Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Για το κυπριακό ΟΧΙ...

Δεν μπορώ να μην φουσκώσω από υπερηφάνεια για την εξ ημισείας κυπριακή καταγωγή μου και να μην χαιρετίσω το ΟΧΙ της κυπριακής βουλής στο πρωτάκουστο σχέδιο "διάσωσης" που θέλησε να επιβάλλει το Eurogroup και η Γερμανία... Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα του πως το πολιτικό σύστημα συμπορεύεται με την λαική βούληση σε καταστάσεις κρίσης και δεν πάει κόντρα σε αυτή... Οι Κύπριοι βουλευτές και τα κυπριακά πολιτικά κόμματα δεν "μάσησαν" από εκβιαστικά διλλήματα και καταστροφολογικές θεωρίες και επέλεξαν, έστω και από πολιτικό τακτικισμό, να εισακούσουν τον κυπριακό λαό που στάθηκε εξαρχής ενάντιος στην συμφωνία της Παρασκευής... Δεν μπορεί να μην σκεφτεί κάποιος το πόσο διαφορετική στάση κράτησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα σε παρόμοιες καταστάσεις που ζήσαμε πριν από τρία χρόνια εδώ στην Ελλάδα και το πως μπέρδεψε εσκεμμένα την έννοια της τυφλής υποταγής με αυτή της διαπραγμάτευσης...

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμα καλοπροαίρετοι υποστηρικτές της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωζώνης, είναι είτε αφελείς είτε καλά αμειβόμενοι να υποστηρίζουν αυτή την ιδέα... Η οικονομική αποικιοκρατία που επιβάλλει ο βιομηχανικός βορράς στον όλο και πιο εξαθλιωμένο νότο επ' ουδενί δεν συνιστά ένωση ελευθέρων κρατών με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις... Η Γερμανία, πλέον ξεκάθαρα και με αλαζονεία κατακτητή, δείχνει ότι στόχος της είναι να μαζέψει όλο το "χαρτί" σε τράπεζες που αυτή ελέγχει και να μην επιτρέψει την ύπαρξη τραπεζικών παραδείσων που δεν ελέγχει... Προσπαθεί προφανώς να καθυστερήσει μια δικιά της ενδεχόμενη κρίση ρευστότητας η οποία λογικά θα έρθει αφού ένας ένας οι αγοραστές των γερμανικών προϊόντων εξαθλιώνονται και χρεωκοπούν... Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχει ένα μεταφυσικό στοιχείο στην επιρροή που ασκεί η Γερμανία στην ευρωπαική και την παγκόσμια ιστορία... Είναι ενάντια στην κοσμοθεωρία μου αλλά σκέφτομαι ότι κάτι πρέπει να συμβαίνει με το γερμανικό DNA καθώς σε ούτε 100 χρόνια η Γερμανία έχει καταστρέψει την Ευρώπη τρεις φορές...

Από εδώ και πέρα ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα... Η τρόικα άρχισε ήδη να απειλεί ενώ μια συμφωνία με την Ρωσία που αυτή την στιγμή φαντάζει σαν σωτηρία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να μην περιλαμβάνει το στοιχείο της υποτέλειας κάποιας μορφής... Μέσα σε όλες αυτές τις συζητήσεις που γίνονται αυτές τις μέρες καμιά ουσιστική κουβέντα δεν γίνεται για τους εργαζόμενους των κυπριακών τραπεζών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο... Το θέμα δεν είναι φλέγον... Σε κάθε περίπτωση εμείς θα είμαστε οι χαμένοι της υπόθεσης καθώς κάθε μελλοντικό σχήμα θα απαιτήσει να θυσιαστούν θέσεις εργασίας και μισθοί... Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν περίμενα αυτές τις εξελίξεις, ούτε και κανένας άλλος συνάδελφος πιθανότατα... Όλοι γνωρίζαμε ότι η λήξη των συλλογικών συμβάσεων θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας σφοδρής επίθεσης στα κεκτημένα μας αλλά αυτό το σενάριο κανείς μας δεν το είχε φανταστεί, ότι ξαφνικά θα είμασταν εργαζόμενοι φαντάσματα σε μια τράπεζα φάντασμα, να μην γνωρίζεις αν έχεις δουλειά ή όχι...

Μόλις ανέβει αυτό το post κλείνω τον υπολογιστή και φεύγω για το κέντρο, το σωματείο μας έχει καλέσει συνέλευση... Μακάρι να είμαστε περισσότεροι σήμερα απ' ότι τις άλλες φορές, αν όχι σήμερα πότε; Δεν ξέρω ούτε τι θα πούμε ούτε πού θα καταλήξουμε... Ξέρω όμως ότι φοβάμαι τόσο πολύ για το αύριο που έχω μουδιάσει, πλέον δεν έχω άγχος...  

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Αναμονή...

Από χθες το πρωΐ,  αν εργάζεσαι σε κυπριακή τράπεζα, όπως εγώ,  δεν βρίσκεις ύπνο... Παρακολουθείς τις ειδήσεις, ψάχνεις στο internet, μιλάς με συναδέλφους στο τηλέφωνο και περιμένεις... Σκέφτεσαι ότι ήρθε ίσως η ώρα να ζήσεις αυτό που εκατομμύρια άλλοι έζησαν πριν από σένα... Ζυγίζεις την κατάσταση, υπολογίζεις, σκέφτεσαι εναλλακτικές, παρακαλάς να κερδίσει το δελτίο του ΤΖΟΚΕΡ που έχεις κολλημένο με μαγνητάκι στο ψυγείο και τρέμεις για το τι θα γίνει από την Τρίτη το πρωΐ στη δουλειά...

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες...

Πόσο βολικό θα ήταν αν η μέρα δεν είχε 24 ώρες αλλά περισσότερες, 36 ας πούμε ή 48... Πώς να χωρέσω όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω σε 24 μόνο ώρες; Ακόμα δεν το έχω καταφέρει... 

Μέσα στο 24ώρο πρέπει να στριμώξω 8 ώρες το λιγότερο που βρίσκομαι στη δουλειά και 5 με 6 ώρες ύπνου για να μπορώ να λειτουργώ χωρίς να κουτουλάω στα ντουβάρια από την νύστα... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με το παιδί μου, να παίξω μαζί του, να μην χάσω τις στιγμές μαζί του που δεν ξαναγυρνάνε πίσω... 

Πρέπει να βρω χρόνο να περάσω με την Μ., την σύντροφο, τον άνθρωπό μου, την φίλη μου, γιατί πριν και πάνω απ' όλα η ζωή μας ξεκίνησε από εμας τους δυο μαζί μόνους μας κι εκεί θα καταλήξει, φτάνει να προσπαθούμε για αυτή... 

Πρέπει να βρω χρόνο για μένα, για τον εαυτό μου, να δω τους φίλους μου, να διαβάσω το βιβλίο μου, να δω κάποια ταινία, να γυμναστώ...

Πρέπει να βρω χρόνο να μελετήσω, να αποκτήσω επιπλέον skills που ίσως να με βοηθήσουν και να μην μείνω άνεργος ή αν μείνω άνεργος να βρω "εύκολα" κάτι άλλο... 

Πρέπει να βρω χρόνο για όλες τις καθημερινές υποχρεώσεις super market, λογαριασμούς κτλ...

Πρέπει μέσα σε όλα αυτά να βρω επιπλέον χρόνο για να γνωρίσω και να ασχοληθώ με το δεύτερο παιδί μου που έρχεται σε δυο μήνες... 

Χρειάζομαι χρόνο, κάθε μέρα και περισσότερο και δεν τον έχω... Πρέπει κάθε μέρα να θυσιάζω κάτι απ' όλα αυτά που πρέπει και θέλω να κάνω για να μπορέσω να κάνω κάτι άλλο που είναι πιο ψηλά στην λίστα... Ξέρω όμως ότι όλα είναι σημαντικά, όλα έχουν νόημα... Καταλήγω συνήθως να θυσιάζω τον προσωπικό μου χρόνο και την μελέτη αλλά ξέρω ότι είναι λάθος και αυτό με στενοχωρεί και με αγχώνει αλλά τι άλλο να κάνω; Δεν μπορώ να σταματήσω να δουλεύω ούτε να στερηθώ την Μ. και το γιο μου... Όλο αυτό συνεχίζεται και συνεχίζεται, είναι κύκλος και δεν τελειώνει... Γι' αυτό σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν αν είχε η μέρα περισσότερες ώρες... Οι 24 είναι τόσο λίγες...

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Τίτλοι τέλους για τον Google Reader...

Η Google ανακοίνωσε χθες ότι σκοπεύει να τερματίσει την λειτουργία του Google Reader μέχρι την 1η Ιουλίου του 2013... Το νέο αυτό δυσαρέστησε πάρα πολύ κόσμο, μαζί και τον υπογράφοντα το post, που χρησιμοποιεί καθημερινά το application για να ενημερώνεται για όλα αυτά που τον ενδιαφέρουν, να παρακολουθεί τα sites που αγαπά, να ψυχαγωγείται, να διασκεδάζει, χωρίς να χρειάζεται να επισκέπτεται κάθε url που περιέχεται στην bookmarks list... 

Ο Google Reader είναι κατά την άποψή μου ο καλύτερος on line rss feeds reader, ο πιο user friendly, ο πιο παραμετροποιήσιμος, αυτός που μου αρέσει καλύτερα απ' όλους...Αν συμμερίζεστε τις απόψεις μου και θέλετε να δείξετε στην Google πόσο σας δυσαρεστεί αυτή η εξέλιξη, μπορείτε να υπογράψετε αυτό το κείμενο που απευθύνεται στην Google και στόχο έχει τη διάσωση του Google Reader...

Αν παρ' όλα αυτά η Google κωφεύσει στο αίτημά μας και τελικά "σκοτώσει" τον Google Reader, υπάρχουν κάποιες αξιοπρεπείς εναλακτικές λύσεις, η καλύτερη εκ των οποίων, κατά τη γνώμη μου πάντα, είναι ο The Old Reader...

Update: Παρατηρώ ότι, δυστυχώς, ο The Old Reader παρουσιάζει σημαντική καθυστέρηση στην ενημέρωση των feeds...

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Πιπέρι στο στόμα βάζει το AdSense...

Άμα δεν πάθεις δεν θα μάθεις... 

Σήκωσα ένα post πριν δυο μέρες που είχε μερικές... κακές λεξούλες μέσα και χθες το βράδυ συνειδητοποίησα ότι δεν έπαιζε καμία από τις διαφημίσεις που έχω στο blog και είναι στο AdSense... Σήμερα το πρωί, μπαίνοντας από διαφορετικό υπολογιστή, όχι μόνο επιβεβαίωσα αυτό που συνέβαινε αλλά και διαπίστωσα ότι για την ακρίβεια οι διαφημίσεις δεν έπαιζαν στο Home page και στο συγκεκριμένο post, στα static pages και στα υπόλοιπα posts έπαιζαν κανονικά... 

Προφανώς το AdSense, το οποίο έχει καταχωρήσει το blog μου σε κατηγορία που δεν περιέχει υλικό ακατάλληλο για ανηλίκους, έπαθε κοκομπλόκο κρωλάροντας τα συγκεκριμένα keywords και αποφάσισε να μου κόψει τις διαφημίσεις μέχρι να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενο του blog... Έτσι κι εγώ, αφού δεν σκοπεύω να κάνω το blog "ακατάλληλο δι' ανηλίκους", αφαίρεσα το επίμαχο post, ένα πονηρό ανέκδοτο ήταν, και περιμένω τις διαφημίσεις μου να ξανακάνουν την εμφάνισή τους, όπως ήταν και παλιά, στο Home page...

Update: Ούτε μια μέρα αναμονή...

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

"Σενάριο Γάμου" του Τζέφρυ Ευγενίδη

Σενάριο Γάμου - Τζέφρυ Ευγενίδης
Η πρώτη μου επαφή με τον Ευγενίδη ήταν κάμποσα χρόνια πριν όταν διάβασα το "Αυτόχειρες Παρθένοι"... Δεν ενθουσιάστηκα αλλά η εποχή και η διάθεση όταν διάβαζα το βιβλίο δεν ήταν οι καλύτερες... Έκτοτε σκεφτόμουν ότι ίσως τον έχω αδικήσει αλλά διατηρούσα μια επιφυλακτική στάση απέναντί του ... Το καλοκαίρι η Μ. από μια αλλαγή κάποιου άλλου βιβλίου αγόρασε το "Σενάριο Γάμου"... Το βιβλίο παρέμεινε αδιάβαστο και από τους δυο μας για μήνες στο κομοδίνο της μέχρι που το έπιασα στα χέρια μου...

Η Μάντλιν είναι μια φοιτήτρια Φιλολογίας που αγαπά τα ρομαντικά μυθιστορήματα του 19ου αιώνα... Ο Λέναρντ ένας φοιτητής Βιολογίας, όμορφος, έξυπνος και "μυστήριος" αρκετά για να γοητεύει τις κοπέλες που έχουν πρόσφατα βγει από την εφηβεία τους... Ο Μίτσελ είναι ένας φοιτητής Θεολογίας με έντονη ροπή προς τον χριστιανικό μυστικισμό, λίγο αλλόκοτος για την ηλικία του αλλά από το είδος που αγαπούν οι γονείς θυγατέρων... Ο χρόνος είναι οι αρχές της δεκαετίας του '80, η εποχή του Ρήγκαν, της οικονομικής ύφεσης και των απόνερων των δύο πολύ πιο έντονων δεκαετιών που προηγήθηκαν...  Παρακολουθούμε το ερωτικό τρίγωνο που συντίθεται μεταξύ των τριών, από την ημέρα της αποφοίτησής τους από το κολλέγιο και ένα χρόνο μετά, ένα παιχνίδι διεκδίκησης, συγκρούσεων και αυτογνωσίας, ενός δύσκολου δρόμους προς την ενηλικίωση...

Το βιβλίο μου άρεσε πολύ... Για να το αποδείξω θα πω απλά ότι τις τελευταίες διακόσιες σελίδες τις διάβασα χθες το βράδυ από τις 12 μέχρι τις 3 το πρωί κι ενώ το ξυπνητήρι χτυπάει στις 7 τις εργάσιμες μέρες... Είναι ένα βιβλίο από αυτά που αν τα διαβάσουν νέοι άνθρωποι γύρω στα είκοσί τους, ίσως και να νιώσουν ότι τους αλλάζουν τη ζωή... Εγώ μάλλον έτσι θα ένιωθα... Κατά την προσφιλή συνήθεια του Ευγενίδη, όπως είχε κάνει και στο "Αυτόχειρες Παρθένοι", το βιβλίο είναι μια αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο, κάποιος παρατηρητής εξιστορεί τα γεγονότα με λεπτομέρεια... Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μεγάλα κεφάλαια τα οποία αφορούν κάθε φορά ένα από τους τρεις ήρωες... Παρά το μέγεθός τους δεν κουράζουν... Η πλοκή είναι σφιχτή και άρτια δομημένη και δεν αφήνει τον αναγνώστη να κουραστεί... Η περιγραφή των χαρακτήρων είναι εξαιρετική, μια βουτιά μέσα στον ψυχικό κόσμο των ηρώων, ένα puzzle που συντίθεται αριστοτεχνικά κομμάτι κομμάτι... Παράλληλα παίρνουμε μια γεύση από την κοινωνική πραγματικότητα της Αμερικής του Ρήγκαν, της ανόδου του νεοσυντηρητισμού και της ύφεσης... Οι ήρωες κινούνται μέσα στον απειλητικό κόσμο που τους σπρώνει η ενηλικίωσή τους και προσπαθούν να βρουν την θέση τους σε αυτόν, να καθορίσουν την πορεία τους ζυγίζοντας θέλω και πρέπει που επιβάλλονται τόσο από τους ίδιους όσο και την οικογένειά τους... Η αναζήτηση του έρωτα είναι το πρόσχημα γιατί τελικά ο καθένας από τους τρεις βαδίζει το δύσκολο δρόμο της αυτογνωσίας και της αποδοχής του εαυτού του και των επιθυμιών του, ένα δρόμο μοναχικό και πολλές φορές οδυνηρό αλλά απαραίτητο να βαδίσει ο καθένας...

Είναι πολύ όμορφο να ξεκινάς ένα βιβλίο επιφυλακτικά και όταν το τελειώνεις να έχεις απολαύσει κάθε στιγμή του, είναι τεράστια η ικανοποίηση... Το "Σενάριο Γάμου" μου χάρισε πολλή από αυτή την ικανοποίηση... Προτείνεται ανεπιφύλακτα...

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό...

Νταήδες και νταηλίκια μέσα στα σχολεία και στη γειτονιά πάντα υπήρχαν... Θυμάμαι οταν ήμουν παιδί πως υπήρχαν πάντα κάποια παιδιά που απολάμβαναν να τρομοκρατούν και να εξεφτελίζουν άλλα παιδιά, συνήθως πιο μοναχικά, πιο ντροπαλά ή με κάποιο φυσικό μειονέκτημα... Δεν υπήρξα ποτέ θύμα εκφοβισμού,  ίσως γιατί ήμουν πολύ ψηλός από παιδάκι, ίσως γιατί  το συνοφρυωμένο και σοβαρό μου ύφος με προστάτευε, ούτε και υπήρξα ποτέ νταής... 

Σήμερα μάλλον έχουν γίνει χειρότερερα τα πράγματα... Από την μία τα παιδιά που έχουν γίνει πιο σκληρά και βάλλονται καθημερινά με ατέλειωτες εικόνες και συναισθήματα βίας από την άλλη το γεγονός ότι η τεχνολογία έχει δώσει νέα όπλα στα χέρια αυτών που θέλουν να εκφοβίσουν ή να εξευτελίσουν το θύμα τους... Κοινό στοιχείο και των δύο εποχών, του τότε και του σήμερα, είναι η σιωπή... Η σιωπή του θύματος, εκτός από τον φόβο ή τον εξευτελισμό αντιμετωπίζει και την ντροπή γι' αυτό που του συμβαίνει, και η σιωπή του παρατηρητή, αυτού που παρακολουθεί το "μαρτύριο" αλλά δεν αντιδρά παρά μόνο ίσως με χλιαρές παραινέσεις προς τους θύτες...

Εγώ ήμουν παρατηρητής... Δεν συμμετείχα ποτέ στον εκφοβισμό ή στον εξευτελισμό ενός άλλου παιδιού αλλά δεν στάθηκα και ποτέ με τα πόδια γερά στην γη ενάντια στους νταήδες για να προστατέψω το θύμα τους... Τους "συμβούλευα" να μην βασανίζουν το θύμα τους, να μην το ενοχλούν, ότι δεν ήταν σωστό αλλά δεν στάθηκα δυναμικά απέναντί τους για να τους σταματήσω... Ντρέπομαι που το λέω, ίσως και να διασκέδασα κάποιες φορές το θέαμα, ίσως γιατί η ανάγκη του να ανήκω κάπου ή να μην νιώθω ότι είμαι αδύναμος να υπερίσχυε της ανθρωπιάς μου...

Το ζήτημα είναι να σπάσει η σιωπή, τόσο του θύματος όσο και των παρατηρητών... Να καταλάβουν ότι αυτοί που πρέπει να ντρέπονται, αυτοί που είναι πραγματικά στο περιθώριο, είναι οι νταήδες... Να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια, να σταθούν στα πόδια τους απέναντι σε αυτό που τους τρομάζει και τους πονάει, να αμυνθούν... Το ξέρω ότι τους νταήδες και τους καταπιεστές κάθε ηλικίας τους παράγει η κοινωνία και αν δεν φτιάξει η κοινωνία δεν θα λύσεις ποτέ το πρόβλημα αλλά πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά ότι πρέπει να προστατεύουμε τον αδύναμο, να στεκόμαστε δίπλα του, να είμαστε αλληλέγγυοι μαζί του, ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι πρέπει να μιλάνε για το πρόβλημά τους... Ίσως και έτσι καταφέρουμε συνολικά σαν κοινωνία να φτιάξουμε πιο υγιείς και ευτυχισμένους ενήλικες...

Δείτε τα videos από τα παρακάτω links (link1, link2)...

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

3 χρονών...

Το ρολόι έδειχνε εννέα και κάτι όταν γεννήθηκες πριν από τρία χρόνια... Πώς περάσανε αυτά τα τρία χρόνια... Από ένα μικρό, κόκκινο, πασαλειμμένο με αίμα μωρό που τσιρίζει με όλη του την ψυχή έγινες ολόκληρος άντρας... Η τσιρίδα παρέμεινε ίδια όμως όταν σε πιάνουν τα διαόλια σου...

Αυτά τα τρία χρόνια ήταν τα πιο γεμάτα και τα πιο ουσιαστικά της ζωής μου... Όχι μόνο γιατί γεννήθηκες εσύ, που σε λατρεύω και που ζήσαμε τόσα πράγματα μαζί αλλά γιατί εσύ ήσουν η αιτία να μου συμβούν τόσες αλλαγές, να καταλάβω τόσα πράγματα για τον εαυτό μου και τους γύρω που δεν θα τα κατάφερνα ποτέ αν δεν υπήρχες εσύ...

Πόσα πολλά θα μπορούσα να σου γράψω αλλά και πάλι να μην λέω τίποτα που να αξίζει τόσο όταν σε κοιτάζω και μου γελάς ή όταν κοιμόμαστε μαζί τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου ή όταν παίζουμε "ποιος είναι το αφεντικό"...

Το ξέρω ότι τον τελευταίο καιρό έχεις τα νεύρα σου διότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν σε σηκώνουν στην αγκαλιά τους και ότι έχεις μπερδευτεί με το καινούργιο μωρό που θα έρθει και φουσκώνει την κοιλιά της μαμάς όμως θα δεις πόσο θα αγαπησεις το αδερφάκι σου και ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα σε σηκώνουν σε λίγο καιρό πάλι στην αγκαλιά τους...

Μακάρι να τα διαβάσεις κάποτε όλα αυτά που γράφω για σένα...

Σε αγαπώ πολύ, γιε μου, χρόνια σου πολλά!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Η γενιά των 700 €...

Κάποτε η γενιά των 700 ευρώ ήταν όρος αρνητικά φορτισμένος που περιέγραφε τους νέους εκείνους που δούλευαν πολύ, αμείβονταν λίγο και το μέλλον τους ήταν αβέβαιο ακριβώς λόγο των λίγων χρημάτων που κέρδιζαν από την εργασία τους... Σήμερα τα 700 € αποτελούν όνειρο για πολλούς από τους συμπολίτες μας και προεκλογική δέσμευση που προκαλεί αντιπαραθέσεις και κόντρες... Τι κατάντια...

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η πιο μεγάλη στιγμή...

Χθες το απόγευμα είχε έρθει ο αδερφός από το σπίτι και συζητούσαμε διάφορα οικογενειακά μας, άλυτα και αιώνια, που ευτυχώς πλέον κι εγώ κι αυτός καταφέρνουμε να τα παρακολουθούμε αρκετά αποστασιοποιημένοι...  Μέσα από αυτή την κουβέντα, σκέφτηκα κάποια πράγματα για μένα...

Οι γονείς μου και κυρίως η μάνα μου, με μεγάλωσαν προσπαθώντας να τονώνουν διαρκώς την αυτοπεποίθησή μου... Ήμουν πάντα ο καλύτερος, ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο δυνατός... Αντικειμενικά, δεν χρειαζόμουν αυτό το "ντοπάρισμα", είχα όλα τα φόντα να νιώθω καλά με τον εαυτό μου... Ήμουν ένα παιδάκι εσωστρεφές και ντροπαλό και ίσως γι' αυτό να θεώρησε ότι έπρεπε να με στηρίζει περισσότερο, αλλά φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού ακόμα και στα παιδικά μου μάτια ότι ήμουν πάνω από τον μέσο όρο σε αρκετούς τομείς... Λέγε, λέγε το πίστεψα ότι όντως ήμουν ο καλύτερος σε όλα, ο γιος του ανέμου... Το περίεργο στην περίπτωσή μου ήταν ότι αντί να γίνω ένα αυτάρεσκο κωλόπαιδο, αυτή η αντίληψη της υποτιθέμενης υπεροχής μου με καταδυνάστευε... Έπρεπε να είμαι ο καλύτερος σε όλα και όταν δεν το κατάφερνα απελπιζόμουν και ένιωθα ανεπαρκής... Έθετα στόχους πολύ υψηλούς και όταν δεν τους έφτανα συντριβόμουν... Προσπαθούσα να μάθω κάτι καινούργιο και όταν η διαδικασία της μελέτης κάπου κολλούσε διότι κάποια έννοια δεν ήταν κατανοητή σε μένα, ελεεινολογούσα τον εαυτό μου και τα παρατούσα... Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για χρόνια και άφησε το σημάδι της και στις κοινωνικές μου σχέσεις... Ο φόβος της απόρριψης, του να μην καταλάβουν οι άλλοι την ανωτερότητά μου πάνω στην οποία είχα χτίσει όλο τον κόσμο μου με έκανε δειλό και κλειστό με τους ανθρώπους...

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, συνέβησαν πολλά και πήρα σημαντικές αποφάσεις οι οποίες μου άλλαξαν τη ζωή... Η στιγμή της λύτρωσης ήρθε όταν μετά από πολύ κόπο αποδέχτηκα ότι μπορεί να μην είμαι ανώτερος όλων, ότι μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι από εμένα αλλά ότι είμαι μοναδικός, με όλα τα καλά και τα κακά μου στοιχεία... Τότε αφέθηκα στην ελευθερία που μου χάρισε η αποδοχή της πιθανότητας της αποτυχίας ή του λάθους και όλα ήταν καλύτερα και πιο εύκολα αλλά όχι μόνο... Απαλλαγμένος από τον βραχνά της με το ζόρι επιτυχίας, η επιτυχία ερχόταν πιο εύκολα από πριν αλλά κι όταν δεν ερχόταν δεν καταστρεφόταν ο κόσμος μου...

Η χθεσινή κουβέντα με έκανε να καταλάβω ότι η πιο μεγάλη στιγμή της ζωής μου σε αυτό το πάρε δώσε που έχω με τον εαυτό μου τόσα χρόνια, ήταν ακριβώς αυτή, η στιγμή της αποδοχής ότι είμαι θνητός, ότι κάνω λάθη, ότι υστερώ απέναντι σε κάποιους και υπερτερώ απέναντι σε άλλους... Μόνο τότε κατάφερα πραγματικά να καταλάβω αυτό που είμαι, να το εκτιμήσω και να το βελτιώσω πραγματικά, ρεαλιστικά, για μένα... Αν δεν το είχα κάνει, ίσως να κατέληγα κάποτε γέρος και πικραμένος για ένα υποτιθέμενο "μεγαλείο" που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε και ποτέ δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε, κατηγορώντας τον εαυτό μου και τους άλλους... Ακόμα και τότε όμως δεν θα ήταν αργά για να αλλάξω, να αποδεχτώ και να αγαπήσω αυτό που είμαι...