκε σε ύψη άγνωστα ακόμα, ενώ την πληρωμή θα αναλάβει όχι μόνο το κράτος, αλλά και οι ελληνικές οικογένειες.

Οι φωτοτυπίες κοστίζουν πολύ ακριβότερα από τα βιβλία, επισήμαναν χθες οι εργαζόμενοι του ΟΕΔΒ. Το ένα βιβλίο κοστίζει 80 λεπτά, ενώ σαράντα σελίδες φωτοτυπιών ανεβαίνουν στα τέσσερα ευρώ.

Λεπτομέρεια όχι αμελητέα: όλοι αναζητούν ευθύνες και κανείς δεν την αναλαμβάνει από τα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία (Παιδείας, Οικονομικών, Εσωτερικών, Ανάπτυξης) και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

«Η φετινή χρονιά είναι από τις χειρότερες των τελευταίων 35 χρόνων», δήλωσαν χθες οι εκπρόσωποι του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) σε συνέντευξη Τύπου, όπου και απαρίθμησαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγελαφική κατάσταση των τελευταίων ημερών, η οποία δεν συνοδεύεται από καμία αίσια προοπτική, αφού με τους υπολογισμούς του Οργανισμού, τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα έναρξης της φετινής σχολικής χρονιάς, θα έχει φτάσει μόλις το 20% στο 60% των σχολείων, ενώ σε πολλά σχολεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης το ποσοστό θα είναι πολύ χαμηλότερο. Λίγο πιο τυχερά ορισμένα νησιά, όπου έχει φτάσει το 70% κάποιων τίτλων. Η εικόνα, πάντως, δεν αλλάζει. Εχουν διατεθεί ελάχιστα από τα 32 εκατομμύρια αντίτυπα των 1.200 τίτλων που θα έπρεπε να είναι ήδη στα σχολεία. Δεν έχει διατεθεί ούτε το 40% των βιβλίων πρώτης προτεραιότητας.

«Υπάρχουν ευθύνες για την καθυστέρηση στην εκτύπωση των σχολικών βιβλίων και στα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία», τόνισε ο πρόεδρος του ΟΕΔΒ, Μ. Λυκόπουλος, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως το Ελεγκτικό Συνέδριο και οι καθυστερήσεις στις αποφάσεις του επί των διαγωνισμών για την προμήθεια χαρτιού είναι το τέλος του νήματος που μπλέχτηκε γύρω από τις αιτίες του κακού. Προηγήθηκαν πολλά και το χρονολόγιο είναι μακρύ.

Συγκεκριμένα:

* Αρχές του 2011 αποχωρεί-συνταξιοδοτείται το 60% των υπαλλήλων του ΟΕΔΒ. Εχουν μείνει ελάχιστοι και εδώ και μήνες σε κρίσιμες οργανικές θέσεις υπηρετεί μόνο ένας εργαζόμενος.

* Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2011 το υπουργείο Οικονομικών μπλοκάρει την έγκριση του προϋπολογισμού του Οργανισμού (δημιουργείται σύγχυση ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του Μνημονίου σε σχέση με τον εγκεκριμένο προϋπολογισμό). Πραγματοποιείται στάση πληρωμών.

Οι πιστώσεις ανοίχτηκαν για πρώτη φορά στο τέλος Ιουνίου, ενώ αυτό γίνεται συνήθως τέλος Μαρτίου με μέσα Απριλίου. Την ίδια εποχή ζητούνται οι απαραίτητοι εποχικοί υπάλληλοι. Το Εσωτερικών δεν ξέρει, δεν απαντά.

* Φεβρουάριο είχε ήδη ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για την εκτύπωση και τη βιβλιοδεσία των βιβλίων, ενώ υπήρχε απόθεμα 5.000 τόνων χαρτιού ικανό για την εκτύπωση ενός μέρους των τίτλων. Δεν προχωρά τίποτα λόγω έλλειψης των πιστώσεων.

* Μάιο συζητείται στο Ελεγκτικό Συνέδριο η σύμβαση για την προμήθεια χαρτιού.

* Ιούνιο ο ΟΕΔΒ προχωρά στην εξεύρεση εταιρείας για εργατικό προσωπικό. Η μειοδότρια εταιρεία εισπράττει 102 ευρώ για το ημερομίσθιο των εργατών και 145 ευρώ για το ημερομίσθιο των χειριστών κλαρκ.

* Ιούλιο το Ελεγκτικό δεν εγκρίνει τη σύμβαση (βλέπει διάφορες παρατυπίες), παρεμβαίνει το υπουργείο Παιδείας για επίσπευση διαδικασιών, το Ελεγκτικό ξαναβγάζει απορριπτική απόφαση. Το υπουργείο αποφασίζει απ' ευθείας ανάθεση για την προμήθεια χαρτιού.

* Τέλη Αυγούστου (25) το ανώτατο δικαστήριο ανάβει επιτέλους το πράσινο φως. Πολύ αργά.


Από Enet.gr

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Tο μήνυμα των Anonymous για την Ελλάδα...

Πολιτικοί, ΜΜΕ, αστυνομία και τραπεζίτες της Ελλάδας, προσοχή. Σας παρακολουθούμε να καταλύετε και τα τελευταία ίχνη δημοκρατίας στην Ελλάδα. Σας παρακολουθούμε να υπογράφετε τραγικά σχέδια λιτότητας και συμβάσεις δανείων με το ΔΝΤ. Σας παρακολουθούμε να ξεπουλάτε τις ψυχές των ανθρώπων για να κρατήσετε χαρούμενους τους φίλους σας στις τράπεζες.

Σας παρακολουθούμε να χρησιμοποιείτε την καθεστωτική αστυνομία για να προκαλέσετε βία με τους ειρηνικούς διαδηλωτές. Σας παρακολουθούμε να βάζετε την αστυνομία να ρίχνει στους πολίτες δακρυγόνα και επικίνδυνα χημικά, να πετά πέτρες και να ρίχνει κροτίδες για να διαλύσει τους πολίτες. Σας παρακολουθήσαμε στην έξαρση αυτής της βίας, που άφησε τουλάχιστον 500 τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους ηλικιωμένους και γυναίκες.

Απορρίψατε συμφωνίες που θα είχαν σώσει την Ελλάδα στο άψε - σβήσε, με αραβικές χώρες, Ρωσία και Κίνα. Απορρίψατε το αίτημα για επιστροφή των αποζημιώσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τους Γερμανούς. Αποδεχθήκατε και εφαρμόζετε μέτρα του ΔΝΤ που εξακολουθούν να σας πιέζουν να αγοράζετε πολεμικά όπλα. (...) Δώσατε τη χαριστική βολή στην οικονομία, αποδεχόμενοι ακόμα ένα δάνειο παρά την αντίδραση του ελληνικού λαού». Συγχαρητήρια, κερδίσατε την προσοχή των Anonymous. Τώρα είστε ένας στόχος στην παγκόσμια πληροφόρηση και τον κυβερνοχώρο. Είμαστε οι Anonymous. Οι Anonymous είναι ο καθένας. Είμαστε παντού. Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε. Να μας περιμένετε...

Ρεπορτάζ από TVXS