Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απλά πατέρας...

Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι ο λόγος που κάνουμε παιδιά συνδέεται άμεσα με τον φόβο του θανάτου, θέλουμε να ξορκίσουμε αυτό τον φόβο προσπαθώντας να διαιωνίσουμε την ύπαρξή μας μέσω ενός ζωντανού παρακλαδιού μας... Ανέκαθεν φοβόμουν τον θάνατο, το μετά, την ιδέα της ανυπαρξίας και του αγνώστου... Βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν νιώθω με τον καιρό αυτόν τον φόβο να φεύγει... Θα ζήσω μέσα τους, στο DNA και τις αναμνήσεις τους... Στο πρώτο άκουσμα μπορεί να ακούγεται πολύ εγωιστικό αυτό που λέω και σε ένα βαθμό είναι κιόλας αλλά όχι και τόσο αφού πλέον η δική τους η ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία κι αξία από τη δική μου την οποία θα χάριζα χωρίς δεύτερη σκέψη γι' αυτούς... Όχι δεν είμαι τόσο αλτρουιστής, είμαι απλά πατέρας... 

2 σχόλια:

  1. Ως είδος, παραμένουμε υποκείμενα των ενστίκτων μας που όμως μπορούμε και τα σκεφτόμαστε και τα μετατρέπουμε σε σκέψεις και λέξεις και ποστς όπως αυτό εδώ. Καλημέρα κύριε Σνόουμπολ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και σε σένα κύριε Νύχτεςμετά.

      Διαγραφή